https://virgool.ir/feed/@m_38586898fa2026-11-12 09:29:47https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_38586898https://virgool.ir/@m_38586898/مغز-ولم-کن-q9szjvt7oz7oذهنم هیچ جوره آروم نمیشه، همیشه یه مشکلی میخواد برای حل کردن، همیشه یه گره ای میخواد برای باز کردن، همیشه یه جوری میخواد من رو شکنجه بده که نشین، پاشو، پاشو برو یه کاری بکن، یادم نمیاد آخرین باری که برای خودم نشسته بودم و از گذر عمر لذت میبردم کی بود ولی حالا فقط وقتی مشغول دویدن و فعالیت بدنی هستم کمی آرومم میذاره. مغز نازنینم ولم کن، تو خیلی از من جلوتری همه ش اینور و اونوری میچرخی ولی حیف که بدنی که توش هستی گشادتر از این حرفهاست... کاش اینو بفهمی.عضدالدولهعضدالدولهThu, 30 Jun 2022 04:31:22 +0430https://virgool.ir/@m_38586898/فرار-nsxlv6k3yfldدلم میخواد فرار کنم. هیچ وقت، تاکید می‌کنم هیچ وقت فکر نمی‌کردم زندگی اینقدر برام سخت بشه. من آدم خوشگذرون و بیخیالی بودم، ولی از یه جایی به بعد له شدم. به گذشته هم که برمیگردم نمیتونم بفهمم که کجای کارم ایراد داشت. ایراد از خود من بوده یا از تربیت خانواده یا از ضعف شخصیتی خودم. نمیدونم. در حال حاضر فقط دلم میخواد فرار کنم، مثل بچگیا که یه گندی می‌زدم و در می‌رفتم، من همون بچه‌م. من همونم، دلم میخواد زندگی کنم. ولی انگار نمیشهعضدالدولهعضدالدولهWed, 29 Jun 2022 19:10:59 +0430https://virgool.ir/@m_38586898/پول-یا-عشق-zee4sx5qltgoاین رو بزنید یه جای دیگه! تنها جمله ای است که بعد از دیدن چند ثانیه از برنامه های تلوزیونی به زبان میاورم و در کمال ناباوری در خانه همیشه با این حرف من مخالفت می شود که ای بابا باز این اومد. چرا؟! یعنی تشخیص ابتذال اینقدر سخت است که شما متوجه آن نمی شوید؟! این دیگر اسمش ابتذال نیست، اضمحلال است استفراغ است، نکبت است، و هر کثافتی که می خواهید اسمش را بگذارید. برای همین است که ترجیح می دهم بیشتر وقتم را در داخل اتاقم بگذرانم تا هرچه کمتر با این فاضلاب تهوع آور برخورد داشته باشم. واقعا کریه المنظری مثل علیخانی تهوع آور نیست؟ شما به من بگویید...بگذریم. بله و برای همین است که ترجیح میدهم همان موتزارتم را گوش بدهم و فیلم هایم را نگاه کنم و برای خودم کیف دنیا را بکنم. امروز مستاجرم که یک دختر مجرد تدوینگر است به من پیام داد و سال نو را تبریک گفت! با یک برگ سبز و یک گل سرخ کنارش! انکار نمی کنم که از او در همان روز عقد قرارداد خوشم آمده بود ولی اینکه او هم از من خوشش آمده یا نه همیشه برایم سوال بود. و یا اینکه کار درستی است که من به او بگویم که حس خوبی نسبت به او دارم یا نه... شاید مدتی باید صبر کرد. میدانم که یک دوست پسر تئاتری شل و ول دارد. چند وقت پیش بالاخره بعد از مدت ها دنبال کردن مخفیانه ی اینستاگرامش(صفحه اش باز است) او را فالو کردم و او هم مرا فالو کرد، عجب! اگر با من نبودش هیچ میلی چرا فالو؟! چرا پیام نوروزی؟ البته یک حدس دیگر هم میزنم که نکند به خاطر توری های پنچره های خانه است که مدت هاست زه وارشان در رفته و چند وقت پیش به من گفته بود که طبق قرار قبلیمان آنها را عوض کنم و بعد شما(یعنی من) پولش را برایم واریز کنید، به من پیام داده باشد. ای بابا حالا من یک حرفی زدم، کِی..؟ آن هم 7 8 ماه پیش. اولا آن موقع هنوز سر همان کار تخمی کارمندی بودم و ماهی 7 8 تومان بی دردسر{؟!} به حسابم واریز میشد، اما حالا چطور؟ آس و پاسم و تنها روی خودم و هنری که احساس میکنم دارم و قرار است چند سال دیگر شکوفا شود سرمایه گذاری کرده ام. در نتیجه الان آه در بساط ندارم و ممکن هم هست هیچ وقت نداشته باشم. البته بی پول هم نیستم ولی دیگر مثل قبل دست و دلباز نیستم. یعنی نمیتوانم باشم. لذا تا مشخص شدن این پرسش که آیا او خواسته با این پیام به من یادآوری کند که ای صاحبخانه! سوسک ها و پشه ها دارند مرا میخورند، یک فکری بکن، یا اینکه سیگنالی که بله من از تو خوشم آمده و بیا با هم در این خانه نقلی زندگی کنیم( چه رویایی) باید کمی صبر کنم. پول یا عشق. مسئله این است.عضدالدولهعضدالدولهWed, 23 Mar 2022 02:59:17 +0430https://virgool.ir/@m_38586898/سگ-توش-tdwvuzbzi1p2ساعت 1:57 دقیقه بعد از نصف شب، صحبتش بود که امسال ساعت ها را تغییر ندهند ولی خبری نشد. جلو رفتن ساعت ها برای منی که بهار و تابسان را معمولا روی دوچرخه می گذرانم بد نیست. وقتی مدرسه میرفتم همیشه آخرین روز تابستان غم انگیزترین روز بود و دلم نمیخواست هیچ وقت صبح شود، عقب رفتن ساعت آخرین آوانسی بود که به من داده میشد تا به اندازه ی شصت دقیقه ی لعنتی از تابستان بیشتر لذت ببرم یا حداقل خواب بیشتری داشته باشم. چه دوران مزخرفی. حالا که فکرش را می کنم هیچ موقع از مدرسه خوشم نیامده بود. دلگیر و محدود کننده و سخت. یادم هست که هیچ وقت تکالیفم را هم درست و حسابی انجام نمیدادم و همیشه پدرم نگران بود و به من گوشزد میکرد. چه استرسی. یک بار هم درست شبی که فردایش 14 فروردین بود توی باغچه حیاطمان برای دایی امید توپ می انداختم و او برگردان میزد و برای من کلاس آموزشی برگردان زدن گذاشته بود، غافل از اینکه حتی 2 صفحه هم از پیک نوروزیم را حل نکرده بودم و باز پدرم نگران بود. پدرم همیشه نگران بود. همیشه ما را از آینده ای که اگر در آن درس نخوانیم؛ قرار است با فقر و بدبختی زندگی کنیم، می ترساند. تا دانشگاه همین بساط بود و آخر هم به میل او و نه به میل خودم که دلم هنر و ادبیات میخواست به رشته مکانیک رفتم و آنجا هم باز او نگران از درس نخواندن های من بود. حتی یک بار هم سر همین موضوع گلاویز شدیم و زدم زیر همه چیز و گفتم اصلا نمی خواهم. ریدم تو این زندگی ( عین جمله ام بود) ولی در نهایت چون پشتم به چیزی گرم نبود و جایگزینی نداشتم به همان مسیر ریل گذاشته شده توسط پدر برمیگشتم. جالب است که سربازی و شغلم را هم راپدرم برایم جفت و جور کرد ولی آخرش نشد. یک جایی باید از ریل خارج شد. و تازه بعد از 20 30 سال سر به راهی زدم به سیم آخر و گفتم بیشتر از این دیگر نمیتوانم. بیشتر از این کارم به خودکشی میکشد. آنجا بود که پدر دست از سر من برداشت و تسلیم شد. حالا بعد از 31 سال تازه احساس رهایی میکنم و هرکاری دلم بخواهد انجام میدهم. مگر آدمی چقدر عمر می کند که همه ش را به سختی و گفتن این جمله که ای کاش فلان کار را می کردم بگذراند؟ به هر حال. سگ توش. چاره ای نیست باید برای کثافتی به نام زندگی تلاش کرد، تا کمی از تلخیش گرفت. شاید با گوش دادن به موسیقی کلاسیک و خواندن کتاب و نوشتن و ساز یاد گرفتن و آواز خواندن و ورزش کردن و تمرکز داشتن. بله تمرکز از همه چیز مهمتر است. زندگی پر از پراکندگی و بی هدفی کافی است. شب بخیر#سگ #زندگی #پدر #مدرسه #ساعت #کار #دانشگاه #نوروز #موسیقی #کتاب #آوازعضدالدولهعضدالدولهTue, 22 Mar 2022 03:25:44 +0430https://virgool.ir/@m_38586898/بدون-عنوان-lq1kj8onakruدو سه ساعتی از سال تحویل 01 میگذرد و من تنها در اتاقم پای لپ تاپ 13 اینچی ام نشسته ام تا ادامه ی اُ-میکرون لعنتی را که از قرن قبلی با خود آوردمش، بگذرانم. کنار خانواده دو ماسکه نشستم تا سال تحویل شود. لحظه‎‎‎‎‎‎‎ی خاصی نبود، تنها دعایی که برای خودم در سال جدید داشتم پیشرفت