https://virgool.ir/feed/@m_37776468fa2026-11-12 20:52:02https://files.virgool.ir/upload/users/1951631/avatar/9LY7zy.jpghttps://virgool.ir/@m_37776468https://virgool.ir/@m_37776468/قانون-جسد-e4azgqfva2zxشرم بو داردشرم، بوی عرق سردی است که روی پیشانی می‌نشیند، درست وقتی گارسون منوی چرمی را بی‌حوصله پرت می‌کند روی میز. بوی ادکلن فیک و تلخی که به یقه زده‌ای تا عفونت روغن‌موتور و تحقیر را پنهان کنی. شرم، هیچ تعریف شیکی ندارد؛ شرم دقیقاً صدای کشیده‌شدن پایه‌های صندلی دختری روی کف کافه‌ست—صدای وداع کسی که پنج سال تا ته این منجلاب پا‌به‌پایت آمد، اما امشب صندلی‌اش را عقب می‌کشد، چون دیگر حتی تحقیر شدنت هم برایش محترم نیست.ساعت ۱۱ شب است. باد سرد پاییزی، زباله‌های خیابان ولیعصر را روی آسفالت می‌کشد و «کیان» لبه‌ی جوی آب نشسته است.امروز بیست‌وهشتم ماه و او در حساب بانکی‌اش، «هیچ‌چیز» ندارد. نه اینکه تن‌پرور بوده باشد؛ او سگ‌دو زده بود. از هفت صبح تا پنج عصر در مسلخ کارگاه قطعه‌سازی، میان براده‌های آهن و بوی گریس جان کنده بود و از شش عصر تا دوازده شب، روی زین موتور قراضه‌اش، ترافیک بی‌رحم شهر را شکافته بود. کیان سگ‌دو می‌زد، اما شهر شبیه به چرخ‌گوشتی غول‌پیکر و بتنی، هر روز او را بیشتر به کام می‌کشید؛ صبح‌ها جوانی و مفصل‌هایش را چرخ می‌کرد و شب‌ها تفاله‌ی بی‌رمقش را روی آسفالت بالا می‌آورد. شهری که حتی نمی‌گذاشت به اندازه‌ی یک وجب فاصله از خط فقر، گوشت روی استخوان‌هایش بماند.طعم گس دهانش، او را برد به یک ساعت پیش. به آخرین قرارشان.سیمین نگفته بود می‌خواهد تمامش کند. فقط با صدایی که انگار از ته یک چاه می‌آمد، گفته بود: «بریم همون کافه‌ی همیشگی؟»کیان می‌دانست کافه‌ی همیشگی، دیگر قیمت‌هایش همیشگی نیست. پشت میز که نشستند و منو را باز کرد، قلبش ایستاد. روی تمام قیمت‌های قبلی، برچسب‌های سفید کوچک زده بودند و با خودکار آبی، عددهای جدیدی نوشته بودند؛ عددهایی که شبیه شماره‌تلفن بودند تا قیمت غذا. یک بشقاب پاستای لعنتی، شده بود معادل دستمزد دو روز کامل جان‌کندن کیان.دستش را برد توی جیبش. لبه‌ی تیز کارت بانکی خالی‌اش، مثل یک تیغ انگشتانش را برید. مغزش شروع کرد به حساب و کتاب‌های حقیرانه:«اگر پاستا بخورد، فردا پول بیمه و بنزین موتورم نمی‌ماند. اگر فقط یک قهوه بخورد، شارژ گوشی هم می‌پرد. اگر…»«سیمین منو را نبست، فقط آن را آرام روی چوب لک‌شده‌ی میز لغزاند سمت کیان. چیزی سفارش نداد. نگاهش نرفت روی عددها؛ رفت روی رگ برجسته و ملتهب گیجگاه کیان، و دست‌هایی که زیر تاریکی میز، لبه‌ی ژاکت را آن‌قدر مچاله می‌کردند که بند انگشت‌هایش سفید شده بود.سیمین خسته بود. نه از کیان، بلکه از این سیرک مضحک «طبیعی بودن». از اینکه هر بار نشستن پشت این میزهای دونفره، شبیه به یک شکنجه‌ی علنی بود؛ جایی که غرور کیان ذره‌ذره روی میز آب می‌شد و سیمین باید نقش تماشاچی دلسوز را بازی می‌کرد.تهوع اصلی دقیقاً همین‌جا بود: اینکه حس می‌کرد دوست داشتنشان دیگر یک عاطفه نیست؛ یک بدهکاری کش‌دار و چرک‌کرده است که هیچ‌کدام توان تسویه‌اش را ندارند.منو همان‌جا دست‌نخورده ماند. سیمین بی‌آنکه چهره‌اش خط بیفتد یا واکنشی نشان دهد، فقط مسخ‌شدگی چندساله‌اش را پهن کرد روی صورتش.گفت: «من میل به هیچی ندارم کیان… خیلی وقته که دیگه هیچی.»