https://virgool.ir/feed/@m_36982895طرفدار، حامی و مدافع حقیقت! (خواستم مسلمان باشم.)fa2026-11-10 20:18:27https://files.virgool.ir/upload/users/2658213/avatar/jE8vCc.jpghttps://virgool.ir/@m_36982895https://virgool.ir/@m_36982895/نتایج-اومد-okvazvnl6byyمن دوبرابر شدم. از 19 هزار سال اول تا 44هزار سال چهارم.به چه امیدی پشت کنکور ماندم؟ نمی‌دانم، فقط می‌دانستم که می‌توانم. هنوز هم فکر می‌کنم می‌توانم.بله باید همان سال اول کوله‌ام را روی دوشم می‌انداختم و رشته‌ای مثل بهداشت عمومی که درآمدی خوبی هم دارد انتخاب می‌کردم و سراغ ادامه‌ی زندگی‌ام می‌رفتم. یک دلیلش این بود که رضایت و خوشحالی خانواده برایم مهم‌ترین چیز بود. اولین واکنش‌شان به رتبه‌ی 19 هزار این بود که:« با این رتبه که پزشکی قبول نمی‌شوی!» خب این جمله مثل پتک روی سر من برخورد کرد.هنوزم که هنوز است به آن‌ها می‌گویم شما مرا راهنمایی کردید که باز هم آزمون بدهم می‌گویند:«خودت خواستی! کسی مجبورت نکرد!» مگر من عقل تصمیم‌گیری و شجاعت مقابله کردن با خانواده را داشتم که جلوی شما بایستم و بگویم نه نمی‌خواهم؟ اصلا این هم هیچ. من از کجا می‌دانستم که با رتبه‌ی 19 هزار هم می‌توان شغلی داشت که فقیر و بدبخت و سوفور(با احترام به همه‌ی رفتگرهای عزیز، مادرم همیشه وقتی کمی از درس خواندن فاصله می‌گرفتم به من می‌گفت: آخرش یه سوفور بدبخت می‌شی!)ار بهمن ماه اتفاقات مختلف و عجیب و سختی برایم رخ داد. آنقدر سخت که تمام عزت نفسم را نابود کرد و تا الان احساس تهی بودن دارم. شوق و ذوقی که برای پیشرفت و یادگیری داشتم به یک باره توسط آن شخص از بین رفت. به یکباره فرو ریختم. این برای انسانی ضعیفی مثل من اینقدر بزرگ تلقی می‌کند یا برای همه همینطور است؟به خیالم داشتم آینده‌ام را می‌ساختم اما به گمانم نتوانستم از سیم‌خاردارهای میل و خواسته‌های دل رد شوم. به چه گندآبی تبدیل شده‌ام. خودم هم نمی‌دانم چرا اینطور شده‌ام. با خودم و زندگی‌ام چه کرده‌ام؟ همه چیز را خراب کردم طوری که با هیچ جمله‌ی همدلانه و امیدوارانه‌ای نمی‌توانم از جا بلند شوم. به گمانم تمام جملاتی مثل «فلانی مغلوب شرایط و محیطش نشد» و «بهمانی نگذاشت جبر روزگار یا تربیت برایش تصمیم بگیرد و تغییر را پی گرفت» همه‌اش کشک است. شاید هم اشتباه می‌کنم و به قول نادر ابراهیمی:«ما وقتی در برابر چنان لحظه‌ی غول‌آسا و تعیین کننده‌ای قرار می‌گیریم، به جای بازگشت و از نو ساختن، عکس العمل‌های منفی متفاوتی نشان می‌دهیم.» یا «بعضی‌ها می‌روند و بی‌آنکه هرگز به پشت سر خود نظری بیندازند و بعضی‌ها در بیست و پنج_شش سالگی و بعضی‌ها حتی در شصت_هفتاد سالگی جرئت و قدرت آن را پیدا می‌کنند که محاکمه‌ای درونی ترتیب بدهند و به حساب خود برسند. بستگی دارد به شرایط، محیط رشد، جهت حرکت و یک ضربه‌ی تصادفی، و کمتر کسی هم متاسفانه در این لحظه‌ی عظیم یکباره از جای می‌جهد و به نو آفرینی زندگی خویش می‌پردازد و چیزهایی را جبران می‌کند.»من به چه نوآفرینی روی بپردازم آقای نادر ابراهیمی؟ به چه امیدی از جای بجهم؟ کسی که از پس کنکور بر نیامده چطور می‌تواند آینده‌ای خوب داشته باشد؟(هرچقدر هم کسی بگوید کنکور حرفه‌ای شده و تو نباید خودت را سرزنش کنی.) کجا بروم؟ چه بخوانم؟ مثلا کسب و کار راه بیندازم؟ با کدام پیش زمینه با کدام علم؟ کسی که چهار سال فقط سرش در کتاب‌های علوم تجربی دبیرستان بوده چه چیزی برای ارائه به جامعه دارد؟ تازه نمی‌خواهم بگویم که خانواده‌ای دارد که پول برای کتاب و دوره و مهارت آموزی نمی‌دهند و پایشان را در یک کفش کرده‌اند که این چند سال زیاد برایت خرح کرده‌ایم وقتی فایده ندارد دیگر برای چیز دیگری هم پول نمی‌دهیم. نمی‌خواهم این‌ها را بگویم!به چه دردی می‌خورد رشته‌ای که وقتی نه بازار کار دارد و نه درآمد؟ به چه دردی می‌خورد که مادرت بیاید بگوید:« تو مدرسه‌ی نمونه دولتی بودی این کارها چیست که انجام می‌دهی؟ به چه دردی می‌خورد؟ بیا برو کارمند جایی بشو حداقل کمی به ما در مخارج و قسط‌های خانه کن!»من حتی نمی‌توانم مثل خیلی ها همینطوری رشته‌ای انتخاب کنم و به دانشگاه بروم. زیرا نمی‌دانم واقعا برایم مناسب است یا نه؟ زیرا باید بفهمم کجا باید باشم؟ کجا برایم مناسب است؟ کجا باشم هم خودم راحتم و آدم‌هایی که با آن‌ها در ارتباطم؟ کجا باشم می‌گویم این همان جایی‌ست که می‌خواستم یا حداقل در آینده‌اش می‌توانم باشم... و حتی نمی‌توانم فقط مصرف کننده و تماشاچی باشم.اشتباه نکنید کمال‌گرایی یا ایده‌آل گرایی نیست. من هنوز نمی‌دانم از چه چیزهایی تشکیل شده‌ام!همه‌ی این‌ها را نوشتم؛اول برای اینکه با کسانی که رتبه‌ی خوبی نیاوردند همدردی کنم و بگویم فکر نکنید دیگر انسان نیستید و باید از همه جا محو شوید و حق ندارید بگویید کنکور را خراب کرده‌اید و حق ندارید حرف بزنید و علاقه‌ها یا تجربه‌هایتان بگویید،و دوم از اوضاع بنویسم و دست به قلم شوم و از این حشکسالی در بیایمو سوم بگویم خوشحالم که امسال مثل سه سال اول فیلم بازی نکردم و ادای آدم‌های بسیار ناراحت را درنیاوردم و همانطوری که همیشه دوست داشتم باشم بودم. کاملا منطقی و عقلانی با قضیه برخورد کردم زیرا فهمیدم که ناراحتی نه تنها فایده ندارد بلکه چرت است. اگر آدم ناراحت است خب تغییر ایجاد کند یا مسیر عوض کند یا به هرحال فکری کند و اگر ناراحت نیست باز هم فیلم درآوردن و دل خانواده‌ها راضی کردن معنی ندارد، چه بهتر که اگر نمی‌تواند تغییر ایجاد کند، بنشیند فکر کند که اگر تغییر نکند چه می‌شود یا اگر نمی‌تواند چس جه کار باید انجام بدهد.یادم می‌آید سال اول نمی‌دانستم الان این رتبه بد است یا نه فقط گریه کردم چون می‌دانستم پزشکی‌ای که مادرم دوست دارد قبول نمی‌شوم. خوذم نه ناراحت بودم و نه خوشحال دقیقا مثل‌ سال‌های قبلی زندگی‌ام!خوب است که چنین برخوردی داشته باشیم چه با رتبه‌ی خوب‌مان و چه با رتبه‌ی افتضاح‌مان.به امید روزهای بهتر و فراتر از آن!پ.ن: حقیقت را هم باید بگویم. گریه‌هایم را کرده‌ام. از این بابت که چرا نتوانسته‌ام آنطور که مادرم می‌خواست باشم.فاطمهفاطمهTue, 06 Oct 2026 21:07:30 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/لطفا-راهکاری-برای-رفع-دوران-خشکسالی-نوشتن-بدهید-kznjshllbg95جوانه(روح نویسندگی) هنوز زنده است و نیاز به آب(راهنمایی) دارد.سلام!چند روز است که دارم تلاش می‌کنم موضوعی برای نوشتن پیدا کنم. وقتی هم که موضوعی پیدا می‌کنم چیزی به ذهنم نمی‌آید.نمی‌توانم همینطور کلمات بی‌روح را پشت سر هم سوار کنم، صرفا برای اینکه مطلبی نوشته باشم. کلمات باید از قلب بیایند نه از مغز!و متاسفانه قلب دچار مشکل شده! نمی‌دانم دقیقا مشکل از کجاست. شاید دارم اشتباه می‌کنم.لطفا هرکس نوشته‌‌ی من را می‌خواند و پیشنهاد، راهکار یا نقدی دارد، بنویسد.ممنون می‌شوم.فاطمهفاطمهTue, 22 Sep 2026 15:47:39 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/پرونده-ی-چهارمین-کنکور-هم-بسته-شد-rl78imyej346شما درحال خواندن نوشته‌ی کسی هستید که امسال برای چهارمین بار در آزمون سراسری رشته‌ی تجربی شرکت کرد. کسی که مطالعه و علم آموزی را دوست دارد، اما به آن چیزی که می‌خواست نرسید. گفتن‌اش هیچ افتخار ندارد. هیچ قشنگ نیست و هیچ راحت نبود. اینکه الان به این راحتی نشسته‌ام(!) و از شکست‌هایم می‌گویم؛دلیل اول‌اش این است که روزها و ماه‌ها و سال‌ها گذشته‌است تا بپذیرم که شکست سنگینی خورده‌ام. نه که نخواهم بلکه نمی‌فهمیدم که باید قبول کنم که شکست خورده‌ام. روزهای زیادی با خدا حرف می‌زدم تا نشانه‌ای یا راهی پیدا کنم. اما هیچ نتیجه‌ای نداشت. گرچه الان حکمت آن روزها را فهمیده‌ام و بسیار آرام شده‌ام نسبت به سال‌های قبل.دلیل دوم‌ این است که بعضی روزها از شدت اضطراب و استرس پای میز مطالعه زانو درد و دل درد می‌گرفتم و شب موقع برگشتن احساس می‌کردم کسی دستش را روی گلویم گذاشته و دارم خفه می‌شوم. در همان زمان، درحالی در اتوبوس و درحال برگشتن به خانه بودم، حمله‌ی اضطرابی برایم رخ می‌داد و من نمی‌دانستم که چیست. فقط سعی می‌کردم خودم را از دنیا و فکرهایی که من را به این حال و روز درآورده‌اند جدا کنم و نفس عمیق بکشم. (بعدها متوجه شدم راه مقابله با حمله‌س اضطرابی همین بوده.) و باید بگویم آن چیزی که باعث شده الان راحت‌تر بیایم و از این موضوع بنویسم و تحلیلش کنم دقیقا از همین نقطه‌ی جدا شدن از دنیا شروع شده است. زمانی که می‌فهمی هیچ چیز مهم‌تر از آرامش داشتن نیست. زمانی که می‌فهمی با استرس دادن به خود نه کاری پیش می‌رود و نه چیزی حل می‌شود.