https://virgool.ir/feed/@m_37512876fa2026-11-12 08:07:31https://files.virgool.ir/upload/users/983020/avatar/6o4fTY.jpeghttps://virgool.ir/@m_37512876https://virgool.ir/@m_37512876/پری-خوانی-1313-pqeezdbgu3wkپری خوانی 1313خورشید! معمار می اوری دخلی به کارش نداشته باش . معمار هرچقدم متبحر و پرآوازه مناری رو میسازه که بلده پرچمی رو علم میکنه که علمدارش ه .مث این مشاطه ای که رفتی دم پرش , ازش دم طاووس خواستی . وقتی میگه : نمیشه . شما به زبون بگو : حق با شمااینجا رو دیگه نگو اگه نگم میگه: خره , نفهمید . البت که خرم میفهمه.خاصه که چادر کشیدی رفتی پیش تاجی گل !تاجی ,کلهم مشتری ش سرانگشتی همون دو سه تایی ن که محکمه از نیم بها شهادتشون معذوره .مشتری هایی که بزرگاشون از سر نظافت و زور خالی نبودن عریضه و آبروداری های بی اهمیت , آب به دوغ بستن و دس تاجی رو دو سه ساعتی بند به تیمارداری و لله باشی . خودشونم سی بزک های جدی .حتمی هم نشستی اون ژورنال فرنگی های عهد عتیق تاجی رو ورق زدی . زمانی که تاجی تو خیالش , خودش رو مشاطه گر سالن اِبرو تو میدون فردوسی می دید . تاجی که فر شش ماه رو از ننه خدابیامرزش یاد گرفت . روحش شاد باشه. موهای همه مون رو به ضرب آب قند , شق و رق می کرد مث برق گرفته ها و سیخ شده های زخمی . یه گُله رژ هم تپه می کرد رو لپ هامون عینهو عروس دهاتی های باردارشده شب زفافخواهر جان رفتی ژورنال بدست , کل کل کردی با تاجی ! تاجی هم کم نذاشته , موهات رو کرده کاکل بلال . خودت هم عین بلالِ آفت زده . parisaparisaFri, 18 Mar 2022 17:48:56 +0330https://virgool.ir/@m_37512876/پریخوانی-1312-ادامه-fbzcgjwiaeeoخورشید ! یادته حکایت خانجون رو درمورد عدس پلو ؟ انصافا بعضی از دروغا چقد به دل میشینه . چقد به آدم کیف و ذوق میده. دلت میخواد باور کنی . باور کردن هم نوعی زندگی ه مثل.....ولش کن . باز سرنامسلمونی رو وا میکنی و ایمون سوزی راه میندازی.خانجون می دونست قایمکی عاشق اون پسرک لندوک شاگرد تعمیرکارم . البته خوب .... عشق که نه ! اون سرساعت نگاهش منتظر رد حضورم بود . منم از این نگاه منتظر , می جوشیدم . یحتمل دفترخاطراتم رو خونده بود. از دبیرستان که برمیگشتم . ساعت سه و ربع کم که می شد. قلبم تندتر می زد . نفسم به لکنت می افتاد .تمام دنیا میشد نگاهی در کسوت بی اعتنایی .مستقیم جلوم رو نگاه می کردم اما همه ی بینایی م متمایل به گوشه ای بود که پسرک به تماشا ایستاده بود.نقش افرینی بعضی از برش های زندگی , میشه معناهای شیرین . انگاری تو دلت قند آب کردن . آب قند ها میشن نقل و نبات و جشن هفت شبانه روز پا می گیره. پایکوبی و دست افشانی می شه. تو می تپی* تو تکرار ایستادن همه ی دنیا و کاینات .دوباره نشاتی و نیرویی برای حرکت زمینیه روز از مدرسه آمدم . خانجون تو مطبخ بود . پرسیدم : خانجون ! ناهار چی داریم؟ گفت: عدس پلو . منم غرّ و پُرّ . راضی و ناراضی نشستم سرسفره ی عدس پلو . ماکارونی هم بود. شوخی کرده بود. خورشید ! نمی دونی چقد خجالت کشیدم . همونجا بود که یه داستان از عدس پلو سرهم کرد. خورشید! حالا که فکر می کنم , خانجون چقد دانا بود . دانای کل در مبدل کردن بی میلی به اشتیاق.یادته داداش رو ؟ بهش میگفت دهنت یه تونل تاریکه تهش یه دره.اونم که شیفته فیلمای کابویی . یه بزن بهادر فردین مآبی باشه . هی بزنه اما نخوره . یه دره هم باشه که وظیفه ش نفله کردن آدم بده باشه .به این هوا , همه لقمه ها رو به قعر دره میداد و میشد قهرمان داستان خودش .خانجون اون روز که دیس عدس پلو رو گذاشت تو سفره .گفت : "رشته ی تسبیح اگر بگسست معذورم بدار / دستم اندر ساعد سیمین ساق بود." تعریف کرد حافظ هم شاعری بوده که شاگردی یه تعمیرکار رو می کرده. میشسته دم دکون . غزلی می گفته ,مرهم دل . دلی تعمیر می کرده . میسپرده به رِند که از حوالی مسجد ردش کنه . گاه آچار کشی میکرده و پیچ و مهره هاش رو از میکده آنوش ارمنی سفارش میداده. گاه موتور شویی می کرده و نسخه آب حیات قاطی بوسه ازلی میپیچیده . یاتاقان زده ها رو حواله خرابات می کرده . خال جوشی ها رو با خوش باشی و دل امیدواری ضبط و ربط می کرده و شماره ثبتشم بر جریده عالم می سپرده.خلاصه که اوسا شاگردی بوده در جمع حلال خورهای بی صرفه .یه روز ساعت سه و ربع کم . چشمش به یه دختر دبیرستانی میفته . این دختر , مامورِ برنده ی دل و دین اوسا شاگرد بوده. اوسا شاگرد تو دلش آشوب قیامت میشه . دختره نیمه شبا میامده به خوابش که : "ای عاشق دیرینه ی من خوابت هست!"از باده شبگیر و از تحفه روز الست میگه . از خنده و زلف گره گیر . از توبه های شکسته . معهذا "خیاط هم در کوزه افتاده بود""این چه استغناست یارب این چه قادر حکمت است کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست"پس لباس رندی میپوشه و به شکرانه و از روی طلب عذر . اطعام میده."بعداز این دست من و زنجیر نگار / چند و چند از پی کام دل دیوانه رومگرببینم خم ابروی محرابش باز / سجده ی شکر کنم و از پی شکرانه رومخرم ان دم که چو حافظ به تولای وزیر /سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم"از روی نازکی طبع و فراست زاهد خفه کن . عدس پلویی نذر میکنه و به رسم ادب میگه:"رشته ی تسبیح اگر بگسست معذورم بدار / دستم اندر ساعد سیمین ساق بود"خورشید! حتمی خانجون دفترخاطراتم رو زیر رو کرده . چون چند وقت بعد لای عدس پلو جای کشمش , خرما گذاشت . اونم فهمیده بود شاگرد تعمیرکار عمرش به یه تصادف بند بود . تقدیرش , کوتاهی عمر بود و داستانش اشکای منو و خرما لای گسستگی دونه های تسبیحparisaparisaWed, 15 Sep 2021 13:57:30 +0430https://virgool.ir/@m_37512876/پری-خوانی-1311-buihqcp7f7t9خورشید ! یادته حکایت خانجون رو درمورد عدس پلو ؟ انصافا بعضی از دروغا چقد به دل میشینه . چقد به ادم کیف و ذوق میده. دلت میخواد باور کنی . باور کردن هم نوعی زندگی ه مثل.....ولش کن ! باز سرنامسلمونی رو وا میکنی و ایمون سوزی راه میندازی.خانجون می دونست قایمکی عاشق اون پسرک لندوک شاگرد تعمیرکارم ... (ادامه داره)parisaparisaSun, 15 Aug 2021 22:30:23 +0430https://virgool.ir/@m_37512876/پری-خوانی-1310-jh306x9upxbkخانجون قیاسش از فرنگ بهشت بود . فرنگی های خوش آب رنگ را قوس و قزحی از حوریان بهشتی رقم میزد . میگفت: اینجا بهشت است! پیرهنی قواره گز کرده از رنگ های آجری و طرح های چشمگیر سیاه میپوشید و میچرخید در جماعتی که بهشتی اش میخواند. خودش از سادگی , راحت بهشت بود از پس انهمه صمیمیت و تپش های مهربانانه.