https://virgool.ir/feed/@m_39237928fa2026-11-10 15:27:35https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_39237928https://virgool.ir/@m_39237928/درددل-bne536yavtrtچند ماهه که از نوشتن دور شدم. یکیش به خاطر کنکوره یکیشم به خاطر اینکه در یک حرکت احمقانه و غیر منتظره نوشته های دو سالم رو پاک کردم تا کسی نخونتشون. و بعد اون انگیزم برای نوشتن به صفر رسیده. احتمالا بعدش باید واکنشم گریه ای چیزی می بود ولی نبود. معمولا گریه نمی کنم. شاید سالی دوبار پیش بیادمسافر لحظه ها ۲مسافر لحظه ها ۲Sun, 25 Oct 2026 21:49:51 +0330https://virgool.ir/@m_39237928/دوانسان-بی-نام-za9ucfdecmsa هیچ وقت او را فراموش نمی کنم. اولین و تنها کسی که گذاشت مستقیم در چشم هایش خیره شوم. نه رو برگرداند و نه چیزی گفت. فقط نگاهم کرد. نه ترسید. نه تعجب کرد. آن لحظه برای اولین بار در عمرم ارتباط واقعی را تجربه کردم. ارتباط دو انسان بدون نقش ها و باید و نباید های اجتماعی. چند دقیقه فقط نگاه کردیم. اولین جمله را او گفت.+چشم های قشنگی داری.-ممنونم تو هم همینطور.+ولی اینقدر احساس توشون موج نمی زنه. حفظش کن.-سعیمو می کنم.مکث کرد.-میخوای بری؟+شاید-اگه کاری نداری خوشحال میشم بمونی. داشتم لذت می بردم.چنددقیقه دیگر گذشت. -اسمت چیه؟+اسم همو ندونیم بهتره اون وقت این لحظه دیگه اینقدر به خاطر خودمون نیست-موافقمسکوت کردم و ادامه دادیم. خیلی وقت بود لحظه ای به آن زیبایی تجربه نکرده بودم. مدیتیشن با تمرکز بر چشم های دیگری. چشم هایش رفته رفته تغییر می کرد. هرلحظه بیشتر از قبل سرشار از احساس می شد. -راجب چشم هات اشتباه می کردی+ازت ممنونم مسافر لحظه ها ۲مسافر لحظه ها ۲Sun, 27 Sep 2026 20:14:14 +0330https://virgool.ir/@m_39237928/مرگ-این-افسونگر-فریبنده-yvz6cqvaghviدوست دارم وقتی می میرم شب باشد و باران ببارد. خدا در ذهنم باشد اما نه سنگین. چون دوستی که در سکوت حضور دارد تالحظه را کمی سبک تر کند. وجدانم آسوده باشد و احساس گناه بابت بودنم نداشته باشم‌. به بهشت و جهنم هم نیندیشم.بدانم آغوش خدا برایم آماده است. خودم حضور داشته باشد تمام و کمال. با عشق به هم نگاه کنیم و از هم شکایتی نداشته باشیم. درد حضور داشته باشد اما به درست. آن چنان که همیشه می خواستم. مزاحم نباشد‌. حس شود اما به اندازه‌. نه آنقدر که غالب شود و نه آنقدر که فراموش شود. نمی دانم من بیشتر به روز مرگم می اندیشم یا خدا؟ در ذهنم روز مرگم پیر نخواهم بود در سرنوشتم چطور؟ خدایا! تو زیباتر می چینی یا من؟ نمی خواهم مرگم کسی را آزار دهد. چگونه اش را نمی دانم‌. نمی خواهم کسی با خاطره من اشکش جاری شود. اما می دانم که مرگ واقعی نه شاعرانه است و نه زیبا. مرگ اشکی است که بر صورت نزدیکانت جاری می شود. ناامیدی است که در قلبشان جوانه می زند. و اندوهی است که روزی ده بار آنهارا می کشد. مرگ زیبا نیست. مرگ آرزوی انسان ضعیفی است که زیبایی را در حیاتش نیافته و آن را در جای دیگری جستجو می کند. زیبایی لحظه مرگ می تواند در تمام لحظات زندگی حضور داشته باشد اما انسان عادت دارد که فرصت هارا از دست بدهد و امور مهم را تا دقیقه آخر به تاخیر بیندازد. شاید