( گاهی هم این اضطراب ناشی از والدین یا یکی از آن‌هاست. گمان می‌کنند کسی که کنکور دارد دیگر هیچ کاری غیر از درس نباید انجام دهد. تازه وقتی هم دارد به مغز بیچاره‌اش استراحت می‌دهد با این جمله که «هنوز داری استراحت می‌کنی، هر چه انگیزه و انرژی جمع کرده بودی را بر باد می‌دهند. آن زمان بخث کردن نیست، اما برای اینکه مثل من به فروپاشی نزدیک نشوید بدانید که بهترین سیسم دفاعی در برابر این صحب‌ها این است که از خودان مطمئن باشید که آدم بیخیال و بی‌مسئولیت و تنبل و... نیستید. این یعنی محافظ از هویت. البته حقیقتا اگر کسی متوجه شد که این ویژگی‌ها در او وجود دارد، کافی‌ست حریت داشته باشد و بپذیرد و همان لحظه بعد به دنبال از بین بردن این ویژگی بد برود. این راه حل برای همه‌ی ویژگی‌های بد جواب‌گوست.)دلیل سوم‌ این است که این شخص کمی به این پی برده که شاید آدم این مسیر نیست، اما شدیدا از دنیای بیرون از این مسیر می‌رترسد زیرا هیچ آینده‌ی مشخصی ندارد. البته هنوز دقیقا نمی‌داند که شاید هم آدم این مسیر باشد و استاد یا مشاور یا هر چیز دیگر خوبی نداشته است.دلیل چهارم هم این است که کمی خودش را در کارهای مختلف جا داده و دیده که آنقدرها هم آدم به درد نخوری نیست. دیده که یک کارهایی بلد است. دیده که در دو مصاحبه‌ی کاری خفن شرکت کرده و پذیرفته شده، و اینطور نیست که غیر از این رشته(پزشکی) نتواند به کسی کمک کند و درنهایت مجبور نیست بمیرد چون پزشکی قبول نشده‌است! (درست است که زندگی یک پزشک کیفیت بالایی دارد و اوضاع بهتری نسبت به بقیه دارد، اما در نهایت یکجایی دانشجوی پزشکی هم به نتیجه می‌رسد که همه چیز برایش عادی شده و رنگ و بوی آن ابتداها را ندارد و چیزهای دیگری مهم است. این را بر حسب تجربه می‌گویم زیرا یکبار از یکی از بهترین پزشک‌های پوست اصفهان پرسیدم: اگر 18 سال‌تان بود باز هم پزشکی را انتخاب می‌کردید؟ گفت: نه! من تاریخ دوست داشتم! این حرف‌ را از خیلی از پزشک‌ها شنیده‌ام. دلیل‌اش را کمی بالاتر گفتم. شاید کمی شبیه نصیحت و حرف‌های تکراری باشد، شاید مادر شما هم وقی حرف از علاقه داشن به رشته می‌زنید بگوید ایده‌آل‌گرا هستی و درست فکر نمی‌کنی، شاید دوست نداشته باشید از این حرف‌ها بشنوید، اما من حرفی را که در گذشته، خودم قبول نکردم و باور نکردم را با خط درشت می‌نویسم تا همه درباره‌اش فکر کنند و تصمیم‌های بهتری برای عمر و زندگی‌شان بگیرند: از جایی به بعد پول و شهرت و غیره، عادی و خسته کننده می‌شود، مگر برای کسی که با علاقه وارد آن کار شده‌ باشد.(گاهی مادرم می‌گوید: اگر پدر تو زمانی که ما نیاز مالی داشتیم می‌گفت شغلم را دوست ندارم، به نظرت حرف اشتباهی نبود؟ می‌گویم بله اشتباه بود. می‌گوید: پساین حرف‌ها چیست که می‌زنی؟ علاقه چیز مضخرفی‌ست. من هم می‌گویم: ولی من الان در آن موقعیت نیستم. متاسفانه یا خوشبختانه من موجه این موضوع شده‌ام و نمی‌توانم بی‌توجه به خودم همینطور یک بند 25 سال تمام یکجا کار کنم!)نمی‌دانم... شاید این ویژگی نسل ماست که به کم قانع نیستیم و بهترین‌ها را می‌خواهیم، اگرچه در این «بهترین‌ها را خواستن» کمی طمع هم هست که همین شاید باعث نگرانی مادر شده است.) البته باید اضافه کنم تعداد کمتری را شنیده‌ام که عاشقانه این رشته را دوست داشتند و برای درس خواندند و تلاش کردند. که بسیار برایم محترم هستند.بعد از همه‌ی این حرف‌ها می‌توانم سرم را بالا بگیرم و بگویم به آینده امیدوارم، هرچقدر که حرفم مسخره باشد.پرونده‌ کنکور 1405 هم با تمام بالا و پایین‌های بسته شد.( این بالا و پایین گفتنم شعار نیست. واقعا گاهی احساس می‌کردم در قعر چاه هستم.)برای حسن ختام هم می‌خواهم بگویم؛شب کنکور سه نفر از دوستانم به من پیام دادند و آرزوی موفقیت کردند. جدای از اینکه من برای این آزمون آماده بودم یا آماده نبودم. قبل از این پیام‌ها مضطرب‌ترین آدم دنیا بودم. هیچ وقت این معرفت‌شان رو فراموش نمی‌کنم.چون همیشه در این 22 سال آن که حال بقیه را می‌پرسید و هر چند وقت یکبار به دوست‌اش پیام می‌داد تا خاطره‌ای تازه بشود، من بودم و خب مشخص است که آن افراد اینطور نبودند و علاقه‌ای به ارتباط برقرار کردن نداشتند یا دلایل دیگر...خلاصه، معرفت داشتن را یاد بگیریم و هرکسی را که ملاقات کرده‌ایم و با آن ارتباط داشته‌ایم را به سان ربات نبینیم!برایم دعای عاقبت به خیری کنید.