<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های محسن ذوالقدری</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_40029838</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 15:54:07</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/485272/avatar/Danur6.jpeg</url><title>محسن ذوالقدری</title><link>https://virgool.ir/@m_40029838</link></image><item><title>نامه نگاری،ارثی از روزگارانی دور</title><link>https://virgool.ir/@m_40029838/نامه-نگاریارثی-از-روزگارانی-دور-xzpqwye0bzrf</link><description>شاید به نظر برسه که نامه نگاری،تنها یک ابزار برای ارتباط بوده روزگاری،ولی این طور نیست.اون دوران با تمام کیفیت فوق العاده ش،دیگه وجود نداره که بشه حسش کرد و فقط کسایی که تجربه ش کردن،می فهمنش.دورانی که نبود یک آدم،معنای مشخص اضطراب رو داشت .دورانی که ما همه مادر بودیم،با نگرانی های مدام برای عزیزامون،چرا که همیشه بی خبر بودیم ازشون.دورانی که قدر لحظه دونسته میشد،چرا که دوربین موبایلی نبود تا بشه لحظه رو دوباره تکرار کرد.پس حضور یک انسان دیگه،کیفیتی داشت منحصر به فرد ،پس مرگ هم فهمیده میشد،چون انسان و نبود او بود که فهمیده میشد.آره،نامه نگاری فقط یک ابزار ارتباطی نبود،که جور دیگه ای از زندگی کردن در جهان بود.که دیگه نیست و نمیشه که حسش کرد.یادش بخیر... https://www.instagram.com/tv/CFZL_csjkna/?igshid=lsysc1cxomoh </description><category>محسن ذوالقدری</category><author>محسن ذوالقدری</author><pubDate>Sun, 20 Dec 2020 14:24:22 +0330</pubDate></item></channel></rss>