https://virgool.ir/feed/@m_36678811fa2026-11-12 06:32:02https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_36678811https://virgool.ir/@m_36678811/فرعی-اول-از-اصلی-دوم-۵-zltg6i969fgaفرعی اول از اصلی دوم ۵ـ خوب. خانم جان. حاضری....بریم؟؟ـ ببین. من تصمیم خودم رو گرفتم. دیگه نه امروز و نه هیچ وقت دیگه با اون لگن که تو بهش میگی رخش؛ جایی نمیام!!. اصرار زیادی هم نکن. اصلا من خودم یک آژانس می گیرم و میرم. تو هم با همون رخش خودت بیا و با همون هم برگرد. اون د ور ور ها هم که پارک میکنی ؛ جایی به زبون نیار که من زن توام. درست شد؟ افتاد؟ـ آخه ؛ آدمیزاد. تو امروز اول صبحی چی خوردی که مثل بمب افکن افتادی سر من و دست بردار هم نیستی. هزار دفعه برات توضیح دادم . این هم هزار و یک دفعه. اون ماشین خارجیه برای مسافرت و رفتن به خارج از شهره. خداد تومن پولش رو دادیم برای اینکه تو جاده های خارج از شهر یک ماشین امن و امان و خوشگل و آبرومند داشته باشیم. این رخش دم در هم برای داخل شهر و کارهای دم دستیه. آخه حیف نیست که این ماشین به این دسته گلی رو برداریم و بریم باهاش سیب زمینی و پیاز و کدو بخریم؟؟ـ حیف اون بابای خدابیامرزم بود که رفت و ندید که تو مرد کچل و خسیس چه بلایی داری سر عزیز دردونش میاری. آخه آدم بی عقل ؛ داری از سن شصت سالگی هم رد میشی. بدبخت خسیس فکر میکنی چند سال دیگه میتونی رانندگی کنی.هان؟ آخه من سیاه بخت به کدوم خدا بگم که شوهر من پنج ساله ماشین خریده و تا حالا سه هزار کیلومتر باهاش راه رفته!!.فکر کنم میخوای از ماشینت به عنوان تابوتت هم استفاده کنی. وگرنه این حد از فلک زدگی دلیل دیگه ای نمیتونه داشته باشه.یک کلام؛ ختم کلام. من دیگه تا آخر عمرم پاهام رو تو اون لگن بیست سال پیش نمیزارم. تمام.ـ لعنت خدا بر شیطون حروم زاده. باشه. این دفعه هم تو برنده. چند به هیچ به نفع تو. ولی اگه زیر کفشت کثیف باشه؛ حق نداری سوار بشی. گفته باشم.ـ اصلا ایندفعه میخوام پاهام رو بکنم تو مدفوع گاو و گوسفند و با همون کفشها سوار بشم. حق حرف زدن هم نداری. اصلا میخوام یک کمی پشگل گوسفند بریزم زیر پام و زیر کفشهام لگد مالش کنم . میخوام از بوی پشگل لذت ببرم. حق حرف زدن هم نداری. مفهوم؟؟ـ خانم. شما با من دعوا نکن. اصلا مدفوع آدم به خودت بزن. اینجانب فقط سکوت می کنم. از همین الان هم روزه سکوت من شروع شد.بله. هنوز ده دقیقه ای از خونه دور نشده بودیم که پشت چراغ قرمز یک چهار راه شلوغ گیر کردیم. استرس اینکه هر لحظه ممکن بود یک جوان بی احتیاط با این ماشینهای قدیمی که فنر های اون رو هم کوتاه کرده باشه و صدای موزیک داخل ماشینش هم گوش فلک رو کر میکنه و در حالی که از شدت غلظت دود سیگار و شیشه های دودی اصلا داخلش معلوم نمیشه ؛ بیاد و از کنار ماشین من رد بشه و ضربه ای به ماشینم بزنه و فرار کنه ؛ آرامش من رو گرفته بود.تو اون لحظه پشت چراغ قرمز فقط از خدا یک چیز می خواستم و اونهم این بود که این ماشین رو از شر جوونها و نیسان آبی مخصوص مصالح فروشها و اتوبوس شرکت واحد و تاکسی و بخصوص موتورسوارها حفظ کنه و هیچکدوم از اینها نزدیک من نیان.توی همین افکار بودم که یک لحظه متوجه شدم که یک پسر بچه با یک تیکه کهنه پارچه کثیف مشغول پاک کردن شیشه ماشین منه. بی اختیار شیشه رو پایین دادم و سرش داد زدم: مگه کوری؟؟ مگه نمیبینی که این ماشین از صد تا مثل تو تمیزتره؟ خودم همین امروز برقش انداختم. برای چی شیشه ماشین رو کثیف میکنی؟ پیاده بشم یکی بزنم تو گوشت؟ برو کنار. دست به ماشین من نزن.خانم که تا این لحظه سکوت کرده بود یواشکی گفت: بابا جان ؛ یک هزار تومنی بزار کف دستش. گناه داره. تو این هوای سرد آخر پاییزداره زحمت می کشه تا یک دوزار پول در بیاره.و من با عصبانیت جواب دادم: غلط کرده که گناه داره. نمی خواد نگران اینها باشی. اینها صد تا مثل من و تو رو می خرن و آزاد می کنن.و باز رو به پسره کردم و گفتم: برو کنار. برو. وگرنه پیاده بشم روزگارت سیاهه.پسر بیچاره مظلوم هم یک کمی خودش رو کنار کشید و مظلومانه روی بلوکهای کنار بلوار به فاصله یک متری ماشین من نشست. همون لحظه دست برد توی جیب شلوارش و یک چیزی برداشت و شروع کرد با اون بازی کردن.از اونجایی که بخاطر کثیف شدن ماشین خیلی عصبانی بودم و منتظر اولین فرصت تا این لکه ننگ رو پاک کنم؛ کمتر حواسم به پسره بود و خیلی نگاهش نمی کردم.چراغ راهنمایی سبز شد و من ماشین دنده اتوماتیک خودم رو به حرکت در آوردم و خوشحال از اینکه بالاخره ازاین چهار راه لعنتی عبور میکنم. و انشالله که تو مسیر از این مزاحم ها نباشه.درست در لحظه عبور از چهار راه متوجه یک صدای خش خش غیر عادی تو ماشین شدم. خش خش از سر گلگیر جلو شروع شد؛ از درهای سمت چپ جلو رد شد و بعد از گذشت از گلگیر عقب تمام شد و قطع شد. یک لحظه نگاهم به آینه سمت خودم افتاد و دیدم که پسر شیشه پاک کن با یک جسم تیز از سر تا ته ماشین من رو خط انداخت و الفرار.همون لحظه ترمز دستی رو کشیدم و از در بیرون زدم ولی درست مثل پچه های فیلمهای کارتنی دود شد و رفت هوا. از طرفی صدای بوق ممتد ماشینهای پشت سری هم قدرت هر گونه تصمیم گیری رو از آدم می گرفت.خلاصه اینکه بعد از گذشت از چهار راه یک گوشه ایستاده و تازه متوجه عمق فاجعه شدم. خراش ایجاد شده با هیچ پولیش یا کلک دیگه ای از بین نمیرفت. و حتما بایستی سمت چپ ماشین به کلی رنگ می شد.از این به بعدش رو اصلا نفهمیدم که چی شد و چه اتفاقی افتاد و فقط میدونم که الان تو ماشین قدیمیه نشستیم و در حال رفتن به بازار هستیم.خانم هم هر جا میشینه میگه: آدم عاقل ماشین خوبشو نمیبره تو خیابون. ماشین خوب برای مسافرت خارج از شهره. برای مسیرهای داخل شهری همین ماشین قدیمی از سرمون هم زیادیه....هفتم آذر هزارو چهارصدحمیدرضا خالقیحمیدرضا خالقیSat, 04 Jun 2022 11:24:18 +0430https://virgool.ir/@m_36678811/یا-هو-۵-hloalj4gr1ouیا هوآقا این برنامه های تلویزیون هر چی که چرند و پرند باشه و الکی باعث اتلاف وقت ؛من یکی حاضر به دست کشیدن از آن نیستم.چرا؟ بخاطر برنامه راز بقا و دنیای حیوانات.به نظر من همین یک بر نامه از کل برنامه های دیگر تلویزیون جالب ترو قشنگ تره .نمی دانم دیروز بود یا پریروزکه کانال بی بی سی یک برنامه یک ساعته دنیای وحش داشت. یک قسمت از برنامه که خیلی جالب بود این بود که چند قلاده خرس گریزلی تازه از خواب زمستانی بیدار شده بودند.