هم زیبایی لحظه مرگ را خواهانم چون آخرین تصویر است و نمی ترسم که بعد از آن چیزی خرابش کند و پوچی بعد از تغییر زیبایی لحظه را از من برباید. چون من دیگر نیستم. و دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم که بترسم گرفته شود. اما می ترسم. می ترسم که لحظه مرگم زشت باشد. همراه با حس گناه باشد. همراه با نگرانی باشد. همراه با حسرت باشد. آغشته به ترس و وحشت باشد. درد و رنجش از حد تحمل فراتر باشد . و چنین تصویری خیلی نزدیک تر از اولی است.مرگ این افسونگر فریبنده همواره از کودکی برایم جذاب بود. جذابیتی که نمی توانم ادعا کنم علتش را به تمامی می دانم. اما هرچه که هست از سر حقیقت نیست. دروغی است که سالهاست با آن زیسته ام‌. مرگ شاید جزء معدود چیزهایی باشد که همزمان اینقدر جذاب و اینقدر رنج آور است. خدا هم چنین است. معنا و پوچی هم چنین اند. تمام معشوقه های متافیزیکی من چنین اند.و اینکه چرا با چنین چیزهایی تا این اندازه درگیر شده ام و تا این اندازه عذابم می دهند و پناهم می دهند خودش بحثی مفصل است که بازهم نمی توانم ادعا کنم علتش را می دانم‌. از چیزهایی که می دانم هم سودی نبردم. آگاهی معمولا در اعمالم تغییری ایجاد نمی کند فقط نوع دیگری از وقاحت در وجودم نمایان می شود. وقاحت دانستن و ادامه دادن. آگاهی گاهی روشن می کند اما معمولا فقط برای چند ثانیه پوزخندی روی چهره روحم ایجاد می کند. دیگر نه می خراشد و نه می سازد. می توانم روی خودم اسم بگذارم. بی بندوبار، پوچ، بی اعتنا، خسته، افسرده، اما هیچ کدام کمکی نمی کنند. هیچ چیز کمکی نمی کند. حقیقت وحشتناکی است اما نمی خراشد. انگار از قبل پذیرفته شده است‌ . می خواهم به عدم پرواز کنم. جایی که نه من باشم و نه خدا و نه هیچ چیز زشت و زیبای دیگر. نه از خستگی. از ترس. ترس از مسئولیت انسان بودن. از اینکه می دانم نمی توانم تمام عمر گوشه ای بنشینم و برای خودم مرثیه سرایی کنم. ترس از اینکه دنیای دیگری باشد‌. دنیایی که خدایش بخواهد عذابم کند. اما می دانم ناامیدی حقیقت مطلق نیست. ناامیدی مرا ذوب می کند و حقیقت نهایی من، منم. کاری که می کنم، احساسی که دارم و آنچه می اندیشم. اما این ترس عجیب آشناست و همین آشنایی حس امنیت می دهد. حس اینکه همه چیز درست است. همه چیز سرجای خودش است.به کتاب فیزیکم نگاه می کنم. باخودم می گویم کاش نمی نوشتم. همه چیز داشت خوب پیش می رفت. چرا نوشتم؟ چرا دوباره این آش را هم زدم. منتظر جمله ای، ایده ای، چیزی هستم که پایانش را خوش تمام کنم، اما نمی آید.شاید همین هم خوش بود. اینکه هنوز آنقدر زنده هستم که بتوانم بنویسم،خوش است.نیست؟مسافر لحظه ها ۲مسافر لحظه ها ۲Fri, 11 Sep 2026 19:06:37 +0330https://virgool.ir/@m_39237928/زخم-دیگر-سوزش-سابق-را-ندارد-gah6j4ynsvdbخودم هم می دانم که اکنون جهان را با عینک نوعی ناامیدی مبهم میبینم. ناامیدی از دست یافتن و ارزش دست یافتن. ناامیدی از ارزش اختیار و ارزش حرکت. اما می نویسم‌. نه برای امیدوارشدن برای شفاف شدن ناامیدی. برای اینکه کشنده ترین چیز را در زندگیم ابهام یافتم‌. دهشتناک ترین جنگ جنگی است که شمشیر دشمن را نمی بینی. فقط زخم را روی بازویت احساس می کنی. و