https://virgool.ir/feed/@m_37179270fa2026-11-12 07:32:14https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_37179270https://virgool.ir/@m_37179270/موبایل-مادربزرگ-p1fremjeqcsvچشمانش روی صفحه چند اینچی موبایلش دو دو میزد.نمیتوانست درک کند این حجم از فاصله را. تماس های ویدیوئی نمیتوانست دلتنگی را جبران کند! مادربزرگش قبل از این بیماری منحوس حتی طریق گرفتن شماره تلفن را با گوشی همراه نداشت؛اما حالا که دلتنگی امان نمیداد، حالا که توان آغوش از آنها گرفته شده بود، بد نبود که تلفن همراهی برایش تهیه و هر آنچه نیاز است به او آموزش دهند. حالا او دلتنگ مادربزرگش بود، عصر ها، کلاس های آنلاینش را که پشت سر میگذاشت، بدون بهانه موبایلش را برمیداشت و تماس تصویری برقرار میکرد و از روزش میگفت؛ از معلمانش،از نمره هایی که گرفته بود! مادر بزرگش هم با صبوری گوش میداد و میگفت محمد ،پسر فرزانه خانم، همسایه بغلی‌شان که همسرش را از دست داده، تلفن همراه ندارد و بعضی اوقات به بهانه های مخلف به خانه اش میرفته و کلاس هایش را با گوشی تقریبا نو مادر بزرگ میگذرانده!به نظر میرسد این بیماری، جسم ها را شاید دور، اما دل ها را به هم نزدیک کرده است .برای رفع دلتنگی نزدیک یلدا، با خودش گفت اینبار تنها به خانه مادربزرگ میرود و در حیاط دنج مادر بزرگ دلی از عزا در می آورد. گفت حالا که زندایی های غرغرو و شوهر خاله های حرفباز و بچه های شلوغ و اعصاب خورد کن فامیل نیستند، بهترین یلدای عمرش را میسازد.به یلدا نرسید.مادربزرگ، تحمل دوری انگار نداشت! یا شاید هم به این بهانه، روانه خانه ابدی آقاجانش شده بود و تنها روی طاقچه خانه اش؛ روی پارچه گلگلی و کنار گلدان نرگس، با خط نه چندان خوش اما دلنشینش نوشته بود:"محمد جان، چند روزی شاید نباشم. برای کلاس های آنلاینت موبایل را پشت پنجره گذاشتم"#روایتگرباش#سامسونگ#موبایلمیم رجبیمیم رجبیWed, 30 Dec 2020 18:59:19 +0330