کیان خواست چیزی بگوید، خواست همان جمله‌ی سوراخ و نخ‌نما را بیرون بیندازد که «درستش می‌کنم»، اما کلمات در گلوی خشکش لخته شده بودند. می‌دانست ادای نجات‌دهنده را درآوردن در این مخروبه، بی‌شرمیِ محض است.سیمین کیفش را برداشت. نه داد زد، نه نگاهش تر شد. فقط همان‌طور که چشم‌هایش در تاریکی خیابان پشت شیشه غرق بود، آرام و با لحنی که از فرط بی‌حسی گزنده بود، گفت:«این رابطه دیگه هیچی رو ترمیم نمی‌کنه کیان… فقط مثل یه طناب پوسیده‌ست که دوتایی چسبیدیم بهش و داریم ته یه چاه تاریک پایین می‌ریم. من ترجیح میدم دستم رو ول کنم، تا اینکه این سقوط کش‌دار رو ادامه بدم.»و رفت.کیان حتی نتوانست بلند شود و دنبالش بدود. او روی صندلی میخکوب شده بود، چون مغز فلج‌شده‌اش داشت حساب می‌کرد که آیا پول همان دو تا لیوان آبی که گارسون روی میز گذاشته را دارد یا نه.حالا لبه‌ی جوی آب نشسته است.حافظه‌ی دست‌هایش هنوز بوی کثیف‌ترین سفارش امروزش را می‌دهد. سه ساعت پیش بود. اپلیکیشن پیک روی گوشی‌اش زنگ خورد؛ مبدأ: برج‌های الهیه. مقصد: آزمایشگاهی در ونک.وقتی به لابی شیک و مرمرین برج رسید، مردی با شلوارک مارک‌دار و دمپایی گران‌قیمت پائین آمد. بدون حتی یک سلام، کیسه‌ی پلاستیکی شفافی را جلو کشید. درون کیسه، ظرف پلاستیکی نمونه‌ی ادرار مرد بود که هنوز گرمایش حس می‌شد.مرد با لحنی که انگار داشت با خدمتکار شخصی‌اش صحبت می‌کند، گفت: «خیلی آروم می‌ذاریش تو باکست. سر و ته نشه بریزه. مستقیم می‌بریش آزمایشگاه تحویل می‌دی. عجله کن، کار نمونه‌برداری منه، نباید خراب شه.»کیان برای لحظه‌ای به قوطی پلاستیکی زرد و گرم زل زده بود. بوی ادرار یک غریبه‌ی مرفه، دستمزد ناچیز سفر را در ذهنش زهر کرد. مرد پولدار حتی حاضر نشده بود خودش برای آزمایش شخصی‌اش تا ونک برود. او غرور و کرامت کیان را با چند ده هزار تومان کرایه خریده بود تا ادرارش را برایش حمل کند. وقتی ظرف را به مسئول پذیرش آزمایشگاه داد، نگاه تحقیرآمیز کارمند پذیرش که انگار کیان خودش آلوده به آن ادرار است، روحش را خراشید. دست‌هایش را در دستشویی بیمارستان سه‌بار با صابون شسته بود، اما هنوز حس می‌کرد بوی آن تحقیر، زیر ناخن‌هایش مانده است.گوشیِ شکسته‌اش در جیب کاپشن می‌لرزد. زنگ نیست؛ پیامک است. از طرف مادرش.مادرش اهل پیام دادن نبود، مگر وقت‌هایی که می‌خواست به خیال خودش، بار روی دوش پسرش را سبک کند. صفحه را باز می‌کند. نور ضعیف گوشی روی صورت خسته‌اش می‌افتد:«کیان جان، داروخونه گفت داروی قلبم دیگه شامل بیمه نمی‌شه. آزادش خیلی گرون بود. نگرفتم مادر. همون نصفه‌قرص‌های قبلی رو یه شب در میون می‌خورم فعلاً. خواستم بگم تو راه نری الکی پول بدی بگیری… خسته میای، پولتو نگه دار برای خرج موتور.»این «نصفه‌قرص» و «پولتو نگه‌دار»، از هزار تا فحش برای یک پسر سنگین‌تر بود. کیان به دست‌های پینه‌بسته‌اش نگاه می‌کند که حتی زورش به خریدن یک ورق قرص قلب هم نمی‌رسد. تلفن را خاموش می‌کند.همان لحظه، چیزی در مغزش پاره می‌شود. یک رشته‌ی نازک اخلاقی که بیست‌وپنج سال با دقت بافته بودنش تا او را توی چارچوب نگه دارند.به او گفته بودند: «شرافتمندانه کار کن، خدا بزرگ است.»گفته بودند: «نان حلال، برکت دارد.»اما کدام برکت؟ کدام شرافت؟