https://virgool.ir/feed/@m_38446501fa2026-11-11 10:48:21https://files.virgool.ir/upload/users/4920289/avatar/4hIkyk.jpghttps://virgool.ir/@m_38446501https://virgool.ir/@m_38446501/سایه-های-گمشده-qz4vmlc4ptesپرده اول: در سکوتِ آینهنورا نفسش را حبس کرد. نورِ آبیِ گوشی، تنها روشناییِ اتاقِ خاکستری‌اش بود و روی صورتِ گندمیِ رنگ‌پریده‌اش می‌لغزید. انگشت‌هایش، که کمی می‌لرزیدند، صفحه را بالا و پایین می‌بردند. عکسِ پروفایلِ آریان. همان مردِ قدبلندِ چشم‌سبزِ آشنا. هر روز همین بود. ساعتِ مشخصی، قبل از تاریک شدنِ هوا، وقتی دنیا داشت برای نورا خاکستری‌تر می‌شد، او به اینستاگرام سر می‌زد. به دنیایِ روشنِ آریان.کودکی‌شان مثل یک خوابِ دور بود. شش سالگی. دویدن در باغِ پدربزرگ، خنده‌های بلندِ آریان، و او… نورا، که از همان روز، دلش را به گرهِ کراواتِ مردانه‌اش باخته بود. اما آن موقع بچگی بود. یا شاید هم نه؟ شاید همان موقع هم، در نگاهِ سبزِ او، چیزی پیدا کرده بود که بعد از این همه سال، هنوز در سینه‌الان بیست و یک سالش بود. بیست و یک سالِ تمام، عاشقِ مردی که حتی خبر نداشت چنین دختری، با چنین قلبی، هر روز در گوشه‌ی دیگری از شهر، نفسش به نفسِ او بند است. کارش امور اداری بود. نامه‌های اداری، فکس‌ها، تلفن‌های بی‌پایان. دنیایی قابل پیش‌بینی و بی‌رنگ. اما شب‌ها، دنیایش رنگی می‌شد. رنگِ سبزِ چشمانِ آریان، رنگِ گندمیِ پوستِ خودش در آینه، و رنگِ سیاهِ موهایش که مثل شب، بلند بود و تا پایینِ باسنش می‌رسید.افسردگی مثل یک پتوی سنگین، روی روحش افتاده بود. کلماتِ خوب، جملاتِ شیرین، عشقِ اعتراف‌نشده… هیچ‌کدام راهی به بیرون پیدا نمی‌کردند. هر چه بیشتر به آریان فکر می‌کرد، بیشتر در خود فرو می‌رفت. می‌دانست که آریان از خانواده‌ای پولدار است، دکتر است، مستقل است. و او؟ تنها یک دخترِ معمولی از خانواده‌ای متوسط که تمامِ دارایی‌اش، همین عشقِ خاموش بود. عشقی که اگر روزی اعتراف می‌شد، شاید می‌توانست زندگیش را بسازد، اما نورا جرأتش را نداشت. جرأتِ روبرو شدن با نگاهِ آریان، با سکوتِ او، یا شاید با رد شدنی که برایش از مرگ هم تلخ‌تر بود.آن روز هم مثل هر روز، به عکسِ آریان خیره شد. لبخندِ محوِ روی لب‌هایش، انگار داشت به او می‌گفت: “تو دیده نمی‌شوی.” نورا گوشی را روی تخت انداخت. سکوتِ اتاق، سنگین‌تر از همیشه بود. صدایِ قلبِ خودش را می‌شنید که انگار با هر تپش، آهِ گمشده‌ای را بیرون می‌داد. “کاش… کاش فرصتی بود.”فصل دوم: برخوردِ دو جهانهفته‌ای بعد، روزِ برخوردِ سرنوشت از راه رسید. نورا در دفتر اداریِ بیمارستان مرکزی، پشت میزِ شلوغش نشسته بود. پرونده‌ها، فکس‌ها و صدای مداوم تلفن‌ها، تنها چیزی بودند که سعی داشتند ذهنِ خسته‌اش را از آن حفره‌ی خالیِ درونش دور نگه دارند. اما ناگهان، سکوتِ همیشگیِ قلبش با صدای باز شدنِ درِ اتاق شکست.او وارد شد.نورا سرش را بلند کرد و در همان لحظه، نفس در سینه‌اش حبس شد. دنیا برای یک ثانیه ایستاد. تمامِ رنگ‌ها از محیط رفتند و تنها یک چیز در برابر چشمانش بود: آریان.