یاعلیفاطمهفاطمهSat, 22 Aug 2026 19:00:45 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/استمرارهنر-بازگشت-aaxynlqa042pاین روزا دست و دلم به نوشتن نمی‌ره اما الان اومدم برای اینکه صفحه‌ی ویرگولم تار عنکبوت نبنده، مطلبی رو که از یوتیوب یادگرفته‌م و در ادامه‌ش چیزی که به ذهن خودم رسید رو برای شما هم بنویسم. باشد که به دردتان بخورد و برای عاقبت به خیر‌ی‌ام دعا کنید.همیشه توی کلیپ‌های انگیزشی(!) مدام میگن باید استمرار داشته باشید. استمرار رمز موفقیته. استمرار خیلی مهمه. بدون استمرار فلان می‌شید و بیسار می‌شید کلی حرف دیگه که به جز استرس چیز دیگه‌ای برای شخص من نداشته!اما بیاید یبار از زاویه‌ی درست به استمرار نگاه کنیم.استمرار یعنی اینکه فقط ادامه بدیم؟ بدون توجه به ظرفیت‌مون؟ بدون توجه به خستگی‌هامون؟ بدون توجه به اینکه باید یسری اصلاحات انجام بدیم؟ اصلا ممکنه؟ مگه ما رباتیم که همینطور فقط ادامه بدیم؟نه، ممکن نیست. ما آدمیم و گاهی نیاز به توقف داریم. نیاز به استراحت داریم. پس استمرار به این معنی نیست.اما معنی دیگه‌ی استمرار که به واقعیت انسان نزدیک‌تر هست اینه: هنر بازگشت!بذارید با مثال توضیح بدم. دو نفر شروع کرده‌اند به خواندن زبان انگلیسی برای گرفتن آیلتس. نفر اول تکالیفش رو بدون نقص با خودکارهای رنگی و بسیار تمیز تحویل می‌د‌ه. کلاس‌ها رو غیبت نمی‌کنه و سر کلاس هم خوب گوش می‌ده.(همه گمان می‌کنن این فرد قطعا موفق خواهد شد. اما لزوما اینطوری نیست. در ادامه متوجه خواهید شد.)نفر دوم تکالیفش رو بسیار ساده انجام می‌ده. گاهی تکلیف نمی‌نویسه. گاهی کلاس‌ها رو غیبت می‌کنه و بعضی اوقات سر کلاس بی‌انرژیه. حالا بعد از چند ماه سراغ هر دو نفر اومدیم. نفر دوم آیلتس7 رو گرفته و مهاجرت کرده و نفر اول نه تنها آیلتس نگرفته، بلکه حتی دوره‌اش رو هم تمام نکرده.مشکل کجاست؟نفر اول گمان می‌کرده حتما باید تا آخر بدون نقص و کم و کاستی حرکت کنه و اگر غیر از این شد دیگه فایده نداره و ‌موفق نمی‌شه(همینجا باید بگم خطاهای شناختی رو جدی بگیرید. خیلی از مشکلاتی که برای کشور عزیزمون به وجود اومده زیر سر همین خطاهای شناخیه.) خلاصه؛ با اولین وقفه‌ و مانعی که برای روندش پیش اومده زبان خوندن را رها کرده.(نفر اول به دلیل بیمار شدن و چندین غیبت در کلاس‌ها فکر کرده دیگر فایده ندارد.)اما نفر دوم، هربار که غیبت می‌کرده یا تکلیفی انجام نمی‌داده سعی می‌کرده برای دفعه‌ی بعدی جبران کنه و خودش رو برسونه.این یعنی هنر بازگشت و درنتیجه استمرار.عقلانی و منطقی هم هست. وقتی می‌خوای یه راهی رو بری و به هدفی برسی، هی باید از جاده خاکی به جاده اصلی برگردی و همین برگشتن‌ها باعث رسیدن به مقصد یا هدف می‌شه.خدا هم اینو به ما یاد داده. 1400 سال پیش! بهش میگن توبه! گفته حتی اگه هزار بارم زدی جاده خاکی، برگرد به مسیر اصلی، وگرنه به مقصود نمی‌رسی! شاید اصلا طریقه‌ی بندگی خدا همین باشه. هربار اشتباه کردی، بگی غلط کردم و برگردی به مسیر.اما مقصود چیه؟ فعلا چیزی که دستگیر خودم شده اینه: رشد و پیشرفت انسان در تمام ابعاد وجودیش که فقط با گوش کردن به حرفای خدا رخ میده...فاطمهفاطمهTue, 11 Aug 2026 17:48:32 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/مراقب-خودتان-باشیدآدم-ها-مراقب-حرف-زدنشان-و-آسیب-زدنشان-به-شما-نیستند-pwyzq6pynssxاین دومین پستی هست که درباره‌ی مهربانی و مهربان بودن می‌نویسم.آنقدر موضوع مهمی هست٬که دلم می‌خواهدتا ابد فقط در این باره بنویسم...آدم‌ها هرچه به شما نزدیک‌تر شوند بیشتر به شما آسیب می‌زنند. مثل اینکه نباید به آدم‌ها اجازه‌ی ورود داد و باید از همان پشت در جوابشان را داد. با حرف‌ها و انتقادهای بی‌رحمانه‌شان. مگر کسی هست که بی‌عیب باشد؟چرا نمی‌گذارند انسان خودش باشد؟ چرا کاری می‌کنند که احساس عدم امنیت کنیم؟ چرا تلاش نمی‌کنند اگر از آدم عیبی فهمیدند شبیه مچ گرفتن برای آدم عمل نکنند؟ چرا اصلا مهربان نیسند؟ چرا دست آدم را برای رشد کردن نمی‌گیرند و بیشتر دنبال کوبیدن و تحت سلطه گرفتن و امثالهم هستند؟ پس کو عمل به جمله‌ی شهید حسن باقری که گفت:« ما اومدیم همدیگه رو بسازیم تا در نهایت جامعه ساخته بشه...» پس کو این اخلاق اسلامی و محمدی؟و هزاران حرف دیگر...واقعا حال به هم زن است. واقعا زننده است. واقعا زشت است.آیا من اجازه دارم ارتباطم با این افراد را کم و کمتر کنم؟فاطمهفاطمهThu, 23 Jul 2026 02:45:53 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/چرا-متن-نمی-نویسم-niynyito5948این عکس یه زمانی بین عکس‌های پروفایلم بود!