https://virgool.ir/feed/@m_38002981fa2026-11-11 14:56:38https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_38002981https://virgool.ir/@m_38002981/مرگ-تدریجی-ما-jocia6qgqvyaمرگ زنده‌ترین چیزی‌ست که می‌بینم.مرگ آن‌قدر زنده است که می‌شود دیدش.کجا؟گوشه‌وکنار زمین‌های فوتبال.پیشِ سرسره‌های پارک.در کلاس‌های دبستان و راهنمایی.در اتاق خوابم.گاهی به پارک می‌روم و می‌بینم کودکانی را که با لبخندی زیبا و عشقی فراوان به دنیا،روی تابی زنگ‌زده و زشت تاب می‌خورند.کودکان جالب‌ترین موجودات کیهان‌اند.انگار پرده‌ای را می‌بینند که ما نمی‌بینیم.شاید هم ما چیزی را می‌بینیم که آن‌ها نمی‌بینند.نمی‌دانم.هرچه هست،فقط تو می‌فهمی که سر خوردن از سرسره‌ای یک‌ونیم‌متریآن‌قدر جذاب نیست که برایش زیباترین لبخند دنیا را بزنی.این را بزرگ شدن به ما آموخت.البته…تنها بزرگ شدن باعث درک تاریکی دنیا نبود.وقتی بچه بودم و با عشق میله‌های تاب را گرفته بودم،مرگ پشت سرم روی صندلی نشسته بودو با کنایه زیر لب می‌گفت:«روزی این شادی‌های کودکانه‌ات هم می‌میرند.»سال‌هاست از آن لبخندها خبری نیست.برای همین،من مرگ را در پارک‌ها می‌بینم.در زمین‌های فوتبال، در جمع‌های رفاقتی.نه در آمبولانس، نه در بیمارستان،نه در مطب دکتر و درد و سرطان.مرگ اتفاقی تلخ استکه در بازه‌های مختلف به سراغت می‌آیدو تکه‌ای از پازل وجودت را می‌دزدد.می‌دزدد و می‌دزددتا روزی با دزدیده شدنِ آخرین تکه،تو هم تمام می‌شوی.مرگ یک اتفاق لحظه‌ای نیست.مرگ، یک دزد حرفه‌ای‌ست که تکه‌تکه می‌آید.پازل بودنت را آرام آرام می‌برد:تکه‌ای از شجاعتت را در زمین فوتبال،تکه‌ای از لبخندت را در پارک،تکه‌ای از امیدت را در کوچه‌ای که دیگر کوچه‌ی بازی نیست.و روزی می‌رسد که آخرین تکه را هم می‌برد.همان روزی که تازه می‌فهمی:مدت‌هاست مرده‌ای.EmadEmadSat, 28 Jun 2025 02:24:18 +0330