او دقیقاً همان‌طور بود که در عکس‌ها می‌دید، اما هزار برابر زنده‌تر و باصلابت‌تر. قدِ بلندش، شانه‌های پهن و عضلانی‌اش که زیرِ کتِ سفیدِ پزشکیِ بسیار شیک و اتوکشیده‌اش به چشم می‌آمد، و آن حضورِ مقتدرانه که انگار تمام فضا را اشغال می‌کرد. اما وقتی نگاهش را بالا آورد، چشم‌های سبزِ آریان مستقیم به چشم‌های بادمی و خسته‌ی نورا آریان قدمی جلو آمد. بوی ادکلنِ تلخ و گران‌قیمتش، فضایِ اداریِ بی‌روح را تغییر داد. نورا لرزشِ خفیفی را در دستانش حس کرد؛ انگار تمامِ سال‌های سکوت و عشقِ پنهان، حالا می‌خواستند با یک فریاد از گلویش بیرون بزنند.«ببخشید، برای بررسیِ پرونده‌ی بیمارِ اتاقِ ۴۰۲ اومدم…» صدای آریان بم، آرام و بسیار مردانه بود.نورا به سختی توانست کلمات را از گلویش بیرون بکشد. «بله… بله، دکتر. یه لحظه… یه لحظه اجازه بدید بررسی کنورا در حالی که سعی می‌کرد با دست‌های لرزانش کاغذ را جابجا کند، احساس می‌کرد تمامِ نگاه‌های آریان دارد پوستِ گندمی‌اش را می‌سوزاند. او نمی‌توانست به چشم‌های سبزِ او خیره شود، چون می‌ترسید تمامِ رازهایش را در نگاهش بخواند. از طرف دیگر، آریان هم متوجه شد؛ متوجه شد که این دخترِ اداری، با آن موهای خرماییِ بلند که از زیرِ پوششِ لباسش بیرون زده بود و چشمانِ غمگینش، با او متفاوت است. چیزی در نگاهِ نورا بود که آریان را برای لحظه‌ای کوتاه، از مسیرِ همیشگی‌اش منحرف کرد. یک نوعِ کششِ نامعلوم، مثل یک نغمه‌ی غمگین که در گوشش طنین‌انداز می‌شد.«خوبی؟» آریان ناگهان این را پرسید. لحنش، برخلافِ ظاهرِ رسمی‌اش، کمی گرم‌تر شده بود. «رنگِ پریده‌ای…»نورا فقط توانست لبخندِ تلخی بزند که بیشتر به یک تشنج می‌ماند. «فقط… کمی بی‌خوابی دارم، دکتر. مشکلی نیاو برنگشت. نورا تا زمانی که صدای قدم‌های سنگین و مقتدرانه‌ی آریان را در راهرو نشنید، نفس نکشید. وقتی رفت، نورا خود را روی صندلی رها کرد. قلبش مثل پرنده‌ای زخمی در سینه‌اش می‌زد. او او را دیده بود. واقعاً او را دیده بود. اما این ملاقات، به جای آنکه روحش را شاد کند، تنها خلأ و تنهایی‌اش را بیشتر کرد. او به آریان نزدیک شده بود، اما در عین حال، فاصله‌ی بین آن‌ها، از فاصله‌ی بین زمین و آسمان هم بیشتر بود.نورا با خودش فکر کرد: «او حتی نمی‌داند که من، با تمامِ وجودم، در هر نفسِ او حضور دارم. او فقط یک دکتر است که با یک کارمند ساده صحبت کرده… اما برای من، این یک ملاقات با خدا بودفصل سوم: امیدِ مسمومبعد از آن روز در بیمارستان، انگار تمامِ معادلاتِ زندگیِ نورا تغییر کرده بود. او دیگر فقط یک کارمند اداری نبود که با پرونده‌ها سر و کله می‌زد؛ او حالا دختری بود که در هر تپشِ قلبش، صدای قدم‌های آریان را می‌شنید.این ملاقات‌ها، کم‌کم تکرار شدند. آریان، به شکلی که نورا هرگز فکرش را نمی‌کرد، دیگر فقط یک دکترِ عبورگر نبود. گاهی در ایامِ شلوغی، او برای لحظه‌ای کوتاه به اتاقِ نورا می‌آمد. نه برای پرونده، بلکه انگار برای فرار از سنگینیِ فضایِ بخش‌های جراحی.«باز هم خسته‌ای، نورا؟»آریان با این جمله‌ی ساده، هر بار مثل یک جرقه به قلبِ نورا ضربه می‌زد. او از نامِ نورا استفاده می‌کرد. آریان نام او را می‌دانست. این برای نورا، هم بزرگترین لذت بود و هم بزرگتریآریان با این جمله‌ی ساده، هر بار مثل یک جرقه به قلبِ نورا ضربه می‌زد. او از نامِ نورا استفاده می‌کرد. آریان نام او را می‌دانست. این برای نورا، هم بزرگترین لذت بود و هم بزرگترین شکنجه.