داستان از این قراره که این مدت درگیر مراسم آقای شهید ایران بودم و همچنین امتحان‌های نهایی فردا شروع می‌شه و این ایام مثلا(!) داشتم از فرصت‌های جوانی(!) استفاده می‌کردم. خلاصه فعلا تمرکزم(!) روی این موضوع هست.ایده‌های زیادی برای نوشتن دارم، منتها هنوز فرصت نوشتن‌شون وا پیدا نکردم. یادداشت‌شون می‌کنم تا هرموقعی که شد بیام و بنویسم.فعلا اومدم بگم برام دعا کنید تا قشنگ امتحاناتم رو خراب کنم و دوباره بیام اینجا برای تمرین نوشتن!یا علیپ.ن: باورم نمی‌شود که اینقدر راحت نوشتم آقای شهید ایران... آخر مدت‌هاست از نوشتن درباره‌ی این غم امتناع می‌کنم...فاطمهفاطمهSat, 11 Jul 2026 14:22:58 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/باور-کنید-که-ما-بیشتر-از-خدا-سَرِمان-نمی-شود-igp6xe2wvms6آیه‌ها برای همه‌ی انسان‌ها حرف دارند!شدیدا گله‌‌مندم از کسانی که مدام از فلسفه و روانشناسی و... حرف می‌زنند؛ از معنای زندگی، از رسالت زندگی، از اتفاقات زندگی، از دلیل ریز و درشت اتفاقات زندگی، اما کلمه‌ای از حرف‌های قرآن و یا صحبت‌های حضرت علی به زبان نمی‌آورند!چطور موشکافی کتاب‌ کمدی الهی دانته را خوب بلدید، اما حرفی درباره‌ی این کتاب زیبا ندارید؟ چرا ما که می‌نشینیم پای این کتاب کرور کرور نکته و علم و دانش و حکمت و راه و روش درست می‌بینیم، آن وقت شما یک مشت افراد به اصطلاح تحصیل کرده حرفی ندارید؟ آهان چرا حرفی دارید. نهایتا بتوانید بگویید خدا خودش در قرآن گفته لااکراه فی الدین. که به استحضارتان می‌رسانم آیه‌ی بعدی را هم باید مطالعه کنید چون خیلی به این آیه ربط دارد!من نمی‌توانم باور کنم کسی ایرانی باشد و اهل فکر و تحقیق باشد، اما قرآن و سخنان حضرت علی و امامان و دیگر شیعیان ممتاز آن‌ها را نخوانده باشد یا به دنبال تحلیل و تفسیرش نرفته باشد(تاکید می‌کنم بر اهل فکر و تحقیق بودن). چرا. در یک حالت می‌توانم باور کنم. آن هم اینکه نادیده گرفته باشد و یا از عمد عبور کرده باشد و صادقانه از همه‌ی زوایا درباره‌ی موضوع تحقیق نکرده باشد.لااقل بروید این کتاب‌ها را باز کنید ببینید چه گفته‌اند. کسی نمی‌خواهد کسی را مجبور کند.فقط می‌گویم اگر مطالعه نکرده‌اید قدری زمان بگذارید و تأمل کنید!می‌دانید چرا اینقدر گله‌مند هستم؟ زیرا نوجوانان ساده‌ای مثل نوجوانی من دنباله‌روی شما و حرف‌هایتان می‌شوند بدون اینکه کلمه‌ای از کلام خدا را از دهان شما بشنوند. آن وقت برای همین گمان می‌کنند این کتاب هیچ حرفی برای امروز ما و الان ما ندارد! این نامردی شماست. می‌ترسید حال مردم خوب شود و کاسبی‌تان کساد شود؟!باور کنید که خدا حرف‌های زیادی برای شما دارد.باور کنید که از فلسفه و روانشناسی غرب دست شما را پر تر خواهد کرد برای سخنرانی.باور کنید که قرآن برای همه حرف دارد.باور کنید که با صحبت نکردن در این باره بزرگ‌ترین ظلم را به بشریت می‌کنید.باور کنید که خدا بیناست.باور کنید که شنواست.باور کنید که خدا تنها دانشمند عالم است.باور کنید که خدا تنها و بهترین روانشناس عالم است.باور کنید که آن 14 نفر بهترین انسان‌ها بودند.باور کنید که ما بیشتر از خدا سر مان نمی‌شود!فاطمهفاطمهWed, 01 Jul 2026 22:04:43 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/عروسک-خیمه-شب-بازی-oob9jtmvtmsiمن خیر تو رو می‌خوام!نمایش‌های خیمه شب بازی را تا به حال دیده‌اید؟ از نظرم نمایش‌های بسیار بامزه‌ایست، اما تا زمانی که موجود غیرزنده‌ای مثل عروسک در بند نخ‌ها باشد!من به تازگی یادگرفته‌ام که نگذارم شبیه عروسک‌های خیمه شب بازی بشوم. چطور؟ به این صورت که نگاه نمی‌کنم که دوست دارم تایید چه کسی را بگیرم و بنابراین طبق نظر او رفتار کنم. فکر می‌کنم و درست وغلط را تشخیص می‌دهم و براساس آن رفتار می‌کنم. شاید کسی بگوید تایید طلب بودی اما برای من اسمش احترام بود. احترام به حرف بزرگتر، حرف گوش کن بودن، خوب بودن و...! من تا همین چند سال پیش، دقیقا آن بچه مثبت جمع‌ها بودم. کسی که غیر از چیزهایی که مادرش به او گفته بود چیز دیگری نمی‌دانست و همینطور نمی‌گذاشت بچه‌های مدرسه چیزهای بد برایش بگویند و جلوی‌شان را می‌گرفت. الان که فکر می‌کنم این واقعا خوب نبود. من از هیچ چیز و هیچ کجا سر در نمی‌آوردم. این را وقتی متوجه شدم که اول دبیرستان بودم و دیدم در مقایسه با هم سن هایم چقدر عقب هستم و چقدر هیچ چیز نمی‌دانم... چقدر آن‌ها بزرگتر از من بودند و چقدر بیشتر از من می‌دانستند. از اینجا شروع ماجراجویی من و به قول مادرم حرف گوش نکردم‌هایم شروع شد.