پپسی دوست داشت. لیوانهای بزرگ مک دونالدی به شعفش میاورد. اما چیزیی که به تحیرش وامیداشت سوپرمارکت های رنگینی بود که آیینه بندی شده بودن به تکثر بیشتر. همان که بعدا بهانه جویش کرد . حیرت میکرد و طعنه زن میشد به قاچ های کوچک هندوانه و برش های نازک دیگر کدوِییان . به گوجه فرنگی های بسته بندی شده درسبدهای کوچک نیشخند میزد به دنبالش وصف خرید سبزی های خرمنی از کوچه بازار تهران .عارش میامد از این تجملات ظاهری . عارش میامد دست دراز کند یک حبه ی کوچک بردارد. آیینه ها انگاربرایش دهن کجی میکردند . به اینهمه اندکی عادت نداشت . دلش میخواست جلوی چشمش گونی گونی باقالا و نخود کوه کنند و تمام میدان نگاهش پُر شود. همه ی اینها را پَروپوشالی میدید به چشم تحقیر .فصل انار که نزدیک شد. برگشت تهران .اهل یاس و رازقی بود . اخر هم خسته شد. یه روز که پیچ امین الدوله پیچید اون دیگه نپیچید . رفت و مارو با لطیفه ی بی نمکی که : پادشاهی سه پسر داشت به نام های جمشید و خمشید و گمشید تنها گذاشت.parisaparisaSat, 24 Jul 2021 20:01:24 +0430https://virgool.ir/@m_37512876/پری-خوانی-1309-jmxl02aafpohشاگردام ازم پرسیده بودن عاشق شدی؟ منم گفته بودم : "نه" الکی گفته بودم ,عاشق شده بودم به اندازه ی موهای سرم . بنظرم عشق مثل یه رگه ی طلاست تو معدن زندگی ادما.رگه های ریز و مویی در اطراف ایجاد می کنه.بعداز دور که نگاهش می کنی می بینی تبدیل شده به نقش های تو در توی طلا.ادما تو زندگی شون تنوع عشقی ندارن. یعنی دفعتا دچار تنوع عشقی نمیشن. اگه موی تابدار ی به وجدشون میاره تا به اخر دنبال همون موی تابدارن .شکست عشقی شون هم از همون موی تابداره. یه بار موی تابداری رو انتخاب می کنن که خیلی تاب داره , تابداریش رو تاب نمیارن.دفعه ی بعد عاشق موی تابدار پر پیچ و خمی میشن و خودشون رو تو پیچ و خم زلف یار گم می کنن .دفعه ی بعدتر یه زلفی رو انتخاب می کنن که تاب خیلی نرمی داره و تاب شوریدگی شون رو نمیاره. خلاصه که عشق رو دست کم نگیرید.موضوع قابل تاملی ه. دیدید بعضی ها عاشق ته دیگ سیب زمینی هستن؟ منم عاشق بادمجان هستم .عاشق خورشت بادمجان. عاشق دلمه ی بادمجان. عاشق حلیم بادمجان.عاشق میرزا قاسمی جان. عاشق کشک بادمجان. دوازده ساله بودم که عاشق دلمه بادمجان شدم .یه تپلی شکم برامده با کلاه کج.بانوک قاشق یه فشار کوچیک به شکمش می اوردم اونم بلافاصله سفره دلش رو برام باز می کرد. بقول سهراب:" دانه های دلش پیدا بود ".عشق دوازده سالگی , قاشقی از قهر و اشتی های شیرین و تلخی های خواستنی بود.پونزده سالم بود. عاشق کشک و بادمجان شدم. مادر می گفت: کشک بادمجان شلخته است. بی برنامه است. همه چیزش به همان اغواگری پیاز داغ بی همه چیزش است. تردی اش تو را گول می زند. به خیالت می شود انچه که تو میخواهی. رنگ و لعابش کشکی ست.سیرداغ خوش مرامش شب شرابی ست که به بامداد خمارش نمی ارزد. خوشی شبانه که گذشت فردا صبحش از بوی بی مرامش خلاصی نخواهی یافت.بادمجان را می کوبند و این دوتا دردانه را می زنند تنگش.اگر این دوتا نبودند بدرد ماله ی جرز دیوار هم نمی خورد.واما حلیم بادمجان , شد عشق دهه ی سی زندگیم .