یک عصر، وقتی بارانِ ملایمی به شیشه‌های بیمارستان می‌کوبید، آریان کمی طولانی‌تر در اتاق ماند. نورا، در حالی که سعی می‌کرد با نگاه کردن به مانیتور، از نگاهِ سبز و نافذِ او فرار کند، حس می‌کرد تمامِ وجودش در حالِ ذوب شدن است.آریان، با آن هیبتِ مردانه و آرامشِ عجیبی که داشت، از روزهای پرفشارش گفت. از فشارهای خانواده، از مسئولیت‌های سنگینِ پزشکی و از تنهاییِ عجیبی که در او، با وجودِ همه چیز، موج می‌زد. نورا، در سکوت، با تمامِ وجود به او گوش می‌داد. او می‌خواست به آریان بگوید: «من درکت می‌کنم… من تمامِ سال‌های زندگی‌ام را فقط با تماشایِ تو، درک کرده‌ام. من می‌دانم تنهاییِ تو چه رنگی است.»اما او فقط سر تکان می‌داد و می‌گفت: «بله دکتر… واقعاً سختدر آن لحظات، نورا احساس می‌کرد در یک رویا سیر می‌کند. او فکر می‌کرد شاید… شاید این همانی است که شش سال پیش در باغِ پدربزرگ آرزو می‌کرد. شاید این شروعِ یک داستانِ عاشقانه است. او به تدریج، به این ملاقات‌های کوتاه، وابسته شد. این “امیدِ کوچک” مثل یک سمِ شیرین در رگ‌هایش جاری شد. او فکر می‌کرد شاید اگر کمی بیشتر تلاش کند، اگر کمی بیشتر در کنارش باشد، آریان بالاخره او را به عنوان یک “زن” می‌بیند، نه فقط یک “همکار”.اما حقیقت، مثل سایه‌ای سیاه در گوشه‌ی اتاق ایستاده بود. آریان، هرچقدر هم که با نورا مهربان بود، هرچقدر هم که در صحبت‌هایشان صمیمیت بود، همیشه یک دیوارِ نامرئی وجود داشت. دیواری از جنسِ طبقه اجتماعی، از جنسِ زندگی‌های متفاوت، و از جنسِ واقعیتی که نورا از آن می‌ترسید: آریان، نورا را فقط به عنوان یک دوست یا یک همکارِ مهربان می‌دینورا در دل‌هایش، این امیدِ مسموم را تغذیه می‌کرد. او فکر می‌کرد این نزدیکی‌ها، پیش‌آگهیِ یک پیوند است. اما او نمی‌دانست که هر لحظه از این نزدیکی، در واقع دارد قدمی به سمتِ سقوطِ بزرگتر می‌گذارد. او نمی‌دانست که وقتی فاصله کم می‌شود، شکافِ بین واقعیت و رویا، عمیق‌تر و دردناک‌تر می‌شود.او در حالِ غرق شدن در امیدی بود که هیچ ساحلی برای آن نداشت .فصل چهارم (پایان): میراثِ سکوتسقوط، همیشه با یک صدای بلند شروع نمی‌شود. گاهی سقوط، مثل نورا، در سکوتِ مطلق، در تاریکیِ یک اتاقِ کوچک و در میانِ لرزشِ خفیفِ دست‌ها اتفاق می‌افتد.امیدِ مسموم، بالاخره تمام شد. آن روز، نورا با تمامِ قلبش، با تمامِ آن سال‌های انتظار، جرأت کرد. او می‌خواست فقط یک بار، فقط یک بار، آریان را از دور، از میانِ آن دیوارِ نامرئیِ طبقه و جایگاه، بیرون بکشد. او برای او نامه‌ای نوشت؛ نه یک نامه‌ی اداری، نه یک گزارش، بلکه تمامِ آن چیزی را که شش سال بود در گلویش گیر کرده بود. تمامِ آن عشقی که از شش سالگی، از آن روزهای بچگی در باغ، در رگ‌هایش جاری شده او نامه را به دستِ آریان رساند. انتظار داشت دنیا منفجر شود، یا شاید هم، انتظار داشت آریان او را در آغوش بگیرد و بگوید: «من هم همیشه منتظرت بودم.»اما واقعیت، تندتر و بی‌رحمانه‌تر از هر رویا بود.آریان با آن چشمانِ سبز و آرامش، با آن نگاهِ مهربانی که نورا همیشه اشتباه گرفته بود، با او صحبت کرد. او نه خشمگین شد، نه با انزجار نگاه کرد؛ او فقط… متأسف شد. او با لحنی که برای نورا مثل برخوردِ تیغه‌ی یخ بود، گفت: «نورا… من واقعاً از آشنایی با تو خوشحالم، تو دخترِ بسیار مهربان و بااحترامی هستی… اما من هرگز… هرگز نتوانستم به تو به آن شکلی که تو می‌خواهی، نگاه کنم. من تو را فقط به عنوان یک همکارِ خوب می‌شناسم.»