( تغییر من مصادف شد با شهادت سردار بزرگ اسلام حاج قاسم و سرآغاز تغییری که خوشایند خانواده و به خصوص مادر نبود. او علت موفق نشدن من در کنکور را همین تغییر می‌داند! از نظر من اصلا اینطور نیست زیرا اگر الان زنده‌ام و کمی امید به زندگی دارم به دلیل فهمیدن و آشنا شدن با همین حقیقت‌هاست. دقیقا به چیزی که من را سر پا نگه داشته می‌گویند علت بیماری؟)القصهاگر انسان بخواهد طبق نظر دیگران زندگی کند، سرباز و بنده‌ی آن‌ها شده است و از خود غافل می‌شود.این موضوع کاملا با اسلام تفاوت دارد که می‌گوید: هر چیزی به غیر از خدا و حرف‌هایش را فراموش کن.گاهی باید تبدیل بشویم به بچه‌های حرف گوش نکن، بلکه بتوانیم برای خودمان، طبق توانایی‌ها، علایق و استعدادهای خودمان زندگی کنیم.اگر من براساس حرف والدین زندگی کردم بیشتر به شبیه عروسک خیمه شب بازی بودم تا کسی که دارد زندگی می‌کند و زندگی کردن یاد می‌گیرد و خوشحال و موفق است.( یادم نمی‌رود که مادرم می‌گفت اگر مدرسه نمونه دولتی قبول نشدی اصلا دیگر نمی‌خواهد درس بخوانی! خودش می‌گوید من این را هیچ وقت نگفتم. اما به خوبی ساعت و روز و مکان و لحن را به یاد دارم.)دوست ندارم این را بگویم اما اکثر والدین می‌خواهند فرزندشان آن چیزی که آن‌ها می‌خواهند بشود تا چیزی که خود فرزند می‌خواهد، که مبادا از همکار یا خواهر یا فامیل کمتر بشوند! نمی‌خواهند کسی ذره‌ای فکر متفاوت درباره‌ی آن‌ها بکند.(معیار برتری انسان‌ها در اسلام فقط پرهیزکاری‌ست نه چیزهای دیگر... علاقه‌ام به این دین اینجا هم فوران کرد.)یک جمله‌ای می‌خواندم که هرچند کمی ناامید کننده اما تقریبا درست است: در خانواده‌ ایرانی حفظ آبرو از سلامت روان فرزند مهم‌تر است.احتمالا با خواندن این متن به نتیجه می‌رسید که این شخص مسلمان خوبی نیست. ایرادی ندارد. ما انسان‌ها کامل نیستیم. حتی مسلمان‌ها...پ.ن: امروز کتاب هدف زندگی از شهید مطهری رو مطالعه کردم. واقعا ذهنم باز شد.فاطمهفاطمهMon, 29 Jun 2026 00:22:11 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/طرفداری-نکن-ما-خوشمون-نمیاد-ecqo3iyhnn65طرفداری خوب نیست. طرفداری نکن. ما خوشمون نمیاد!(اون وقت مجبور می‌شیم طعنه و کنایه بزنیم بهت و مسخره‌ت کنیم و اعصابت رو خورد کنیم!)داستان من با این فامیل ادامه داره...می‌خوام مقداری از صحبت‌هاشون رو اینجا بنویسم. اگر می‌دونید ذهنی دارید که درگیر می‌شه و نمی‌تونه تفکیک کنه و شبهه‌ها رو برطرف کنه، ادامه‌ی نوشته رو لطفا نخونید. ( فقطه به یک شرط به خوندن ادامه مطلب برید که قول بدید هرجا شک کردید به چیزی یا درگیرش شدید و شبهه شد براتون، برید صادقانه تحقیق کنید و بگردید و جواب رو پیدا کنید.)گزیده‌ای از صحبت‌ها:دین از سیاست جداست!( من: پس چرا امام زمان قراره بیان حکومت جهانی تشکیل بدن؟ ) جواب: نه اصلا همچین چیزی نیست!چرا حسن آقا میری که حرف مردمو میزد خلع لباس شد؟طرفداری کردنت اشتباس!(این حرف برای من مثل اینه بهم بگن از خواص داروهایی که دردها رو خوب می‌کنه حرف نزن. دقیقا هیمنقدر مسخره.)چرا آخونده امروز گفت کسی که حجابش رو رعایت نمی‌کنه یعنی برای خودش ارزش قائل نیست؟ من دیگه پامو اینجا نمی‌ذارم. من نمی‌خوام برای خودم ارزش قائل بشم!چرا پرونده‌های سیاسی رو به من نمیدن و بسیجیا و سپاهیا شدن همه کاره‌ی مملکت؟( اون جا من گفتم انتظار ندارید که این پرونده‌ها رو به دست براندازها و طرفدارای سس خرسی بدن؟)بعد از نشان دادن کلیپ صحبت‌های مداح معروف: چرا این حق انتقاد داره بعد من که حرف بزنم می‌شم برانداز؟راستی رهبرتون کجاست؟؟؟چقدر ساده‌ای تو که فکر می‌کنی رای دادنت تاثیر داره. تو از ایسن سیستم و اون بالاهاش هیچ خبری نداری. چهارتا فیلم و کلیپ می‌بینی بعد فکر می‌کنی رای تو خیلی مهمه و تاثیر داره!اااانهایتا حرف حاج قاسم که زندگی‌ام با شهادت‌شان زیر و رو شد به یادم می‌آید:امروز قرارگاه حسین بن علی، ایران است. بدانید جمهوری اسلامی حرم است و این حرم اگر ماند، دیگر حرم‌ها می‌مانند. اگر دشمن، این حرم را از بین برد، حرمی باقی نمی‌ماند، نه حرم ابراهیمی و نه حرم محمّدی (ص).