https://virgool.ir/feed/@m_38587176fa2026-11-12 10:41:01https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_38587176https://virgool.ir/@m_38587176/منتور-یا-مربی-کدام-منبع-کدام-کتاب-کدام-توصیه-کدام-مشورت-کدام-کدام-و-باز-هم-کدام-pq5oodpu3fxgماهیت ما انسان ها این است که وقتی در مسیری جدید قرار می گیریم (فرض انتخاب مسیر جدید را بدون سو گیری ها و از میان گزینه های زیاد برای انتخاب کردن در نظر گرفته ام) چالش بعدی که همچون خوره ای آرامش ما را سلب میکند، انتخاب از میان نظرات و مشورت ها متعدد است. تعدد نظرات متفاوت و ضد و نقیض و از همه مهمتر، عدم آشنایی ما از محیط پیش رویمان(خصوصا در فضای عدم قطعیت) آشوب رام نشدنی را در کاهش قدرت تشخیص ما ایجاد میکند. اما راه کار چیست؟ قبل از بیان راه حل مد نظرم، لازم است این نکته را یادآوری کنم که: بهتر آن است پیش از استفاده از توصیه ای (که توصیه خود من نیز شامل این موضوع است) چند نکته مهم را در نظر داشته باشیم. 1- چیستی موضوع به این معنا که: نویسنده، توصیه دهنده، مشاور و غیره، در حال حاضر در تلاش برای بیان چه موضوعی است و مهتر اینکه، خود من که در نقش خواننده یا شنونده هستم به دنبال چه چیزی هستم. اما نکته ای که در این قسمت بهتر است به خاطر داشت و باید آن را خاطر نشان کنم این است که: بهتر آن است که در شنیدن، خواندن و هرآنچه که مرتبط با یادگیری هستند، به جای دنبال مثال نقض گشتن در زمان یادگیری، با هدف یادگیری تطبیقی در آن لحظه حضور داشته باشیم( بر اساس گفته استاد شعبانعلی). بدین معنا که: حتی اگر نمیدانستیم به دنیال چه چیزی هستیم یا حتی بلعکس میدانستیم که در تلاش برای پیدا کردن چه چیزی از شنیدن و خواندن هستیم، با خود نگوییم که فلان چیزی که میخوانیم یا میشنویم کاملا متفاوت با آن چیزی است که من دیده ام یا مثلا چنین گفته و نوشته ای چرندیات است چون من مثال نقض آن را در جایی دیگر دیده ام. بهتر است که بر خلاف این موضوع عمل کنیم. یعنی آن گفته، توصیه و نوشته را تا جای ممکن با شرایط خود وقف دهیم یا اگر در حال حاضر کاربردی نیست (نه غلط و درست) با استفاده از شیوه های متفاوت ثبت آن مطلب در حافظه بلند مدت مثل پرسش ساده ای مانند: این نوشته در کجا کاربردی است؟ آن مطلب را در مکانی از حافظه ذخیزه کنیم تا در زمان مورد نیاز به آن رجوع کنیم. بدین شکل همیشه در مسیر یادگیری فعال هستیم و به جای جمع آوری تکه های متفاوت پازل اطلاعات متفاوت که به تنهایی کاربردی ندارند، ابر مفهومی حاصل ازارتباط های عمیق هر کدام از قطعات را که در کنار یکدیگر منجر به ایجاد معنا خواهند شد، ایجاد میکنیم.2- شناخت فضا و مکان بدین معنی که: بدانیم این توصیه، نوشته و غیره ای که می شونیم یا می خوانیم، برای کدام فضا کاربردی است و در کدام شرایط بیان شده است. آیا شامل محدودیت های خاصی است؟ بعضا دیده شده است که با استناد بر یک توصیه که اصلا مناسب با شرایط کنونی فرد نبوده، اقدماتی صورت گرفته که منجر به نتایجی نه چندان دلخواه شده است. اکنون بنابراین توضیحات، راه کاری که در ابتدا از آن سخن گفتم را در چهارچوب توصیف شده خودم بیان میکنم.