و همگی کنار خلیج آمده و مثل مشتری های رستورانها یک گوشه نشسته و منتظر یک اتفاق بودند.حالا اتفاق چی بود؟بله،نهنگ های قاتل یک بچه نهنگ را شکار کرده بودند و قسمتی از بدن او را خورده بودند و مابقی لاشه را به امان خدا رها کرده بودند. لاشه بچه نهنگ توسط جریان آب به ساحل آورده شد و آنجا بود که مهمانی خرسها شروع شده و دلیل انتظار آنها معلوم و ...خوب اینها را برای چی گفتم؟خودم هم نمی دانم.ولی سعی میکنم یک قصه کمی مرتبط با آن تعریف کنم.شاید هیچ ارتباطی با مطلب نداشته باشد....اوایل سال 57 بود و مردم هر روز و به هر بهانه ای دور هم جمع می شدند و شعار میدادند. از بالای خیابان به پایین و از شرق به غرب حرکت می کردند .هر نوع شعاری می دادند. از لعنت فرستادن بر شاه و خانواده اش تا روابط سری بین فرح و کارترو حتی گاهی شعارهایی که خودشان هم نمی دانستند که چه میگویند مثل"امریکا توخالیست......ویتنام گواهیست".برای من هم که هیچ برنامه ای متنوع تر از تماشای تظاهرات و پی گیری اتفاقات آن نبود.که برای خودش کلی فیلم سینمایی بود.یکی از روزهایی که هوا هوای تظاهرات بود و جمعیت نسبتاً خوبی دور هم جمع شده بودند و شعار می دادند، ناگهان از سر خیابان سرو کله چند تا کامیون ارتشی با آن قیافه های وحشتناک پیدا شدند و ارتشی ها هم که ظاهراً از قبل وظایف خودشان را خوب می دانستند به محض برخورد با تظاهر کنندگان و در کسری از زمان از کامیون پیاده شدند و با شلیک تیر هوایی به سمت مردم حمله ور شدند. مردم غیور و شجاع هم که دیدند هوا خراب و خطرناک تر از آنی است که بشود مقاومتی کرد، همگی فرار را بر قرار ترجیح دادند و هر کدام در گوشه ای پنهان شدند.من هم که طبق معمول در حال پرسه زدن در اطراف جمعیت بودم، وقتی دیدم وضعیت قرمز است و خطرناک، اول کار سعی کردم یک خانه یا مغازه که درش باز باشه را پیدا کنم و خودم را درون آن پناه دهم ،ولی هر چی به اطراف نگاه کردم همه درها بسته بود و مغازه ها هم که زودتر احساس خطر کرده بودند و تمام کرکره ها را پایین کشیده بودند.خوب حالا باید چکار کنم؟ سربازها هم که هر لحظه نزدیک تر می شدند.اگر مرا می گرفتند ،کمترین ضربه ای که میخوردم چند تا لگد با پوتین بود که بعدش را خدا خبر داشت و بس. بنا بر این بطور کاملا غیر ارادی و نا خواسته به زیر یک ماشین پیکان که گوشه خیابان پارک شده بود خزیدم.و همانجا بود که هر چی دعا و نیایش بلد بودم یکدفعه به کارم امد.اول دعای "و ان یکاد" و بعد از ان "امن یجیب" و در حالی که از شدت ترس و تا خیس کردن خودم یک قدم دیگه باقی مانده بود و من چشمهای خودم را بسته بودم و با خودم عهد می کردم که دیگه از این غلطها نکنم ،متوجه شدم که نظامی ها از کنارم رد شدند و حدود 50 متر از خیابان را طی کردند و تظاهر کننده ها را دنبال کردند.وقتی که جمعیت بطور کامل متفرق شد و خیابان به کلی خالی از ادم شد ،فرمانده انها با صدای بلند دستور داد که به عقب برگردند و دوباره سوار کامیون شوند تا به جای دیگری بروند.ظاهراً با بیسیم به انها خبر داده بودند که در جای دیگری تظاهرات شده و انها را هم باید متفرق کنند.از قضیه چند دقیقه ای گذشت و کامیونها رفتند.و خیابان تبدیل شد به شهر ارواح. تا چند دقیقه ای هیچ جنبنده ای (غیر از گربه ها و موشهای فاضلاب)در ان دور و اطراف دیده نمی شد.با احتیاط کامل از زیر ماشین بیرون امدم.اول قصد داشتم به سرعت به خانه بروم.اما صحنه ای را دیدم که تصمیمم عوض شد.بله ،کف خیابان پر شده بود از اشیائ جامانده از مردم.شاید بیش از 100 عدد لنگه کفش ،دسته کلید ،چاقوی ضامن دار ،تسبیح ،ناخن گیر و ....بهتر از این نمی شد.کفش ها که به درد من نمی خورد.کلید ها هم همینطور.ولی چاقو و پول خرد و تسبیح و انگشتر و ....چرا.سریع مشغول شدم و تا سر و کله مردم یکی یکی پیدا شود ،کلی از این ات و اشغالها را جمع کردم و به خانه امدم.اینکه چند تا دمپایی از مادرم نوش جان کردم(بخاطر اینکه در ان شرایط بیرون بودم) یادم نیست و اهمیتی نداشت.مهم گنجهایی بود که به دست اورده بودم و تا سالیان سال انها را داشتم .و برای به دست اوردن هر کدام هم قصه هایی از خودم ساخته بودم که برای بچه های محل تعریف می کردم.حدود 50 تا پوکه فشنگ هم با خودم اورده بودم که جزیی از گنج بزرگ شخصی من بود.از ان به بعد چندین مرتبه دیگه به قصد شکار لحظه های ناب تظاهرات رفتم ولی متاسفانه هیچ وقت موفق نشدم.هنوز هم ارتباط بین خرسها و قصه خودم را نفهمیدم.......18 فروردین نودو هشت حمیدرضا خالقیحمیدرضا خالقیSat, 04 Jun 2022 11:22:25 +0430https://virgool.ir/@m_36678811/یا-هو-۴-zybqq34o10sqیا هو1-امروز ساعت 8 صبح و در حالیکه در کانالهای شبکه مجازی در حال اتلاف عمر عزیز بودم به یک مطلب جالب برخورد کردم که نوشته بود:شخصیت و منش و رفتار هر فرد میانگین 5 نفر از نزدیک ترین افراد به ان انسان است.یعنی اگر 5 نفر از افرادی که نزدیک ترین انها به من هستند را درون یک هاون بریزیم و بکوبیم و سپس داخل یک میکسر خوب مخلوط کنیم ،می شود من.2-ساعت 10 صبح به اتفاق یکی از دوستان شکموی خودم و بدور از چشم عیال سری به کله پزی نزدیک اداره زدیم.و همینطور که منتظر اماده شدن غذای لذیذ بودیم تلویزیون هم میدیدیم.برنامه جالبی بود.از بزرگان ایران زمین که در سال 97 فوت کرده بودند ،هر کدام چند ثانیه ای نشان می داد.حدود 20 نفری بودند.اول کارگردانهای تلویزیون و سینما،بعد بازیگران قدیمی،بعد اهنگ سازان،دوبلور ها،نویسنده های فیلمها،و در نهایت عروسک گردانها و یک نفر خانم مجسمه ساز ارمنی.3-ساعت شش یا شش و نیم صبح بود که بالاجبار از خواب بیدار شدم چون باید پسرم را به ایستگاه قطار می رساندم که اول ساعت اداری تهران باشه.رادیوی ماشین روشن بود .برنامه تقویم تاریخ می داد.مجری برنامه می گفت:امروز سالروز مرگ علامه ...از علمای بزرگ حوزه نجف است.ایشان درس خارج فقه را نزد ان یکی علامه تلمذ کرده اند و ...امروز روز چندم اعتکاف است یعنی فرشته ها به ازای هر یک روز ان صدها میلیون ثواب می نویسند و....4-ساعت 9 صبح و به رسم همه روزه تعدادی روزنامه برای اداره می اورند که به ترتیب اول مدیران می خوانند،اگر شانس بیاوریم ما هم می توانیم بعد از انها نگاهی بکنیم.تمام روزنامه ها مجانی است.اصولا کسی برای روزنامه پول نمی دهد.