https://virgool.ir/feed/@m_38686996متولد 1361.اصالتا اهل سنندج.بدنیا آمده در کرج. siavashmoradi61@ پیج اینیستاگرامfa2026-11-11 06:32:36https://files.virgool.ir/upload/users/3979737/avatar/DWpzVh.jpghttps://virgool.ir/@m_38686996https://virgool.ir/@m_38686996/سکوت-شب-بارانی-sucpucp3ekc0قسمت پنجماون شب،بارون از اون بارون‌هایی بود که انگار با شهر قهر کرده بی‌وقفه می‌بارید، بدون اینکه حتی لحظه‌ای نفس بکشه.قطره‌ها روی شیشه‌ی بخارگرفته‌ی کافه سر می‌خوردن و چراغای خیابون رو به لکه‌های محوی از نور تبدیل می‌کردن. هر از گاهی صدای یه ماشین،سکوت خیابون رو می‌شکست و دوباره همه‌چیز زیر موسیقی بارون گم می‌شد.مرد، مثل همیشه پشت میز کنار پنجره نشسته بود.فنجون قهوه بین دستاش بود،اما انگار نه گرمای قهوه رو حس می‌کرد،نه سرمای شب رو.نگاهش خیلی دورتر از خیابون،جایی بین خاطره‌ها گم شده بود.ساغر از پشت پیشخون،حواسش به اون بود.نمی‌دونست چرا،اما اون مرد دیگه فقط یه مشتری نبود.هر شب که می‌اومد،انگار تکه‌ای از سکوتش رو با خودش می‌آورد سکوتی که عجیب بود دلت می‌خواست کنارش بشینی و بفهمی چه زخمی،این همه سال،تو دلش جا خوش کرده.همون موقع،نگاه مرد به اون طرف خیابون گره خورد.یه پسر بچه، بیشتر از ده دوازده سال نداشت.دسته‌ای نرگس توی دستش بود و زیر بارونی که بی‌رحمانه روی سرش می‌بارید،بین ماشینای پشت چراغ قرمز می‌دوید.هر بار با امید نزدیک یه شیشه می‌شد،یکی شیشه رو بالا می‌کشید.یکی سرش رو برمی‌گردوند.یکی حتی زحمت یه نگاه هم بهش نمی‌داد.موهای خیسش به پیشونیش چسبیده بود و لباسای نازکش از شدت بارون به تنش ماسیده بودن.مرد فقط نگاهش می‌کرد.بعد از چند لحظه گفت:ببخشید خانم.ساغر کنار میزش اومد گفت:بله؟مرد با اشاره به پنجره گفت:می‌شه یه زحمت بکشین؟ـ حتماً.ـ اون پسر رو صدا کنین بگین بیاد تو.ساغر چیزی نپرسید.در کافه رو باز کرد.باد سردذخودش رو با زور انداخت داخل.ساغر:پسر جون.پسر با تردید برگشت گفت:با من بودین؟ـ آره عزیزم.بیا داخل.یکی باهات کار داره.پسر با خجالت وارد کافه شد.قطره‌های بارون از نوک موهاش روی زمین می‌چکید.چشماش بین مشتریا می‌گشت تا رسید به مرد کنار پنجره.مرد لبخندی زد گفت:گلا چندن؟پسر با تعجب گفت:همشونو؟ـ آره همشونو.پسر قیمت رو گفت.مرد بدون هیچ حرفی پول همه‌ی گلا رو داد.چشمای پسر برق زد.لبخندی روی صورتش نشست از اون لبخندهایی که مدت‌هاس راه صورتشو گم کرده بودن.چند بار پشت سر هم تشکر کرد،گلا رو روی میز گذاشت و با شوق،زیر همون بارون دوید و دور شد.مرد چند لحظه به دسته‌ نرگس‌ها خیره موند.آروم آخرین جرعه‌ی قهوه‌ش رو خورد.پالتوش رو پوشید و بی‌صدا از کافه بیرون رفت.ساغر مشغول جمع کردن میزها بود که چشمش به دسته‌ نرگس افتاد که هنوز روی میز کنار پنجره بودن.با خودش گفت:حتماً یادش رفته.گلا رو برداشت و با عجله از کافه بیرون رفت.بارون هنوز بی‌امون می‌بارید.چند متر جلوتر مرد آروم تو پیاده‌رو قدم می‌زد.ساغر که می دوید گفت:آقا.آقا...