https://virgool.ir/feed/@m_37301075روایتگر سکوت ها و زمزمه های ناگفته درون.fa2026-11-11 06:55:33https://files.virgool.ir/upload/users/4810997/avatar/jbpySe.jpghttps://virgool.ir/@m_37301075https://virgool.ir/@m_37301075/رها-شدم-sq40pt3np8ybفسنجونی که برام درست کردی..درموردت هیچوقت ننوشتم نه داخل دفترچه ام نه نوت گوشیم.. نه بخاطر اینکه ادم مهمی نبودی بخاطر اینکه هر بار که تصمیم میگرفتم بنویسم بین احساسات و خاطرات غرق میشدم و کلمات جوری که دلم میخاد نمیتونستن مفهوم احساساتمو درست برسوننبرای ابراز احساسات عمیق تر از کلمات هم وجود دارن؟شاید اره مثلا وقتی باهم اهنگ گوش میدادیم من چایی اوردم تو برام کتاب خریدی و بدون اینکه حرفی زده بشه دراز کشیده بودیم و به اسمون خیره شده بودیم .. شبیه فیلم با ژانر درام و احساسیتک تک ثانیه هایی که گذشت گره های محکم تری روی احساساتم زدن و به عمیق ترین شکل ممکن اون گره ها باز شدنموقعی که رفتیم بستنی تخم مرغی خوردیم فکر میکردم انتخاب افتضاحی بود ولی خییییلی خوشمزه بودیا موقعی که بعد از کلاس زبان یکو نیم ساعت پیاده برمیگشتیم تا بیشتر بتونیم همدیگرو ببینیمیا موقعی که با شکم گرسنه میرفتیم چیپس با انرژی زا میخوردیم و الان هربار که از کنار اون فروشگاه رد میشم چندثانیه زمان میبره که از گذشته ام بیام بیرونیا موقعی که بحثمون شده بود ولی هیچکدوم نمیخاستیم اون یکی رو ناراحت کنیمیا موقعی که برای اولین بار باهم غذا درست کردیم و فکر میکردیم شاهکاره ولی اشپز که ۲ تا شد غذا مزه اش از بین میرهخاطرات ریزی که فقط بین من و تو وجود داشت و هیچکسی از جزئیاتش اطلاعی نداره هرچند ممکنه براشون مهم هم نباشه تنها خاطرات رندوم یک نفر با احساسات رندوم تر ..ظاهر غلط اندازتقریبا تو بیشتر این ۴ سال خاطراتم حضور داشتی و حضورت حتی اگر نبودی درونم حس میشدبهت فکر میکنماینکه چه نسخه های مختلفی از اینده در مورد رابطه مون وجود داره و چقدر قراره داخل احساساتم غوطه ور بشمولی هر ادمی داستانش بالاخره یه روزی تموم میشه..و داستان دوستی ماهم بوی جدایی میدهاولین باری که بحث کردیممیدونم هر دومون تظاهر میکنیم چیزی قرار نیست بشه ولی لحنت بوی جدایی میده مثل این میمونه تست کنی امادگی کافی برای خداحافظی هست ؟میدونم قراره خلا زیادی درونم شکل بگیره و هر بار زنجیر هایی بزرگ در حالی که خون میچکه ازش احساساتم رو خفه میکنند تا شاید بتونم با نبودنت کنار بیامگاهی اوقات تو زمان رو سپری میکنی بدون اینکه بدونی مفهوم زمان حال دقیقا چیه؟بعد از یه مدتی از اینده کارکتر گذشته و حال رو تصور میکنی و شروع میکنی به پردازش کردن اینکه دقیقا چه احساسی داشتی و چطور میتونی نتیجه بگیریو من هر بار که به خاطراتم با تو فکر میکنم حسرت میخورم اینکه میتونستم کمتر به اینده فکر کنم و از حال از در کنار تو بودن لذت بیشتری ببرمو اینکه افتخار میکنم به خودم اینکه تونستم تو مدت زمان کم در کنارت باشمشاید بروزش ندادم ولی داخل خیالبافی از اینده که نرسید غرق شدم و درمورد اینکه چطوری به ذهنم بفهمونم همه اونها چیزی جز خیال نبود زجر اورهامیدوارم گاهی دلت برام تنگ بشه :))پی نوشت: شاید بپرسی منظورت از جدایی و رها شدگی چیه؟ دوستم کنکور داده و شهر خوبی قبولی گرفته میدونم میتونه ادامه دار باشه رابطه مون ولی با شناختی که دارم از دوستم قراره تموم بشه هر فردی تا یه زمانی در کنارت هست که با هر فرد تجربه های متفاوتی رو میگذرونی بهم خوش گذشت ولی قراره با همین خاطرات و همه این احساسات دفن بشنسارن مه پرسارن مه پرFri, 23 Oct 2026 02:40:55 +0330https://virgool.ir/@m_37301075/من-خاکستر-شده-است-id31sqrsjcv8تصویر جالبی نداشتم ‌که با محتوا سازگار باشهمینویسم برای ان ورژن خاکستر شده وجودم ، که ذره ذره زیر شعله های داغ افکارم سوخت.افکارم که طمع کنترل کردنش و احاطه کردنش فقط باعث ورزیده شدن و گستردگی ان شد و مانند ان بود که بنزین روی اتش ریخته ام.. شعله ور تر شدن اتش نه بر صورتم بلکه بر بند بند وجودم تاثیر گذاشت و سوزانده شد ..افکارم وزنی سنگین دارد که توان ذهنم قابل قیاس نیست با ان، دمبل ۱۵۰ کیلویی که توان من با مرده بودن تفاوتی ندارد. اری من خشک و لاغر مردنی هستم اما نه بدنم ذهنم را میگویم..ذهنم در نتایج این توانایی مرده استذهنم مرده است.من مرده ام.ان مرده است..نه انقدر پیر و سالخورده که گویا عمری کرده بود و چماقی شکسته بود، نه انقدر جوان که گویا هیجانات احساسی خود را به دنبال دارد و امیدی در امتداد اینده پر نور دارد افکارم گسیخته و به ارامی پرتو نورهایی که از ان زاده میشد و اینده پر نور را تلقی میکرد ناگهان چهره دیگری بر خود گرفت ، نوری اتشین که ذره ذره وجودم را دچار تزلزل کرد و انهدام ساخت . یک من در من مرده است.یک من به انکسار رسید و شکست ، تحریف شد و سوخت و خاکسترش به ته نشینی رسید.این من در واقع من نیست یکی از من های درونم است منی که در گذشته بود و در سیر تکاملی به سر میبرد، احساسات را بطور پیوسته و با صراحت حس میکرد انسان ها را مهم تلقی میکرد به خصوص یکسری از انها مهم بودنشان ویژگی مثبت نبود یک نیاز زندگی بود که مهم تلقی شوند، علایقاتش عمق و صلابت جالبی داشت که در حال واژه انکار شده ای بود که معنایش را از دست داده است و در راستای نابودی ادامه میدهد..توسط افکارم یک من مرده است و میخاهم روی این من یک اسم بگذارم ..| خاکستری | خاکستری ام :)سارن مه پرسارن مه پرMon, 29 Jun 2026 00:14:46 +0330https://virgool.ir/@m_37301075/گذشته-چیست-yxsiwzyjuypvمینویسم نه به خاطر انکه سخنی دارم که شنیده نشدمینویسم بخاطر بی رغبتی برای سخن گفتنگذشته..مهی پر دود که درون مایه اش قابل دیدن نیستنه انکه چیزی در ان نباشدبلکه انقدر انباشته است .. که خود انباشتگی دیدن را ناممکن میکندگویی همه چیز در این زمان هم هست هم نیست هم ردی از حضور دارد هم نشانی از محو شدن..