غیر از روزنامه های ورزشی.اتفاق جالب هم اینه فقط سه تا روزنامه معمولی بصورت مجانی وجود داردو بیش از 20 عدد روزنامه ورزشی را کارمندان شریف می خرند و تمام ورقهای ان را هم میخوانند و برای همدیگر هم نقل می کنند5-ساعت 11 ،تعدادی از خانمهای اداره دور هم جمع شدند و به شدت مشغول تمرکز روی یک مطلبی که در موبایل یکی از انهاست ،هستند.بطور اتفاقی از پشت سر انها رد می شدم که حس فضولی ام گل کردو نگاهی از دور به صفحه موبایل انداختم.چند مدل مو و ارایش خلیجی و ماسکهای صورت و پوست و مو و....6-ساعت 2 عصر بود که از اطاق بغلی سر و صدای چند تا همکار بلند شد.بحث شدیدی در خصوص اینکه خواننده های ایرانی بهترند یا خارجی ها و.......راستی یادم رفت بگویم که طی دیروز و امروز سیل و طغیان رودخانه ها و اب گرفتگی کل کشور را در بر گرفته و خیلی ها را بی خان و مان کرده و تعدادی هم کشته شدند که همه اش بخاطر عدم رعایت اصول مهندسی بوده ....6 فروردین نودو هفتحمیدرضا خالقیحمیدرضا خالقیSat, 09 Apr 2022 19:06:51 +0430https://virgool.ir/@m_36678811/فرعی-اول-از-اصلی-دوم-۴-u2k8u5j56h0iفرعی اول از اصلی دوم ۴خوب. به سلامتی و خیر و خوشی و میمنت؛ بعد از سی سال کار شرافتمندانه به درجه رفیع بازنشستگی نایل آمدم. برای همین تصمیم گرفتم اول از همه چند تا مسافرت با کلاس و درست و حسابی برم. از اون مسافرتهایی که آدم پولدارها و باکلاسها میرن. یعنی تو این هتلهای شیک و بالا شهری و تو اطاقهای درجه یک می خوابند و کنار استخر هتل در حالی که یک حوله خوشگل پوشیدند( از این حوله هایی که می پوشند و کلاه هم داره و خیلی هم آلامده) و مشغول نوشیدن آب پرتغال با نی هستند.( اون نی خیلی مهمه. تازه باید یک تیکه از پرتغال هم به بالای لیوان چسبیده باشه). از اونهایی که تو یک بشقاب بزرگ براشون خرچنگ سرخ شده میارن. از اون جاهایی که آهنگ جاز خیلی ملایم کنارشون می نوازن. از اون جاهایی که....ـ هوی....ـ ها....بله...چیه؟؟ـ حاجی. بلند شو بزار باد بیاد.دوزار پاداش بازنشستگی واریز کردن تو حسابت؛ مست شدی افتادی تو خیابون؟!ـ خوب. خانم . یک دفعه هم ما از این کارها بکنیم. چی میشه؟...ببین تصور کن...ـ بلند شو. بلند شو برو یک کم خرید کن که خونه حسابی خالیه. یک سری هم به پارک بزن. بزار به صورتت باد بخوره از خواب بیدار بشی.اینقدر ور دل من نشین. راستی امروز قیمت دلار یک کم ارزونتر شده. اگه فردا هم همینطور بود برو بازار و تمام پاداشت رو دلار بخر. اینطوری حداقل ارزش پول پایین نمیاد و حفظ میشه.ـ بابا جان. آخه تا کی باید ذهن من و تو فقیر باشه؟! تموم عمرمون که نتونستیم یک ولخرجی درست و حسابی بکنیم. بزار حالا که این پاداشه رسیده حداقل یک بخشی از اون رو بزنیم به صفا و مروه.ـ پاشو بابا. ذهن فقیر تویی.الکی ثروتمند ها هر روز پولدارتر نمیشن و فقیر ها فقیر تر.ـ قیمت کردم. بابا جان. با پول بازنشستگی من کلا میشه پنج هزار دلار خرید. یک کمی هم باید از حقوق این ماه بزاریم روش. وگرنه روند نمیشه.ـ خوب. پس همین امروز برو بازار و پنج هزارتا رو سریع بخر و بیار تا من هم یک جای خوب تو خونه پیدا کنم و مخفیش کنیم. این روزها دزد زیاده و خطرناک. تو هم به کسی نگو که کجا میری و چکار می کنی. باشه؟...ـ سلام آقا.ـ سام!!.ـ دلار داری؟ـ ماموری؟ـ آره بابا. ایناهاش . روی پیشونیم نوشته. نمیبینی؟!ـ ببین داش. وقت من رو تلف نکن. اگه بالای صد هزار تا میخوای با من صحبت کن . وگرنه برو بزار باد بیاد.ـ نه قربون. صد هزار تا رو من اصلا نمیدونم چند تا صفر داره. اگه خودم و هیکلم رو بتکونم تازه بشه پنج هزار تا . پولمم نقده.ـ نداریم داداش. همون که گفتم. برو بزار باد بیاد.دلار فروش دومی....سومی....چهارمی....نخیر. اینها همشون صحبتهای بالا بالا میکنن. آخه الان و تو این وانفسا کی میتونه صد هزار دلار بخره؟.با این پول من میتونم یک ماشین خارجی بخرم ( از اونهایی که تو روز روشن هم چراغشون روشنه) . یک آپارتمان تو شهرستان خودمون بخرم و تازه صد تا هم مسافرت برم. تازه میتونم سیگار وینستون چهار خط هم بکشم.ـ هوی...عمو...حاجی...هوی...ـ بله. با منی؟ـ چند تا میخوای؟ـ پنج هزار تا قربون( اگه ناراحت نمیشید). دار و ندار یک بازنشسته فلک زده. پولمم نقده...ـ خوب. پولهاتو بده به من تا بهت بگم بعدش چی میشه.ـ ببینم رو پیشونی من چیزی نوشته؟. نوشته خل و چل؟نوشته ساده؟ نوشته آماده فریب خوردن؟ هان؟ چی نوشته؟ پول بی زبون رو بدم به تو؛ حاجی حاجی مکه...هان؟ـ نه. ما شما پیر پاتالها رو خیلی خوب میشناسیم. امکان نداره همینطوری به کسی پول بدید. شماها حتی به عزراییل هم جون نمیدید. دنبال من بیا. فقط تابلو نکن. بی سر و صدا دنبال من بیا.ـ ببینم . دنبال تو بیام تو یک کوچه خلوت. اونجا هم یک چاقو بزاری زیر گلوی من و....خلاص؟ـ نه. عمو جان. تو کوچه باریک نیا. فقط پشت سر من بیا. تا هر کجا که احساس خطر نکردی بیا. باشه؟ـ قبول. برو.حدود دویست متر پشت سر آقاهه رفتم. شاید صد بار توی مسیر موبایل آقاهه زنگ خورد. دایم هم صحبت از خرید و فروش دلار و سکه و ملک و چیزهای دیگه بود؛ تا رسیدیم دم در یک بانک. داخل بانک پر از جمعیت بود.ـ عمو. برو تو بانک یک شماره بگیر و روی اون صندلی کناری بشین و منتظر من باش.اگه نوبتت هم شد چیزی نگو تا بگذره و دوباره شماره بگیرو همونجا بمون تا برگردم.برابر اوامر و دستورات ؛ عملیات انجام شد. ده دقیقه بعد دلاله آمد و از من خواست که پول رو بریزم به حسابی که که روی کاغذ نوشته بود.ـ آقا. اول دلارها رو ببینم تا خیالم راحت بشه.از تو جیب کتش پنج تا هزار دلاری در آورد و نشونم داد و من هم تمام پول رو به حسابش واریز کردم . اون هم پنج هزار دلار رو گذاشت تو جیب من و خداحافظ...از شدت ترس از دزدیده شدن پولها و به باد رفتن تمام داراییم؛ در طول مسیر تا خونه؛ هر چی بگم ؛ کم گفتم.ولی مشکل اصلی اینه که امروز که این قصه رو مینویسم حدود چهار ماه از قضیه گذشته و تو این مدت نه تنها من و خانم از در خونه بیرون نرفتیم و نه تنها چند تا قفل درست و حسابی برای خونه خریدیم ؛بلکه هر هفته یک بار جای پولها رو تو خونه عوض می کنیم و اونها رو جاهایی مخفی می کنیم که بعضی وقتها خودمون هم یادمون میره کجا گذاشتیم.از طرفی از شدت استرس و ترس از دزدیده شدن ؛ تو این چهار ماه حتی یک شب هم خواب درست و حسابی نداشتیم. بعضی وقتها نصف شب از خواب میپرم و بعد از کنترل امنیت پولها دوباره می خوابم....