https://virgool.ir/feed/@m_38557108دختری که از تنهایی هایش برای غرورش ترانه سرایی می کند...fa2026-11-11 18:48:56https://files.virgool.ir/upload/users/1713578/avatar/xXtHbZ.jpghttps://virgool.ir/@m_38557108https://virgool.ir/@m_38557108/چشمان-اقیانوسی-پارت-اول-midxuyqgx4jyدوستان سلامامروز قصد دارم پیش نویس یک داستان رو که قصد دارم به رمان بدلش کنم با شما به اشتراک بذارملطفا انتقادات و نظرات خواهرانه(و یا برادرانه تون)رو از این نویسنده ی نوپا دریغ نکنیداین داستان در دو پارت منتشر خواهد شداز برانا جولی هرمن دبیر ادبیات،نگارنده ی روزنامه های فمینیسم بر پایه ی لیبرترینیسم. به شارلوت وندرسون دختر کوچک بلند همتی که سخت مشتاق دیدنش هستمتابستان 2010 زمانی که تنها 16 بهار کسالت بار را از سر گذرانده بودم،معجزه ای در زندگی من رخداد. معجزه ای که هنوز که هنوز است در خلوت از او به نیکی یاد می کنم.معجزه ای که سایه ی اندوه را از آسمان سرم تاراند و رنگین کمان آرزوهایش را با من قسمت کرد. معجزه ای که زندگی را مجزا از زنده بودن می دانست. معحزه ای با چشمان آبی اقیانوسی...آن روزها من دختری افسرده،عصبی و گوشه گیر بودم که هیچ شباهتی به برانا هرمنی که اکنون با تو مکاتبه می کند نداشت. تنها گناه من در منظر حق این بود که نمی توانستم یا شاید هم نمی خواستم مثل دیگران زندگی کنم. در جهانی که درز گوش ها را با چوب پنبه پوشانده اند و مترسک های انسان نمای پوشالی را به جای انسان به جامعه قالب می کنند تفکر نیز جرم است. مجرمان این زمانه سارق و جانی نیستند من و توییم که خلاف آنچه سودجویان بر تحمیلش کوشیدند سخن می گوییم. بگذریم...می خواستم از ادی برایت بگویم . نمی خواستم به این زودی موضوع داستانم را عنوان کنم ولی چه کنم که وقت تنگ است و من نیز بیش از این قادر به کنترل هیجاناتم نیستم. در زندگی پر فراز و نشیب من معجزاتی رخ داده که مهم ترین آنها را عنوان کردم. ادی؛دختری که گرچه حضورش در زندگی من یک تابستان بیش تر طول نکشید ولی آن تابستان را به دل انگیز ترین ایام زندگی من تبدیل کرد. حضور گرمی که اثراتش باعث تولد دوباره ی من و بدل شدن برانای بی ثبات گذشته به انسان امروز شد. همه چیز از آن روز شروع شد...2 آپریل 2010:از این که درخواستم برای رفتن به اردوگاه تابستانی مورد علاقه ام توسط والدینم رد شده بود سخت ناراحت بودم. زیر لب از دست روانکاو و معلم و والدینم غرولند می کردم. آنقدر مشغول شمردن دغدغه های روزمره ام بودم که زمان از دستم در رفت و راه بازگشت بین بوته های انبوه گم شد.خدای من!کافی نبود؟ گل های آفتابگردان از خورشید رو برگردانده بودند و خورشید کم کم داشت پشت ابر ها پنهان می شد. پیش رویم دریاچه ای سبز رنگ بود که توسط صخره های بزرگ و کوچک احاطه شده بود. محو تماشای زیبایی مناظر اطراف بودم که چشمم به دختری با پیراهن صورتی افتاد. دخترک در میان صدای شرشر امواج و جزر و مد نشسته بود و کتاب می خواند.نه چیزی که من به خاطر دارم این است که او چیزی می نوشت زیرا آرامش و شور و شوق درون چشمانش برایم آشنا بود. گه گاه به فکر فرو می رفت و در همین حین تماشای صحنه ی خنده دار روان نویس آبی رنگش در دهانی که از سر تحسین کج شده بود مرا به خنده وا می داشت.چهره ی زیبایی داشت. برخلاف من که پوستی سبزه و صورتی کماکان کک و مکی دارم صورت او مانند برف سفید بود.موهایی بور داشت؛درست به رنگ بلوند یخی.عینکی نیم دایره و چشمانی آبی رنگ که همچو اقیانوس عمیق بود. کمی به تماشایش ایستادم. دست آخر نگاهی تحسین آمیز به نوشته هایش انداخت؛آهی از سر آسودگی کشید و صدای شکستن باد بر اثر بستن ناگهانی دفترش بلند شد.ادی ایستاد و چشمان من نیز با نگاهی کنجکاو دنبالش رفت. آدا با شادی و سرمستی که برای من ناآشنا بود شروع به جست و خیز بر روی صخره ها کرد. بر روی صخره ها می پرید و همزمان از شکسپیر و گوته و چند نویسنده ی دیگر که من آن زمان نمی شناختم بلند بلند نقل می کرد.محو تماشای سرخوشی و بی پروایی دختر بودم که ناگهان...کفش ادی به گوشه ی صخره گیر کرد و به ناگه در دریاچه افتاد. من وحشت کرده بودم. تنم بی حس بود. لحظه ای تعلل می توانست به قیمت جان آن دختر تمام شود؛پس درنگ نکردم. کفش ها و کت جینم را از تنم در آوردم و با مهارتی که از شرکت در دوره های دبیرستان کسب کرده بودم در دریاچه شیرجه زدم و در آب نسبتا عمیق دریاچه به دنبال ادی می گشتم.پس از اندکی دست و پا زدن جسم خسته و کم جان هر دوی ما بر روی صخره ها افتاد. موفق به نجات دخترک چشم آبی شده بودم. روبان آبی رنگ موهایش را باز کردم و زخم پایش را تا حدودی پانسمان کردم که ناگهان نگاهم در نگاه گرم و صمیمی اش گره خورد. آن موهای یخی ،چهره ی سرد و چشمانی آبی رنگش که به اقیانوس آتلانتیک تشبیهش می کردم. گویی سال ها بود یکدیگر را می شناختیم. صمیمانه از من تشکر کرد و سپس لحظاتی در سکوت گذشت.که ناگهان صدای سردش سکوت سنگین و دل انگیز فضا را شکست. -از کی اینجایی؟+مدتی میشه. چیزی می نوشتی؟ناگهان فریاد برآورد:وای!نوشته هام... هر چی نوشته بودم خیس شده.نگاهی به ورق های چروکیده ی دفتری که تا لحظاتی پیش بسیار شکیل و تا نخورده بود انداختم و سری به نشانه ی تایید تکان دادم.+تو رمان می نویسی؟ به نظر می اومد کار خیلی خوشایندی انجام میدیمکثی کرد و گفت:برای مادرم می نویسم.دهانم را باز کردم که بگویم خب با او حرف بزن چرا نامه نگاری می کنی.که چشمم به صورتش افتاد... NarcisseNarcisseTue, 12 Jul 2022 21:08:56 +0430