مرد وایساد برگشت.ساغر نفس‌نفس‌زنان خودش رو بهش رسوند و دسته‌ی گل رو جلوش گرفت گفت:گلاتون...جا مونده.مرد نگاهی به گلا کرد.بعد سرشو تکون داد گفت:نه جا نموندنساغر باتعجب پرسید:یعنی چی؟!لبخندی روی صورت مرد نشست گفت:برای شما خریدمشون.زمان برای ساغر انگار همون‌جا ایستاد گفت:برای من؟!ـ آره.ـ ولی چرا؟!مرد به قطره‌های بارونی که روی برگای نرگس بودن نگاه کرد گفت:خیلی وقته یادم رفته بود هنوزم می‌شه دل یه آدم،بی‌هیچ دلیلی برای یه غریبه بلرزه.نگاهشو به ساغر دوخت گفت:این گلا برای تشکره.برای قهوه نیست برای اینکه قبل از اینکه ازم چیزی بدونی منو دیدی.برای اینکه سعی نکردی از کنار سکوتم راحت رد بشی.برای اینکه دلت خواست بفهمی یه آدم پشت این همه سکوت چی رو دفن کرده.صدای بارون بین حرفاش می‌پیچید.ساغر هیچ جوابی نداشت.فقط دسته‌ نرگس رو محکم‌تر توی آغوشش گرفت.عطر گلا با بوی بارون قاطی شده بود.مرد لبخند خیلی کوچیکی زد گفت:خیلی وقته کسی این‌قدر صادقانه نگرانم نشده بود.سکوت بینشون نشستفقط صدای بارون می اومد.مرد خواست بره،اما چند قدم بعد مکث کرد.بدون اینکه برگرده گفت:فقط یه خواهش.ساغر منتظر موند.ـ تا وقتی عطرشون مونده نذار پژمرده بشن.و بدون اینکه منتظر جوابی بمونه،تو بارون قدم برداشت کم‌کم دور شد.ساغر همان‌جا وایساده بود.دسته‌ گل نرگس رو محکم تو آغوش گرفته بود.احساس می‌کرد شاید بعضی آدما، قبل از اینکه اسمشون رو بدونی، راهشون رو به قلبت پیدا می‌کنند.#نصرالله_سیاوش#سیاوش_مرادی#کتاب_جدید_سیاوش#رمان_سیاوش#آثار_سیاوشنصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیThu, 06 Aug 2026 07:28:58 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/غربت-بعداز-تو-eemy5m1t8spcغربت بعداز تو مهسا چند قدم رفت.سهیل هنوز همون‌جا وایساده بود.نگاش از مهسا جدا نمی‌شد.باد موهاش رو تکون می‌داد.بوی یاس هنوز توی هوا مونده بود.مهسا قبل از اینکه وارد ساختمان بشه،یه لحظه وایساد.انگار دلش می‌خواست برگردده،اما برنگشت.رفت و در شیشه‌ای بیمارستان پشت سرش بسته شد.سهیل همون لحظه گوشی تو جیبش لرزید به خودش اومد نگاش افتاد به صفحه.«ناصر»انگار تازه یادش اومد اصلاً چرا اومده بیمارستانسریع جواب داد.صدای گرفته‌ی ناصر اومد که گفت:کجایی مرد؟سهیل با نگرانی گفت:الو ناصر؟خوبی؟تو بیدار شدی؟ناصر خنده‌ی بی‌رمقی کرد گفت:آره،فعلاً که هنوز زنده‌ام.سهیل نفس راحتی کشید گفت:الان می‌آم بالا.ـ عجله نکن فرار که نمی‌کنم.سهیل تلفن رو قطع کرد.یه بار دیگه به در خروجی بیمارستان نگاه کرد.دیگه خبری از مهسا نبود.آهی کشید گفت:کاش فقط یه دقیقه بیشتر می‌موندی.بعد راه افتادراهروهای بیمارستان ساکت‌تر از قبل بودن،بوی الکل همه جا پیچیده بود.از کنار اتاق‌ها رد شد تا رسید به بخش قلب.چند ضربه آروم به در زد.صدای ناصر اومد:بیا تو.سهیل رفت داخل.ناصر نیمه‌نشسته روی تخت بود.رنگش مثل گچ سفید بود اما هنوز همون لبخند همیشگی گوشه‌ی لبش بود.همین که سهیل رو دید،اخم کرد:داداش؟چیزی شده؟