https://virgool.ir/feed/@m_39629117fa2026-11-12 04:13:48https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_39629117https://virgool.ir/@m_39629117/تنهایی-zbp3737x2q7uاومدم نشستم کافه همیشگیمبا مادرم طبق معمول به مشکل برخوردیم و مشکل این دفعه بزرگتر از دفعه های قبله. و همیشه اون بود که کمکم کنه. همه چی رو درباره خانواده ام میدونست و میدونست چطور میشه از پسشون براومد. ولی الان اون نیست. راستش برای همین موضوع تمام راه از خونه تا کافه رو گریه کردم. کامل. و تمام راه داشتم به این فکر میکردم که کی هست که بتونم بهش زنگ بزنم و بیاد و کمی آرومم کنه. ولی واقعیت اینه که کسی نبود. پس اومدم کافه. نشستم. یه نیمرو خوردم تا حالم بهتر شه. کمی سریال دیدم. ولی دلم نمیخواد کار کنم. احساس میکنم نمیتونم کاری بکنم. دلم میخواد سرمو بگیرم تو دستام. نمیدونم چرا. دووم آوردن تو این جهنم، برام واقعا سخته. با همه احساساتی که دارم. با همه مشکلاتم. با همه چی. دلتنگی، تنهایی، نبودن دوستای صمیمیم. راستش کانسپت دوستی تا حدی برام از بین رفته. فهمیدم که هرکسی همیشه خودشو انتخاب میکنه و این برام دوستی رو از بین برده. شایدم انتظار من از دوستی زیاد بوده. دوروزه دیگه نمیتونم دعا کنم. امروز بچه گربه خیلی کوچیکی رو دیدم که تو خیابون تصادف کرده بود و مرده بود. و برای همیشه اعتقادم رو به عدل از دست دادم. عدلی وجود نداره. احساس فرسودگی میکنم. خیلی زیاد. The anonymous oneThe anonymous oneThu, 01 Sep 2022 13:35:44 +0430https://virgool.ir/@m_39629117/نوشته-سوم-بعد-از-اون-اتفاق-eemgdbebfb5dاینکه خودم رو مجبور کنم بیام اینجا چیزی بنویسم خیلی سخته. شاید چون باید این رو بپذیرم که هیچکس نبوده که بتونم حرف دلم رو بزنم بهش. هیچ گوش شنوایی وجود نداشته. هیچ کسی رو پیدا نکردم که اینقدر بهش احساس نزدیکی بکنم که بتونم حرفمو بهش بزنم. دوستی خودم و فاطمه رو عملا تموم شده میدونم. طاها درگیره. میدونم نمیرسه. ت رفت. و الان اگر بخوام هم نمیتونم باهاش حرف بزنم. و کس دیگری نیست که اونقدر به قلبم نزدیک باشه که بفهمه چی میگم. اما شاید یه دلیل دیگرش این باشه که مواجه شدن با خودم و احساساتم هم برام سخته. خیلی زیاد. قلبم گرفته. یه حجم زیادی از احساسات درونی هست که نمیتونم بروزشون بدم و گاهی اوقات که دلم میخواد درباره شون حرف بزنم، درباره ت، درباره ترس هام، درباره حال بدم، کسی رو پیدا نمیکنم که حس کنم میتونه حرفامو بشنوه و کنارم باشه و راستش اولین باره این اتفاق میفته. تقریبا تو تمام مشکلاتم، فاطمه کنارم بوده. همیشه شنیده. ولی رفت و بهم یاد داد که هیچکس قرار نیست تا ابد بمونه و به خصوص کسی که ازدواج میکنه، الویتهاش کاملا تغییر پیدا میکنه.من تو یک هفته، در عرض سه چهار روز کسی که عاشقش بودم و نزدیک ترین دوستم رو از دست دادم و راستش الان نه امیدی به آینده دارم نه امیدی به عشق نه انتظاری برای رابطه و عشق جدید. هیچی. دیگه حتی فکر نمیکنم هرکسی یه نیمه گمشده داره یا حتما یه روزی قراره یه نفر بیاد تو زندگیم بلا بلا بلا. در خالی ترین حال ممکنم. روزها هزاران سناریو از گذشته و آینده به ذهنم میرسه. کمی کار میکنم، کمی به آنچه گذشت و همه واکنش هایی که نشون ندادم و حرفهایی که نزدم فکر میکنم. کمی به آنچه ممکنه اتفاق بیفته و گاهی وحشت میکنم. گاهی یاد خاطرات گذشته میفتم و غمگین میشم. گاهی دلم تنگ میشه. گاهی احساس تنهایی میکنم. ولی بیشتر از همه حس میکنم همه چی داره جمع میشه. خشمم از ت و رفتنش و همه کارایی که کرد، خشمم از والدینم، ترسم، همه چیز.