۳۰ آبان ۱۴۰۰اگه دلارها تقلبی باشند چی؟؟فکر کنم آقاهه دلارهای جیب چپش رو به من نشون داد ولی از جیب راستش به من پول داد...حمیدرضا خالقیحمیدرضا خالقیSat, 09 Apr 2022 19:05:48 +0430https://virgool.ir/@m_36678811/یا-هو-۳-kukceyh6koqjیا هواقا جان من اعتراض دارم.خیلی هم اعتراض دارم.به چی؟خوب معلومه.به کل نظام اموزش و پر وررش این مملکت اعتراض دارم.من یکی اگر یک روزی وکیلی ،وزیری ،چیزی بشم ،اولین کاری که می کنم برادران سپاهی را دعوت می کنم که با چند اراده توپ 155 میلی متری سنگین در نزدیکی وزارت آموزش و پرورش مستقر شوند و طی یک مراسم شمارش معکوس دستور به توپ بستن این وزارت خانه را میدم.خلاص.حتی خاک ان را هم میدهم از شهر جمع کنند و به اطراف دریاچه قم منتقل می کنم که خدای ناکرده قسمتی از گرد و خاک نیز در منطقه نماندتا بر سیستم اموزش این مملکت تاثیر بگذارد.اخه این چه وضعیتیه؟یک تعداد دانش اموز طفل بی گناه را داخل یک اطاق خشک و بی روح و بصورت جفت جفت و روی صندلی های چوبی که حتی سربازان هیتلر هم روی ان نمی نشینند،وادار به نشستن های طولانی می کنیم ،درسهای خشک و بی روح و بدون هیچگونه تنوع را به ضرب و زور در کله این موجودات بخت برگشته فرو می کنیم،زنگهای تفریح را تا انجا که جا دارد به حداقل میرسانیم،و تازه از همه اینها گذشته ،دانش اموزان هیچ اختیاری در در انتخاب معلم خودشان ندارند!یعنی چه؟یعنی اینکه یک اقا یا خانم را مثل چوب خشک تراشیده ،از قبل بالا سر بچه ها قرار داده و می گوییم :بچه ها به این اقا سلام کنید.اسم ایشان آش کشک خاله است...و بچه های بیچاره که حداقل باید یک دوره نه ماهه با این آش انتصابی که هیچ اختیاری در انتخاب ان نداشته اند سر کنند.با خوب و بد و هر گونه خوش اخلاقی و بد اخلاقی این چوب خشک بسازند و بقولی حق جیک زدن هم ندارند.اقا جان چطور میشه که در یک کشور رییس جمهور انتخابی باشه،نماینده مجلس و نمایندگان شورا انتخابی باشه ولی معلم که نه ماه از بهترین ایام زندگی این طفلان معصوم با انان سپری میشه ،انتصابی و دیکته ای و دستوری؟؟من که نمی فهمم...ولش کن بریم سراغ قصه خودمان....در یکی از سالهای پس از انقلاب که فکر می کنم سال 1360 بود. مدارس هنوز حال و هوای انقلاب و بی نظمی های ناشی از ان را داشتند.خیلی از معلم های درست و حسابی از مدرسه رفته بودند(نه میدانم کجا و نه دلیلش را میدانم!!)و به جای انها معلم هایی امده بودند که اولین وجه مشترک همه انها داشتن یک ریش بلندو یقه های تا بالا بسته و بعضی از انها یک تسبیح در دست و انگشتر عقیق و ...و عجیب اینکه طرز حرف زدن همه این معلم های جدید یک شکل تازه شده بود و از کلمات عربی خیلی در محاورات خودشان استفاده می کردند و مثل اینکه همگی از عربستان امده بودند.وگرنه اینهمه اصرار در استفاده از کلمات عربی بی معنی بود.زنگ اول مدرسه قبل از ورود به کلاسها یک صفحه قران می خواندند،پس از ان معنی قران،انگاه یک متن از یک دعا و پس از ان سرودهای انقلابی.حدود ده دقیقه ای هم مثل سربازان ،از جلو نظام ،خبردار،به چپ چپ ،به راست راست ....داشتیم و کلی شعارهایی که بایستی با صدای خیلی بلند و رسا ادا می کردیم.(الان که فکر می کنم دلم خیلی برای همسایه های مدرسه میسوزه).بعد از این همه مقدمات صف به صف و بترتیب نظامی وارد کلاس می شدیم و معلمهای انتصابی هم که تمام تلاش خودشان را می کردند که از فیزیک و شیمی و زیست شناسی و زمین شناسی و .... به خدا و پیغمبر و امامان و در نهایت به حقانیت انقلاب اسلامی برسندو این غیر از مواقعی بود که بطور ناگهانی در کلاس باز میشد و درست وسط تدریس معلم یک اخوند وارد می شد و شروع به ترویج و تبلیغ انقلاب میکرد.و یا اینکه وسط ساعت کلاس زنگ زده می شد و وقتی همه به حیاط مدرسه می رفتند می دیدند که از یک پاسدار دعوت شده که حداقل یک ساعت اندر احوالات انقلاب و نظام ما را ارشاد کند.خوب.داستان به همین منوال پیش می رفت،اما انطرف قضیه هم ما بودیم که دو سه سالی ول و ویلون بودیم و هر غلطی که می خواستیم میکردیم و پذیرش نظم جدید و اینکه سر ساعت در صف مدرسه حاضر شویم و سر ساعت کلاسها شروع شود و ...خیلی سخت و تحمل ناپذیر بود.و برای همین به هر کلکی متوسل می شدیم که یا مدرسه را بپیچانیم و یا حداقل زنگهایی که میدانستیم یکی از این ریشو ها قرار است در کلاس حاضر شوند را از مدرسه جیم شویم.و برای خودمان یک زنگ تفریح اصولی و حسابی ایجاد کنیم.ان روز هم یکی از همان روزها بود.یعنی قرار بود از سه زنگ مدرسه ،زنگهای دوم و سوم به کلاسهای انچنانی که من هرگز نمی تونستم با ان کنار بیام بگذره.اینجا بود که باید یک فکر اصولی می کردم و فرار...زنگ اول را تحمل کردم ،اما پس از زنگ تفریح به کلاس نرفتم.کمی در راهرو وقت تلف کردم تا بچه ها و معلمها همه رفتند و راهرو خلوت شد.بعد از یک قیافه حق به جانب به خودم گرفتم و به سمت در خروجی راهرو به خیابان رفتم(مدرسه ما دو تا در داشت،یکی در حیاط که فقط صبح ها و ظهرها باز بود و یکی در انتهای راهرو که بقیه وقتها باز میشد و معمولا یک مستخدم نقش نگهبان مسلح و بازجوی ان را داشت).درست لحظه ای که یک قدم مانده بود که از در خارج شوم مستخدم مدرسه مرا صدا زد و گفت:کجا؟؟ من هم گفتم :از مغازه روبرویی یک چیز بخرم و برگردم.و با انگشت دست مغازه را نشان دادم.مستخدم که خیلی حرفه ای بود گفت:آره جان عمت!!با کیف و کتاب مدرسه میخواهی بری خرید کنی؟!برگرد و سریع برو سر کلاس تا به اقای ناظم نگفتم....اوضاع خراب شد.امیدم به این در بود.داخل محوطه هم که نمی شد بچرخم.حتما رسوا می شدم و کار خراب می شد.به هر قیمتی بود باید از در خارج می شدم.دفتر مدیر طبقه دوم بود و جلوی ان بالکن بودکه انتهای بالکن به محوطه راه آهن بر می خورد.اگر می توانستم از جلوی در دفتر مدیر بدون اینکه متوجه من شود عبور کنم ،براحتی از بالکن به محوطه راه آهن می پریدم و تمام.بنا براین خودم را جمع و جور کردم و بصورت نیم خیز از جلوی پنجری اطاق معاونین عبور کردم و انها متوجه نشدند.از جلوی اطاق مدیر هم رد شدم و باز هم خبری نشد.ولی نمی دانم که با همه دقتی که کردم چطور شد که وقتی از جلوی پنجره رد شدم متوجه من شد و از انجایی که دانش اموز خیلی سر به راهی بودم وتمام معلمها و معاونین و مدیر خیلی خوب من را می شناختند،یکدفعه مدیر با صدای بلند داد زد و گفت:مرتیکه کجا میری؟