انگار روح دیدی.سهیل چیزی نگفت رفت صندلی کنار تخت رو کشید و نشست.چند ثانیه فقط به زمین خیره موند.ناصر نگاش می‌کرد گفت:چی شده؟سهیل نفس عمیقی کشید آروم گفت:مهسا رو دیدم.لبخند از روی صورت ناصر محو شد.چند لحظه فقط مات نگاش کرد گفت:چی گفتی؟!کی رو دیدی؟ـ مهسا.رنگ صورت ناصر پرید.نگاش ناخودآگاه سمت پنجره رفت بعد با تعجب گفت:مهسا؟! ـ آرهناصر اخم کرد گفت:اون اینجا چی‌کار می‌کرد؟! ـ شوهرش بستریه.ناصر یه لحظه خشکش زد.ـ شوهرش؟ـ آره.چند ثانیه سکوت بینشون افتاد.ناصر:از کجا شناختیش؟سهیل لبخند تلخی زد گفت:بعضی آدما رو مگه می‌شه نشناخت ناصر؟ تو راهرو بیمارستان نشسته بودم،یهویی بوی یاس اومد.همون عطری که همیشه می‌زد.اول با خودم گفتم خیالاتی شدم.سرمو بلند کردم دیدم خودش بود.همون مهسا،فقط موهاش یه کم سفید شده بودن و چند تا خط افتاده بود کنار چشماش،ولی همون نگاه،همون لبخندناصر با نگرانی پرسید:باهاش حرفم زدی؟سهیل سرش پایین بود گفت:آره.اول باورش نمی‌شد منم.بعد نشستیم چند دقیقه حرف زدیم.از زندگیش گفت.از شوهرش منم فقط نگاش می‌کردم.انگار می‌ترسیدم دوباره گم بشه.ناصر زیر لب گفت:ببینم چیزی از گذشته نگفت؟سهیل نفس عمیق کشید گفت:آره می‌گفت هنوزم نفهمیدم چرا اون نامه رو برام فرستادی.ناصر خشکش زد.سهیل ادامه داد:می‌گفت توی نامه نوشته بودی دیگه دوستم نداری،نوشته بودی همه‌چی تموم شده،نوشته بودی دنبالم نگرد.سهیل چند لحظه ساکت موند.بعد آهی کشید گفت:می‌دونی ناصر،همه‌ی این اتفاقا از یه نامه شروع شد.ناصر سرش رو آروم بلند کرد باتعجب گفت:چی؟نامه؟سهیل نیش خندی زد گفت:آره همون نامه‌ای که من روحم ازش خبر نداشت و رسید دست مهسا.نامه‌ای که نوشته بود دیگه نمی‌خوامش که می‌خوام برم و همه‌چی تموم شده.همون یه تیکه کاغذ،زندگیمونو نابود کرد.ناصر رنگش پرید.لباش خشک شد.سهیل از جاش بلند شد رفت یه لیوان آب ریخت به لیوان خیره شد و گفت:هنوزم نمی‌دونم اون نامه از کجا اومد کی نوشت چجوری رسید دستس،فقط می‌دونم بعد از خوندنش،مهسا برای همیشه از زندگیم رفت.بعد به ناصر خیره شد گفت:تو چرا رنگت پریده؟می‌خوای دکتر رو خبر کنم؟ناصر نگاش رو دزدید گفت:نه،نه خوبمدستاش شروع کرد به لرزیدنـ ناصر؟ ـ هان؟ـ منو نگاه کن.ناصر آروم سرش رو بالا آورد.ـ تو یه چیزی می‌دونی.ـ نه.نمی‌دونمـ دروغ نگو.من تو رو از بچگی می‌شناسم.هر وقت می‌خوای یه چیزی رو قایم کنی،همین‌جوری ساکت می‌شی.ناصر سرشو انداخت پایین،دستش ملحفه رو مچاله کرد انگشتاش می‌لرزیدن.سهیل جلوتر اومد گفت:ناصر روزی که مهسا رفت واقعاً چی شد؟تو می‌دونی؟ناصر چشماش رو بست.نفس عمیقی کشید.انگار سال‌ها بود این جمله تو گلوش گیر کرده بود.بعد خیلی آروم گفت:بعضی حرفا گفته نشن بهتره.سهیل با بغض گفت:دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم.هر چی می‌دونی بگو ناصر.ناصر لبش رو تر کرد گفت:سهیل تو تنها کسی نبودی که بهش دروغ گفتن.اون روز فقط تو قربانی نبودی.ـ ناصر واضح حرف بزن.داری منو می‌ترسونی‌آ.ناصر اشکش سرازیر شد گفت:اون نامه.