و کاش پناه امنی داشتم و گوش شنوایی و آغوش گرمی. بیش از همیشه احساس تنهایی میکنم اما راستش دیگه مثل قبل آزارم نمیده. پذیرفتم که همینه. و دیگه انتظار تغییر ندارم. خسته‌ام. به امید اندکی بهبودی سعی میکنم هفته های باقیمونده قبل از برگشتنم به تهران، هفته ای دوجلسه برم پیش تراپیست. و سعی میکنم به برگشتن فکر نکنم. از همه ترسایی که ممکنه بهم مستولی بشن، از همه اتفاقاتی که ممکنه پیش بیاد، از اینکه کلید خونه و ماشینم دست ت مونده، از اینکه دانشگاهمون مشترکه، از خیلی چیزا میترسم. اما باید با همه اینا مواجه بشم. با تنهایی تهران، با خونه کوچیکم، با پس لرزه های احتمالی، اما الان نه.الان فقط باید سعی کنم آروم باشم و به خودم زمان بدم. همون طوری که از اون اتفاق انگار 6 ماه نه، یک سال گذشته، تا اون موقع هم شاید یه قرن گذشته باشه. شاید من یه آدم دیگه شده باشم. فقط کاش، آسون تر بشه همه چی. کاش حالم بهتر شه. کاش قوی تر بشم. کاش بگذره. کاش بتونم. میترسم. و تنهام.The anonymous oneThe anonymous oneThu, 25 Aug 2022 21:24:08 +0430https://virgool.ir/@m_39629117/دومین-پست-بعد-از-اون-اتفاق-laamunuqi5pxروزهام خیلی سخت میگذرن. دیروز رفتم پیش دومین مشاورم. مشاور بهتریه هرچند فعلا به نتیجه خیلی امیدوار نیستم و اگرچه دلم میخواد جیبم بیشتر از یک جلسه در هفته اجازه نمیده. بقیه روز رو باید خودم رو سرگرم کنم. حالم خوب نیست. تقریبا بیشتر روز اضطراب شدیدی دارم که حدس میزنم خشم سرکوب شده ای باشه. ریشه‌ی دیگری براش پیدا نمیکنم. خشمی که با نزدیک والدین بودن و هیچ حمایت عاطفی ازشون ندیدن، بیشتر هم میشه.امروز مادرم بهم گفت مدام گریه میکنم و باید خودمو جمع کنم. وقتی گفتم که کی مدام گریه کردم، گفت هفته پیش دوبار جلوش گریه کردم و اون خودش وقتی میخواد گریه کنه میره گوشه اتاق خودش گریه میکنه. لعنتی هرگز به من اجازه بروز احساساتم رو نمیده و این خودش منو عصبانی تر میکنه. الان که اینا رو مینویسم، اضطرابم کمتر میشه. از این زن و مرد بدم میاد. از دستشون عصبانی هستم برای همه کارهایی که برام نکردن و نمیکنن و برای اون کودکی که درونم گیر کرده و خیلی جاها رشد نکرده چون اجازه ندادن بهش و فرصتشو نداشته که از یه سری مراحل گذر کنه، برای خودم، دلم میسوزه. من گناه دارم. از یه طرف دور بودن ازشون بهم آرامشی میده که تو این خونه ندارم. حداقل همه چیز دست خودمه. از طرفی وقتی دورم این جو سمی و رفتارهای وحشتناک هر دو رو فراموش میکنم و بیشتر روی خودم متمرکز میشم و به خودم حمله میکنم. و سعی میکنم از خودم فرار کنم. و این خوب نیست. هیچوقت سعی نکردم به خودم برسم. مثلا از این صبحونه های توی تخت یا میوه های تابستونی یا هر چیزی که حالمو خوب میکنه. همیشه تلاش کردم به اون سرویس بدم تا اون کنارم باشه و همون حس