https://virgool.ir/feed/@m_38404039fa2026-11-12 05:11:39https://files.virgool.ir/upload/users/1579612/avatar/Yo0Qc1.jpghttps://virgool.ir/@m_38404039https://virgool.ir/@m_38404039/little-prince-in-the-ruins-hoi4foxiodxxچند وقت می‌شه که دارم به گذشته فکر می‌کنم. به این فکر می‌کنم که چقدر تغییر کردم. زمانی که "دانوپ" رو داخل مدرسه خواستیم دوباره راه‌اندازی کنیم خیلی آدم جسورتر و در عین حال ضعیف‌تری بودم نسبت به چیزی که در حال حاضر هستم. استرسام و دغدغه‌هام کمتر بودن و فکرم خیلی بازتر از الان بود. ۶ سال از اون زمان می‌گذره و فکر می‌کنم خیلی تغییر کردم. چند ماهی میشه که احساس می‌کنم راهمو گم کردم. احساس می‌کنم به هیچ‌جا نمی‌رم، نمی‌تونم هدفی متصور بشم. اما نمی‌دونم بخاطر اینه که راه‌ها زیادن یا اینکه مشکلاتم تو زندگی بیشتر شدن و شرایط به‌وجود اومده ترس رو داخل دلم کاشتن و هنوز جسارتم رو دارم. این مقاله درباره شازده کوچولوعه، شازده کوچولویی که بعد از چند سال خواب ، چشماشو باز می‌کنه و بجای منظره ابرها، چیزی جز تاریکی و دیوارهایی که وقتی بهشون دست می‌زنه جای جایشون ترک خورده و شکسته پیدا نمی‌کنه.خیلی ذهنم درگیر بود، تا اینکه هفته پیش به این فکر افتادم که دیگه باید بلند شم و اوضاع رو عوض کنم. نشستم تنهایی هر فکری تو ذهنم میومد رو روی یه برگه کاغذ نوشتم. اولین فکری که به ذهنم رسید رفتن پیش تراپیست بود، اما پول تراپیست نداشتم:). ایده‌های بعدی هم حول اینکه بشینم خودم درباره روانشناسی بخونم میگشت، اما این راه خیلی روی من جواب نمی‌داد. چون من از نوجوونی کتابای روانشناسی می‌خوندم اما تاثیرشون همیشه روم موقت بودن. همین‌طور داشتم توی پوچی غرق می‌شدم تا اینکه فقط بلند شدم و بدون اینکه به چیزی فکر کنم، شروع کردم به تحقیق در مورد حال بد، اما پستای Reddit و Quora خیلی به کارم نمیومدن. تا اینکه دست به دامن هوش مصنوعی شدم اما جز دلسوزی مصنوعی و اینکه برم پیش تراپیست چیز دیگه‌ای دستمو نگرفت.بعد از چند ساعت R&D و به چیزی نرسیدن سراغ بهترین مدیتیشن دنیا رفتم؛ «خواب»:). بعد از چند ساعت خواب و خواب بدی که دیدمو از خواب پریدم از جام بلند شدم و بدون اینکه حتی دلیلشو بدونم تو اتاقم قطره قطره از چشمام اشک می‌بارید. همیشه فکر می‌کردم باید جلوی اینو بگیری که حال بد وجودتو در بر بگیره، اما اون روز فهمیدم بعضی وقتا برای اینکه بهتر بشی باید اجازه بدی حال بد تو رو تو خودش غرق کنه. کاری که من هیچوقت توی زندگیم انجام ندادم و متوجه شدم هیچ وقت باری از زندگی رو از دوشم برنداشتم و تمام اون‌هارو همیشه با خودم به دوش می‌کشم.داشتم به این موضوع‌ها فکر می‌کردم که یاد صحبت‌های بابام راجع به کوی خرابات و مولانا افتادم. همون‌جا بلند شدم و دنبال این موضوع گشتم و به عطار نیشابوری و تذکرة الاولیا رسیدم:عزم خرابات بی‌فنا نتوان کرد/دست به یک درد بی‌صفا نتوان کردچون نه وجودست نه عدم به خرابات/لاجرم این یک از آن جدا نتوان کردشاه مباش و گدا مباش که آنجا/هیچ نشان شه و گدا نتوان کردگم شدن و بی‌خودیست راه خرابات/توشه این راه جز فنا نتوان کردمنظور عطار از خرابات اینجا میکده نیست. خرابات عطار، جایی هست که انسان بین وجود و عدم وجود قرار داره. یعنی از خودش فانی و نیست می‌شه، اما هنوز وجود داره و دچار نیستی شده. طبق چیزایی که راجع به خرابات عطار خوندم و چیزی که تو اشعارش هست، خرابات و فنا از هم جدایی ناپذیرن و بدون فنا، نمی‌شه راه خرابات رو رفت. با چیزایی که خوندم و تحقیقایی که تا صبح فرداش انجام دادم متوجه شدم حداقل من پوریا خزائی چقدر همه چیز رو توی ذهنم سخت می‌گیرم. چقدر دست و پا می‌زنم، در صورتی که باید رها می‌کردم.