سهیل اخم کرد نزدیک‌تر شد.ناصر دیگر نتونست نگاهش کنه گفت:من بردمش...ادامه دارد...نصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیSat, 11 Jul 2026 10:36:19 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/کتاب-شب-مرگی-های-پاییز-xrh9avqfaj23📚 دومین کتاب من با نام «شب‌مرگی‌های پاییز» منتشر شد. 🍂گاهی بعضی قصه‌ها نوشته نمی‌شوند؛ زندگی می‌شوند... در شب‌های طولانی، در دلتنگی‌های بی‌صدا، و در خاطراتی که هیچ‌وقت رنگ فراموشی به خود نمی‌گیرند.«شب‌مرگی‌های پاییز» روایت آدم‌هایی‌ست که با تمام زخم‌هایشان ادامه داده‌اند؛ آدم‌هایی که شاید در میان صفحات این کتاب، بخشی از خودشان را پیدا کنند.خوشحالم که پس از ماه‌ها نوشتن، فکر کردن و زندگی کردن با تک‌تک شخصیت‌های این داستان، دومین فرزند قلمم به دنیا آمد.امیدوارم این کتاب راهش را به قلب مخاطبانی پیدا کند که هنوز به قدرت واژه‌ها و معجزه‌ی داستان ایمان دارند.✍️ سیاوش مرادینصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیMon, 15 Jun 2026 09:17:20 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/کتاب-شب-مرگی-های-پاییز-منتشر-شد-gchg8oj8sa69من این کتاب رو نوشتم نه برای اینکه فقط یه داستان رو روایت کنمبلکه برای اینکه چیزی بگم که سال‌ها تو سکوت مونده بود.برای تمام شب‌هایی که تو دل جامعه‌ی سخت و قضاوت‌گر،میان محدودیت‌های فرهنگی و فشارهای روزمره،و در میان نگاه‌هایی که گاهی حتی مهربان نبودن، نفس کشیده‌ام.من نوشته‌ام برای کسانی که دیده‌ن عدالت گاهی بی‌اثره،که صداقت بین مردم نادیده گرفته شده،و حتی مهربونی گاهی جرم تلقی می‌شه.برای اون‌هایی که زندگی بهشون آموخت که باید تحمل کنن،حتی وقتی نمی‌خوان، حتی وقتی که خسته‌ان و تنها.هر کلمه‌ی این کتاب، انعکاس شب‌هایی است که بی‌خوابی کشیده‌ام،ساعت‌ها فکر کرده‌ام، عصبانی شده‌ام، با خودم جنگیده‌ام و گاهی شکست خورده‌ام،اما دوباره بلند شدم و ادامه دادم.این کتاب، بازتاب دردها و امیدهای من،تردیدها و مقاومت‌های من، و پیامی است به هر کسی که فکر می‌کند تنهاست.شاید برخی از شما با خوندنش خسته بشین،شاید بعضی لحظاتش تلخ باشه و بعضی جاها قلبتان رو فشرده کنه،اما حقیقت زندگی همینه،تلخ، پیچیده، و پر از چالش.من این کتاب رو برای خودم نوشتم،برای اون لحظاتی که حس کردم صدام شنیده نمی‌شه،برای روزهایی که از جامعه فاصله گرفتم.با این حال، نوشتم،با خوندن این کتاب شاید تلخی زندگی رو بشناسی،شاید ببینی که هنوز امید هست، حتی وقتی همه چیز تاریک به نظر می‌رسه.این کتاب، فریادی است از دل کسی که دیده، تحمل کرده و هنوز ایستاده.و من امیدوارم وقتی صفحه آخر را می‌بندی،بفهمی که حتی در میان پاییزهای تلخ زندگی،همیشه جایی برای بازگشت، برای امید و برای ادامه هست.سیاوش مرادینصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیTue, 26 May 2026 19:10:13 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/عطر-نفس-های-تو-aek6zrogr4esهیچ‌وقت نفهمیدم اون شب چرا اومد.