امنیت فیکی رو بهم بده که الان از والدینم تلاش میکنم بگیرم و فکر کنم تراژدی زندگی من دقیقا همین جاست که برای فرار از خودم و دوست داشتن خودم، برای فرار از شناختن خودم و مواجه شدن با اونچه هستم -شاید چون درد داره- به یک امنیت خیلی شکننده - که شاید اصن وجود نداره- پناه میبرم. میدونم وقتشه یه چیزی عوض بشه. اما نمیدونم چقدر طول میکشه و اصلا شدنی هست یا نه. نمیدونم این مشاور میتونه کمکم بکنه یا میره تو گروه همه مشاورایی که اومدن و حرفایی زدن و ازم پولهای زیادی گرفتن و رفتن. بهرحال من الان ناامیدم، ترسیدم، خسته ام و دیگه چیزی در زندگی برام ارزش نداره. انقدر بی حس شدم که منی که دوماه پیش برای سفر فاطمه به فلان کشور برای اقدام به گرفتن ویزا اشک میریختم و حالم بد بود که رفیق صمیمیم داره میره، امروز که خود ویزاش اومده، بهش تبریک گفتم. و واکنش دیگه ای نداشتم. چون بهم پشت کرد. چون در لحظه ای که بیشترین نیاز رو بهش داشتم، در تنهاترین و تاریک ترین لحظه‌ی من ، منو تنها گذاشت. همون کاری که ت کرد. و الان تو موقعیتی هستم که هرکسی بره، دیگه هیچی متوجه نمیشم. If they wanna leave, I'll hold the door open for them. از همه شون عصبانی هستم، از همه چی میترسم و خسته ام. و اینکه به قول مشاورم، درد گریز شدم. انقدر در زندگی درد کشیدم که دیگه از درد کشیدن میترسم. مشاورم وقتی در حد ده دقیقه بیست سال اول زندگیم رو براش گفتم، نفسش گرفت و اینو بهم گفت. و با بیست دقیقه بعدی گریه اش گرفت. خودم تو کل جلسه داشتم گریه میکردم و نمیدونم اشکم از خشم بود یا تخلیه استرس یا غم. هرچی بود این روزها تقریبا هرروز گریه میکنم. و هرروز تنهام. و هرروز قلبم درد میکنه. دردی روحی اما کاملا واضح که تو قفسه سینه‌ام حسش میکنم. و گاهی لحظه های خیلی واضحی از 9 ماه گذشته به ناگهان میاد تو ذهنم و اون موقع دیگه نمیدونم چیکار کنم. نمیدونم با دلتنگیم براش زندگی کنم یا خشمم نسبت بهش. نمیدونم از خودم عصبانی باشم که دلم همچنان میخواد برگرده و بهم حرفای مطلوبم رو بزنه یا دلم برای خودم بسوزه که دارم دست و پا میزنم کمی حالم بهتر باشه. دارم در حد توانم تلاش میکنم. و انرژی خیلی زیادی میبره. و دارم سعی میکنم ببینم تلاش خودمو. و این کار سخت تریه. ولی روزهام خیلی سخت و خیلی تنها میگذرن. و خیلی با استرس با دوستان مذکرم تعامل دارم. تقریبا تمام کارهام با استرس زیادی میگذره و باید خیلی با خودم محتاطانه برخورد کنم چون میبینم که با خودم خیلی هارش برخورد میکنم. حتی خودمو سر بیدار شدن خیلی سرزنش میکنم مثلا. بهرحال، زمانی سخت و خیلی دردناک رو میگذرونم. و تو این مدت اینو فهمیدم که درنهایت هیچکس نمیتونه از بیرون چیزی که من درک میکنم بفهمه حتی اگر اون فرد صمیمیترین و نزدیک ترین دوست تو باشه که سالها باهاش از نزدیک ترین مشکلاتت حرف زدی، ممکنه یه روز نتونه رفتار تو رو درک کنه و برای محافظت از خودش از تو دوری کنه. برای همین، هیچوقت نباید قضاوت بقیه رو، ملاک عمل بذاری یا ازشون نظر بخوای. چون هیچوقت اونا مسئولیتی در قبالش نمیپذیرن. من فکر میکردم باندهایی مثل دوست صمیمی/ خیلی خیلی صمیمی برای همیشه هستن. ولی حتی اونم میتونه یه روز دیگه