فاطمهفاطمهThu, 25 Jun 2026 16:56:17 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/چرا-من-نبایدسوال-ها-و-فکرها-qzwhoh3uv0xjعکس نسبتا بی‌ربطچرا من نباید الان به جای یک نخبه‌ی علمی باشم؟چرا من نباید الان درگیر آزمون دور دوم المپیاد علوم انسانی باشم؟چرا نباید الان درگیر کارهای فارغ التحصیلی‌ام باشم به جای سر و کله زدن با کنکور ورود به دانشگاه؟واقعا این‌ها برایم سوال است و به شدت دردآور است.قبلا فکر می‌کردم به زودی رتبه برتر در کنکور می‌شوم و زندگی هیجان انگیزی خواهم داشت.اما اکنون می‌بینم حتی از پس کنکور هم برنیامده‌ام.چرا من نباید راهنمایی می‌داشتم که من را به سمت راه‌ها و مسیرهای درست هدایت کند؟چرا باید در حانواده‌ای باشم که به موضوع مهمی مثل استعداد می‌گویند چرت و تازه باید قانع‌شان کرد و در نهایت هم نپذیرند و بگویند این‌ها هیچکدام برات نان و آب نمی‌شود؟ (من به که بگویم که من نان و آب نمی‌خواهم. من شکم سیر نمی‌خواهم.)چرا؟چرا؟چرا؟لااقل کاش دلیل قانع کننده‌ای پیدا می‌کردم و سراغ باقی زندگی‌ام با آسودگی خاطر می‌رفتم...واقعا نمی‌فهمم من برای چه خلق شده‌ام. فقط دعا می‌کنم هرچه زودتر از این مخمصه آزاد شوم.فاطمهفاطمهTue, 23 Jun 2026 02:07:07 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/آیا-مهربان-بودن-اینقدر-سخت-است-bl2wusgr8j2mاشتباه نکنید. در این نوشته قرار نیست مطلل علمی بگم.تا حالا شده احساس کنید هیچکس سمت شما نیست و هیچکس نمی‌فهمه منظور حرفای شمارو؟من الان دقیقا توی همین موقعیت هستم. جایی که به خاطر اختلاف عقیده‌‌ام با فامیل، در هیچ دیداری نیست که طعنه و کنایه نشنوم. تقریبا از هر 5 جمله، 3 جمله تمسخر و طعنه است.روزهای اول که اینطور برخورد می‌کردند خیلی ناراحت می‌شدم و می‌زدم زیر گریه.الان هم اگر خودم را ول کنم همان لحظه گریه خواهم کرد اما چون مادرم می‌گوید من حساس هستم، سعی می‌کنم کمتر گریه‌ام بگیرد و بیشتر حرف‌ها و احساساتم را درون خودم می‌ریزم. بله من حساس هستم، اما گریه‌های من از ضعف نیست، از شدت بی‌رحم بودن انسان‌هاست.این‌ها که مثلا فامیل نزدیک هستند اینطور اذیت می‌کنند. وای به حال غریبه‌ها.گاهی به این فکر می‌کنم که چقدر تحقیر شده‌اند، که اینطور تن به تمسخر و طعنه و کنایه می‌دهند...من واقعا این افراد را دیگر نمی‌شناسم. عمیقا احساس می‌کنم با هفت پشت غریبه دارم حرف می‌زنم و زندگی می‌کنم.تحمل اینکه کسی به حقیقت دین دست پیدا کرده اینقدر سخت است؟من احساس می‌کنم حتی در خانه خودمان هم اگر بمیرم(که ای کاش آن مرگ با عزت‎‌ برایم اتفاق بیفتد) و پدر و مادر سرکار باشند، تا شب که برگردند اصلا متوجه نخواهند شد که مرده‌ام و در خانه افتاده‌ام. آن‌ها اصلا نه تماسی می‌گیرند نه تلاشی می‌کنند راه ارتباطی ایجاد کنند تا از حال من با خبر بشوند. عمیقا فهمیدم که حال من برایشان مهم نیست. یعنی در واقع اصلا متوجه من نیستند و شاید وقتی نباشم بیشتر و بهتر توجه کنند و مهربان‌تر بشوند.شاید هم اینطور نباشد.شاید وقتی این متن را می‌خوانید سرشار از حال بد و ناامیدی باشد، دقیقا همینطور است. گاهی اطرافیان، آدم را به جایی می‌رسانند که تحمل زندگی برایش سخت می‌شود.آیا مهربان بودن اینقدر سخت است؟ آیا همدردی کردن اینقدر سخت است؟اگر درمان نیستید لااقل درد و زخم نباشید.در نهایت هم می‌گویم:من همچنان می‌مانم برعقیده‌ای که خدا لطف کرده است و به من داده است و من با تحقیق و تفکر آن را به دست آورده‌ام.باشد که حسود‌ها و حقیرها، معنی رفتارها و گفتارهای من را بفهمند. باشد که من هم لیاقت بندگی خدا را پیدا کنم.فاطمهفاطمهThu, 18 Jun 2026 08:56:54 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/خشم-اژدهامردودشدن-آزمون-آیین-نامه-ی-رانندگی-با-یک-غلط-اضافه-boenmcbt2y36چند سالی است که زندگی‌ام سرشار از شکست‌های پی در پی شده است.دقیقا مثل همان وقت‌ها نمره‌ی قابل قبول می‌گرفتم و می‌حواستم تا ابد به خانه نروم و با مادرم رو به رو نشوم. این هم یک شکست دیگر.می توانم دلم را با کتاب های توسعه فردی که می گوسند بیشتر شکست بخور خوش کنم...در وهله‌ی اول باید بگویم:دیگر نوشتن را به خاطر خوب ننوشتن رها نمی‌کنم. از فضای دوستانه‌ و صمیمی ویرگول استفاده می‌کنم، و درباره‌ی هرچیزی که بتوانم و احساس کنم برای شما هم مفید است، می‌نویسم.شاید روزانه، شاید هفتگی،شاید ماهانه، شاید نه هیچی نهایتا ماهیانه یک متن رو ان‌شاءالله می‌نویسم.