فقط یادمه در رو که باز کردم، بوی عطرش مثل شعله افتاد روی خاطره‌هام.ده سال گذشته بود، ولی صداش هنوز مثل بارون، رو زخم‌هام می‌ریخت و آرومم می کرد.وقتی تو چهارچوب در دیدمش یه آن خشکم زد، بهش گفتمفکر کردم فراموشم کردی…خندید، خنده‌ای که بیشتر شبیه گریه بود گفت:؟ مگه می‌شه خاکستر، آتیششو فراموش کنه؟بهش گفتم: دیر اومدی.گفت: نه… فقط زود رفتم.نگاهش کردم.موهاش کوتاه شده بود، اما همون چشم‌ها… همون لب‌ها…همون مهربونی، همون عشق خاکستر شده همش خودش بود فقط لبخندش مرده بود.دستم رو گرفت. دستاش سرد بودن. گفت: فقط یه شب… فقط امشب بمونم، فردا همه چی تموم میشه.و تموم شد.صبح که بیدار شدم، نبود. فقط اون عطر لعنتی مونده بود رو بالش.یه نامه جا گذاشته بود، با چند قطره اشک خشک‌شده: سرطان همه چیو ازم گرفت، حتی شجاعتِ گفتنش رو.اومدم فقط برای اینکه یادت بمونه یه‌بار عاشق شدم…بی‌دروغ، بی‌رحم، بی‌نفس...از اون روز هر شب، همون عطرو می‌زنم، فقط برای اینکه بدونم هنوز یادش تو وجودم می‌سوزه،و هنوز…عاشقم.نویسنده: سیاوش مرادی✍️نصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیSat, 13 Dec 2025 08:52:39 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/از-یاد-رفته-imhjp9aof9u4بارون بی‌وقفه می‌بارید.خیابون خلوت بود، بوی خاک و برگ خیس همه‌جا رو پر کرده بود. زن چترش رو محکم‌تر گرفت، موهاش خیس شده بودن و صدای پاشنه‌های کفشش با صدای بارون قاطی شده بود.پشت ویترین یه مغازه‌ وایستاد تا نفسش تازه بشه.. شیشه رو مه گرفته بود. دستش رو بالا برد تا بخارش رو پاک کنه و همون لحظه، اون طرف خیابون، یک نفر رو دیدمردی با پالتوی تیره، بی‌چتر، با موهای خیس و نگاه آروم.. انگار این نگاه سال‌ها پیش تو ذهنش مونده بود.نفسش بند اومد. دستش پایین افتاد و چترش آویزون شد... مرد هم با دیدن زن وایستاد. برای چند ثانیه هیچ‌کدوم تکون نخوردن... بارون بینشون یه دیوار کشیده بود، اما نگاهشون از بین این دیوار می گذشت.چیزی تو چشمای هر دوی اونهابود که می گفت: یعنی هنوز منو یادش هست؟زن لبخند کمرنگی زد، از همون لبخندایی که همیشه شعله میکشید تو قلب و روح مرد... چراغ قرمز شد. مردم از جلوشون رد شدن، اما اون دو هنوز زیر بارون وایستاده بودن و بهم نگاه می‌کردن.مرد آروم از خیابون گذشت و نزدیک تر شد.وقتی نزدیک شد، زن صدای قلبش رو می شنید.صدایی که کنترلی روش نداشت.. مرد: سلام...زن لب‌هاش می لرزید گفت: سلام.چند ثانیه سکوت بینشون رو پر کرد... فقط صدای باران روی چتر، روی آسفالت، روی دلتنگیِ سال‌ها بود که سکوت بین اون دو نفر رو می شکست... مرد گفت: فکر نمی‌کردم یه روزی… یه همچین جایی... همین‌جوری ببینمت.زن خندید، خندی تلخی و گفت: منم فکر نمی‌کردم هنوز نگاهت… همون باشه.نگاه زن از روی چهره‌ مرد گذشت کمی چروک، کمی خسته، ولی هنوز همون چشم‌ها.چیزی خواست بگه، اما نگفت. فقط دستش رو جلو آورد و قطره‌ی بارونی رو که از موهاش می چکید کنار زد.