https://virgool.ir/feed/@m_39073697fa2026-11-12 06:13:49https://files.virgool.ir/upload/users/490721/avatar/4nNFqY.jpeghttps://virgool.ir/@m_39073697https://virgool.ir/@m_39073697/یک-کوه-محبت-یک-کوه-استقامت-و-یک-کوه-تجربه-را-جمع-در-او-می-بینم-sgym7d6b259eچشمانم را مدتی به دستانش که می­لرزید دوخته بودم. گوش­هایم انگار، فقط حرف­های پر محبت او را می­شنیدند. سرم را بالا آوردم. خطِ نگاهِ پر مهرش که عمق چشمانم را نشانه گرفته بود، پر از شوق بود. داشت خاطره­های جوانی اش را برایم بازگو می­کرد. چه اراده­ای، عجب تلاش خستگی ناپذیری.من صبح­ ها قبل از این که آفتاب بالا بیاید از همین خیابانی که میبینی سرکار می­ رفتم. از صبح تا عصر در کارگاه موزائیک ­زنی مشغول بودم. خیلی سخت کار می­کردم. آن روز­هایی که حقوق یک کارگر ساده پانزده ریال بود، من به اندازه یک استاد، یعنی چهل و پنج ریال حقوق میگرفتم. پدرم از کار افتاده بود. مریض شده بود و تاب و توان کشاورزی را مثل قبل نداشت. با پنج، شش تا بچه ی قد و نیم­قد باید چه کار می­کرد؟ هم باید زندگی خودم را اداره می­کردم، و هم هوای پدرم را می­ داشتم. عصرها بعد از اینکه کارم تمام می­شد، به مدرسه ­ای در دروازه دولت میرفتم. مدرسه شبانه ­ای بود که در آن جا درس می ­خواندم. تا دیپلم ادامه دادم. دیپلم قدیم اندازه فوق لیسانس الان ارزش داشت. تکالیفم را باید همانجا انجام می دادم و مرور درس­ هایم تا امتحان فقط در مدرسه بود. فرصت دیگری برایم به وجود نمی ­آمد. وقتی که به خانه برمی­ گشتم، حسابی خسته بودم. هر شب دستانم را که از پرس کردن های مداوم زخم شده بودند، با مقداری روغن و پارچه می بستم. کسب روزی حلال زحمت زیادی دارد اما خانواده ام را دوست داشتم و کار، خسته­ ام نمی ­کرد.حاضرم روز های بسیاری پای درس ­هایش که محبت و عشق را در کنار تلاش و سختی و کار می ­آموزد بشینم و لذت ببرم و از او یاد بگیرم. در این فکر­ها بودم، که پدربزرگم گفت: جوادم بابا! تو هم درست را خوب بخوان تا بتوانی برای خانواده­ ات مایه افتخار باشی. البته، سود درس خواندن اول در جیب خودت می­رود. در کنار درس همیشه سعی کن با مردم و اطرافیانت به خوبی و با مهربانی رفتار کنی. ایمان و انصاف و اخلاق سه اصل مهم­اند که اگر در زندگی­ ات داشته باشی، موفق می­ شوی.هزار بار هم که داستان زندگی اش را برایم تعریف کند، هیچگاه حس نمی­ کنم سر یک کلاس درس تکراری نشسته­ ام. سخنانش هر بار طراوت و تازگی دارد. احساس اینکه یه کوه تجربه، یک کوه محبت و یک کوه استقامت را، جمع در او میبینم، وادارم می کند خم شوم و دستانش را ببوسم. دستانی که به نوازش کردن عادت دارند و بوی عشق می دهند.محمدجواد سهرابیمحمدجواد سهرابیWed, 06 Jan 2021 12:16:25 +0330https://virgool.ir/@m_39073697/معرفت-در-هر-کار-hoxaqgbyrpliبسم الله الرحمن الرحیمچه بسیارند سخنان و مطالبی که ارزش شنیدن ندارند. و هستند مطالبی که یک بار شنیدنشان کافی است. برخی صحبت ها علاوه بر شنیدن ارزش گوش دادن را نیز دارند. و نیز برخی مطالب گاهی آنقدر ارزشمندند که ذهن آشفته ام را چند روزی به خود مشغول می سازند؛ زیر و رو میکنند و بهایی جدید به زندگی ام میدهند. به ذهنم رسید آن هایی را که از کلاس ها صحبت ها و گفت و گو ها، ارزشمندند، گلچین و منتشر کنم. اولین و بزرگترین مزیتش این است که فراموششان نمی کنم. هرزگاهی مرور میکنم و باز هم یکی از بزرگترین لذائذ دنیا را میچشم.به عنوان اولین مطلب خوشحالم که این نوشته ام مزین به نام مبارک حضرت امیرالمؤمنین علی ابن ابی طالب "علیه السلام" است."