/و من که فکر اینجای قضیه را نکرده بودم ،با یک عقب گرد سریع و با سرعت گلوله از محوطه بالکن خارج شدم و اصلا نفهمیدم که پشت سرم چی شد و چی گفت و چکار کرد.و او هم ظاهرا مشغول یک کار دیگه بود و خیلی پیگیر قضیه نشد.خوب این نقشه هم به دیوار خورد.مثل اینکه ان روز قسمت نبود.باید تسلیم میشدم؟همانطور که مشغول کنار امدن با فاجعه بودم متوجه شدم که در انجمن اسلامی نیمه بازه.و یکی دو نفر در ان مشغول کارهایی هستند.من هم داخل شدم و از یونس که رییس انجمن بود پرسیدم :اقا شما مشغول چه کاری هستید؟یونس کفت:مشغول نظافت و خانه تکانی.و من گفتم :من هم بیکارم .میخواهید به شما کمک کنم؟و یونس گفت :نه!!نمی خواهم.تو آدم شر و شیطونی هستی ،هر جایی بری حتما یک خراب کاری می کنی!!برای همین لازم نیست کمک کنی.و من هم که دست بردار نبودم و با اصرار زیاد اون بیچاره را مجاب کردم که من هم کمک کنم.هنوز پنج دقیقه ای از کار نظافت نگذشته بود که چشمم به یک سطل اشغال پر از کاغذ افتاد.سطل اشغال را دست گرفتم و و با ارامش گفتم :اقا من این سطل را خالی کنم و برگردم.و در حالی که سطل در دستم بود به سمت در خروجی رفتم.این دفعه مستخدم مدرسه خودش در را برایم باز کردو من با افتخار و پیروزمندانه از مدرسه خارج شدم.بله بالاخره موفق شدم.سطل اشغال را یک گوشه همان جلوی مدرسه پرت کردم و فرار به سوی پیروزی....صبح روز بعد که به سمت مدرسه امدم در مسیر چند تا از بچه ها به من اخطار دادند که اگر به دست مدیر یا معاون مدرسه بیفتی تکه تکه می شوی و نابود.چرا؟قصه این بود که سطل اشغال به درون جوی فاضلاب افتاده بود.و پس از ان زیر یک پل گیر کرده بود و فاضلاب عبوری مثل طغیان یک رودخانه وارد خیابان و محوطه جلوی مدرسه شده بود و یک دریاچه بزرگ فاضلاب متعفن جلوی مدرسه ایجاد کرده بود،بطوریکه هیچ یک از معلمها و دانش اموزان نمی توانستند از مدرسه خارج شوند و بالاخره با دخالت اتش نشانی و شهرداری و با ابزار انها سطل اشغال از زیر پل بیرون کشیده شده بود و انجا بود که یونس با دو دست خودش محکم بر سر خودش زده بود و قضیه لو رفته بود ...از ان تاریخ حدود دو هفته به مدرسه نرفتم.هر روز صبح از خانه خارج می شدم .از ساعت 8 صبح تا 1 ظهر روی ریل راه اهن می نشستم تا زنگ اخر زده شود و بعد از ان به خانه بر می گشتم .چند دفعه مدیر مدرسه از بالکن مرا روی ریل دیده بود و هر وقت که کسی را برای گرفتن من می فرستاد موفق نمی شد.چرا که سرعت من بیشتر از حدی بود که انها بتوانند مرا بگیرند.بعد از دو هفته به بچه ها پیغام داد که به فلانی بگویید به مدرسه بر گردد.کاری با او ندارم....راستی یادم رفت بگویم که نمره انضباط من در اخر سال شد 10...5 فروردین هزارو چهاصد ویکحمیدرضا خالقیحمیدرضا خالقیSat, 02 Apr 2022 13:59:51 +0430https://virgool.ir/@m_36678811/فرعی-اول-از-اصلی-دوم-۳-j5oqybuiocpjفرعی اول از اصلی دوم ۳سال ۱۳۵۰من: بابا...بابام: جانم پسرممن: بابا. دزدی یعنی چی؟بابام: بابا جان. این کلمه رو کی بهت یاد داده؟! از کجا شنیدی؟!لابد مادرت بهت گفته. هان؟مادرم: نه بابا جان. این بچه از صبح تا شب تو کوچه وله.حتما از یکی از بچه ها شنیده.من: بابا. اگه خیلی معنی زشتی میده نمی خواد بگی. اصلا ولش کن. ناراحت نشو.بابام: نه عزیزم. دزدی یعنی برداشتن مال و اموال و چیزهایی که برای آدمهای دیگه است؛ بدون رضایت اونها. مثلا اگه دوستت یک توپ یا تیله یا چیز دیگه ای داشته باشه؛ تو حق نداری بدون رضایت اون ؛ وسیله بازی دوستت رو برداری. به این میگن دزدی.من: یعنی هر کسی چیزی که برای دیگران باشه رو بی اجازه اونها برداره میشه دزد.بابام: آره . تقریبا همینه.من: حالا اگه کسی هوای کس دیگه رو برداره چی...؟اگه نفس کس دیگه رو برداره چی؟ اونهم دزدیه؟بابام: نگاه کن یک الف بچه چه حرفهایی میزنه ؟!آخه چطور میشه هوای کس دیگه ای رو دزدید؟ نفس کس دیگه رو دزدید؟!من: همین الان که تو داری تو اطاق سیگار میکشی من نمیتونم نفس بکشم و دارم خفه میشم. پس تو داری دزدی می کنی . درسته؟؟بابام: اوه. اوه. چه گوه خوریهای زیادی. میکشم که میکشم. مگه مال پدرت و میکشم؟ بلند شو از جلوی چشم من گم شو تا تیکه پارت نکردم. به امام هشتم این گوه خوریا رو ننت بهت یاد داده. وگرنه تو نیم وجبی از این حرفها بلد نبودی. بلند شو و برو گم شو ...سال۱۳۵۵من: مادر..ننم: هان. بنال .د حرف بزن ببیم چی میگی. باز تو مدرسه دعوات شده و کتک کاری کردی؟من: نهننم: پس چی؟ تو هیچوقت الکی از راه نمی رسی و اینطوری سرو صدا کنی. د بگو تا یادت نرفته.من: من امروز از مدرسه تا خونه تنها بودم و هیچکدوم از رفیقهام همرام نبودند. برای همین حسابی به در و دیوارها و خیابونها و آدمها نگاه کردم. میدونی. امروز چند تا دزد درست و حسابی تو همین خیابون خودمون پیدا کردم. میخوای برات بگم؟ننم: لعنت خدا بر شیطون حروم زاده. باز این پسره چیز خورد شده. باز دیوونه شده. باز میخواد حرفهای صد تا یک غاز بزنه.خوب. بگو. ولی جلوی بابات نگی ها. باشه؟من: باشه. همون اولی که از مدرسه زدم بیرون یک آقاهه رو دیدم که ماشینش رو جلوی پل خونه یکی دیگه گذاشته بود.آقاهه میخواست بره تو خونه خودش ولی نمیتونست.ننم: خوب! این کجاش دزدی بود؟ لابد دزده هم بالای دیوار خونه آقاهه بود؟من: خوب مادر من؛ اونی که ماشینش رو جلوی پل مردم گذاشته بود؛ دزده بود. اون دزده کلی از وقت و انرژی صاحب خونه رو دزدیده بود. حق استفاده از پارکینگ اون رو دزدیده بود.حالا فهمیدی؟ننم: جل الخالق. از دست این دیوونه. خوب. دیگه چی؟من: بعدش چند تا موتوری دیدم که از دودکش موتورهاشون دود غلیظ بیرون میامد و تمام خیابون رو پر کرده بودند از دود. اینهم توضیح بدم؟!ننم: بعدش....من: بعد از اون یک ماشین دیدم که تو پیاده رو پارک شده بود. حاج اسمال میوه فروش رو دیدم که داشت قسم میخورد که میوه ها مال امروزه. ولی دروغ میگفت. برای دیروز و شاید هم پریروز بود. یکی از کارمندهای بانک میدون پایینی رو دیدم ( همون بد اخلاقه) که تو ساعت اداری داشت برای خونش سبزی و میوه می خرید. یکی....ننم: خوب. خوب.بسه.همینطوری پیش بری نصف ملت رو میکنی دزد مادرزاد و خیالت راحت میشه.سال ۱۳۸۰من: خانم...خانم: بلهمن: میشه چند لحظه دست از کارهات برداری و بیایی پیش من؟