زن چشماش رو بست. لحظه‌ای کوتاه، مثل رؤیایی بود که بوی گذشته رو می‌داد.صدای بوق ماشین ها، چراغ سبز شد.مرد کمی عقب رفت... و گفت: مواظب خودت باش، الهه... زن که لباش می لرزید با بغض و چمشای خیس گفت: تو هم همین‌طور… بهزاد.بهزاد رفت، بین بارون و مه، آروم آروم محو می شد.. الهه همون جا وایستاد، زیر چترش زیر بارون...بارون هنوز می‌بارید، اما دیگه نمی‌فهمید هوا سرده یا گرم.چند دقدم رفت وقتی به عقب نگاه کرد، خیابون خالی بود.فقط رد پای دو نفر مونده بود…و بارونی که هنوز بند نیومده بود و بی رحمانه تازیانه می زد به روحش... نویسنده: سیاوش مرادی#رمان_ایرانی#سیاوش_می‌نویسد#نویسنده_ایرانی#داستان_تلخ#دردهای_به_استخوان_رسیده#ادبیات_داخلی#کتابخوانی#کتاب_پیشنهادی#داستان_واقعی#رمان_اجتماعی#عاشقانه_تلخ#نویسندگی#ادبیات_معاصر#کتاب_بخوانیمنصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیSun, 09 Nov 2025 10:00:16 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/نیمه-شب-ایستگاه-شمال-n5itwsdp7h7sداستان کوتاه«نیمه‌ شبِ ایستگاه شمال»قطار ساعت دوازده شب از ایستگاه راه افتاد،اما رها هنوز روی صندلی فلزی سالن منتظر بود.چمدونش کنار پاش بود، پر از لباس، نامه، و چیزهایی که باید باخودش می برد. محراب هنوز نیومده بود... دیر کرده بود. رها سرش رو از سمت وردی چرخوند و نگاهش رو به ریل قطار دوخت. با خودش حرف میزد. گفت: پنج ساله ندیده بودمش، و حالا فقط یه پیام داده: می‌خوام یه بار دیگه ببینمت. همون ایستگاه قدیمی... ساعت شد دوازده و بیست دقیقه... قطار بعدی ساعت یک می‌رسید و هنوز محراب نیومده بود... بارون از سقف زنگ‌زده‌ی ایستگاه چکه می‌کرد و صدای برخورد قطره‌ها با کف سنگی، شبیه تیک‌تاک قلبی بود که داشت از تکرار و اشتیاق می‌سوخت.رها بلند شد که بره،اما صدای قدم‌هایی آشنا پیچید.محراب با چهره‌ای شکسته‌تر از همیشه، جلوتر اومد.چشم‌هاش خسته بود، صدای نفساش سنگین شده بودنرها با صدایی پراز بغض گفت: فکر نمی‌کردم بیای.محراب خندید، اما صداش لرزید و گفت: من همیشه میام… فقط... چند لحظه سکوت... قطره‌ای از موهای خیس رها چکید روی گونه‌اش.محراب خواست دستشو بگیره، اما اون عقب رفت.رها سرشو پایین انداخت و گفت: نکن… اگه دستمو بگیری، دیگه نمی‌تونم برم.محراب گفت: من اشتباه کردم. اون موقع… نباید می‌رفتم.   رهاگفت؛ نه محراب اون موقع باید می‌رفتی. اشتباه من بود که موندمسکوتِ بین‌شون، از صدای قطار بلندتر بود.. رها فقط گفت: من هنوزم دوستت دارم محراب… ولی دیگه نمی‌تونم برگردم جایی که همه چی سوخت.بخوام هم نمیشه برگردم... قطار بعدی رسید... محراب فقط نگاهش کرد.