https://virgool.ir/feed/@m_39953396از اتاق عمل تا کلمات??fa2026-11-12 16:35:05https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_39953396https://virgool.ir/@m_39953396/جایی-میان-توطئه-mmbqptkbrlb7پرده های سبز قطور را کنار میزنم و نور خودش را به داخل هل میدهد.چند آمبولانس گوشه ی حیات زیر درخت های چنار پارک شده اند و همهمه رفت و آمد از دور به گوش میرسد.هوا،مثل زمان،ساکن است.خفقان اتاق را سنگین کرده و آدم نفسش بند می آید.دکمه ی روشن فن قدیمیِ سبزرنگ را میچرخانم.پرسروصدا روشن میشود تا هوا را به جریان بیندازد.خانم خدمات تازه واردِ سبزه چهره مان از دیابت مادرش و این که در بخشICUخودمان بستری شده برایم حرف میزند و به ترتیب ۳تختِ کنار یکدیگر ردیف شده را ملحفه سفید با آرم بیمارستان میکشد‌.حفاظ تخت ها را بالا می آورد و پتوها را با دقت رویشان میپیچد.بوی تیز محلول ضدعفونی با بوی موادشوینده ی ملحفه ها ترکیب میشود و فن،پرسروصدا‌،بو را دراتاق میچرخاند..میگویم تخت ها را از هم فاصله دهد و از بوی ماده ضدعفونی شکایت میکنم.میخندد و ردیف دندان های سفیدش بیرون میریزد.ترالی احیا را چک میکنم و بعد به سراغ دستگاه شوک میروم.به گمانم خیلی قدیمی باشد.با ۲پدال مشکی و فقط ۲دکمه ی ساده ی رویش که بر یک ۴چرخ فلزی سوار است.داروهای کشیده شده را روی میز چوبی کوچک کنار پنجره میگذارم که تلفن دکمه ای نارنجی با صدای وحشتناکش زنگ میخورد.نکند من هم قرار است با این وسایل قدیمی فسیل شوم؟اولین مریض اتاق شوک با خر خر ویلچرش وارد میشود و بهرام با آن موهای پرپشت سفید مجعدش را داخل می آورد.خانمش را نمیبینم.جلسات اول می آمد و مدام با گریه تکرار میکرد (بچه ها دسامبر به دیدنت می آیند) و وقتی اشکش را پاک میکرد برق ناخن های اکلیلیش به چشمم میزد.بعد چتری بلوندش را از صورتش کنار میزد و شوهرش را غرق بوسه میکرد.لبخند میزنم و سلام میکنم.میپرسم: امروز چطوری اقا بهرام؟با لهجه اصفهانی شیرینش میگوید:( آرایش میکنی که راضیم کنی شوک بگیرم؟ مرا گول میزنید پدرسوخته ها؟)خنده ام میگیرد،حالا من بخشی از فضای پارانوئید مغزش شده ام.ابروهای کت و کلفتش را در هم میکشد و صدایش را بالا میبرد:(خودم صدتا از شما بهترشو دارم)رزیدنت روان در گوشم علت بستریش را یاداوری میکند.ضرب و شتم همسرش و تماس خانمش با اورژانس روان.الکترودهای دستگاه شوک مغزی تا لحظاتی دیگر برق را از سلول های مغزش عبور میدهند و آدمی،خاطره ای،قصه ای در اتاق ECT شناور میشود تا صبح بعد فضا را سنگین کند و داستان های معلق به قلمم برخورد کنند.چمیدانم،شاید من بی جهت هوشبرِ خواب دهنده ی این بخش نشده باشم.شاید باید هروز این داستان های شناور در خلا اتاق را جمع کنم بلکه آدمی جداشده از خاطره اش حداقل در داستان من زندگی کند!!!✍نفیسه صادقینفیسه صادقینفیسه صادقیSun, 18 Jun 2023 19:36:53 +0330