خانم: یا حضرت عباس.باز این مرده رو هوا برداشت. مادر بیچارش گفته بود که این پسره عقل درست و حسابی نداره. ولی من بدبخت گول ظاهر مظلومش رو خوردم و زنش شدم. باز کجا رو کشف کردی جناب نیوتن؟من: به نظرت اگه یک پیمانکار یک سدی رو تو یک منطقه بزنه و بعد از احداثش بفهمند که اون سد کارایی نداشته و قبل از احداث درست و حسابی مطالعه نشده بوده؛ اینجا پیمانکار دزدی کرده؟ اگه یک پل بزنه و خوب درست نکنه و خراب بشه چی؟ اگه یک ساختمون؛ یک جاده ؛ یک کارخونه؛ یک موتور؛ یک لباس ....خانم: نظرت چیه که یک دیوار دور مملکت بکشیم و روی درش بنویسیم زندان مخصوص دزدها؟! حالا هم بلند شو بجای این چرت و پرتها برو سر کوچه چند تا تخم مرغ بخر که امشب شام نداریم. آشغالها روهم ببر. پاشو برو یک هوا بخوره سرت از این گیجی در بیای.سال ۱۳۹۰پسرم: بابامن : بلهپسرم: بابا. به نظرت اگه یک نفر یک وسیله ای رو درست کنه و بخواد با فروش اون پول در بیاره و یک نفر دیگه بدون اجازه سازندش و بدون اینکه پولی به صاحبش بده از وسیله استفاده کنه ؛ این دزدیه؟من: بله. حتما حتما دزدیه.دزدی که فقط از دیوار مردم بالا رفتن نیست. همین هم میشه دزدی.پسرم: یعنی الان که تو در حال استفاده از نرم افزارهای شرکت مایکروسافت هستی ؛ از ورد تا اکسل و ویندوز و بقیه نرم افزارها که قفل اونها رو شکستی و بدون اینکه اونها رو از سازندش بخری داری مجانی استفاده می کنی؛ داری دزدی می کنی؟!من: نه بابا جان. این عرف شده تو مملکت. یعنی همه دارند این کار رو می کنند.....پسرم: یعنی اگه همه یک خلاف رو انجام بدن دیگه دزدی نیست؟من: پسر جان. پاشو برو به بازیت برس. سر من رو هم بیشتر از این درد نیار. پاشو برو بابا جان.سال ۱۴۰۰نوه من: بابا بزرگمن: بله بابا جان...۲۲ ابان ۱۴۰۰حمیدرضا خالقیحمیدرضا خالقیSat, 02 Apr 2022 13:43:29 +0430https://virgool.ir/@m_36678811/یا-هو-۲-j8ieicgupgtrیا هو اقا دلم برات بگه ،پس از نود و چند سال سن ،تازه ذوق نویسندگیمان گل کرده و دست به قلم شدیم و دلخوش از اینکه بالاخره ما هم سرس توی سرها دراوردیم .از شما چه پنهان که شبها خواب میبینم که در حال گرفتن جایزه صلح نوبل ادبیات هستم ‌‌و خلاصه کلی عشق و حال که ناگهان عیال مربوطه با یک نهیب نه چندان ملایم ( چیزی در حدود موتور جت) خواب خوشم را بر هم میزند و با حالتی مهربانانه می فرمایند که : ای پیر مرد رو به موت ،ای فسیل ،ای ایزی لایف ،تو از کله بی موی خودت خجالت نمیکشی ؟ این پرت و پلاها چیه که مینویسی؟ ..اخر تو را چه به سیاست ؟ تو را چه به نظام و اینده ان ؟ اصلا مگر عمر تو به اینده هم قد میدهد که برای ان طرح می دهی ؟ تو را چه به اعتقادات مردم ؟ تو را چه به ....؟ از انجایی که بنده ذاتا انسان جنگجویی هستم و همیشه در حال مبارزه بوده ام ،تصمیم گرفتم این بار هم مشکل را با یک اقدام انقلابی حل کنم ،بنا بر این با صدای رسا گفتم چشم .مخلص شما هم هستیم رییس .و دستانم را به علامت تسلیم بالا اوردم .و خلاصه بعد از چندین ساعت ،جنگ یک طرفه ختم به خیر شد... خوب ما که بیکار نمیتوانیم بمانیم .بالاخره باید یک کاری بکنیم ،یک چیزی بنویسیم ،همینطوری که نمیشود .درسته که پیر شدیم ولی هنوز افکار درخشان در ذهن ما موج میزند و گاهی اگر مجبور شویم جوان هم میشویم که ثابت کنیم جوانی به فکر است نه به سن و سال ... اقا اصلا میخواهم یک داستان تخیلی بنویسم !! بله ! داستان تخیلی ،مگر چه اشکالی داره ؟ از انجایی که نباید تمام قسمتهای داستان را باز کنم ( که اگر همه اش را بگویم دیگر کسی مشتری داستان نمیشود و داستان در حقیقت لو میرود ) به قسمتهایی از ان اشاره میکنم . این داستان مربوط به گروهی از انسانها میشود که همگی در جادوگری مهارت خاص دارند .و هر کدام به نوعی جادوهای خاص و عجیب و غریب انجام میدهند .یکی از انها مرده را زنده میکند .دیگری نور عجیب و غریبی از دستان خودش خارج می کند که چشم اطرافیان را کور میکند .سومی با یک اشاره انگشت دو تا درخت تنومند را وادار به راه رفتن میکند .یکی از انها با یک تکه گوشت ران گوساله به بدن یک مرده میزند و او درجا زنده میشود .یکی سر از بدن جدا شده یک فرد را با اب دهان به بدنش میچسباند و او درجا شروع به رقص و پایکوبی می کند و .....خلاصه کل داستان پر است از این جادوهای عجیب و غریب و جذاب .کتاب قشنگی میشود .( کارگردان بزرگ اقای اسپیلبرگ حاضر شده میلیونها دلار بابت این کتاب به من بدهد ولی من هنوز قبول نکردم ) قط یک مشکل کوچک در اتمام این کتاب مانده ،انهم انتخاب اسم برای انست ..هری پاتر چطوره ؟؟دهم فروردین هزارو چهارصد و یکحمیدرضا خالقیحمیدرضا خالقیWed, 30 Mar 2022 11:23:56 +0430https://virgool.ir/@m_36678811/فرعی-اول-از-اصلی-دوم-۲-ncixgelc1x4mفرعی اول از اصلی دوم ۲آقا اصلا من عوضی...من بد... من خسیس...من بد اخلاق و مال دوست.من دلم نمیخواد کسی به اموالم دست بزنه و فضولی کنه. اصلا چه معنی داره که بچه فامیل بیاد خونه آدم و کنترل تلویزیون رو بگیره دستش و مدام بزنه این کانال و اون کانال؟ خوب بچه.. مثل آدم بگیر بشین سر جات. همون کانال برنامه کودک که من برات گرفتم رو تماشا کن و نق زیادی هم نزن. بقیه کانالها اصلا برنامه بدرد بخور برای شما ندارن. اگه هم خیلی به کنترل تلویزیون علاقه مندی؛ برو همون خونه خودتون و با کنترل خودتون بازی کن.یا اینکه اصلا به هیچکس مربوط نیست که من دلم میخواد این یونولیتهایی که روی در ماشینهای نو چسبیده و یا روکش های صندلی ماشین رو بر ندارم. دلم میخواد همیشه ماشینم بوی نویی بده. اصلا دوست ندارم کسی از دو متری ماشینم رد بشه. اصلا دلم میخواد روی شیشه جلویی و عقبی ماشینم بنویسم ْdon’t touch my car یعنی: هوی....به ماشین من دست نزن.خوب وسواسم؛ چکار کنم؟.اگه یک روز بگذره و من یک دستمال نرم درست و حسابی به در و دیوار و داخل و موتور و صندوق عقب و... ماشین نکشم؛ اصلا خوابم نمیبره. اگه دو روز بشه که باید برم بیمارستان بستری بشم.حالا همه ابولبشر جمع بشن و بگن تو دیوانه ای. خوب؛ هستم؛ چیه؟! بو دی که وار (ترکی). مگه من به ماشین شما دست میزنم که شما از من توقع دارید به هر جای ماشین من که خواستید دست بزنید. هان؟.اصلا شماها دیوانه اید. من یکی خیلی هم خوبم.داستان رو بگم؟ خوب. باشه.