رها سوار شد، نشست کنار پنجره، و وقتی قطار حرکت کرد،با انگشت روی شیشه‌ی بخارگرفته نوشت: اگه یه روز برگشتی، بدون هنوز سر جام نشستم... نیکمت ایستگاه... محراب همون‌جا موند، زیر بارونصبح که مسافرای جدید اومدن، گفتن یه مرد تمام شب کنار سکو نشسته بودو مدام زیر لب می‌گفت: قطار اومد، ولی دلم رفت…✍️نویسنده؛ سیاوش مرادی #کتاب_جدید#رمان_ایرانی#سیاوش_می‌نویسد#نویسنده_ایرانی#داستان_تلخ#دردهای_به_استخوان_رسیده#ادبیات_داخلی#کتابخوانی#کتاب_پیشنهادی#داستان_واقعی#رمان_اجتماعی#عاشقانه_تلخ#نویسندگی#ادبیات_معاصر#کتاب_بخوانیمنصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیSat, 01 Nov 2025 07:27:58 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/سیاوش-مرادی-ojr1sxbimbkrنویسندگی برای من فقط نوشتن نیست، نفس کشیدنه.گاهی وقتا یه جمله، یه نگاه، یه خاطره‌ی قدیمی، جرقه‌ای می‌زنه تو ذهنم و همون می‌شه نقطه‌ی شروع یه داستان.من سیاوش‌ام. نه نویسنده‌ای معروفم، نه ادعای بزرگی دارم، فقط یه آدم چهل‌وسه‌ساله‌ام که سال‌هاست قصه‌ها توی ذهنش راه می‌رن، حرف می‌زنن، زخم می‌زنن… و بالاخره تصمیم گرفتم بنویسم‌شون.نویسندگی برای من یه جور زنده‌موندنه.تو تاریکی‌هاش، غم‌هاش، سکوت‌هاش، و حتی فحش‌هاش، یه چیزی هست که منو نگه می‌داره.نوشتم از درد، از انتقام، از رنج.نوشتم از آدم‌هایی که زندگی باهاشون مهربون نبود، اما خودشونو ساختن.اادمایی تو دنیایی تاریک، پُر از راز و آدم‌های شکسته‌ای که دنبال یه روزنه نجاتن.من یه نویسنده‌ام، اما بیشتر از اون، یه آدمم که داره خودشو لابه‌لای جمله‌هاش پیدا می‌کنه.نصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیThu, 24 Jul 2025 08:01:15 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/کتاب-دردهای-به-استخوان-رسیده-ttiwadxq17fuکتاب دردهای به استخوان رسیده روایت مردی است که سی سال پشت دیوارهای زندان بی گناه جوانی را به پیری کشاند. و وقتی آزاد شد وارد دنیایی شد که هیچ شناختی از آن نداشت، زخم خورد، درد کشید حال در زندانی به نام آزادی گرفتار شد#نصرالله_سیاوش#سیاوش_مرادی#دردهای_ به_ استخوان _رسیده #نویسنده_سیاوش#کتاب_جدید_سیاوش#رمان_توسط_سیاوش#آثار_سیاوش#نویسنده_ایرانی_سیاوش#دردهای_به_استخوان_رسیدهنصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیWed, 04 Jun 2025 18:37:54 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/کتاب-دردهای-به-استخوان-رسیده-ls5usykxbazhسی سال زندان، برای کاری که هیچ‌وقت نکرد.وقتی آزاد شد، نه جوانی برایش مانده بود، نه کسی منتظرش بود. فقط خودش مانده بود و شهری که دیگر نمی‌شناخت.حالا باید زندگی را از نو یاد بگیرد—نه از صفر، از زیر صفر.باید بفهمد چطور با درد گذشته کنار بیاید، چطور با آدم‌هایی که فراموشش کرده‌اند روبه‌رو شود،و چطور در دنیایی که جلو رفته، جایی برای خودش پیدا کند.دردهای به استخوان رسیده داستان مردی‌ست که دنبال قهرمان بودن نیست؛ فقط می‌خواهد دوباره انسان باشد.#کتاب_جدید#داستان_تلخ#دردهای_به_استخوان_رسیده#ادبیات_داخلی#کتابخوانی#کتاب_پیشنهادی#عاشقانه_تلخ#کتاب_بخوانیم#ویرگولنصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیMon, 02 Jun 2025 15:02:51 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/کتاب-دردهای-به-استخوان-رسیده-q9zosrdmu6pqهر انسانی در زندگی زخمی دارد که گاهی حتی خودش هم فراموشش می‌کند...