مسئله چیست؟ گمراهی و سردرگمی انسان ها در استفاده از نظرات متععد از سوی منابع مختلف در تمام مسیر های زندگی. چرا چنین مسئله ای وجود دارد؟ کمبود شناخت انسان ها از فضای پیش روی آنها در شرایط عدم قطعیت و مسیر هایی که فرد، هیچ تجربه ای در آنها ندارد. به شکلی که فضای پیش روی او همانند یک جعبه سیاه است. بنابراین چنین مسئله ای زمانی رخ میدهد که افراد در مسیر هایی قرار می گیرند (با انتخاب خود یا ناآگاهانه) که هیچ شناختی از آن ندارند. همه ما احتمالا چند مرتبه تجربه پاسخ به این سوال که : اگر یک بار دیگر چنین مسیر را طی میکردی، به همین شکل رفتار میکردی؟ را داشته ایم که در اکثر مواقع پاسخ چنین است که:" حتما به شکل دیگری آن را انجام می دادم چون در ابتدا هیچ آگاهی از آن نداشتم". اکنون که با فضای مسئله بیشتر آشنا شدیم، راه حل را بیان میکنم: به عقیده بنده، در چنین فضایی، دریافت توصیه از هر منبعی با هر جنسی در آگاهی ما از فضای پیش رویمان بسیار موثر است اما این توصیه همانند یک شمشیر دولبه است. تاثیر مثبت آن مانند پرتوی نور بسیار قوی حاصل از یک پروژکتور در یک فضای کاملا سیاه است و تاثیر منفی آن شاید مانند گمراهی از مسیر اصل و انحراف به جاده بسیار ناشناخته و صدمات جدی است. بنابراین به نظر می رسد که بیشتر از آنکه به فکر این باشیم که کدام توصیه بهتر/بدتر است، احتمالا منبع این توصیه و فضایی که توصیه گیرنده در آن قرار دارد از اهمیت بیشتری برخوردار است. بنابراین بهتر است سوال را بدین شکل مطرح کرد: این توصیه از جانب چه کسی باشد بهتر است؟ به عقیده من، شیوه کاربردی آن است که: توصیه از جانب فردی باشد که تجربه قدن گذاشتن در فضای جدید و ناشناخته پیش روی شما را داشته باشد. بدین معنا که: تجربه کافی چالش با پدیده های ناشناخته فضای رو به روی شما در آن مسیر را به صورت ملموس درک کرده باشد و به توانایی برخورد مجدد با آن رسیده باشد. اما چرا تجربه مهم است؟ بهتر است با استناد به خلاصه نتایج دو روانشان مطرح (گری کلین و هربرت سایمون) در خصوص "شهود دقیق" (شهود کارشناسانه) اهمیت تجربه را بسط دهم. بر اساس آزمایش های متعدد این دو روانشناس در تشخیص الگو های رفتاری افراد متخصص در پاسخ به سوال: "منشا قدرت تشخیص از کجاست؟" نتیجه گرفته شد که: "هر موقعیتی نشانه ای عرضه میکند و این نشانه به افراد متخصص اجاره میدهد تا به اطلاعات ذخیزه شده در حافظه خود رجوع کنند و با آن اطلاعات ذخیره شده جواب را ارائه میدهند. شهود همان تشخیص است نه کمتر و نه بیشتر". بنابراین برای محققین رفتار شناسی ثابت شده است که: "شهود دقیق افراد متخصص را، بیشتر میتواند ناشی از تاثیر تجربه طولانی مدت دانست". اما دانستن چنین موضوعی (تجربه و ارتباط آن با شهود دقیق) چه کمکی به ما میکند؟ افراد متخصص که در مسیر های ناشناخته شما قدم گذاشته اند، در تشخیص مسئله شما بسیار توانمند هستند چرا که به قدرت تشخیص رسیده اند. این همان علتی است که چرا به تجربه در مسیر همسو با مسیر شما اهمیت زیادی داده میشود. این همان دلیلی است که چرا یک پزشک با نگاه ساده ای به بیمار میتواند تخشیص دهد که بیماری پیچیده ای درون وی نهفته است. نتیجه آن است که نسخه شما از سوی چنین افرادی بسیار ساده، سبک و تاثیر گذار است و در مقابل، نسخه دریافتی از سوی دیگر افراد، پیچیده، مبهم و بعضا غیر کاربردی و مشکل ساز است. به عقیده من: دریافت توصیه از چنین افرادی که من آنها را مربی میخوانم نه مشاور، ارزشی معادل با همان حس آزادی بخش و امنیت خاطر ناشی از پرتوی های نور مهتاب در یک شب سیاه یا پروژکتور در یک فضای بسیار تاریک، مخوف و ترسناک دارد.در نتیجه: پیش از اینکه به دنبال منبع باشیم بدانیم که در کجا و چه شرایطی قرارداریم و پس از درک فضایی که در آن هستیم، به دنبال منبعی بگردیم که در تشخیص فضای پیش روی ما متخصص، توانمند ( تخصص با توانایی متفاوت است) باشد و تجربه قرار گرفتن در چنین فضایی را به صورت ملموس درک کرده باشد. اگر هم با فضای خود آشنایی نداریم، برای ابهام زدایی فضای کنونی خود تا جای ممکن، یعنی به اندازه ای که بتوانیم تنها یک قدم پیش روی خود را ببینیم، شفافیت را ایجاد کنیم سپس برای لذت بردن بیشتر از مسیر، هیجان بیشتر، کمتر کردن خطا های سیستمی تشخیص فردی، سوگیری ها و ایجاد شفافیت بیشتر، از توصیه منابع متناسب با مسیر خود استفاده کنیم.به امید تبدیل دانش به مهارت، تخصص به توانایی و تجربه به شناخت.مهدی غلامیبنیانگذار استارت آپ ترازو.محمد مهدی غلامیمحمد مهدی غلامیWed, 08 Mar 2023 13:40:01 +0330https://virgool.ir/@m_38587176/هیچ-چوب-جادویی-در-کار-نیست-nxdtzngd4uvjچند ماه یا سالی میگذرد که در تکاپوی خلق یک کسب و کار نوآورانه یا همان استارت آپ هستی. میدانم که بار ها و بارها تلاش کرده ای اما هر دفعه انگار شکست جلوتر از تو صف آرایی کرده! آخر چند بار خودت را با " یادگیری از هر شکست تکراری" توجیح کنی؟! بله قبول دارم که میزان موفقیت تو بستگی به تعداد شکست هایت دارد اما نه شکست های تکراری! به اطرافت که نگاه میکنی خودت را در فضای چشم های دوخته شده به زندگیت با آن نگاه های سنگین و مملو از تمسخر پیدا میکنی و کابوس شکست و زمین خوردنت ، خواب راحت شبانه ات را گرفته. در تنهایی شروع به انتقاد از خودت میکنی و برچسب بی عرضگی را صاف میچسبانی روی پیشانی ات: آخر گناه من چیست؟! من تنها میخواستم دنیا را به جایی بهتر برای زندگی کردن تبدیل کنم. من قصد داشتم کارآفرین باشم. آن هم نه هر مدل کارآفرینی! کارآفرین نوآورانه. از نسخه های متفاوت با وعهده های جادویی موفقیت در یک شبانه روز برایت نگویم که به تک تک آنها آشنایی و به قولی زخم خورده این بازی هستی! چهره ات زمان بررسی کسب و کار های موفق و بزرگ یا خواندن داستان ها و رویات افراد موفق واقعا دیدنیست! جوری با حسرت با آنها خیره میشوی که انگار آدم فضایی اند و به نظرت، شانس ، بخت و اقبال یا هرچیز دیگری به جز تلاش آنها علت رسیدن آنها به قله موفقیت بوده! از لحظات نا امیدی ات نگویم... همان زمان هایی که نقش قربانی را بازی میکنی و دیگران را علت نا کامی های خود در این مسیر میدانی! آرزوهایت ، جوانی و تمام استعداد هایت را تباه شده میپنداری و رویای بزرگت را به فراموشی میسپاری. یعنی میشود؟! میشود یک معجزه ای از آسمان در قالب "فن کارآفرینی" به من نازل شود؟!! به خیالت این هم از شانس بد توست و کلا برای این کار زاده نشده ای..