نجوایی سنگین که صدایش قابل شنیدن نیستنه بخاطر ان که نجوا ضعیف است،بلکه چون ذهن از بس ان را در خود حمل کرده، دیگر مرز میام صدا و سکوت را از یاد برده استمتافیزیک وجودی که قابل لمس نیستشاید هم برای من اینطور استشاید گذشته رنگی دارد بویی دارد.. بویی از خاطره .. صدایی از تجربهاما برای من گذشته بیشتر شبیه به حجمی بی چهره استبدون صدا بدون لمس بدون چهرهمثل انکه گذشته انکار شده ولی پیامدش ثابت استفردایی که امروز شدامروزی که دیروز شددیروزی که از یاد رفتو این لوپ ادامه دارد..یک تکرار خاموشیک بازگشت بی صدایک حضور فراموش شدهگذشته مانند قبرستان و تجمع مرده ها است که هرکس در عمق وجود خود قبرستان کوچکی دارد که محل دفن کسانی است دوستشان داشته ..یاداور گذشته اینطور نیست که باعث درداور و فشردن ذهن نازنیم باشددر واقع مفهومی با صلابت دارد که تلاش مداوم من را نادیده میگیردبه انکسار درونی رسیدماین بار نوبت و تایم جوابگو بودنه گذشته بود که از ریخت بیوفتد و بار معنایی خود را با خودکامگی از دست بدهدگذشته چیست؟من هم نمدانمشاید هم نمیخاهم بدانمشاید دانستنش شلاقی باشد روی زخم های سر باز منشاید دانستنش باعث گم گشته خویش شودگذشته چیست؟من میدانم ولی...سارن مه پرسارن مه پرWed, 27 May 2026 07:10:07 +0330https://virgool.ir/@m_37301075/واژگان-بی-وزن-دوست-دارم-m8mk8djz5tomاگر نوشته ای تو این مورد دارین برام بنویسین :)دوست دارم یا دوستدارم؟در خور توصیف کلمه غفلتی وجود دارد .. فاصله ای میان دو کلمه برای خوانش بهتر ..در خور تجربه کلمه هم غفلتی وجود دارد .. فاصله ای میان دو نفر برای ارتباط بهتر ..اگر بخام در جواب تصویر یک کلمه بگم ..حضورطیف ادم های مختلفی داخل زندگی وجود دارند که کنارت قدم میزنند ‌.. و به هر نحوی کلمه حضور و بودن رو معنی دار میکندولی درون خودت مشخص میشود که حضور چه کسی برات ارزشمند و قابل ستایش است و نبود چه کسی خلاء در تو ایجاد میکند که هیچ توانایی پر کردنش را ندارد ..حضور توجهی به حضوری فیزیکی و اقلیمی ندارد و صرفا در درون ذهن شکل میگیردجمله دوست دارم در ذات خود تهی و بی وزن است؛ این گوینده است که به ان جمله جان و معنا میدهد و تورا سوق میدهد برای اضافه وزن ..برای من احساس حضور معنی دوست داشتن میدهد و اینکه بگویی چه کسی بیشترین حضور رو داره.. قابل گفتن نیست زبان توانایی شو ندارد و قاصره از سخن کردن صرفا گفت وگوی تو و درونت هست..جمله دوستدارم با حضور سنگین و شکننده استمانند خوردن یک استکان چای داغ بعد از خستگی طولانی مدت است همینقدر ارامش بخش و لذت محور ..غفلت جمله شکننده بودنش است که اگر مراعات داغ بودن استکان چای را نکنی این تو هستی که میسوزی که وجودیتش را نادیده گرفته ای ..میان دوست دارم نسبت با دوستدارم تفاوتی عمیق دیده میشودفاصلهفاصله بزرگترین قوت و ضعف توصیف کلمه استنیازی وجودی دارد و گر نباشد مشکل استبی نیاز است که چنان مشاهده کنی ان استکان چایی را و از توانایی لمس کردنش امتناع کنیهوم+ دوسش داری؟