نباشه. میتونه یه روز ناگهان بلاکت کنه. وقتی از بیمارستان میای و هیچکسو نداری محلت نذاره. میتونه تو بدترین حالت بهت پیام نده. همه اینا ممکنن. و این اتفاقا بزرگترین درسو به من دادن. من به همه بیشتر از خودم اعتماد میکردم و این خیلی خیلی غلطه چون در نهایت خودم بیشتر از بقیه به خودم اهمیت میدم. هیچکس بیشتر از خودم به من اهمیت نمیده. Even though I thought they do. I thought they'd take care of me when i need it but when it's a choice between me or them they obviously choose them meanwhile I'd choose them over me. i'd be there for them no matter what but the opposite is not true. و به نظر میرسه اگرچه من فکر میکردم آدمهای مثل من پیدا میشن، نه تنها پیدا نمیشن بلکه روش من غلطه چون به معنی اینه که من خودمو دوست ندارم و به این معنی نیست که اونا خودخواهن. ضمنا با ت من فکر میکردم اینطوری نیست. با ت فکر میکردم هرطوری هم که بشه هست. ولی ت هم رفت. ت هم ترسید. ت هم یه نقطه پایان داشت. یه نقطه جوش یا هرچی. و این قلب منو میشکنه. سرم درد میکنه. میرم بخوابم. این دنیا، ظالمانه است و من حالم خوب نیست و از همه چی بدم میاد. از همه بدم میاد. هیچوقت هیچی خوب نمیشه، قهرمانی در کار نیست، نجات دهنده واقعا در گور خفته، و من امیدم رو به عشق، رابطه و دوست داشتن از دست دادم. من یکی رو دوست داشتم که نشد. و دیگه زندگی برای من جریان نداره. قلبم شکسته. و بسیار از همه چی ناامیدم. و کاش فقط ذره ای براش اهمیت داشتم ولی اون سرگرم بیست ساله هاست. The anonymous oneThe anonymous oneMon, 22 Aug 2022 16:22:23 +0430https://virgool.ir/@m_39629117/اولین-نوشته-بعد-از-اون-اتفاق-v8s3mfgqekrzنمیدونم چندروز از اون اتفاق میگذره. هیچوقت به روز شماری علاقه ای نداشتم. شاید به وسواس ذهنیم دامن ندادم. حالم همچنان خوب نیست. تازه دوسه روزیه که تو خونه مامانم احساساتم بروز پیدا میکنن. امروز برای اینکه مامانم با دیدن گریه هام اذیتم نکنه رفتم بیرون. رفتم کافه. گریه کردم و سیگار کشیدم. دارم سعی میکنم موضوعاتی که آزارم میدن رو جمع کنم و با تراپیستم شنبه مطرح کنم. و اگرچه حال خیلی بدی دارم و روزانه با آدمای مختلفی حرف میزنم و احساساتم به شکل مختلف بروز پیدا میکنن سعی میکنم کمتر دنبال تایید بقیه برای احساساتم باشم. امروز برای اولین بار توی هفت هشت روز کذشته کمی احساساتم رو روی کاغذ آوردم. مقدار زیادی گریه کردم. سعید و دوستی به نام شیوا رو دیدم. و کمی هم دارم کار میکنم. میدونم خیلی قدم های بزرگی نیستن. اما همین که نوشتمشون، حالم رو بهتر کرد کمی. هرچند درونم جهنمیه که خاموش نمیشه. مدام حس میکنم یه نفر با دست قلبم رو گرفته و فشار میده. واقعا خرد شدم. و ترسهام، این ترس‌های لعنتی، رهام نمیکنن. و خانواده، این انسانهای بلوغ نیافته و احمق که فقط پیر شدن و کمی تجربه پیدا کردن، کمی هوش دارن و مقدار خیلی زیادی بلاهت و با هر حرفشون، 5 درصد التیام پیدا میکنی و 95 درصد آسیب میبینی. از برگشتن به تهران وحشت دارم اما زندگی در این خانه برام ممکن نیست. از تهران، این شهر بزرگ و بی در و پیکر و تنهایی و بی کسی بعد از او وحشت دارم. اما چطور