همین بود. «همکارِ خوب».آن کلمات، مثل یک تیرِ زهرآلود، تمامِ آن ساختمانِ روانی که نورا با تمامِ وجودش ساخته بود را ویران کرد. او به خانه‌اش برگشت، اما دیگر خانه‌ای نبود؛ فقط یک فضایِ خالی و سرد بود. افسردگی، که پیش از این مثل یک پتوی سنگین روی او بود، حالا تبدیل به یک دریایِ خروشان شد که او را به اعماق می‌کشید. او دیگر نمی‌توانست با آن تصویرِ خودشان در آینه روبرو شود. او دیگر نمی‌توانست به صدایِ خود او می‌دانست که آریان، با تمامِ ثروت و موفقیت و زیبایی‌اش، در دنیای دیگری است. دنیایی که جایی برای یک دخترِ اداریِ تنها و غرق در افسردگی نداشت.یک شب، وقتی بارانِ سنگینی می‌بارید و آسمانِ شهر مثل قلبِ نورا سیاه بود، نورا تصمیم گرفت. او می‌خواست این سنگینی را تمام کند. او می‌خواست از این انتظارِ بی‌پایان، از این عشقِ یک‌طرفه‌ی قاتل، رها شود. او می‌خواست جایی برود که دیگر نه خبری از چشم‌های سبز باشد و نه خبری از آن امیدِ مسموهفته‌ها بعد، وقتی خبرِ مرگِ ناگهانی و غم‌انگیزِ نورا در بیمارستان پیچید، آریان برای اولین بار، واقعاً به نورا فکر کرد. او با خودش می‌گفت: «چرا؟ او که خیلی آرام بود… او که هیچ مشکلی نداشت…» او حتی نمی‌دانست که آن دخترِ آرام، در هر لحظه، در حالِ فروپاشی بوده است.روزِ خاکسپاری، آسمانِ خاکستری بود. روی قبرِ ساده و کوچکِ نورا، میانِ گل‌های بی‌رنگ، کلماتِ کوتاهی حک شده بود که وقتی آریان آن‌ها را خواند، برای اولین بار، چشمانِ سبز و مقتدرش، اشکبار شد.روی سنگِ قبر، نوشته شده بود:«همیشه برای فرصت نکردن، زندگی در کنار تو، ناراحت می مانم. در برابرِ آن سنگِ سرد ایستاده بود. او حالا می‌فهمید. او می‌فهمید که آن “همکارِ خوب” چقدر تنها بوده. او می‌فهمید که آن نگاه‌های مهربانِ او، چقدر می‌توانست کشنده باشد. او حالا فرصت داشت، اما برای چه؟ برای خواندنِ کلماتی روی سنگی که دیگر هرگز رنگِ گندمیِ پوستِ نورا را نداشت.نورا رفت، اما سایه‌ی او، تا ابد در راهروهای بیمارستان و در خاطره‌ی یک دکترِ چشم‌سبز، ماند؛ به عنوانِ زیباترین و تلخ‌ترینِ اشتباهاتِ زندگیم.پایانی تلخ و بر اساس واقیعت . زنده نگهش داشته بود.elieliMon, 17 Aug 2026 00:11:24 +0330https://virgool.ir/@m_38446501/رقابت-یا-عشق-kpjzon2vo8isنام مرد: ( آریا - مردی با نگاهی سرد، بسیار ثروتمند و تسلط‌طلب)نام دختر: ( رها - زنی باهوش، مستقل و کسی که هیچ‌کس نمی‌تواند با زور او را کنترل کند)محل قرارگیری: یک جلسه‌ی بسیار مهم برای تصاحب یک شرکت .بازیِ خطرناکصدای برخورد پاشنه‌ی کفش‌های رها بر کفِ مرمرین سالن انتظار، مثل طبل در گوش‌هایش می‌پیچید. او با لباسی مشکی و چسبان که هر خط از بدن ظریف اما قدرتمندش را نشان می‌داد، وارد اتاق شد. رها نمی‌خواست فقط برنده شود؛ او می‌خواست آریا را در هم بشکند.آریا، مردی که ثروت و قدرت در رگ‌هایش جریان داشت، پشت میز بزرگش نشسته بود. وقتی رها وارد شد، او سرش را بلند نکرد، اما لبخندی کج و پر از معنا روی لب‌هایش نشست. رها با گام‌های بلند جلو رفت و بدون اجازه، روبروی او نشست.