- نمیفهمم منظورتو..+ خودت میدونی منظورم کیه- نه فقط از حضورش داخل ذهنم لذت میبرم+ تفاوتی نداره جملاتتمیدونم :)- میدونم :)سارن مه پرسارن مه پرThu, 07 May 2026 02:53:53 +0330https://virgool.ir/@m_37301075/فرو-رفته-در-پوچی-خویش-xy6h4aeprqy0فاقد عنواناولین نوشته ام داخل ویرگول..شاید بگویی حس جالبیه..نه نیست زیادی رندومه..پنجشنبه اس ساعت ۳ شبه خوابم بهم ریخته (مثل همیشه)پوچی نه پایان راه که سکوتی است برای شنیدن پژواک خویشتن..در این دایره تکرار گاهی گم میشوم . اما شاید همین گم شدن راه را برای یافتن مسیری تازه هموار کند..جهان گاه نقابی از معنا به چهره میزند.اما زیر این نقاب پوچی عمیق نهفته است که مرا به تامل وا میدارد..گاهی اوقات تو نیاز داری به سکوت فاصله از همه چیز از صداها قضاوت ها و حتی از خودت تا بتوانی از دور زندگیت رو ببینی..در ان سکوت و خلا ارام تو به معنای پنهان پی میبری.و میفهمی چقدر افکار و ارزشهایت نه از درون تو بلکه از تلاطم ذهن وابسته به بیرون است برخواستند..بارها شده درگیر استاندارهام و انتظاراتم که به نحوی ساختارگرایی پیش فرض دارد گرفتار شدم استاندارهایی که در ظاهر منطقی و خرمندانه است ولی نتیجه اش جز پوچی نیست معنا معنایش را از دست داده و توهمی از معناس که حکم فرمانی میکند.. و من مانند برده ای که دنبال زنده ماندن است و تقلا میکند سکوت میکنم و اطاعت میکنم..شاید که ان توهم سرابی نباشد و احساس لذت دائمی را در من بگنجاند..شاید پوچی نام دیگری برای درک عمیق گذرا بودن همه چیز باشد و در این درک ارامشی ناخواسته نهفته استشاید پوچی هدف درست زندگی باشد که برای دیده شدن تلاش میکند و لذت و معنا است که برگزیده دیدگان است انتخاب کیست؟ تنهایی احساس درونی و شخصی سازی شده است..شاید این احساس به تو حس لذت تعلق داشتن بدهد شاید حس ترس منطقه غیر امن..ممکن است ادم اجتماع باشی ولی تنهایی است که درونت رسوخ کردههر احساسی زمان شنیده شدن حرف هایی برای سخن گفتن دارد..نجوایی خاموش در من که شنیده نمیشوددر غوغای جهان بی اثر می ماندروند شنیدنش با سکوت همراه استجامعه..ادم ها ..تکلف های بی معنی.. استاندارهای جامعه..قضاوت ها.. شخصیتت در قبال اجتماع.. خودت .. صدای این هارا خفه کن و تمامیت تمرکزت رو جان بسپار به شنیده شدن احساسات درونتمن شنونده خوبی نیستم تورا نمیدانم شنیدن بی قید شرط تو را به دروازه ای از اگاهی میرساند.اگاهی از احساسات از ورای صداها مسیر طولانی و بشدت تامل برانگیز است ولی تو باید برگردی برگردی به اجتماع به مردمنباید بین اجتماع و تنهایی افراط کنی درست است منشا احساسات ما از اجتماع نمی اید ولی وابستگی عمیق و تجمالتی عظیم رو احاطه کرده استدر واقع اگر اجتماعی وجود نداشته باشد تویی هم وجود نداردهر انسانی زمان شنیده شدن حرف هایی برای سخن گفتن داردهر فرد جور دیگری سخن میگوید..سارن مه پرسارن مه پرFri, 01 May 2026 03:30:21 +0330