میتونم مادری رو تحمل کنم که جلوش نمیتونم خودم باشم؛ مادر کنترل گر وسواسی که فکر میکنه دیوونه ام چون روانپزشک و روانشناس میرم و چون قراره جلسه دوم روانشناسم رو برم حس میکنه خودم به خودم کمک نمیکنم و باید بیشتر تلاش کنم. مادری که هرچقدر درباره اش بنویسم، بازم شکایت دارم. به هر حال، در دوران خیلی تاریکی از زندگیم هستم که هیچ جا احساس امنیت نمیکنم. از مادرم متنفرم. از زندگی در کنارش. ولی از طرفی از زندگی تنهایی در تهران وحشت دارم. به آغوش پدرم نیاز دارم ولی پدرم حتی از من حالمو نمیپرسه با اینکه میدونه حالم بده. در هرصورت، به نظرم تهش همون انزوای خونه خودم از این جو مسموم اینجا آروم تره. اما بهرحال اینجا کارهایی دارم که انجام بدم و در این امنیت ظاهری کمی به استابیلیتی برسم و بعد برم به استقبال مرحله بعدی زندگیم که ازش بشدت وحشت دارم. همین که مینویسم خوبه. چون اینجا برای خودم مینویسم نه برای گرفتن تایید از دوستایی که گاهی با حرفاشون بیشتر از اینکه به من کمک کنن به من آسیب میزنن و الان مهمترین چیز اینه که من خودمو از اسیب محافظت کنم. چون واقعا دیگه روحم گنجایش زخم نداره. خسته ام. ترسیده ام. دلم یک پناه امن میخواد. یک نجات دهنده. یک پدر. یک خانه. ولی افسوس که میگن همه اینا رو باید خودت بسازی و من حس یه بچه 5 ساله رو دارم که دست مادرشو رها کرده و تو بازار گم شده. و نمیدونم آیا تراپی بهم جواب میده یا نه. شب ها با آرزوی این میخوابم که صبح بیدار نشم و صبح ها از بیدار شدنم وحشت میکنم. کاش امشب شب آخر باشه. واقعا هیچ چیز رو بیش از این نمیخوام. اون 24 ساعتی که برای خودکشی تو بیمارستان بستری بودم، احساس میکردم خونه ام. آدمایی که هرکدوم خسته بودن. حالشون خوب نبود. هرکدوم به دلیلی میخواستن تموم بشه. میترسم. کاش کسی کمکم میکرد. کاش معجزه ای میشد. کاش فرشته ای بود. کاش اوضاع متفاوت بود. کاش دوستم داشت و باهام میومد تراپی. کاش همه چیز متفاوت بود.The anonymous oneThe anonymous oneThu, 18 Aug 2022 20:52:50 +0430https://virgool.ir/@m_39629117/24-تیر-m0vlka2hjjljجمعه است. کار ندارم. دلبرم دوستم نداره. براش مهم نیستم. دلم میخواد کنارش باشم ولی نیستم. دلم میخواد دوستم داشته باشه ولی نداره. تو خونه تنها نشستم رو تخت. ساعت یک صبحونه خوردم به زور. هیچکس نیست کنارم. یکی دوتا دوستام تو واتساپ هستن. ولی خب اونی که باید، اونی که میخوام، نیست. نمیدونم باید چیکار کنم، نمیدونم باید چطور جلو برم. نمیدونم آینده چی میشه. حالم خوب نیست. استرس دارم. تنهام. خسته ام. آخر سریال جیران، سیاوش نگاه کرد به نور بیرون، گفت تو که کس بی کسایی، میترسم. میترسم خدا نباشه. میترسم این دعاهای من الکی باشن. میترسم تنها بمونم. میترسم هیچوقت دوستم نداشته باشه. میترسم هیچوقت هیچ چیز درست نشه. همه چیز برام خیلی تاریکه. و هر چندوقت یه بار استرس یه چیزی رو میگیرم. و چقدر خانواده ام عذابم میدن. میخوام برم یه سیگار بکشم و بعدش بخوابم. فقط قبلش: دعا میکنم که کمی هم شرایط به دلخواه من بشه. کمی آروم تر بشم. شاید یه کمی دوستم داشته باشه. شاید یه کم بهتر شه اوضاع. خدایا. خودت میدونی چقدر تنهام. چقدر بریدم از همه چی. چقدر حس رها شدگی دارم. حس خستگی . دوست داشته نشدن. تنهایی. کاش داشتمش. اگر داشتمش، اگر مال من بود، دنیا رو به آتیش میکشیدم. خدایا. ببین منو. تنهام. جز تو کسیو ندارم. کمکم کن.