دوست من... تو تنها نیستی! بگذار قبل از آنکه خودم را معرفی کنم واقعیتی را برایت بی پرده بگویم. اما قول بده تا آخر با من همراه باشی.مشکل کجاست؟ مشکل کیست؟ علارغم میل باتنی ات باید با صراحت اولین واقعیت تلخ را برایت بازگو کنم! مشکل خودت هستی! این را از کجا میدانم؟! به اطرافت نگاه کن. چرا دیگران توانسته اند اما تو نتوانسته ای؟ چرا دیگران ثروتمند اند و تو همچنان باید برای بقای خود میجنگی؟ چرا دیگران کارآفرین شده اند و تو نشده ای؟ چرا به آن شخصیت و سبک و زندگی که میخواهی نرسیده ای؟ لابد با خودت نجوا میکنی که: " دیگران پارتی دارند، ارث به آنها رسیده، تحصیلات عالیه دارند یا پدر و مادر بهتری از من دارند!"خب قبول. اصلا چنین شرایطی را نداری و دیگران دارند. اما تو با غرق شدن در نداشته هایت و مقصر دانستن اوضاع و شرایط دقیقا در حال حل کردن چه چیزی هستی؟؟! آیا با بازی کردن نقش قربانی و مقصر دانستن همه انسان های روی کره زمین ، مسولین ،کرونا ، شرایط اقتصادی و البته پدر و مادرت به عنوان متهمان ردیف اول داستان قربانی شدن تو، کارآفرین یا ثروتمند شده ای؟ زندگی مورد علاقه خود را ساخته ای؟ نشدی و نساختی! دوست من، تو تنها روی مواردی متمرکز هستی که هیچ کنترلی روی آن نداری. به نظر خودت بهتر نیست تمام انرژیت را تنها برای موارد محدودی که کنترل آنها کاملا دست توست متمرکز کنی و از همین الان تصمیم بگیری مسولیت 100 درصد نتایج زندگیت را به عهده بگیری؟؟ بگذار از دومین واقعیت تلخی که از آن غافل هستی یا خودت را در خصوص پذیرش آن به عمد به غفلت زده ای ، پرده بردارم. دنیای درونت ویروسی شده! مادامی که در ذهنت تجسم بدبختی ، فقر، شکست و قربانی بودن را داری ، چرا به دنبال بهبود شرایط یا بهتر بگویم، تغییر شرایط بیرونی هستی؟! تو با رفتار هایت به صورت مداوم در حال تایید تفکرات درونی خودت هستی یا به بیان دیگر ، در حال خلق نتایجی هستی که منشا آن درون خودت است. فکر میکنم الان متوجه شده ای که دنیای بیرونت تنها انعکاسی از دنیای درون توست! خب چرا به اشتباه در تلاش برای تغییر دنیای بیرونت و نتایج هستی؟! تو نیاز به یک ویروس کش قوی داری که ابتدا درونت یا همان افکار اشتباه را پاک سازی کند ، بعد مطمئن باش مادامی که ورودی های ذهنی تو بدون اخلال باشند، نتایج همان است که میخواهی. بگذار مثالی برایت بزنم. تصور کن در حال تایپ کردن نوشته ای هستی و اهتمام بسیاری برای نگارش آن به خرج میدهی. اما هر دفعه که آن را چاپ میکنی ، تمام نوشته ها را با غلط املایی تحویل میگیری! حتما بعد از چند بار تلاش کردن و احتمالا عصبی شدن، تصمیم به تعویض چاپگر را میگیری اما باز هم مشکل پابرجاست. عجیب است! این بار از دوستت مشورت میگیری و چون او با چنین مشکلی از قبل مواجه شده با خنده جوابت را اینگونه میدهد " نرم افزار ویروسی است! چابگر مشکلی ندارد". خنده داراست مگر نه؟ اما خوب که دقت کنی خنده دار هم میشود چون تو دقیقا در مسیر رسیدن به کارآفرینی و دیگر جنبه های موفقیت زندگیت دقیقا همین کار را میکنی! مقداری به گذشته برگرد و به تمام تلاش هایت در مسیر کارآفرینی نگاهی کن. با هر بار شکست چه اقدامی انجام دادی؟؟ بازار یا محصول را تغییر داده ای. شاید در مسیر چند باری روزنه های امید را دیده ای اما همین که یک ایده جدید به چشمت بهتر آمده ، هر دو کار را با بهانه " استفاده از هر فرصتی" به صورت موازی پیش برده ای و در نهایت... افسوس ، ناکامی و باز هم شکست! یا بارها و بارها فرصت های بسیار زیادی را به هر طریقی دیده ای اما دست روی دست گذاشتی و دریغ از هیچ اقدامی! و در آخر نداشتن شانست را بهانه کردی و از تو بهتران را لایق استفاده از چنین فرصت هایی پنداشتی. یا مثلا هر دفعه که ایده خوبی به ذهنت رسیده آنقدر منتظر نتایج لحظه ای و موفقیت در یک شبانه روز بوده ای که با اولین نشانه های سختی و دیدن موانع، سریع دست از کار کشیده ای! خب چطور انتظار داری با چنین دنیای درونی ای، نتایج بهتری را رقم بزنی؟! کدام فرد خود ساخته ای را یافته ای که با چنین دنیای درونی به موفقیت رسیده باشد؟! کدام فردی را دیده ای که ثروت و موفقیت عظیمش را یک شبه بدست آورده باشد؟! نام چند نفر را میتوانی لیست کنی که به هر طریقی به ثروت و موفقیت یک شبه در گذشته دست یافته اند و اکنون توانسته اند زندگی رویایی خود را با آن دست آورد یک شبه بسازند و ادامه دهند؟! قول میدهم تعدادشان بسیار بسیار انگشت شمار است. اما علت؟ مادامی که دنیای درونی این افراد ویروسیت ، یا بهتر بگویم ، شخصیت آنها میلیاردی نشده ، نتایج اشتباه پابرجاست. پس خودت را الکی گول نزن و فریب قصه های موفقیت در یک شبانه روز را ،آن هم در جاده ای بسیار پر پیچ و خم موفقیت، که همچون معجونی رنگ و لعاب دار به خوردت میدهند، نخور! در پشت صحنه موفقیت های یک شبه ای که تو فقط نتیجه آن راشنیده ای، ساعت ها تلاش، ممارست و پشتکار مصرف شده. لحظات ترس ، نگرانی و تنهایی بسیار زیادی سپری شده و تو فقط خبر آن موفقیت را شنیده ای. چه خوشت بیاید چه نیاید ، اصلی که در مورد تمام موفقیتها پا برجاست را باید بپذیری: اصلی به نام "شخصیت تراشی". اگر تا کنون اهداف زندگی ات را همانند مقصدی میدانستی که تنها باید به آن مقاصد برسی ، این اصل همانند نور افکن آنچنان مسیر رسیدن به خواسته هایت را شفاف میکند که دیگر هیچ گاه گمراه نشوی .واقعیت این است که: هدفی که برای خودت تعریف کرده ای هیچ مقصد و مکانی ندارد چرا که هدف دقیقا همان مسیری است که تو در آن پا گذاشته ای. نتیجه آن خلق شخصیتی است که با نام " کارآفرین" شناخته میشود. مادامی که کارآفرینی را همانند مقصد ببینی ، هیچ گاه از زندگی و کاری که کرده ای راضی نیستی و شادی را احساس نمیکنی! بگذار اینگونه بگویم: تا به حال تجربه طی کردن مسیری را داشته ای که تنها منتظر رسیدن بوده ای؟ منظورم همان لحظات سخت و نفس گیر سپری شدن زمان برای رسیدن از مبدا A به مقصد B است. آنقدر از خودت و دیگران مدت زمان مانده تا رسیدن به مقصد را جویا شده ای که کاسه صبر همه را لبریز کرده ای. در نهایت وقتی هم که به مقصد رسیدی تنها برای چند لحظه کوتاه هیجان داشته ای و بعد چه؟ هیچی! انگار که از خواب غفلت بیدار شده باشی. فقط لحظات ناب لذت بردن و استفاده کردن از مسیر را از خودت گرفته ای. میتوانستی عکس بگیری، به غروب خورشید خیره شوی، سرت را از شیشیه ماشین بیرون بیاوری، خاطرات زیبایی بسازی ، به جای غر زدن وقتی که لاستیک ماشین پنچر شد، کمکیار اطرافیانت باشی و در نهایت یک تجربه بسیار عالی را میتوانستی برای خودت رقم بزنی. اما تو تصمیم گرفتی که فقط به مقصد فکر کنی! مسیر کارآفرینی هم دقیقا به مصداق مثالی است که ذکر کردم. مسیری مملو از دست انداز های متفاوت ، شکست، ترس ، یاس و ناامیدی، تمسخر و انواع سختی های متفاوت دیگر و البته موفقیت های کوچک و بزرگ که شخصت تو را صیقل میدهند. همان شخصیتی که با قرار گرفتن در این مسیر او را "کارآفرین" صدا میزنند. حالا خودت قضاوت کن. چرا به دنبال راه کار های یک شبه و چوب جادویی میگردی؟! چرا درون خودت را با چنین مواردی آلوده کرده ای که راه رسیدنت را برای بهترین کارآفرین ایرانی شدن سخت تر کرده است؟ بهتر نیست از همین امروز مسولیت 100 درصد پیامد های زندگی ات را به عهده بگیری و به اصول پایبند باشی؟ من مطمئنم که حتی اگر چنین اشتباهاتی را مرتکب نشده بودی اکنون پذیرای صحبت های من هم نبودی. بنابراین نا امیدی را کنار بگذار و همین الان قرص های تلخ حقیقت را که به خوردت دادم نوش جان کن. از همین الان تصمیم بگیر جز دسته افرادی باشی که به جای دویدن به دنبال موفقیت، شخصیتت را به یک انسان موفق و کارآفرین تبدیل کنی. دقیقا مصداق همان گلی که پروانه روی آن می نشیند.اما من که هستم؟ 29 سال پیش به جمع خانواده غلامی ها پیوستم و اسم من را محمد مهدی گذاشتند. کارآفرین نوآورانه ای که باهدف کمک کردن به مردم و آرزوی کارآفرینی در سن 28 سالگی از شغل دولتی و رسمی خودم استعفا دادم تا همانند خودت دنیا را به جای بهتری برای زندگی کردن تبدیل کنم. در حال حاضر که در حال نوشتن این مقاله هستم ، بنیانگذار استارت آپی به نام ترازو هستم که در زمینه کشاورزی هوشمند با هدف خدمت رسانی به جامعه کشاورزان ، در همدان فعالیت میکند. طعم تلخ بیشتر مواردی که برایت بیان کردم را خودم با تمام وجود چشیده ام و به خوبی از هدف ، آرزو و انگیزه ات اطلاع دارم اما این بار من برایت نسخه ای تهیه کرده ام! که البته طعم آن بسیار تلخ و تاثیر آن بلند مدت است و هیچ شباهتی با چوب جادویی و معجون موفقیت ندارند. هیچ رمز و رازی هم در کار نیست.. در طی مدتی که برای رسیدن به کارآفرین شدن، با همان دید اشتباه مقصدگرایی، تلاش کرده ام ، در مجموع 12 بار شکست خورده ام تا متوجه اصل داستان شدم! لحظه ای که از شدت تعجب کم مانده بود شاخ دربیاورم. متاسفانه یا خوشبختانه نمیدانم از کدام کلمه استفاده کنم، اما متوجه شدم که اصل داستان خودم هستم. تنها خودم! هر شکستريال منجر به یادگیری جدید برای من میشد اما همچنان مشکلی وجود داشت. راه را عوض میکردم، به بیراهه میرفتم! مشورت میگرفتم، اشتباه از آب در می آمد. اما همین که سرعتم را کم کردم تا خودم را بیشتر مطالعه کنم، با واقعیت سختی روبرو شدم که سرآغاز فصل جدید زندگی من بود. عمیقا احساس میکردم نوری بسیار درخشام از درون به سراسر وجود من تابیده شده بود. اما جواب چه بود؟ فهمیدم مقصر تمام آنچه که پیش آمده بود خودم بودم! تنها و تنها خودم. اما در طول این مسیر هیچگاه نا امید نشدم و همیشه به تلاش خودم ادامه دادم. همیشه به خودم باور داشتم که میتوانم از پس سختی ها برآمده و بلاخره سیستم مملو از خدمات ، کارمندان و شور نشاط را ساخته و به آرزوی قلبی ام که خدمت به جامعه است خواهم رسید. این پیشتکار و دست نکشیدن از خواسته ام دقیقا همان علتی بود که اصل ماجرا را فهمیدم.اما نسخه من برای شما: دست نگهدار! همین الان تمام فعالیت های خود را متوقف کن و به قولی بزن بغل و جاده را نذاره کن. تا زمانی که نردبان رشد و ترقی را کج قرار داده باشی اصلا مهم نیست که چقدر سریع و با دقت از آن بالا میروی چون در نهایت هیچ گاه احساس رضایت و شادی نخواهی داشت. در دنیایی که فضای مجازی تنها جلوه های پوشالی و مملو از زرق و برق زندگی و اهداف دیگران را به نمایش میگذارد ، به راحتی این امکان وجود دارد که تصادفا پا در مسیری گذاشته باشی که هیچ تعلقی به تو ندارد! بنابراین، اول از همه عمیقا خودت رو مطالعه کن. چگونه؟ با پاسخ دادن به چند سوال ساده و البته عجیب! ابتدا آگهی فوت خودت را بنویس. روشی که برای سر سخت ترین انسان ها در برابر تغییر هم جواب داده. تصور کن که از دنیا رفته ای. یکی از اعضای خانواده ات، بهترین دوستت، یکی از افراد سرشناس شهرت و کل جامعه ات را تصور کن که قرار است در باره تو سخن بگویند. در باره تو چه میگویند؟ چه کار بزرگی انجام داده ای؟ چه افتخاری کسب کرده ای؟ به چه کسانی کمک کرده ای؟ مسیر زندگی تو چگونه بوده؟ بسیار محتاط یا هیجان انگیز؟ سبک زندگی تو چگونه بود؟ عادت های کلیدی تو چه بود؟ چه تفریحاتی داشتی؟ در کجا زندگی میکردی؟ افتخارات بزرگ تو چه بود؟ تا جایی که میشود بنویس تا مسیر زندگی خودت را طراحی کنی. سپس به نوشته هایت نگاه کن. هنگام نوشتن، به خوبی احساست را رصد کن. این احساس ها همان معنا هایی هستند که همانند قطب نما مسیر را به تو نشان میدهند. معنا، همان حس های خوش آیند در تجربیات ناب مسیر هایی هستند که آنها را طی کرده ای. در پی نوشتن و خواندن مسیر زندگیت اگر هیچ احساسی نداشتی یا بهتر بگویم بی تفاوت بودی، خودت را گول نزن و دقیقا آنچه که به تو تعلق دارد را بنویس. اگر ترسیدی یا هیجان مسیر باعث برانگیخته شدن تو شد ، در مسیر درستی هستی. اما یک نکته! کارآفرین نوآورانه بودن یعنی پذیرش ریسک بسیار زیاد. به این معنا که باید صاف به قلب ترس های درونیت بتازی و با وجود ناامیدی ، بی حوصلگی ، خستگی و شکست های پی در پی به مسیر ادامه دهی. اگر احساس کردی آنچه که در این مسیر در انتظار توست را عمیق دوست نداری با بهتر بگویم ، عاشق آن نیستی و کاملا با تو در تناقض است، همین الان چرخش کن و مسیر زندگیبا ارزش و مخصوص خودت را بساز و آن را با شور اشتیاق طی کن. دوم، بعد از اینکه مطمئن شدی مسیری که در آن قدم نهادی یا قصد قدم گذاشتن در آن را داری کاملا متعلق به خودت است و با شور اشتیاق سوزان آن را همیشه ادامه میدهی، نوبت به حذف تمام موانع ذهنی فرا میرسد. فراموش نکن تا زمانی که جعبه ابزار تو ، منظورم همان ذهنت است، ویروسی باشد، هیچ ابزاری از دید تو کارآمد نخواهد بود. این موانع ذهنی همان