<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های حامد خورشیدی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_37653663</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 21:52:28</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>حامد خورشیدی</title><link>https://virgool.ir/@m_37653663</link></image><item><title>فضای حقیقی مجازی</title><link>https://virgool.ir/@m_37653663/فضای-حقیقی-مجازی-a8ymo4imgr9y</link><description>شاید تصور نمیشد که روزی یک موجود بینهایت کوچک آن هم با این سرعت دنیای ما را چند ده سال به جلو ببرد اتفاقی که شاید کمی دیرتر اما به هر حال روی می داد. در این شرایط اما شاید کمتر کسی باشد که در فضای مجازی زندگی نکند. صبح با صدای آن از خواب بیدار نشود و حتی شب حین استفاده از آن خوابش نبرد در حقیقت فضای مجازی بخشی جدا ناشدنی از زندگی ما شده است. در حقیقت این فضا عضو جدید و جدایی ناپذیر خانواده های ماست. اتفاقی که شاید می توانست در طول سال ها و به آرامی به وجود بیاید. اما شاید یکی از برجسته ترین نکاتی که باید درباره این عضو جدید خانواده دانست استفاده کنترل شده از آن است. در واقع سوال اصلی این است که فضای مجازی ما را احاطه کرده یا اینکه ما آن را در آغوش گرفته ایم؟ البته که به دلیل جدید بودن فضای مجازی و جذابیت هایی که بشر تا به حال شبیه به آن را در هیچ کجای دنیا به چشم ندیده قطعا بیش از حد ذوق زده است اما باید این هیجان را کمی سرکوب کرد تا دوره ی گذار از عصرهای حقیقی به عصر مجازی به بهترین شکل ممکن سپری شود. شاید اگر در کنار کتاب های درسی کتاب های آموزش استفاده از فضای بی پایاب و شگفت انگیز مجازی هم در مدارس تدریس شوند بیشتر از این هنجار های اشتباه جامعه فاصله بگیریم. شاید مهم ترین نکته این باشد که فضای مجازی را خارج از یک چارچوب مشخص می پنداریم و از این دیدگاه که هر چیز حتی همین فضا آداب و رسوم خاص خود را دارد، به آن نگاه نمی کنیم. شاید تصور کنید این جهان جدید یک باتلاق عمیق پهن شده است که هر آن امکان دارد شما را به درون خودش بکشد و هرچه وقت خود را بیشتر در آن سپری کنید بیشتر در آن غرق شوید اما فضای مجازی هیچ گناهی نکرده بلکه این خود ماییم که با نوع نگرش خود دست آن را گرفته و به سمت و سوی دیگری می کشانیم چرا که فضای مجازی در حقیقت اسبی رام شدنی است که افسارش می تواند در دستان ما باشد و همگی بسته به شدت و ضعف وجودی خود ما دارد. واقعیت این است که این فضا یک ابر زمین کشاورزی است که هر چه و هر چقدر بخواهیم می توانیم در آن کشت کنیم. شاید کسانی که برای اولین بار در این جهان شگرف قدم می گذاشتند هیچگاه تصور نمی کردند فضایی که به بهانه ی مدیریت زمان و صرفه جویی در وقت شکل گرفته روزی اینگونه زندگی انسان ها را به خود درگیر کند. باید به خاطر حذف کبوترهای نامه رسان و اسب های باربر، از این جهان جدید به شدت سپاس گزار بود چرا که زمان زیادی را به جیب های ما برگردانده اما اینکه خودمان از این فضا آن هم بر علیه خود استفاده کنیم شبیه یک شوخی بی نهایت بزرگ است. اگر وقتی که صرف بازی کردن و یا زیر و رو کردن زندگی دیگران در صفحات متفاوت مجازی باشیم را در کنار زمانی که خود این فضای خارق العاده به ما هدیه داده است بگذاریم و همه شان را صرف رشد و تعالی خود کنیم احتمالا طور دیگری به محیط اطراف و البته همین فضای مجازی نگاه کنیم. حامد خورشیدی بیدگلی#روایتگرباش</description><category>حامد خورشیدی</category><author>حامد خورشیدی</author><pubDate>Thu, 31 Dec 2020 22:47:12 +0330</pubDate></item></channel></rss>