وقتی باید ادرار یک مرفه بی‌درد را روی ترک موتورت حمل کنی، وقتی نمی‌توانی دختری که دوستش داری را به یک شام ساده مهمان کنی، وقتی مادرت باید قرص قلبش را نصفه بخورد تا تو بتوانی باک موتورت را پر کنی، این کلمات فقط یک شوخیِ کثیف‌اند. کیان به دست‌هایش خیره می‌ماند. دست‌هایی که نماد «جوان زحمت‌کش ایرانی» است؛ همان کاراکتر احمقانه‌ای که سریال‌های تلویزیونی دوست دارند نشان بدهند تا به مردم بقبولانند که فقر، انسان‌ساز و زیباست.اما فقر زیبا نیست. فقر، عقیم کردنِ رویاهاست. فقر، تبدیل کردنِ یک انسان عاشق، به یک چرتکه‌ی پر از اضطراب است.کیان از لبه‌ی جوی بلند می‌شود.دیگر احساس شرمندگی نمی‌کند. شرم، برای آدم‌هایی است که چیزی برای از دست دادن دارند. او حالا به نقطه‌ی رهایی رسیده است؛ یک بیداری تاریک. نقطه‌ی جنون.می‌رود سمت موتور قراضه‌اش. سوار می‌شود. هندل می‌زند. صدای نخراشیده‌ی اگزوز، سکوت خیابان را می‌خراشد.پشت چهارراه، چراغ قرمز می‌شود. یک ماشین لوکس آلمانی، بی‌صدا کنارش توقف می‌کند. پسر جوانی هم‌سن‌وسال خودش، با دختری که موهایش شبیه سیمین است اما لباس‌هایش بوی پول بی‌دردسر می‌دهد، در ماشین نشسته‌اند و به آهنگی بلند می‌خندند.کیان همیشه در این لحظه‌ها سرش را پایین می‌انداخت. همیشه خودش را پشت فرمان مچاله می‌کرد تا فاصله‌ی طبقاتی، کمتر توی چشمش بزند.اما امشب نه.امشب کیان سرش را بالا می‌گیرد. زل می‌زند توی چشم‌های پسر پولدار. آن‌قدر خیره، آن‌قدر درنده و پر از کینه نگاه می‌کند که خنده‌ی پسر روی لبش می‌خشکد. پسر با دستپاچگی دکمه را می‌زند و شیشه‌ی دودی ماشین بالا می‌رود تا خودش را از نگاه این غریبه‌ی خطرناک، پنهان کند.چراغ سبز می‌شود. ماشین با شتاب و ترس دور می‌شود.کیان گاز می‌دهد. اما نه به سمت خانه‌ی استیجاری‌شان. نه به سمت کارگاه.او دیگر نمی‌خواهد در زمینی که داورش از قبل تبانی کرده، شرافتمندانه بازی کند. فردا صبح، او دیگر آن کارگر سربه‌زیر کارگاه نیست که بابت تاخیر، سرش را کج کند.کیان در تاریکی اتوبان محو می‌شود، در حالی که باد سرد به صورتش شلاق می‌زند و او زیر لب، فاتحه‌ی تمام قوانین این شهر بی‌رحم را می‌خواند. او امشب فهمیده است در شهری که پول، خدای مطلق است، آدم بی‌پول، فقط یک جسد متحرک است؛ و جسدها، دیگر از هیچ قانونی نمی‌ترسند.جسدی که چیزی برای باختن ندارد، دیگر گدایی نمی‌کند؛ شکار می‌کند. بهنام مزینانیبهنام مزینانیFri, 07 Aug 2026 11:24:07 +0330https://virgool.ir/@m_37776468/کودک-اجاره-ایداستان-کوتاه-itcsysodwibrکودک اجاره‌ایوسط پارگی غروب، باران و برف درهم می لولیدند و بی مقصد در آسمان هوار می‌کشیدند. نگین‌های آب صورتم را لمس می کرد.لباس نم زده و لزج شده کلافه ام کرده بود که به سقف خانه ای پناه آوردم. صدای بوق‌های چسبیده به هم، دانه های باران را کنار میزد تا به گوشم برسد.طعم نگاهش از لای پنجره ماشین به سمتم پرتاب شد. نمی دانم خیسی تنم یا جاذبه چشمانش ما را به هم گره زد. ضربان قلبم دور دستگیره در قفل شده بود. به زحمت بر صندلی نا آشنا نشستم. درون ماشین واژه‌هایش مرا در آغوش گرفته بود. بعد از 5 سال تاری تجربه سابق، حالا شاهد شکستن عهدم بودم. خفگی دور گلویم را فشار می داد و کلمات زیر زبانم حبس شده بودند. چشمانم تک زاویه به بخار روی شیشه دوخته شده بود. همه ی خاطرات ناگوار گذشته در مغزم دوباره داشت جوانه می زد. صدای امیر بنای سکوتم را خراب کرد و مرا به قهوه ای داغ دعوت کرد.