دنیای ویروسی درون توست که باید آن را با مطالعه مداوم و مستمر روی خودت ، ارتباط با افراد موفقی که راه مورد علاقه تو را پیموده اند و تغییر شخصیتت ، ویروس کشی کنی. فراموش نکن که نتایج کاملا وابسته به درون خودت است. حتما شنیده ای که افراد زیادی به اشتباه به جای سخت کار کردن روی خود، این روز ها مشغول سخت کار کردن هستند. مادامی که ذهنت را محدود کرده باشی به نتوانستن و نشدن، مطمئن باش با آنچه که در آرزوی آن هستی نمیرسی! پس به جای سخت کار کردن، سخت روی خودت کار کن تا معنای هوشمندانه کار کردن را درک کنی و بعد آن را در تمامی جنبه های کارآفرینی و زندگی ات پیاده کنی. در نهایت و در آخرین پاراگراف نسخه من به شما، معرفی ابزاری است که بعد دانش ساخت استارت آپت را به معنای واقعی تکمیل میکند. علمی که در بسیاری از کشور های توسعه یافته همچنین کشور خودمان توسط تیم های استارت آپی استفاده میشود. دانشی که آن را با نام تفکر ناب (Lean) میشناسند. اگر مقداری در مورد استارت آپ اطلاع داشته باشی، سمی ترین و البته مخوف ترین دشمنت ، اتلاف است! احتمالا ترسی که در این مسیر داری دقیقا از همین موضوع نشات میگیرد که بعد از صرف زمان ، انرژی و منابع بسیار، متوجه شوی که تمام و کمال در حال اتلاف بوده ای و هیچ کس طالب خروجی کار تو نیست. تفکر ناب همان پاد زهری است که با رعایت درست اصول و به کاربردن صحیح این اصول در عمل، تو را از اتلاف های لحظه ای آگاه میسازد و به صورت مداوم مسیر خودت را پیگیری میکنی که اگر منحرف شده باشی ، سریعا اصلاح مسیر را در برنامه قرار دهی و اگر در حال طی کردن صحیح مسیر هستی ، تخته گاز ادامه دهی. تفکر لین یا همان ناب که از آن در ساخت، توسعه و مدیریت کوچکترین تا بزرگترین بخش های استارت آپت میتوانی استفاده کنی ، ابزاری بسیار کارآمد و هوشمندانه است که به تو برای نوآوری و ایجاد تمایز کمک بسیار زیادی میکند تا بتوانی با حداقل اتلاف به نوآوری بپردازی و ریسک خودت را کاملا کنترل کنی. فکر کنم بدانی که استارت آپ یعنی عدم قطعیت بسیار بالا. مزیت کلیدی این ابزار آن است که ، امکان نوآوری را در شرایط عدم قطعیت بسیار بالای استارت آپت فراهم میکند و هدف آن رسیدن به تطبیق بازار با محصول یا همان کسب وکار پایدار به به چابک ترین صورت ممکن است. حقیقتا تا به امروز تفکر و استراتژی مفید تر ، جذاب تر ، یک پارچه تر و کارآمد تر از لین ندیده ام و به شما هم توصیه میکنم دنبال عصای جادویی نباشید و از همین روش برای خلق، مدیریت و توسعه استارت آپ خود استفاده کنید.در ضمن، لازم است این نکته را یادآوری کنم که خودم را متخصص اجرای تفکر ناب در استارت آپ ها میدانم. بنابراین هرزمان به کمک نیاز داشتی، روی من حساب باز کن. من معتقدم زمانی به خواسته های شخصی خودمان میرسیم که به دیگران کمک کنیم به خواسته های خودشان برسند. و در آخر به عنوان کارآفرین نوآورانه به جرات این را میگویم که اگر دوباره متولد شوم ، همین مسیر را انتخاب میکنم. این را چرا گفتم؟ که بدانی ، اگر عاشق این مسیر باشی، واقعا ارزش ریسک کردن و فداکاری را دارد...محمد مهدی غلامیمحمد مهدی غلامیTue, 11 Oct 2022 15:43:25 +0330