آریا ناگهان از جای خود بلند شد. او دور میز چرخید و درست پشت صندلی رها ایستاد. رها حس کرد گرمای نفس‌های مرد را پشت گردنش حس می‌کند. آریا خم شد، دستش را روی شانه‌ی رها گذاشت و با صدایی که مثل بمب در گوش رها می‌ترکید، زمزمه کرد: «فکر کردی می‌تونی توی این بازی برنده بشی، رها؟»رها سعی کرد صدایش نلرزد: «من اینجا نیستم که بازی کنم، آریا؛ من اینجام که تو رو شکست بدم.»آریا نیشخندی زد و ناگهان، تمام فاصله‌ها را از بین برد. او رها را از صندلی بلند کرد و به سمت خودش کشید. رها می‌خواست مقاومت کند، اما قدرت دست او نبود. آریا لب‌های داغش را روی لب‌های رها گذاشت.رها نفسش بند آمده بود. گرمیِ لب‌های او تمام بدن رها را به لرزه انداخت. او مات و مبهوت مانده بود، نمی‌دانست باید هلش دهد یا به او بچسبد. آریا با ولع و عطش، از لب‌های او کام می‌گرفت؛ طوری که رها احساس می‌کرد اکسیژن در اتاق تمام شده است. وقتی آریا بالاخره عقب کشید، رها با نفس‌نفس‌های مقطع و چشمانی که از شدت هیجان و شوک گرد شده بود، به او خیره ماند.آریا در حالی که نگاهش با ولعی بی‌حد و حصر به رها می‌دوخت، نیشخندی زد و گفت: «تو مال منی، رها… از این لحظه به بعد، دیگه هیچ رقابتی وجود نداره.»رها که نفسش هنوز بر نمی‌گشت، سعی کرد با آخرین ذره‌های غرورش اعتراض کند: «من… من وسیله‌ی تو نیستم… من رقیب تو هستم!»آریا نگاهش را از گوش او به چشمان رها دوخت. چشمان رها که در میانه‌ی این جنگِ میانِ عشق و نفرت، کدر و خیس شده بود، تمام حرف‌های او را می‌زد. آریا لبخندی آرام‌تر زد، لبخندی که دیگر بوی رقابت نمی‌داد، بلکه بوی تسلیم و مالکیت می‌داد.او دوباره سرش را پایین آورد، اما این بار نه برای جنگ، بلکه برای پیوند خوردن به او. رها که دیگر توان مقاومت نداشت، چشمانش را بست و اجازه داد تمام دنیایش در گرمای آغوش او غرق شود. رقابت تمام شده بود؛ حالا فقط عشق بود، عشقی که از دلِ آتشِ جنگ بیرون آمده بود.پایانelieliSun, 16 Aug 2026 15:47:28 +0330https://virgool.ir/@m_38446501/عشق-خطرناک-من-rqhs3ojmm46wفصل اول: مردی که نباید می‌دیدمشباران، شیشه‌های بلند کافه را پوشانده بود.رها روبه‌روی بوم نشسته بود و با نوک قلم‌مو، آخرین خطوط نقاشی‌اش را کامل می‌کرد.تابلو تقریباً تمام شده بود.یک شهر تاریک در شب، چراغ‌های زرد خیابان و سایه‌ی مردی که پشت به بیننده ایستاده بود.چهره‌ی مرد مشخص نبود.رها همیشه آدم‌هایی را می‌کشید که صورتشان را نمی‌شناخت.شاید چون کشیدن چهره‌ی واقعی آدم‌ها سخت‌تر از کشیدن احساساتشان بود.قلم‌مو را پایین گذاشت.چند قدم عقب رفت و به تابلو نگاه کرد.«خوبه...»اما همان لحظه صدای باز شدن در کافه آمد.رها سرش را بلند کرد.مردی وارد شد.کت مشکی بلند، موهای تیره و چهره‌ای آرام که هیچ شباهتی به آدم‌های معمولی نداشت.دو مرد دیگر پشت سرش وارد شدند، اما کمی عقب ایستادند.مرد نگاهی کوتاه به اطراف انداخت.بعد چشمش روی تابلو ثابت ماند.روی همان مردی که رها کشیده بود.رها متوجه تغییر حالت صورتش شد.فقط برای یک لحظه.اما آن یک لحظه کافی بود.مرد جلو آمد.«این نقاشی رو شما کشیدید؟»رها قلم‌مو را برداشت.«بله.»«این مرد رو می‌شناسید؟»رها با تعجب به تابلو نگاه کرد.«نه. خیالیه.»مرد چند ثانیه سکوت کرد.بعد گفت:«مطمئنی؟»رها اخم کرد.«چرا باید دروغ بگم؟»مرد به تابلو نزدیک‌تر شد.