https://virgool.ir/feed/@m_39390731من به دلتنگی تو محبوسم چه کنم دل دچارِ تو نشود؟fa2026-11-12 08:37:46https://files.virgool.ir/upload/users/4812722/avatar/N80S5E.jpghttps://virgool.ir/@m_39390731https://virgool.ir/@m_39390731/سال-هایِ-بی-رنگ-czp58tturr9cاما دیگر دیر شده است. دیرِ دیر... دیگر خاطراتمان را در صندوقچه‌ی قلبم پنهان نکرده‌ام؛ بلکه تک به تک آن‌ها را از صندوقچه بیرون آوردم و با پارچه‌ای گل‌گلی خاکشان را گرفته و آن‌ها را به آغوش صاحبشان روانه کردم؛ زیرا دیگر متعلق به من نیستند و من به یاد ندارم که چنین خاطراتی را ساخته و نگه داشته باشم. دیگر آغوشم را به روی خاطرات گذشته‌ام باز نخواهم کرد و مانند عروسک‌های طفولیت بسیار محکم در آغوشم نگهشان نخواهم داشت؛ زیرا خاطرات گذشته مربوط به خودِ گذشته است و حال نقششان برایم مانند چای کم‌رنگ بعد از ظهرهاست که او از آن می‌نوشید. هیچ‌گاه چایش را پررنگ ننوشید و همیشه کم‌رنگ را ترجیح می‌داد. برای او همه چیز کم‌رنگ بود؛ چای، خاطرات، روز و حتی من...قرار نبود که با زبانش آن را بیان کند، او با نگاهش هر مفهومی را می‌رساند. آن هم نه آرام؛ بلکه با دردی استخوان سوز که تا سال‌ها اگر دردش نماند، رد آن پا برجاست. شاید برای آن که او گمان می‌کرد تمام انسان‌ها مانند او همه چیز را کم‌رنگِ بی‌رنگ می‌بینند.عشق برای او بازی‌ای بیش نبود، برایش عادت بود که قلوب را تسخیر کند و بعد به راحتی آن‌ها را ترک نماید. احساسات، رویا، علاقه... از این واژهها بویی نبرده بود؛ همه چیز برای او شوخی و برای من رویا بود؛ رویای دوست داشته شدن، رویایی که بهای برای به واقعیت پیوستنش جانِ من بود .-مآهزادجانِ من بود.مآهزاد `مآهزاد `Thu, 30 Apr 2026 18:50:31 +0330https://virgool.ir/@m_39390731/فریاد-ytusyo9lglt9گاهی دلم می خواهد فریاد بزنم ، فریادی از رویِ درد که روزی آغاز شد و پایان آن هیچ گاه سرنخواهد رسید، به راستی کسی می داند دردها کِی به پایان می رسند؟ فکر به این که کِی می توانم طعم و لذت خوشبختی و حال خوش را بچشم مرا زنجیر می کند ، مانند عاشقی که گاهی معشوقه اش را با زنجیر و با دشواری به همراه خود می کشاند و گاه شاید باهم به قعر چاه بروند ، اما این انتخاب معشوق است که وصله و زنجیر عاشق شود یا او را در نیمه راه رها کند، همانطور که روی جدول های رنگ به رنگ پیاده روهای شلوغ شهر قدم بر می داشتم و بیخیال از آنکه در دور و بر من زندگیِ در جریان چگونه می گذرد به خودم و خیالاتم فکر می کردم ، خیالاتی که هیچ گاه پایان نمی یافتند و بیش از پیش تشدید می گردیدند ، خیالات پشت خیالات . در میان این همه هیاهوی شهر فقط گوش هایم کار می کردند و صداهای اطراف را می شنیدند ، که آنها هم اگر از کار می افتادند تعجبی برایم نداشت . من با اینهمه زخم و درد و فریاد و گاه شیون هر روز رویِ این جدول ها قدم می گذاشتم و از فکر و خیال پر بودم و هر روز بیشتر از قبل در آن غرق می شدم ، اما گاهی دلم می خواست فریاد بزنم ، نه از روی درد و زخم های ناکار گذشته که تمام آنهایی که بیشتر جان و روحم دوستشان داشتم به جانِ بی جانم زده بودند بلکه بخاطراعتماد های نا به جایی که به آنها کردم ، اعتمادهایی که پایان خوشی نداشتند و مقصر تمامِ آنها من بودم ، تا آن روز فکر میکردم که فقط من هستم که چنین داستان نا به فرجامی داشته و قصه های دیگر را نشنیده بودم و دردهایشان را با استخوان حس نکرده بودم ، و با تمام غرور و تکبر همیشه ادعاهای آن ها را رد می کردم و فقط درد و زخم های خودم را قبول می کردم نه برایِ دیگران ،ناگهان به خودم آمدم که روی جدول زرد رنگی‌کنار خیابان نشسته بودم ،و فریاد ماشین ها را تماشا می کردم ، اما دیگر فریاد من بلند نشد. من حالا زیر خاک هایی خوابیده ام که روزی رویِ آن ها فریاد سوگ مادر را کشیدم .بدرود ای خاکِ عزیز بدرود ای مادر . .-دیبآ ، نویسنده فمآهزاد `مآهزاد `Sun, 19 Apr 2026 18:51:19 +0330