(دقت کردید یادگرفتم نیم‌فاصله استفاده کنم؟)بازگشت همه به سوی ویرگول است!در وهله‌ی دوم(!) هم باید بگویم که:یک ماه است که بیماری مسری عجیبی وارد خاندان (!) چهار نفره‌ی ما شده است. به نام ورم ملتحمه‌ی چشم!مادرم تقریبا بیست روز است که درگیر این بیماری است. من در روز یازدهم و برادرم در روز نهم است. مادرم پس از عمل جراحی وقتی از بیمارستان مرخص شد چشمانش قرمز بود.پس از او من مریض شدم و بعد هم برادرم.بله درست حدس زدید. پدرم از ما نگرفت! خداروشکر.وقتی می‌گویم خداروشکر عمیقا و از ته دل می‌گویم، همچنین دعا می‌کنم هیچکس این بیماری را نگیرد.به مدت یک هفته شب تا صبح و صبح تا شب ترشحات عفونی از چشمم بیرون می‌آمد.هرکدام از چشم‌هایم تبدیل به یک گردو شده بود.بینایی‌ام به واسطه‌ی یک لایه‌ی سفید رنگ روی چشم مختل شده بود.(گرچه الان پس از قطع‌شدن ترشحات و از بین رفتن لایه‌ی سفید رنگ،همچنان تاری دید دارم.) درد داشت و موقع سجده انگار چشم‌‌هایم می‌خواست از حدقه در بیاید!وهله‌ها را تمام می‌کنم و سراغ اصل موضوع می‌روم.بعد از یازده روز مبارزه(!)با ورم ملتحمهِ‌ی چشم دو روز پیش یادم افتاد که پانزدهم اردیبهشت آزمون آیین‌نامه دارم.رفتم سراغ فایلی که مربی ام فرستاده بود و یک دور تمام بیست آزمون را مطالعه کردم. می‌خواستم آزمون ندهم زیرا با خودم گفتم آماده نیستم. بعد مادرم گفت نه برو ببین چطوریهو(ایشان بعد از نتیجه چنان با صحبت‌هایش مرا نوازش کرد که اگر کمی در دلم گفتم اشکالی ندارد، آن هم از بین فت و جایش را به عذاب وجدان،گریه،خشم و گله و شکایت از خدا داد...)شاید به ظاهر چیز مهمی نباید اما برای من که برای خودم ابهت و دبدبه و کبکبه قائل بودم،خیلی سخت بود این نتیجه. شاید دلیل اصلی شکست خوردن هایم همین باشد که فکر می کنم کسی هستم!بعد از این آمون تنها چیزی که در ذهنم می چرخید این بود که رها کن دختر.رها کن این فشارها برای گرفتن نتیجه‌ی عالی رو.تو آدمش نیستی. از این به بعد فقط کاری که فکر می‌کنی درسته رو انجام بده.بدون اضطراب.(البته که می‌دانم اضطراب عضو جدا نشدنی از من هست)وقتی کمی به زندگی‌ام نگاه می‌کنم چیزی که ازنظر جامعه مفید و دهن پر کن باشد ندارم...احساس می‌کنم وقتی به خواستگارها(3تا) گفتیم چهار سال است پشت کنکوری‌ست دم‌شان را روی کول‌شان گذاشتند و رفتند... :))))))عمیقا انتظار راهنمایی از شخصی دانا را می‌کشم...فعلا همین.یاعلی. فاطمهفاطمهTue, 05 May 2026 21:42:36 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/این-همه-درس-خوندی-آخرش-هیچی-payni2f8kyaaبزنم به دل طبیعت و دیگه برنگردم.صفحه دست انداز:این همه درس خوندی آخرش هیچی!چی هیچی؟مثل من بیکاری دیگه!بیکاری من و تو خیلی فرق داره! من درسته بیکارم ولی حافظه‌ام خیلی قویه!حافظه‌ات قویه که چی بشه؟الان می‌تونم کل جدول مندلیف رو از حفظ بگم! تو می‌تونی؟چه فایده‌ای وقتی حتی پول خرید یه بطری آب معدنی رو نداری؟درسته پول خرید آب معدنی رو ندارم ولی می‌دونم عناصر شیمیایی آب چیان!یعنی وقتی تشنه بشی به جای آب خوردن، عناصر شیمیایی‌ آبو مرور می‌کنی ؟!به گمانم تمام مدت وقتم را تلف کرده بودم...فاطمهفاطمهMon, 06 Oct 2025 14:46:28 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/شاید-نویسنده-ofrl05aatdhyچشم انداز آیندهمن فضای ویرگول را واقعا دوست دارم.همینطور بیشتر افرادی که اینجا مطلبی می نویسند.اما مسئله ای که برایم وجود دارد ترس از انتشار نوشته هاست که به نظرم به جاست.نوشتن هرمتنی و هرچیزی که به ذهنم می رسد درست نیست.نمی توانم مسئولیت تاثیری که بر خواننده می گذارد را بپذیرم، و همینطور واقعا آنقدر پخته نیستند که به درد انتشار بخورد.دلم می خواهد زمانی نوشته هایم را منتشر کنم که برای خوانندگان مفید باشد، پس شاید بهتر است تا اطلاع ثانوی به مطالعه ی نوشته های دیگران و خواندن کتاب های مورد نیازم بپردازم.فاطمهفاطمهTue, 29 Jul 2025 01:38:00 +0330https://virgool.ir/@m_36982895/سلام-مجدد-l18nugr2iucwبه گذشته نگاه نکن!(البته یکمش بد نیست.)سلام!من دوباره برگشتم.بعد از دو سال ماجراجویی.از این دوسال جمله‌ای به یادگار آورده‌ام .ما انسان ها برای شغل، پول، مهارت،دوستی، ارتباط و... آفریده نشده‌ایم!راستش را بخواهید بهای زیادی برایش پرداختم.تمام.فاطمهفاطمهWed, 04 Jun 2025 16:36:08 +0330