مجموعه ی قوام یافته از شورباهای دهه بیست.امیزه ای ازاب و عصاره های بسته بندی شده ی بی تجربگی های ناکارامد. دهه ی بیست زندگی م با یه پاتیل احساس و یه ملاقه ی بزرگ علاقه ادامه یافت.اب زیپوهای عشقی را به اسم ماجراهای عشقی به خورد خودم میدادم.چقدر هم آه کشیدم به هوای دم گیرا .خورشت های بادمجان دهه ی بیست , دریایی از شوری و سرمستی های بی پایان بود.وفصل میرزا قاسمی جان , ترکیبی از اعتنای بی توقع , از دانستن اول بودن مرغ یا تخم مرغ .طعمی از جنس سیر تفت داده شده. تریاق و مرهم سرماخوردگی و خط وخش های صدادار سرفه های گاه و بی گاه اسیر تفت داده شده انگار به میرزا قاسمی معنای دیگر داده. بوی دود و اتش میرزا , اصالت و ریشه باتجربگی ست .میرزا از سرزمین هیزم های سرخ و اتشین امده که باید یا می سوخته یا از این خطر گذر میکرده .میرزا خط های پهن و کشیده و عمیق تجربه های زندگی ست.parisaparisaSat, 17 Jul 2021 01:35:51 +0430https://virgool.ir/@m_37512876/پری-خوانی-1308-zudrm0fg4cpeخورشید خانوم ! بنظر شما مطبخیِ بهشت قرمه سبزی بلده ؟ مثلا یه روز که روشنی پیه سوز اسمون هنوز قوت داره. رایحه ی اغواگر قرمه سبزی تو صوراسرافیل بدمه , مژده رستاخیز زندگی بده. ادم و ادمیزاده هلهله کنان و تسبیح چرخان شکم را به شام قرمه سبزی وعده بگیرند؟بیخود غیه نکش و ایمونَمو به خرده نگیر! والا خواهر وعده ی قرمه سبزی, بهشتی تر ازغلمان هاش ه . اگه به غلمان بهشت باشه که باز مینشینه و ارد چای میده . هرچند که ترک عادت موجب مرض ه. خودشهم سرش نشه خودم تاب نمیارم. حوصله م سر میره. تا کی جوی شیر و عسل . تاکی میوه های بهشتی و ویارهای چشم برهم زدنی!داشتم میگفتم , قرمه سبزی.اصلا بهشت اونی ه که شبای جمعه ول مون کنن زمین . پیچیده از سرکوچه خانجون چشمت بچرخه سمت پنجره ی باز مطبخ خانجون.صدای دیگ و قابلمه بریزه بیرون . شکوفه های قل قل زن قرمه سبزی سرریز کنه از هره ِی سیمانی لبه ی دریچه. بوی دستهای خانجون و برنج ایرانی و زعفرون اب کرده بشه نفس های کوچه .راستی خورشید! شب جمعه ول کنن , خانجون حتمی میره خونه ی خانجون خودش . یحتمل بعد بارگذاشتن و جا انداختن خورش, رخت میکنه و راه میفته.اونوقت از سردابه شون با اون پله های بلند و طاق کوتاهش رد میشه .حتمی دستی هم بر خشکه تنقلات میبره. تخمه کدویی . گندم شادونه ای . مربا و ترشی .انگاریی دکان حبیب ترکه. خورشید ! یادته میرفتیم ازش آبنبات قیچی و نخود کیشمیش می گرفتیم؟ یه شب آقاجون آمد با یه سیاهه ی بلندبالا از بدهکاری هاش بابت نخود کیشمکیشا .خنده کنان گفت: زن! حواست پی دخترا باشه . خونه خرابم کردن ...بعد خانجونم تو سایه روشنای اتاق و نورهای رنگ گرفته از شیشه های ارسی میشینه کمک خانجونش سالاد شیرازی درس میکنه .خوشی کیف اور. تاب خوردن رایحه شیرین پیاز سفید و تاب دادن مزه های بهم تنیده روی موج عطر قرمه سبزی سوار میشه و مبدل به دختری میشه بافته از شمامه هایی که دایم از مطبخ به اتاق تاب می خورن . آخ. خوش بحال خانجون .خورشید! بی خانجون مزه نمیده. همون بهشت سفره میندازیم از سر تا ته . ردیفی و قطاری. همه خانجون ها .اقاجونا. خان داییا .عمه خانوما. بچه ها. نوه ها . نبیره ها . ندیده و نشنیده ها .