این بار صدایش آرام‌تر بود.«چون این مرد خیالی نیست.»قلب رها برای لحظه‌ای ایستاد.«چی؟»مرد دستش را داخل جیب کت برد و یک کارت روی میز گذاشت.رها کارت را برداشت.نام روی آن را خواند:آرمان رادزیر اسمش نوشته شده بود:مدیرعامل گروه رادرها این اسم را می‌شناخت.تقریباً همه می‌شناختند.گروه راد یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های کشور بود؛ شرکتی که از ساختمان‌های عظیم گرفته تا هتل‌ها و پروژه‌های بین‌المللی را در اختیار داشت.اما آرمان راد فقط به خاطر پولش معروف نبود.شایعات زیادی درباره‌اش وجود داشت.بعضی‌ها می‌گفتند آدمی نیست که بتوانی به راحتی مقابلش بایستی.بعضی‌ها می‌گفتند دشمنان زیادی دارد.و بعضی‌ها حتی می‌گفتند پشت آن شرکت بزرگ، رازهایی هست که هیچ‌کس نباید درباره‌شان سؤال کند.رها کارت را روی میز گذاشت.«من نمی‌فهمم این چه ربطی به نقاشی من داره.»آرمان برای اولین بار مستقیم به چشم‌هایش نگاه کرد.«اون مردی که کشیدی...»کمی مکث کرد.«شبیه برادر منه.»رها خشکش زد.«برادرتون؟»آرمان سرش را تکان داد.«چهار ساله که مرده.»سکوت کافه سنگین شد.رها دوباره به نقاشی نگاه کرد.مرد داخل تابلو دقیقاً همان‌طور ایستاده بود که آرمان توصیف کرده بود.لباس تیره.دست‌ها پشت بدن.سر کمی پایین.حتی انگشت کوچک دست چپش هم کمی خمیده بود.رها هیچ‌وقت آن مرد را ندیده بود.پس چرا نقاشی‌اش کرده بود؟آرمان تابلو را نگاه می‌کرد.«این نقاشی رو کی کشیدی؟»«سه روز پیش.»«و قبل از اون، هیچ‌وقت برادرم رو ندیده بودی؟»«نه.»آرمان چیزی نگفت.اما تلفنش زنگ خورد.نگاهی به صفحه انداخت و رنگ صورتش کمی تغییر کرد.تماس را جواب نداد.رها پرسید:«مشکلی پیش اومده؟»آرمان تلفن را خاموش کرد.«از امروز، اگر کسی درباره‌ی این نقاشی ازت سؤال کرد، چیزی نگو.»«چرا؟»«چون ممکنه آدم اشتباهی اون رو ببینه.»رها عصبی خندید.«من فقط یه نقاشم.»آرمان نگاهش کرد.«دقیقاً به همین دلیل.»و قبل از اینکه رها بتواند سؤال دیگری بپرسد، از کافه بیرون رفت.رها به در خیره ماند.چند ثانیه بعد دوباره به نقاشی نگاه کرد.برای اولین بار، از چیزی که خودش کشیده بود ترسید.چون حالا می‌دانست آن مرد خیالی نبود.و بدتر از آن...کسی که آرمان راد از او می‌ترسید، ظاهراً رها را هم پیدا کرده فصل اول: قراردادرها همیشه فکر می‌کرد خطرناک‌ترین چیزی که ممکن است یک نقاشی به همراه داشته باشد، این است که کسی از آن خوشش نیاید.تا آن شب.تا وقتی که یک غریبه، تابلوی او را به قیمت ده برابر ارزش واقعی‌اش خرید.بدون چانه زدن.بدون حتی یک نگاه دوم.فقط یک شرط داشت:«تابلو باید امشب تحویل داده بشه.»رها به مرد کت‌وشلواری روبه‌رویش نگاه کرد.«چرا؟»مرد پاکتی را روی میز گذاشت.«دستور آقای راد هست.»نام را که شنید، مکث کرد.آرمان راد.اسمش را بارها شنیده بود.صاحب یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های خصوصی کشور.بیست‌وهشت ساله.ثروتمند.نفوذدار.و به طرز عجیبی دست‌نیافتنی.عکس‌هایش همه‌جا بود، اما خودش تقریباً هیچ‌وقت مصاحبه نمی‌کرد.رها پاکت را پس زد.«من سفارشی کار نمی‌کنم.»مرد گفت:«این سفارش نیست.»«پس چیه؟»«یک پیشنهاد.»«و اگر قبول نکنم؟»مرد برای اولین بار لبخند زد.«پیشنهاد هنوز سر جاشه.»رها با بی‌حوصلگی گفت:«پس چرا تهدیدآمیز حرف می‌زنید؟»مرد جواب نداد.