داشتم الان مقاله قبلی که منتشر کرده بودم رو می‌خوندم و دیدم چقدر موضوع مقاله‌‌هام با همدیگه متفاوت هستن. توی مقاله قبلی، من شازده کوچولو بالای ابرها بودم. الان شازده کوچولو جایی توی پایین‌ترین طبقه زیرزمین، نزدیک به هسته زمین به نام «کوی خرابات» هستم.هنوز حالم خوب نشده. هنوز هم توی سینم اون حال بد داره فشار میاره و منو عقب می‌کشه، اما امروز «رها» هستم. امروز اون حال بد اذیتم می‌کنه، اما با قبول کردن حال بدی که دارم سعی می‌کنم حتی با حداقل سرعت رو به جلو حرکت کنم. حداقل امروز با خودم نمی‌جنگم. با همین حرکت کوچک احساس می‌کنم خوشحال‌ترین آدم توی کوی خراباتم که فهمیده مهم نیست تو چه منطقه، مکان یا مقطعی از زندگی باشه، مهم اینه که چه کاری توی اون شرایط انجام می‌ده.امیدوارم وقتی که این مقاله رو می‌خونین حالتون خوب باشه. اگر هم نیست، امیدوارم بتونه یه نوری رو توی تاریک‌ترین نقطه زمین بهتون نشون بده.پوریا خزائیپوریا خزائیMon, 06 May 2024 12:05:51 +0330https://virgool.ir/@m_38404039/travel-of-the-little-prince-to-the-clouds-gnvn2mes7svfابر آروان یک شرکت های‌تکه که توی حوزه فناوری ابری فعالیت میکنه و کارش رو از سال ۱۳۹۴ شروع کرده. در واقع کار این شرکت فراهم کردن زیرساخت یکپارچه ابری برای استارتاپ ها و سازمان هاعه.همه چی از رویداد سوار ابرهای ۱۳۹۸ ابر آروان شروع شد. رویدادی که باعث برق زدن چشمام شد. تمام اون جمعیتی که اونجا جمع شده بودن. لقب های باحالی که روی کارمندانش بود (مثل شوالیه بک اند، مهندس فرهنگ، دلیر، دلاور، برومند و ..…) و اون همه تعریفی که از بقیه شنیده بودم توی اون روز باعث شد تو راه برگشت پیش دوستام بگم یه روزی من بالاخره توی این شرکت کار میکنم. اون زمان توی 17 سالگیم برای اونا خنده دار بود. حتی تا یه جایی برای خودم. اما یه چیزی تو دلم میگفت تلاش کردن براش ضرری نداره.فردای اون روز نقاط ضعف و قوتم رو برای خودم لیست کردم. از نظر مهارت های نرم خیلی مشکل داشتم و از نظر مهارت های فنیم خیلی جای کار بیشتر داشتمو دارم. برای همین سعی کردم تو رویدادهای مختلف شرکت کنم. شروع کردم به تمرین و تمرین برای بالا بردن مهارت های نرم، تحقیق و انجام دادن پروژه های مختلف دلی برای بالا بردن مهارت های فنی ام.خلاصه سرتونو درد نیارم بعد از تقریبا دو سال و نیم توی یه رویداد به اسم الکام استارز ثبت نام کردم. اسم پنج نفر از هم کلاسی ها و سال پایینی های هنرستان مون رو (که اسما بودن رسما نه ?) توی لیست اون تیم رد کردم تا فقط بتونم توی اون رویداد شرکت کنم. که از این پنج نفر فقط مهدیار بود که بهم توی اون رویداد کمک کرد. خیلی استرس داشتم موقع ارائه. اولین بارم بود که داشتم جلوی یه جمعیت به صورت رسمی ارائه می دادم و خیلی از اتفاقاتی که ممکن بود بیفته میترسیدم. خیلی استرس داشتم ولی خداروشکر یه ارائه خوب داشتمو شاهین طبری منو توییتم کرد. خیلی حس خوبی داشتم. جدای از مقام آوردنم توی اون رویداد که باعث شده بود حس خوبی داشته باشم بیشتر بخاطر دیدن پیشرفت توی خودم بود اون حس خوبی که داشتم.