مینشنیم دور هم .اون دور دورها , ته سفره .همونجا که زمین چسبیده به اسمون , دو نفر برگ پوش . نه مزین به حریر تافته . نه پوشیده به پیژامه ای از جنس دبیت . عفت عمومی حریحه دار کن.نشستن دارن نون و سیب میخورن از خانجون نام و نشون میپرسم . معلوم دارم می شه ادم و حوا هستن.عرض ارادت , لایک میفرستم. به سوتفاهم میگیرن . ته مانده ی سیب حواله م میکنن . می افته وسط بشقاب خان بابا . خان بابا هم غیظ می کنه. بشقابش را می توپه تو صورت خان عزیز . خان عزیز هم واسرنگ می ره تو شکم یکی دیگه .همه بهم میریزن . سفره بهم مپییچه . قرمه سبزی ها تلف می شه . مجلس بهم میخوره. اخرسر ما میمانیم و غلمان اقا و جوی های شیر و عسل و میوه های اراده کردنی . علی الدوام شب جمعه های نامعلوم و سوالات بی جوابparisaparisaTue, 29 Jun 2021 22:36:55 +0430https://virgool.ir/@m_37512876/پری-خوانی-1307-hdzy5zs4c9baفی الحال راپورت کلاس طبیعیات را چه مرقوم کنم؟ افکارطوفانزده و شماتت های خانم صفوی ,اظطرار خالی الذهن ,دغدغه ی بی ساحل شاگرد ممتاز بودن مدرسه ی عالی " بیت ال " دلم را بهآشوب انداخت .آیا از دماغ طفل شما آب میاید؟فخری خنده اش را فروخورد وسیبیل طبیب فرنگی لرزیده بود . همگی در این هیجان علمی , کنجکاوشهرزاد از هفت خوان گذشته و سخن های نغز و جوانش بودیم . خانم صفوی طوفان زده , در امواجبه ساحل رسیده ی جوانیش , نگران حسن شهرت مدرسه ی تحت لسیانسه امیریکاییه اش بود. غرمیزد و سرکوفت : " اینهمه ادب و اطوار از میس هیل درس کردیدسراخر هم وا رفتید و غش کردید! مکرر نگفتم خیره و زل , گل میخ چشمان نشوید؟ شدید. دهانتانهم به قاعده ی پرش پشه ای گیج و بی هوا از هم بازمانده بودخانجون این قسم رنجوری ها را باجوشانده و آب نمک روان درمان می کرد . هیچ اعتنایی هم بهلوزه تین ته حلق نمی نمود. طبیب های فرنگی را درس پس داده ی حکیم حکمای آموخته به تجربه ودوده چراغ خورده ی قدیمی ها میدانستبا گوشه چشمی تمسخر امیز میگفت فلانی دو سال لگن ورداشته و گذاشته . تصدیق حضرت عباسیاش را قاب سینه دیوار کردهبه جای قسم سقراط , سقراط را به آبروی امام حسین قسم داده که تو خودت پیامبر واری و بزرگواراین ق سم تصدیق گیریی ها را خودت لاپوشانی کن .بقول میس هیل باان لهجه ی سلیس نابلدش : "زمان میخواهد تا سنت و مدرنتیه بهم اخت شوند."اما ما شاگردان دبیرستان اناث آمریکاییه باید به علم و دانش روز برکشیده می شدیم و سنت های خردهکهنه و بی مایه را دورمی انداختیم .وحالا چرا فخری ریز خندیده بود؟ محض خاطر یاداوری قندیل آب دماغ بسته ی نورالله , پسر اقدسخانم بود. دخل و ربط دهان گشاده و نظرهای خیره چه بود؟طبیب جوان گردن فراخ , شیت و شات کنان برای دختران طلسم شده , دعای مجرب تقریر میکرد .چونان نوای فلوت زنی کهخارج مینواخت , "شینش" میزد. حساب در رفته , پونزده الی بیستایی , "شین" شیشکی بست .به گمانم دراین فقره ی راپورت نویسی حکما باید دست به دامن عزت الدواله که نسبتی با این فلوتزن از ینگه دنیا دررفته ی ناپخته ی روزگار شد .منابع: روزنامه عالم نسوان . فرهنگ نویسی جمالزاده . جلد سوم تهران قدیم . جعفرشهری. واژه یابparisaparisaMon, 21 Jun 2021 22:38:34 +0430