فقط بلند شد.«فردا ساعت هشت صبح، ماشین آقای راد دنبالتون میاد.»رها خندید.«من جایی نمیام.»مرد به سمت در رفت.«این رو به خودشون بگید.»در بسته شد.رها چند ثانیه به در خیره ماند.بعد زیر لب گفت:«چه آدم‌های عجیبی...»اما چیزی که نمی‌دانست این بود که از همان لحظه، اسم او وارد پرونده‌ای شده بود که نباید هیچ‌وقت واردش می‌شد.صبح روز بعد، رها جلوی آینه ایستاده بود.«من قرار نیست برم.»چند ثانیه بعد کیفش را برداشت.«فقط می‌رم بگم نمیام.»ده دقیقه بعد داخل ماشین مشکی‌رنگی نشسته بود که شیشه‌هایش آن‌قدر تیره بود که حتی نمی‌توانست خیابان را درست ببیند.راننده هیچ حرفی نمی‌زد.رها بالاخره پرسید:«خیلی مونده؟»«پنج دقیقه.»«این شرکت کجاست؟»جوابی نیامد.«من با شما حرف می‌زنم.»راننده فقط گفت:«آقای راد گفته‌اند تا رسیدن به مقصد سؤال نپرسید.»رها چشم‌هایش را بست.«من چرا سوار این ماشین شدم؟»پنج دقیقه بعد، ماشین مقابل ساختمانی عظیم ایستاد.ساختمان آن‌قدر بلند بود که رها مجبور شد سرش را بالا بگیرد.روی نمای شیشه‌ای، فقط یک کلمه نوشته شده بود:RADاو وارد ساختمان شد.افراد زیادی در رفت‌وآمد بودند.اما عجیب این بود که وقتی اسم «رها» را گفت، نگهبان بدون سؤال کارت ورود به او داد.انگار منتظرش بودند.آسانسور مستقیماً به آخرین طبقه رفت.در باز شد.فضا کاملاً ساکت بود.یک میز بزرگ.پنجره‌هایی از کف تا سقف.و مردی که پشت به او ایستاده بود.رها همان لحظه شناختش.حتی بدون دیدن چهره‌اش.«آقای راد؟»مرد برگشت.آرمان راد برخلاف عکس‌هایی که دیده بود، سردتر بود.نگاهش مستقیم بود و آن‌قدر آرام که آدم نمی‌توانست بفهمد به چه چیزی فکر می‌کند.«بالاخره اومدی.»رها ابرو بالا انداخت.«فکر نمی‌کردم انتخاب دیگه‌ای داشته باشم.»آرمان نگاه کوتاهی به او انداخت.«داری.»«چه انتخابی؟»«اینکه همین الان از اینجا بری.»رها لبخند زد.«پس چرا منو آوردید؟»آرمان به سمت میز رفت و پرونده‌ای را برداشت.«چون یک سؤال دارم.»«چه سؤالی؟»یک عکس روی میز گذاشت.رها به عکس نگاه کرد.چهره‌ی مردی جوان بود.و خون در رگ‌هایش سرد شد.مرد داخل عکس...همان مردی بود که سه شب قبل در خواب دیده بود.همان مردی که بدون اینکه هرگز دیده باشد، در چند نقاشی مختلف کشیده بود.رها آرام گفت:«این کیه؟»آرمان جواب داد:«برادر من.»رها به عکس خیره ماند.«ولی...»«چهار ساله مرده.»سکوت.آرمان عکس دیگری روی میز گذاشت.بعد یکی دیگر.و یکی دیگر.همه‌شان نقاشی‌های رها بودند.رها رنگش پرید.«این‌ها رو از کجا آوردید؟»آرمان گفت:«این سؤال رو من باید از تو بپرسم.»«من هیچ‌کدوم از این آدم‌ها رو نمی‌شناسم.»«اما تو کشیدیشون.»«نمی‌دونم چرا.»آرمان چند قدم نزدیک‌تر آمد.«من هم نمی‌دونم.»برای اولین بار، چیزی در صدایش تغییر کرد.نه خشم بود.نه تهدید.ترس بود.خیلی کوتاه.اما واقعی.«ولی یک چیز رو می‌دونم.»رها نگاهش کرد.آرمان گفت:«هرکسی که این آدم‌ها رو می‌شناخته، الان یا مرده یا ناپدید شده.»رها بی‌اختیار یک قدم عقب رفت.«پس چرا من هنوز زنده‌ام؟»آرمان چند ثانیه چیزی نگفت.بعد آرام جواب داد:«همین چیزیه که من می‌خوام بفهمم.»در همان لحظه، صدای شکستن چیزی از پشت در آمد.هر دو برگشتند.آرمان فوراً جلوی رها ایستاد.«پشت من بمون.»رها با عصبانیت گفت:«من بچه نیستم.»آرمان بدون اینکه نگاهش کند، جواب داد:«نه.»