معرفت"آیا اگر دو نفر عملی را کاملا مانند یکدیگر انجام دهند، در نزد خداوند متعال آن دو عبادت یکی است؟ بدون هیچ قید و شرط دیگری؟ مثلا اگه نماز شبی که آیت الله بهجت با آن حال و تضرع می خواندند کسی با همان حضور قلب و توجه بخواند، تفاوتی بین آن دو عمل نیست؟ کسی که بر بواطن بکاء بر اباعبدالله احاطه دارد و دیگری که ظاهر گریه را میبیند، اجر و ثواب مادی و معنویشان از آن اشک مساوی است؟ آیا فهم و درک اولی از بکاء بر اجر و جزای الهی آن مؤثر است یا خیر؟یکی از ملاکهایی که باعث ارزشمندی عبادت نزد خداوند میشود، معرفت است. معرفت بر چیزی باعث می شود تا بفهمد که چه میکند. و در نهایت آن عمل را بهتر انجام دهد. هر قدر این معرفت بیشتر باشد، احتمال خطا و اشتباه کمتر است. علاوه بر اینکه آن عمل نیز به بهترین نحو ممکن انجام شده است.از امیرالمؤمنین علی علیه السلام حدیثی نقل شده است که ارزش این معرفت در ایمان را مشخص میکند. حضرت میفرمایند: لَوْ كُشِفَ اَلْغِطَاءُ مَا اِزْدَدْتُ يَقِيناً.(بحارالانوار، ج40 ،ص153). وقتی حضرت امیر، صاحب مقامی از معرفت و یقین است که دیگر حجابی مانع از نگاه حقیقی او به کونین نمیشود، آنگاه است که افضل عبادات، عبادت علی ابن ابی طالب و بالاترین اجر و ثواب ها برای عبادت اوست. اوست که وقتی در مقابل عمرو بن عبدود شمشیر میکشد، گویی تمام اسلام است که در برابر کفر به پا خواسته. حقیقت و معنای جنگ و کفر را میداند. به اصل و معنای پیامبر و اسلام یقین دارد.محمدجواد سهرابیمحمدجواد سهرابیWed, 30 Dec 2020 12:49:35 +0330https://virgool.ir/@m_39073697/اولین-نوشته-ام-y300ibuv4arcهمیشه نوشتن و خوب و زیبا نوشتن جزو اهدافم بوده است. خلق نوشته ای که زیباست و ماندگار شده است انگیزه ای درونم ایجاد میکند و من را به سمت خودش فرا میخواند. نوشتن یعنی ماندن. نوشتن یعنی احساس. نه هر نوشته ای؛ کلماتی که پشت سر هم ردیف شده اند باید بوی عطری خوش بدهند. باید شبیه جنگلی سبز در کنار آسمانی با تکه های سفید ابر باشند. اینگونه قشنگ اند. جنگلی سبز باید درختانی سرزنده و روبه خورشید داشته باشد. درختان پوک با برگ های زرد رنگ که جای خواندن بلبل نیست. نوشته باید تاثیر گذار باشد؛ هم بر نویسنده و هم خواننده اش. محتوای این متن هاست که میتواند روح انگیز باشد و بیدار کننده.اگر نوشتم و زیبا نشد چه؟ اگر نوشتم و محتوا نداشت چه؟ اگر نوشتنم وقت خودم یا دیگری را هدر داد چه؟ ترس از نوشتن را نمیتوانم انکار کنم. اما استادها میگویند باید بنویسی تا زیبا بنویسی. باید بنویسی تا پرمحتوا بنویسی و باید بنویسی که قبل و بعد نوشتنت باهم یکی نباشد. نوشتن از هر چیز و هر جا، انسان را می برد به نوشتن از هرچیز و به جا.از استادها شینده ام نوشتن بدون خواندن و یادگرفتن نوشتن نمیشود. تقریبا همان کاغذ سیاه کردن است. خواندن نوشته های خوب، ناخوداگاه به نوشتن نوشته های خوب می انجامد. عینک های جدیدی را باید امتحان کرد، تا نوشتن منصفانه و نوآورانه شود. از چیزهایی که همیشه نو میمانند نوشته هایی است که نوآوری کرده اند؛ چه در سبک، چه در متن و چه در موضوع. و احیانا باعث جریان سازی شده اند.نوشتن و خواندن نمیتواند گذر انسان را به تاریخ نیاندازد. تاریخی که خود با کتابت مانگار شده است. خواند آثار تاریخی نیز از دیگر توصیه هاست. آثاری که انسان را مافوق مکان و زمانش حرکت میدهد.بنویسیم تا تاریخی شویم... .محمدجواد سهرابیمحمدجواد سهرابیMon, 21 Dec 2020 18:49:55 +0330