دیدن پیشرفت تو خودم حس خیلی خوبی داشت ولی کافی نبود. وقت عمل بود. با پیگیری زیاد به دنبال عملی کردن ایده ام بودم. برای عملی کردن ایده ام با کمک و حمایت مدیر مدرسه‌مون آقای نوروز پور و دکتر ورقایی طرحمون رو تا آموزش و پرورش منطقه هفت بردیم. تونستیم تاییدیه اجراش رو روی یک سری هنرستان های منطقه هفت بگیریم ولی مثل خیلی از استارتاپ های دیگه با یه مشکل اساسی مواجه شدیم. مشکل "مالی". از اونجایی هم که هیچ کدوم از اعضای تیمی که اون روز انتخاب کرده بودم هم همراهم نبودم و خودم تنها بودم خیلی سخت بود برام ادامه دادن.ولی از اون طرف مقام آوردن توی الکام استارز ششم باعث شد که برای یک مصاحبه ابتدایی به شرکت ابر آروان معرفی بشم. توی پوست خودم نمیگنجیدم. مصاحبه به عنوان برنامه نویس جونیور بود. خیلی استرس داشتم. بالاخره شرکتی بود که تقریبا دو سال بود به عنوان هدف اصلیم برای اونجا یا یک جایی توی اون سطح داشتم تلاش میکردم.برای کسایی که انیمیشنی هستن میتونم بگم مثل فلینت لاکوود بودم رو توی ابری با احتمال بارش کوفته قلقلی ۲ که داشت به لیو کورپ، شرکت لامپی شکل آرزوهاش میرفت. یه پروسه و چند مصاحبه رو پشت سر گذاشتم. بعد از هر مصاحبه خیلی استرس داشتم ولی خداروشکر با اومدن ایمیل قبول شدنم و دفترچه فرهنگ آروان یه نفس راحت کشیدم. داشتم فقط به مانیتورم نگاه میکردم. خیلی خوشحال شده بودم. بعد از چند دقیقه پردازش کردن موضوع بالاخره مدارکمو فرستادم و بعد از سه روز کارمند آروان محسوب میشدم. یجورایی مثل رویایی بود که به حقیقت پیوسته بود.الانم تقریبا 6 ماه هستش که توی ابر آروان مشغول به کار هستم. یک شرکت خوب با فرهنگ کاری فوق‌العاده که باعث میشه کمتر مواقعی پیش بیاد که حس بدی موقع کار کردن داشته باشی. یک شرکت که توش کسی دانش و تجربش رو مثل یک گنج گران بها مواظبت نمیکنه و اون ها رو با تمامی اعضای شرکت به اشتراک میذاره. نظر همه توی این شرکت شنیده میشه. جایی که حرف های همه کارکنان شنیده میشه و از روز به روز کار کردن توی این شرکت دارم لذت میبرم.البته رسیدن به ابر آروان قطعا پایان این قصه نیست بلکه تازه شروع داستان طولانی زندگی من به عنوان یک پسر 20 ساله هستش و واقعیت امر هم نمیدونم چه راهی جلوی پام هستش. ولی این موضوع رو میدونم که سفر به ابرها تازه رسیدن به فرودگاهی بود که قراره من رو به بالاتر از ابرها هدایت کنه. من به این مسئله ایمان دارم :)من پوریا خزائی هستم و این متنی که الان خوندین اولین ویرگول منه. دوست داشتم تجربیات این چند سالم رو تو قالب یک متن بنویسم. چون از نظر خودم این چند سال اخیر زندگی من خیلی جادویی بودن و دوست داشتم این تجربه جادویی رو باهاتون به اشتراک بذارم. امیدوارم ذره ای توی راهتون با این نوشته کوچولو از شازده کوچولو بهتون کمک کرده باشم.پوریا خزائیپوریا خزائیFri, 29 Jul 2022 22:59:31 +0430