خدایا. تو پناه بی پناه هایی. تو منو ببین وقتی حتی دلبرم نمیبینه منو. خدایا. خودت کمکم کن. تنهام. خیلی تنهام. و خیلی ترسیدم. خدایا. کمکم کن. The anonymous oneThe anonymous oneFri, 15 Jul 2022 14:55:47 +0430https://virgool.ir/@m_39629117/9-تیر-tlnkerkcxv6dهمه آنچه من مینویسم، ترسها و حال بد شخصی منه. فقط مینویسم که کمی آروم بشم. نه محتواش مهمه نه چیزی به کسی یاد میده. در نامشخص‌ترین وضعیت خودم قرار دارم. از کارم اومدم بیرون اما خانواده نمیدونن و بدون نقشه برای بعدش اومدم بیرون. حدود یک ماه و خرده ای هست که با کمک دوستام و قرض گرفتن زنده موندم. دنبال کار میگردم اما نه تخصصی دارم و نه شرایطم طوریه که شروع به کارآموزی کنم. از همه چیز خسته و ترسیده ام. از تنها زندگی کردن در تهران. از رفتن کسی که دوستش دارم و منو دوست نداره. از کار پیدا نکردن. شاید مسخره باشه ولی حتی از غذا پختن و ظرف شستن میترسم. هر از چندگاهی با یکی از دوستام صحبت میکنم و کمی خالی میشم. اما نمیتونم خیلی حرف بزنم. هر کسی مشغول بدبختیای خودشه و من نمیتونم هی من بدبختم راه بندازم. روانپزشک جدید برای ده روز دیگه نوبت داده. به وضوح قرصام درست نیستن و باید تنظیم بشن اما تا کی قراره قرص بخورم؟ تا کی قراره چیزی حل نشه؟ با مادرم یک ماهی هست که حرف نزدم. حتی فکر بهش باعث میشه دندونام به هم بخوره. پدرم در حداقل ترین حالت ممکن هست. درگیری عاطفیم کاملا یک طرفه است و فقط برای من درد و رنج داره اما اونقدری دوستش دارم یا لااقل اونقدری با طرحواره های شخصیتی من مچه که نمیتونم ازش دور بشم اگر چه که دوستانم کاملا مخالفن و فکر میکنن دارم خودم رو نابود میکنم. همین مخالفتشون باعث شده نتونم واقعا از اونچه که در قلبم میگذره براشون بگم. البته حق دارن اونا فقط دارن میبینن که من آسیب میخورم و بدتر میشم. اما زیبایی این آدم و حال خوبی که بهم میده و آرامشی که بودنش داره رو نمیتونن درک کنن.البته که از دستش کمی ناراحتم هرچند که نمیشه از کسی ناراحت بود که چرا دوستت نداره. زندگی بیش از هروقت دیگه پیچیده و سخت شده و من حس میکنم تو یه گودال عمیق و تاریک گیر کردم و هرچی دست و پا میزنم نمیتونم ازش بیام بیرون. و البته که تنهایی تو شهر غریب سخت ترش میکنه. دوستش داشت از رابطه شون حرف میزد. از اینکه چطور همیشه دختر پیشش بوده، چطور همه زمانشون با هم میگذشته و چقدر برای دختر انرژی گذاشته و من با شنیدنش احساس حسرت میکردم که چرا و چطور من هرگز چنین چیزی رو تجربه نکردم. وقتی اومدم خونه خودم تخت بزرگ گرفتم. بزرگتر از یک نفره. فقط با این رویا که روزی روی اون تخت منو بغل کنه و کنارم باشه. الان خونه خودم برام آرامش نداره. همه‌اش میترسم که مجبور باشم برگردم تو اون خونه لعنتی با اون عجوزه. حال خوبی ندارم و نمیتونستم اینو به هیچکس توضیح بدم. یعنی اکثر دوستام میدونن و خب کاری از دستشون برنمیاد. به نظر میاد تبدیل شدم به اون آدمی که همیشه حالش بده. نمیخوام اینطوری