ذهنی بود. همین. نه پول، نه کار، نه رابطه دیگر برایم جذابیتی ندارند، ترجیح می دهم بقیه عمر خود را در همین اتاق زیر نور همین آباژور و پشت همین میز تحریر و یا روی تختم کنار ضبط بلوتوثیم که همین الان دارد چهار فصل ویوالدی را پخش می کند بگذرانم و هیچ چیز دیگری از دنیا نخواهم. یک کتاب از بوکوفسکی می خوانم و ته دلم به این فکر می کنم که چقدر شبیه او هستم. بیزار از مردم و ارتباط با آنها. عاشق تنهایی و نوشتن. هرچند که خودش می گوید انزوا نه ولی تنهایی شاید. سال پیش شغل اداری کثافتم را کنار گذاشتم چون بیش از این طاقت تحمل آدمها را نداشتم. بیش از این نمی توانستم چرت و پرت گفتن هایشان را تحمل کنم. لجنزاری که هر روز مثل یک احمق به تمام معنا صبح ها به خاطرش از خواب بیدار می شدم و... بگذریم نوشتن از آن تجربه ی چهارساله ی نکبت بار هم برایم زجر آور است. حالا رها هستم. البته تا حدودی. همزمان مغازه سبزیجات آماده را با خاله آرزو پیش میبرم، گاهی آن هم محدودم می کند ولی مهم نیست، عوضش کار خودمان است و قرار است چیزهای جدید در آنجا یاد بگیرم. من برای یاد گرفتن همیشه آماده هستم. امیدوارم سال جدید سال خوبی برایم باشد پر از پیشرفت ذهنی. حالا در قرن جدید و در سن 31 سالگی حسابی خودم را شناخته ام و میدانم در کدام مسیر باید حرکت کنم. هرچند که هیچ مقصدی نمیبینم. فعلا از این راه تازه لذت می برم... عضدالدولهعضدالدولهMon, 21 Mar 2022 00:14:28 +0330https://virgool.ir/@m_38586898/خودنشناسی-tnvkf0fhdx8kنوشتن از خودم و احوالاتم به شدت برایم کسل‌کننده است. دلم می‌خواهد تا جایی که می‌شود از خودم دور باشم و هیچ جا خودم را به ثبت نرسانم. این تجربه‌ایست که طی سالها به دستش آورده‌ام. از آخرین شرح‌حال‌نویسی‌های خودم، به جز ته‌برگ‌های پاره‌ی سررسید‌ها و دفترهایم چیزی باقی نمانده. همه را مهمان سطل زباله‌ها کردم و حالا راحت‌ترم. مایه‌ی آبروریزی بودند! ناله‌های یکسره، غم، خشم، ناراحتی، بی‌هدفی، بدون هیچ راه برون‌رفتی از این بحران سمج خودشناسی/خودنشناسی. نخواستم. من اصلا خودم را نمیخواهم بشناسم. یعنی می‌خواهم؛ اما گاهی درگیر نبودن در خود هم عین خودشناسی است. رها کردن ذهن در جایی که به آن تعلق نداری... شاید آنجا وجه‌ دیگری از خودت را ببینی...عضدالدولهعضدالدولهSun, 26 Dec 2021 23:43:18 +0330https://virgool.ir/@m_38586898/کتابفروشی-v5pzhmecqbvoکتابفروشی برای من جایی است که حتی اگر در آن قدم هم بزنم، تخیلم به کار می‌افتد و انگار به داخل همه‌ی آن کتاب‌ها سفر می‌کنم. گاهی مقدمه‌هایشان را ورق می‌زنم و گاهی فقط جلد‌هایشان را نگاه می‌کنم. این دنیای پر از رمز و راز حتی در آخرین لحظه‌های جدایی هم دست من را به نرمی می‌کشد و به آرامی به من می‌گوید که نرو، بیشتر بمان. با اینکه معمولا دست خالی از کتابفروشی بیرون می‌زنم ولی سرم پر از خیال می‌شود. چه فایده که بعد از شنیدن اولین بوق ماشین، مستی ما هم می‌پرد و پرت می‌شویم در دنیای واقعی. ای کاش همیشه در عالم خیال غرق بودم. ای کاش می‌شد همه‌ی این کتابها را خواند و با همه‌شان همیشه مست بود، ولی دریغ، دریغ که این دنیای زمخت و و سخت پیرامونم پتک سنگینش را در سرم می‌کوبد که بلند شو! برخیز و برو کار‌میکن مگو چیست کار، تنبلی را بگذار کنار. کسی متوجه نیست که شخصی که می‌خواهد در رویاهایش و در خودش غرق شود از تنبلی او نیست، از عاشقی اوست. او می‌خواهد زنده بماند، او می‌خهاد زندگی کند. این پتک نخراشیده‌ی شما آخر او را از پا در می‌آورد، او میخواهد سالها زندگی کند...عضدالدولهعضدالدولهSat, 25 Dec 2021 17:44:51 +0330