اما کلمات، آن زخم‌ها را از دل تاریکی بیرون می‌کشند.کتابم "دردهای به استخوان رسیده"روایتی است از دردهایی که هیچ وقت فریاد نشدند...قصه‌ای از انسان‌هایی که در سکوت جنگیدند و در خاموشی ساختند.نویسنده: نصرالله (سیاوش) مرادیبا افتخار منتشر شده در خانه کتاب و ادبیات ایران.این کتاب، هدیه‌ای است از دل من به دل‌هایی که هنوز به درد، عشق می‌ورزند...ممنونم از همه‌ی کسانی که کنارم بودند و هستند.منتظر نظرات و همراهی‌های شما عزیزانم هستم.#دردهای_به_استخوان_رسیده#سیاوش_مرادی#نویسنده_ایرانی#کتاب#ادبیات#معرفی_کتاب#خانه_کتاب#عشق_و_دردنصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیSat, 31 May 2025 07:27:27 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/کتاب-دردهای-به-استخوان-رسیده-lrdvtt7pjrllسی سال...نه یک عمر نه فقط عددی روی تقویم.سی سال زخم خورد،گریه نکرد.بادیوارهای سرد سلول دوست شد.نه قاتل بود نه خائن اما محکوم شد به فراموشی...اما حالا آزاد است...دردهای به استخوان رسیده روایت مردی است که حالا بعداز سی سال باید با زندگی روبرو شود .دوباره...نصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیMon, 26 May 2025 09:51:45 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/کتاب-دردهای-به-استخوان-رسیده-mlogwed1stf8کتاب "دردهای به استخوان رسیده" تازه‌ترین اثر نصرالله (سیاوش) مرادی، نویسنده خوش‌ذوق ایرانی، منتشر شد. این کتاب با نگاهی عمیق به زخم‌های روحی و دردهای انسان معاصر، روایتی تاثیرگذار و متفاوت ارائه می‌دهد.اثری که با زبان ساده و نثری روان، خواننده را با خود به سفری درونی می‌برد و لایه‌های پنهان احساسات انسانی را روایت می‌کند.علاقه‌مندان می‌توانند اطلاعات بیشتر درباره این کتاب را از طریق [لینک صفحه رسمی خانه کتاب و ادبیات ایران] دنبال کنند.#دردهای به استخوان رسیده،# نصرالله مرادی، #سیاوش مرادی،# کتاب ایرانی،# رمان جدید، #معرفی کتاب، #خانه کتاب ایراننصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیSat, 26 Apr 2025 23:43:04 +0330https://virgool.ir/@m_38686996/کتاب-دردهای-به-استخوان-رسیده-نادر-uqtmkdiyultwکتاب "دردهای به استخوان رسیده" تازه‌ترین اثر نصرالله (سیاوش) مرادی، نویسنده خوش‌ذوق ایرانی، منتشر شد. این کتاب با نگاهی عمیق به زخم‌های روحی و دردهای انسان معاصر، روایتی تاثیرگذار و متفاوت ارائه می‌دهد.اثری که با زبان ساده و نثری روان، خواننده را با خود به سفری درونی می‌برد و لایه‌های پنهان احساسات انسانی را روایت می‌کند.علاقه‌مندان می‌توانند اطلاعات بیشتر درباره این کتاب را از طریق [لینک صفحه رسمی کتاب در خانه کتاب] دنبال کنند.#دردهای به استخوان رسیده، #نصرالله مرادی، #سیاوش مرادی، #کتاب ایرانی، #رمان جدید، #معرفی کتاب، #خانه کتاب ایراننصرالله (سیاوش) مرادینصرالله (سیاوش) مرادیSat, 26 Apr 2025 23:33:00 +0330