دستگیره‌ی در آرام پایین رفت.«مشکل دقیقاً همینه.»در باز شد.و مردی وارد اتاق شد که رها هرگز او را ندیده بود.اما در دستش...همان انگشتر نقره‌ای بود که رها سه شب قبل در نقاشی‌اش کشیده بود.آرمان زیر لب گفت:«لعنتی...»مرد لبخند زد.«بالاخره پیداش کردیم.»رها به آرمان نگاه کرد.و همان لحظه فهمید:این دیدار هیچ ربطی به خرید یک نقاشی نداشت.او به چیزی کشیده شده بود که چهار سال پیش شروع شده بود.و حالا، خودش وسط آن ایستاده بود.فصل دوم: حقیقت پشت تابلومرد وارد اتاق شد.آرمان بدون اینکه چشم از او بردارد، گفت:«اسمت رو نمی‌دونم، ولی می‌دونم چرا اومدی.»مرد لبخند زد.«پس می‌دونی چرا دختره رو می‌خوام.»رها با تعجب به آرمان نگاه کرد.«من؟»آرمان جواب نداد.مرد جلوتر آمد.«چهار سال پیش، برادر آرمان قبل از مرگش یک سری مدارک از شرکت خارج کرد. مدارکی که می‌تونست چند نفر رو به زندان بندازه.»رها آرام گفت:«و نقاشی‌های من چه ربطی به اون مدارک دارن؟»مرد خندید.«هیچ‌کس نمی‌دونه.»آرمان ناگهان گفت:«دروغ نگو.»مرد نگاهش کرد.«پس خودت بهش بگو.»سکوت سنگینی اتاق را گرفت.آرمان به رها نگاه کرد.«برادرم نقاشی می‌کرد.»رها چیزی نگفت.«قبل از مرگش، هر چیزی که درباره‌ی اون پرونده می‌دونست رو داخل نقاشی‌هاش پنهان می‌کرد. اما هیچ‌کدوم از نقاشی‌ها پیدا نشدن.»رها به تابلوهای روی میز نگاه کرد.«پس چرا من همون چیزها رو کشیدم؟»آرمان جواب نداد.مرد گفت:«چون برادر آرمان قبل از مرگش، تمام نقاشی‌هاش رو به یک نفر سپرده بود.»رها آهسته پرسید:«چه کسی؟»مرد لبخند زد.«مادرت.»رها خشکش زد.اسم مادرش مثل ضربه‌ای ناگهانی بود.مادرش سال‌ها پیش ناپدید شده بود و رها همیشه فکر می‌کرد او مرده است.آرمان جلو آمد.«مادرت زنده‌ست.»رها با ناباوری گفت:«از کجا می‌دونی؟»«چون سه روز پیش پیامی ازش گرفتم.»آرمان گوشی‌اش را روی میز گذاشت.یک پیام روی صفحه بود:اگر می‌خواهی دخترم زنده بماند، دنبال من نیا.رها به صفحه خیره شد.دست‌هایش می‌لرزید.«چرا هیچ‌وقت بهم نگفتید؟»آرمان آرام گفت:«چون مطمئن نبودم بتوانم ازت محافظت کنم.»رها به او نگاه کرد.«و حالا می‌تونی؟»آرمان برای چند ثانیه سکوت کرد.«نه.»مکث کرد.«ولی این بار تنها نیستی.»سه روز بعد، رها آخرین تابلو را کشید.این بار، مرد داخل نقاشی پشت به بیننده نبود.چهره‌اش مشخص بود.آرمان.کنارش زنی ایستاده بود.مادر رها.و پشت سرشان...آتش.رها قلم‌مو را پایین گذاشت.آرمان کنار پنجره ایستاده بود.تابلو را دید و آرام گفت:«بالاخره تموم شد.»رها پرسید:«فکر می‌کنی پایانش خوبه؟»آرمان لبخند خیلی کوتاهی زد.«نه.»«پس چرا می‌خندی؟»«چون این بار خودمون پایانش رو می‌نویسیم.»رها به او نگاه کرد.«آرمان؟»«هوم؟»«اگر دوباره مجبور بشم یکی از آدم‌های این داستان رو بکشم چی؟»آرمان نگاهش کرد.«فقط یک نفر رو نکش.»«کی؟»«من.»رها خندید.«قول نمی‌دم.»آرمان هم برای اولین بار خندید.بیرون، باران شروع شده بود.اما این بار رها از صدای باران نمی‌ترسید.چون بالاخره فهمیده بود چرا تمام آن سال‌ها، بدون اینکه بداند، چهره‌ی آرمان را در نقاشی‌هایش می‌کشیده.او قرار نبود بخشی از گذشته‌اش باشد.قرار بود بخشی از آینده‌اش شود.و شاید عشق...همان خطرناکی بود که هیچ‌کدامشان انتظارش را نداشتند.پایانبود.elieliSun, 16 Aug 2026 15:10:27 +0330