طعم ریزش دلهره و اضطراب را بعد از مدت ها تجربه میکردم. گوش هایم در مقابل جملاتش سر شده بود و انگار دو گوشواره‌ باور و تردید آویزان کرده بودم.عجیب معاشرت آشفته حالی بود که او از فردایی مسرت بخش می گفت و من لای خرابه های دلدادگی گذشته ام گیر کرده بودم.گفت: چه بارون به موقعی بود. به خاطر این بارون ما اینجا کنار هم نشستیم.و خندیدهمه زورش را برای رخنه به قلبم گذاشته بود. لرزه ای عجیب میان دلمردگی های قلبم رخ داده بود و حس دوست داشته شدنم را قلقلک میداد. این بار آخرین وامانده های عشقم را روی امیر قمار می کردم.کاخ آرزو های مصیبت زده ام، این بار به دستان امیر عاشقانه در حال بنا شدن بود. ریز ایامی که تبدیل به قبله ام شده بود، خالصانه ستایشش میکردم. هر روز برگی جدید از دفتر عاشقی را بی تکرار ورق میزدیم، و من هر روز در عشق فروتر می رفتمشادابی سفرهای دونفره مان مرا به طراوت 20 سالگی ام برده بود، اما درست در میانه لذت و عشق، باز هم ترس جدایی از این حال خوب مغزم را درگیر کرده بود.با این حال پله های امیدم را بروی وعده های سنگین و ماندگار امیر گذاشتم و تبدیل به ملکه ای پر توان شده بودم.وسط دلبریهای پر رنگم بود که حالت تهوع و دل آشوبگی در وجودم افتاد، این تهوع های ناگهانی از کجا آمده بود؟- نکنه حامله امو همین حس مرا به مطب دکتر کشاند و آزمایش‌گاه.نگاه پر احساس دکتر به برگه آزمایشم گره خورده بود. با لبخندی ملیح گفت:مبارک باشه عزیزمتجربه ای عجیب به دور شکمم میچرخید، بین جنون شادی و غم گیر کرده بودم. نمیدانستم چطور این عصاره شادی را به امیر برسانم.خورشید خودش را سمت غروب کج کرده بود و باد ملایمی که داشت کم کم زورش را بر روی ریشه نو نفس درون شکمم میکشید.بالاخره مسیر دل آشوب به پایان رسید و به محل کار امیر رسیدم. برخلاف باورم بعد از شنیدن خبر، جنونی وحشی در او بیدار شده بود:حتماً اشتباه شده. خوشحالی هم نداره، بی خود کردی. فردا می اندازیش.انگار دیوانه شده بود. داد می زد:برای من آدم شده میخواد خانواده تشکیل بده!!!ضربان قلبم بعد از هربار فریاد او راهش را گم میکرد و با کلی تاخیر دوباره می آمد، دچار کمای لحظه ای شده بودم و تنفر عجیبی در دلم جاری شده بود.این بار حال خرابم صدای جان میداد، طعم تلخ گندیدگی روی زبانم، با آهنگ صدای امیر که فریاد میزد بچه را باید بندازی ترکیب شده بود.قطره های درشت عرق برپیشانیم افتاده بود و می لرزیدم. امیری که در صدایش وحشت و خشم غریبی دیده میشد، ماشین را برای خرید آب ترک کرد.اشک چشمانم را تار کرده بود که تلفن امیر زنگ خورد. شماره ای نا آشنا و مشکوک ذهنم را پریشان کرد، بعد از زنگ پیامکی روی تلفن آمد:امشب تولد پارساست دیر نکنی!!!ناخواسته دستان لرزانم به جستجوی گوشی رفت که عکس های 3 نفره گالری امیر تیر خلاص امروزم بود.حس عشق اجاره ای راه گلویم را بسته بود. تا دیروز خود را قطب بزرگ عاشقی میدیدم امروز تبدیل به هرزه ای وسط عشقی ماندگار یکی دیگر شده بودم.حس مادر بودن با سرعت زیاد از من فاصله میگرفت و احساس میکردم بازیچه ای بیش نیستم. تجسم روزی که بچه ام بفهمد مادرش قربانی شهوت بوده خفه ام کرده بود.قبل از آمدن امیر ماشین را ترک کردم و سرگردان خیابان برای نگه داشتن بچه یا انداختن جانی بیگناه راه افتادم. Instagram:behnam.mziبهنام مزینانیبهنام مزینانیMon, 15 May 2023 22:11:22 +0330