پارسال تقریبا همین موقعها؛ ایران خودرو ثبت نام داشت و بنده با افتخار اقدام به ثبت یک دستگاه پژو پارس سفید صدفی صفر کیلومتر خیلی خوشگل و عروسک نمودم. بله نمودم.از همون روزی که اقدام نمودم تا همین امروز صبح که قراره ماشین رو تحویل بدن؛ روزی نبوده که از غصه و استرس دچار دق مرگ و افسردگی نشم. چطور؟!خوب معلومه.اولا که باید این پراید عزیز و نازنین و عروسک فرنگی خودم رو بدم بره. چون پول ندارم که هر دوشون رو نگه دارم. و فکر اینکه ممکنه این کوچولوی من بیوفته دست کس دیگه و نفر بعدی نتونه مثل من در خدمتش باشه به شدت عذابم میده. بخصوص اگه مشتری اون؛ این باجناق شلخته من باشه که به شدت بی خیاله و سالی یک مرتبه هم ماشین رو تمیز نمیکنه.اصلا از ماشینش بجای عطر و گل و بلبل؛ بوی فاضلاب میاد. هر بار که میخواد سوار بشه باید آشغالهای روی صندلی ها رو با دستهاش بزنه کنار تا یک جایی باز بشه و بتونه بشینه رو صندلی.... خدا به دور.دلیل دومش هم اینه که میترسم ماشین جدیدم خدای ناکرده تو همون کمپانی دچار ضربه ای چیزی بشه و قرار بشه ماشین ضربه خورده روتحویل من بدن و این خودش یک پا سکته قلبیه. اگه این صحنه پیش بیاد تو همون نمایندگی یا خودم رو می کشم یا اون یاروی عوضی پدر سوخته رو. اصلا میرم در کارخونه ایران خودرو بست میشینم و اعتصاب غذا می کنم تا اونها مجبور بشن ماشین ضربه نخورده صفر کیلومتر (دقیقا صفر کیلومتر؛ یعنی حتی یک کیلومتر هم نباید راه رفته باشه) تحویل بدن. چطوره؟تکلیف اولی رو هفته قبل مشخص کردم. یعنی چند تا مشتری خوب برای ماشین آمد. من هم اول از همه؛ به سر و وضع اونها نگاه می کردم. اگه دستها یا پاهاشون کثیف بود (یعنی کفشها شون واکس نداشت) از فروش منصرف می شدم. اگه لباسهاشون مرتب نبود و ظاهرشون شلخته بود هم همینطور.یک جوشکار آمد که اصلا وقتی فهمیدم چه کاره است؛ اصلا اجازه ندادم ماشین رو ببینه. یک خانم معلم هم آمد و قرار نهایی رو با هم گذاشتیم؛ اما وقتی در کیف خودش رو باز کرد و من دیدم که چقدر محتویات کیفش بهم ریخته و آشوبه؛ زدم زیر حرفم و گفتم: آقا جان. نمیفروشم. تمام.تا اینکه یک نفر نظافتچی ساختمون آمد. این بابا کارش تمیز کردن ساختمونهای مردمه. هر روز راهروها و پله ها و داخل خونه مردم رو تمیز می کنه. از این یکی خوشم آمد. ادم تمیز؛ تمیزه. حتما ماشینش رو هم تمیز نگه میداره.تخفیف خوبی هم بهش دادم. نوش جانش.میموند مورد دوم. امروز ساعت چهار صبح از خواب بیدار شدم (حقیقتش از شدت دلشوره اصلا تا صبح نخوابیدم که بخوام بیدار بشم). لباسهام رو پوشیدم و یک استکان چایی خورده و نخورده راه افتادم و سر ساعت پنج صبح دم در نمایندگی نشسته بودم.باید قبل از کارمندها اونجا می بودم و تذکر می دادم که اگه یونولیتها و پلاستیکهای ماشین کنده شده باشه؛ امکان نداره که تحویل بگیرم.نمایندگی ساعت هشت صبح باز می شد و این وسط سه ساعتی از وقت گرامی رو باید تلف می کردم. بنابراین همونجا یک گوشه پیدا کردم و نشستم.هنوز ده دقیقه ای نگذشته بود که یک مامور پلیس از راه رسید و بدون مقدمه با نوک پا زد به من و گفت: مرتیکه. این ساعت صبح اینجا چه کار می کنی؟من: هیچی سرکار. آمدم ماشینم رو تحویل بگیرم. پژو پارس سفید. صفر کیلومتر...مامور: خودت خری یا منو خر فرض کردی؟ نمایندگی ساعت هشت صبح باز میشه و تا شروع به تحویل کنه میشه ساعت نه. اونوقت تو ساعت پنج صبح آمدی ماشین تحویل بگیری؟! لابد گوشهای من هم درازه؟من: نه قربان. نه چاکرتم. نه نوکرتم. من بیچاره از بس وسواس دارم و از ترس اینکه یک وقت ضربه ای به ماشین من نزنند زودتر آمدم و مراقب هستم که اولین نفری باشم که میرم داخل.مامور: داری چرت و پرت میگی. ولی الکی هم نمیشه دستگیرت کنم. فقط گفته باشم که من هر ده دقیقه از اینجا رد میشم. دست از پا خطا کنی سر و کارت با منه. فهمیدی؟من: بله. بله. خیلی خوب فهمیدم.ماموره رفت و هنوز نیم ساعتی نگذشته بود که دیدم یک تریلی پر از ماشین پارس سفید جلوی در نمایندگی پارک کرد. راننده با یک ظرف پر از سوییچ آماده شد که یکی یکی ماشینها رو خالی کنه. بطور قطع یکی از این خوشگل ها برای من بود. از جای خودم بلند شدم و دور و بر تریلی قدم زدم و فکرم مشغول حدس زدن شد که کدوم یکی از اینها مال منه.راننده تریلی اولین کلید رو برداشت و پشت اولین ماشین نشست. با یک مانور وحشیانه و به دور از ادب و به سرعت ماشین رو پیاده کرد و روبروی در نمایندگی پارک کرد. درست مثل اینکه ماشین مال مادر زنش باشه یا مال باجناقش.اینجا بود که طاقت نیاوردم و همونجا یقه راننده بدبخت و متعجب رو گرفتم و داد زدم:هوی....مرتیکه. تو اینطوری امانت داری میکنی؟! یکی از این ماشینها برای منه. همه صاحب ماشینها و کارکنان نمایندگی میدونند که تو با ماشینهاشون چه برخوردی میکنی؟.راننده بیچاره که تابحال با چنین صحنه ای مواجه نشده بود؛ حسابی جا خود و دست پایین رو گرفت و گفت: ببخشید حاج آقا. غلط کردم. چشم. آروم میارم پایین. اون ماشین هم برای شما نبود. مال یک خانم دکتره.خلاصه خودم بالاسرش ایستادم و ماشینها یکی یکی و با آرامش پیاد شدند. با دقت مراقب بودم که مبادا هیچکدوم از اونها ضربه بخوره و بخصوص یونولیت اطرافش کنده نشه. حتی وقتی راننده خواست با سیگار روشن پشت یکی از اونها بشینه؛ از او خواستم که اول سیگارش رو تو فضای بیرون بکشه و بعد سوار ماشین مردم بشه که مبادا ماشین مردم بوی سیگار بگیره.بله. ساعت هشت شد و سر و کله اولین کارمند پیدا شد. به محض باز شدن در ورودی و همزمان با اولین کارمند؛ وارد اونجا شدم. و حواله رو به همون کارمند نشون دادم و ازش خواستم که ماشینم رو تحویل بده و بگه که کدوم یکی از ماشینهای دم در مال منه.کارمند بیچاره هم که وضعیت من رو دیده بود؛ یک نگاهی به حواله کرد و گفت: بیا حاج آقا. ماشین شما همینجاست. داخل نمایندگی. دیروز عصر آمده. صحیح و سالم. فقط بچه ها بی احتیاطی کردند و یونولیتهای اطرافش رو اشتباهی کندند....الان ساعت دو عصره و من بیرون نمایندگی نشستم. مدیر نمایندگی هم داره تلاش میکنه یک ماشین دیگه به من بده.......دوباره سر و کله پلیسه پیدا شد.۱۶ آبان هزارو چهارصدحمیدرضا خالقیحمیدرضا خالقیWed, 30 Mar 2022 11:11:04 +0430https://virgool.ir/@m_36678811/یا-هو-۱-m9xfvclfrjpbیا هو نقل است که ملا نصرالدین یک روز تصمیم گرفت گاو خودش را به بازار ببرد و بفروشد.