باشم ولی زندگی با من خوب تا نکرده و الانم تو شرایط نسبتا سختی هستم. درواقع تنها راه نجات/امیدم خودشه که خب اونم هیچ تمایلی نداره که رابطه اش با من نزدیک تر بشه و این خودش خیلی دردناکه. ولی چاره ای نیست. باید سعی کنم بپذیرم هرچند که سخته و تمایل و تلاشی بیمارگونه دارم برای اینکه هرروز ببینمش. از خودم خوشحال نیستم. هرشب دعا میکنم که شاید یه اتفاق خوبی بیفته. شاید حالم بهتر بشه. شاید کمی اوضاع تغییر کنه. شاید اصلا معجزه بشه اما نمیشه. باید سعی کنم غذا بپزم. ظرف بشورم. به خودم برسم. کاری که هیچوقت نکردم و یاد نگرفتم. من یاد نگرفتم خودم رو دوست داشته باشم. خودمو مهم بدونم. به سختی دارم جلو میرم. امروز تقریبا نصف بیشتر روز رو خواب بودم. بعدش به سختی از خونه زدم بیرون فقط برای اینکه بتونم حداقل یه کاری بکنم. الانم نشستم و دارم بلاگ مینویسم چون حالم خوب نیست و کاری ندارم که انجام بدم. انگار همه چیز در تعلیقه. کار، زندگی، عاطفه، همه چیز. هیچی ندارم که بهش دل خوش کنم. مدام به این فکر میکردم که روزی که بره چی میشه؟ گاهی از شدت استرس نفسم بند میاد. سیگار هم فایده نداره. نداشت هیچوقت. پر از نیاز و حفره ام. و تنهام و کسی نیست که حداقل کمی این روان زخمی و خسته منو التیام ببخشه. از کسی هم انتظاری نیست. ولی هیچ وقت نفهمیدم چرا من اینقدر دوست نداشتنی ام و چرا هیچ اتفاق خوبی تو یه سری حوزه ها نمیفته. البته در عمق وجودم میدونم؛ نمیخوام بپذیرم. خلاصه که زندگی از هروقت دیگری دردناک تره و نامعلوم تر. منم دست و پا میزنم که کمی مدیریت کنم همه چیز رو و نمیشه. خسته ام. خیلی زیاد. این رو هرروز به دوستام میگم و هرروز میگن که حق دارم. ولی هیچوقت اوضاع بهتر نمیشه. الان در اوج ناامیدی هستم و فقط تقلا میکنم که به خودکشی فکر نکنم. سعی میکنم به بعدش فکر کنم و به اینکه بعدش وجود ندارم و این زندگی ارزشمند که بهم داده شده از دست میدم.اما اینکه هیچ اتفاق خوبی نمیفته، این که خودم بلد نیستم زندگی رو کمی بهتر کنم، همه اینا باعث میشن که امیدم به زندگی و اتفاقاتش خیلی کم باشه. کم کم دارم ایمانم رو هم از دست میدم. به این فکر میکنم که اگر خدایی هست، چرا به دعای من گوش نمیده؟ چقدر دیگه باید عاجزانه ازش بخوام و نشه؟ دوستم میگفت به این فکر کن که خدا هم داره به تو گوش میده هم به اونی که دقیقا برعکس چیزی که تو میخوای میخواد. خودخواهی من اینه که فکر میکنم خواسته من الویت داره. خیلی ترسناکه که خدایی نباشه یا همه بنده هاش براش یکسان باشن. بهرحال فعلا که دعای یکی دیگه داره برآورده میشه و من مثل همیشه نخودی داستانم. خیلی احساس زخم خوردگی و خستگی دارم. قلبم شکسته. هیچ چیز اونطوری که من دوست دارم پیش نمیره و آینده خیلی نامعلومه. هرروز و هرشب فقط اون رو آرزو میکنم ولی انگار که اگر چیزی نخواد اتفاق بیفته خودتو بکشی هم نمیشه. نمیدونم کدوم وری برم. نمیدونم چیکار کنم. گیج و گم و خسته ام. و ترسیده. همه اینا رو درحالی نوشتم که نفسم به سختی بالا میاد. از استرس انگار یه چیزی نشسته رو سینه ام. کمک میخوام. کمک غیبی. I can just wish for a miracle. The anonymous oneThe anonymous oneThu, 30 Jun 2022 21:04:20 +0430