اکنون دشمنی بی شکل و نامرئی به من زخم می زند. نه برای کشتن برای غلبه. و عجیب تر اینکه در این میان بدنم به من خیانت می کند. نه پاهایم می دوند نه دست هایم شمشیر به دست می گیرند و نه حتی نگاهم از زمین کنده می شود‌. شاید در ناخودآگاهم یک شکست خورده زخمی را شریف تر از یک شکست خورده سالم می دانم. هم از امکان نجات ناامیدم هم از ارزش آن. فکر می کنم شاید درد مرا وادار به حرکت کند. اما خون دیگر بوی خون نمی دهد و زخم دیگر سوزش سابق را ندارد. انتظار مرگ را می کشم اما به آن نمی اندیشم. با گریختن چیزی عوض نمی شود فقط خانه دردآلودم را ازدست می دهم و تنهاتر میشوم.مسافر لحظه ها ۲مسافر لحظه ها ۲Fri, 04 Sep 2026 21:29:38 +0330https://virgool.ir/@m_39237928/کمی-راجب-من-t89xjtoe8fltدر کودکی یک سوال در ذهن من ایجاد شد. خدا واقعا وجود دارد یا نه؟می گفتم اگر خدا وجود داشته باشد وضع خیلی متفاوت می شود.خیلی فرق می کند در جهان به این بزرگی تنها باشیم یا واقعا یک نفر باشد که.....با خودم فکر می کردم اگر خدا وجود داشته باشد خیلی هیجان انگیز می شود. شروع کردم به مطالعه و فکر. پروژه شخصیم در ده سالگی شده بود این. به چیزهایی رسیده بودم ولی چیزی که برایم مهم بود این بود که قلبم بتواند وجود این خدا را باور کند. ولی نه با معجزه.اصلا معجزه نمی خواستم. به خدا هم می گفتم اگر هستی خودت را به من نشان بده. تا اینکه این پروژه خداشناسی بنده رسیده به یک لحظه خاص و لحظه های خاص بعداز آن که دقیقا یادم است اشک از چشمم جاری شد و ارام آرام علاقه ام به خدا از علاقه ام به مادرم هم بیشتر شد. تو این مرحله یکجور شرافت اخلاقی هم در من در حال شکل گرفتن بود. البته اینم بگم که من از اول یک صفحه سفید نبودم. تو سن 6_7 سالگی اولین کتابی که خوندم کتاب قصه های قرآن بود. باور بکنید یا نه 633 صفحه است و قطعا اگه 7 سالم نبود نمی خوندمش.😁اصلا من دیندار متولد شدم. تا حول و حوش 9_10 سالگی چندتا کتاب علمی کودک و نوجوانم برداشتم خوندم و دیگه....تبدیل شدم به وسیله پز دادن. بگذریم.بعدم که 10 سالم شد و اونجوری شد و یه چندماهی فیض بردیم و 11 سالم شد. تو 11 سالگی کاملا به بلوغ رسیدم هم حسی هم جسمی. بعد یه مدتی تصمیم گرفتم روشمو عوض کنم و کارای گذشتمو گذاشتم کنار. ولی نه با این استدلال که کارای گذشتم احمقانه بوده با این استدلال که تنها راه نبوده. کرونا بود. از اول از بچگی خونمونم هیچ وقت خیلی آروم نبود و بعضی وقتا هم خیلی نااروم بود. مصادف شدن سن بلوغ با محرومیت حسی و معنایی و اندکی تنش سبب شد که من افسردگی بگیرم. عرضه خودکشی هم نداشتم متاسفانه و فقط ابروم جلو خانواده می رفت.(چاقو برداشتم و رفتم جلو خانواده و پدر با آن نگاه جالبش و مادر با جمله حماسی و به یاد ماندنی اون چاقوهه کنده زجرکش میشی بنده را بهت زده و سرجای خود نشاندند😁😂بنده هم که خود را فاقد عرضه لازم یافتم بیش از این خویش را ضایع نساختم) مسخره تر از افسرده شدنم خوب شدنم بود. یه فال حافظ گرفتم که گفت داری چیکار میکنی با خودت و ....من کلی گریه کردم و دوباره آرام آرام برگشتم به تنظیمات کارخانهمسافر لحظه ها ۲مسافر لحظه ها ۲Thu, 03 Sep 2026 10:12:14 +0330