در بازار هر کس که به ملا می رسید و از مقدار شیرتولیدی گاو می پرسید ،ملا جواب می داد :ولله این گاو شیر نمی دهد اما هزار ماشاالله به شاشش. این حکایت هر نوع جمع و جماعت و اکوسیستمی است که جمع جبری و فراورده تمام مواد مصرفی ،انرژی ،زمان و تلاش در ان بجای شیر چیز دیگر باشد.به عبارتی در اینگونه سیستمهای بیمار جمع اعداد 2 بعلاوه 2 نه تنها 4 نمی شود بلکه شاید عدد 3 یا 2 ویا حتی عدد صفر شود.البته و صد البته که انسان عاقل هرگز چنین گاوی را نمی خرد.و در صورت اجبار به خرید حتما از از محیط فرار میکند و باز هم در صورت اجبار بیشتر گاو را میخرد و در اولین فرصت ان را تغییر میدهد یا ذبح شرعی می کند. -خانواده ای را تصور کنید که در ان پدر بطور شبانه روزی کار می کند،مادر زحمت می کشد و درامد دارد،فرزندان همگی به نوعی مشغول انجام وظیفه بوده و مثبت باشند .اماملاحظه میشود که این خانواده از لحاظ مالی و اجتماعی هر روز از روز قبل ضعیف ترمیشوند.با دیدن این خانواده اولین چیزی که به ذهن هر بیننده خطور می کند اینست که قطعا یک جای کار می لنگد و حتما اینان دچار یک نوع ناهنجاری روانی یا اجتماعی یا مدیریتی هستند.در غیر این صورت بایستی رشد ملموس داشته باشند.و اصولا "رشد" از اولین علایم یک اکوسیستم سالم است.جامعه بدون رشد یعنی یک سیستم معیوب. -چند مثال از بیماری های درگیر در یک جامعه راکد که ممکن است جلوی رشد ان را بگیرد را مطرح کنیم.طبق معمول انتهای فیلم باز است...(البته نام ان کشور محرمانه است ) -همه ساله میلیاردها ریال و دلار و فرانک هزینه فوتبال و فوتبال داری در ان مملکت میشود.در مقابل مطلقا چیزی از ان نصیب جامعه نمی شود.نه باعث توسعه می شود ،نه رشد اقتصادی می اورد،نه ارامش روانی به همراه دارد،نه نفوذ سیاسی مملکت را زیاد میکند نه ...بطور مطلق .فقط نقش افیون را برای توده های کم سواد بازی میکند و بعضی مواقع هم باعث کشته و زخمی شدن هواداران یک تیم می شود . -دانشگاه ازاد و پردیسهای دانشگاه های دولتی.در کشوریکه نیاز سالانه ان به فارغ التحصیلان حدود 25000 نفر در سال است،فراغت از تحصیل بیش از 200000 نفر در سال یعنی اتلاف وقت،سرمایه،جوانی،نشاط و نابودی سرمایه ملی.یعنی اتلاف نیروهایی که می توانند خیلی مفید تر از این باشند و نیستند.یعنی اتلاف سرمایه هایی که می توانند در جهت توسعه ان سازماندهی شوند و نمی شوند.یعنی گارگران پمپ بنزین با مدرک لیسانس و فوق لیسانس،یعنی مغازه داران با مدرک دکتری،یعنی ... -قصه مقدار اب مصرفی یه ازای یک کیلومحصول کشاورزی و قصه اب مجازی در ان کشور خودش حداقل هفتاد من کاغذ برای خودش میخواهد.در حالی که حداقل به اندازه صد من کاغذ اندر وصف نحوه تولید با اب کمتر و مدیریت اب و مدیریت سرمایه منتشر شده و می شودو تمام ساکنان ان کشور خوب می دانند که با مازاد اب و انرژی چه ها که نمی توان کرد. -داستان اتلاف برق،اتلاف بنزین،گاز،هزینه هفتصد میلیارد دلاری برای ساختن بمب(که خودش واویلایی است)،اتلاف گازوییل بخاطر فرسودگی بالای کامیونها و اتوبوسها -اتلاف سرمایه بخاطر عدم بازیافت زباله،اتلاف انرژی به خاطر عدم مدیریت برساعات کار کارمندان و عدم سنجش راندمان انها،اتلاف مراتع بخاطرچرای بی رویه و استفاده از ظرفیت مراتع حداقل 5 برابر ظرفیت،اتلاف خاک،اتلاف عدم استفاده منطقی و معقول از جنگل و... -نظر شما در خصوص معجزه چیست؟ . . . هفتم فروردین هزارو چهارصدو یکحمیدرضا خالقیحمیدرضا خالقیSat, 26 Mar 2022 14:57:51 +0430https://virgool.ir/@m_36678811/فرعی-اول-از-اصلی-دوم-sqtmwc9mlpypفرعی اول از اصلی دوم ۱در زمانهای یک کمی قدیم یعنی حدود چهل تا پنجاه سال قبل؛ یادم میاد که یک روز آقایی خوشتیپ با خانمی از اون هم خوشتیپ تربطور سرزده وارد کلاس ما شدند. من یا کلاس سوم بودم یا چهارم (که البته در کل ماجرا توفیری نمیکنه).یشتر بچه های کلاس یا همون سال و یا یکی دو سال قبل از دهات خودشون به تهرون مهاجرت کرده بودند و در یکی از سوراخهای نه متری کوچه پس کوچه های پایین شهر و یا تو حلبی آبادهای دولت آباد مستقر شده بودند و خیلی هاشون حتی بلد نبودند به زبون فارسی یک جمله حرف بزنند یا بنویسند؛ محو تماشای جمال خانمه و خوشتیپی و عطر و ادکلن و کراوات آقاهه شده بودند و سراپا گوش؛ تا ببینند چه گوهری از لبهای رژلب زده خانمه بیرون میاد.چند لحظه بعد خانمه روی صندلی خانم معلم ما نشست و پای چپش رو روی پای راستش انداخت و چند برگ کاغذ رو روی پای بالایی گذاشت و یکی یکی بچه ها رو صدا زد و از هر کدوم پرسید: کی به تهران مهاجرت کردند و شغل قدیم باباهاشون چی بوده و بالاخره سوال آخر اینکه دوست دارند در آینده چکاره بشوند؟خوب یادم میاد که همونطوری که گفتم اکثریت مطلق بچه ها با یک سال فاصله ؛ یا همون سال مهاجرت کرده بودند و یا سال قبل. شغل بیشتر باباهاشون یا کشاورزی بود یا بیکاری!! و جالبتر از همه هم جواب سوال آخری بود.به غیر از یک نفر که اونهم بنده گنهکار بودم؛ همگی می خواستند یا خلبان (نوع جنگی یا مسافری اون هم اهمیتی نداشت) بشوند و یا دکتر!!. اینکه چطور بچه هایی که در عمر کوتاهشون اصلا هواپیما رو از فاصله یک کیلومتری هم ندیدند و یا اینکه هیچ تصوری از پزشکی ندارند؛ اینهمه علاقه مند بودند که اینکاره بشن؛ هنوز هم برای من جای سواله.آخرین نفر کلاس هم من بودم. از اونجا که نمیخواستم همینطوری و از راه دور به خانمه یک چیزی گفته باشم و دلم می خواست هر چقدر شده نزدیک و نزدیکتر بهشن بشم و در حداقل فاصله ممکن باهاش حرف بزنم در جواب سوال آخر سکوت کردم و هر چی خانمه تلاش کرد که از من حرف بکشه چیزی نگفتم.تا اینکه بالاخره مجبور شد از جای خودش بلند بشه و بیاد میز آخر و کنارم بنشینه و با صدای آروم از من بپرسه: پسر جونُ فقط تو یکی موندیُ یعنی هیچ تصوری از شغل آینده خودت نداری؟! یا نمی خوای با من حرف بزنی. شیطون.اما من از اون موشها نبودم که به این زودیها دم به تله بدم. باید امتیاز بیشتری می داد. این امتیاز که بیاد و کنار من بنشینه کافی نبود. برای همین باز هم سکوت کردم و هیچی نگفتم.خانمه یک کمی دیگه نزدیکتر شد و آروم و بدون اینکه کس دیگری بفهمه در گوشی به من گفت: اگه بگی یک شکلات خوشمزه بهت میدم.نزدیک بود که زبونم باز بشه و حرف بزنم که یک لحظه با خودم گفتم: این که تا این مرحله آمده؛ حتما جلوتر هم میاد و به سکوتم ادامه دادم. لال مطلق.خانمه پرسید: ببینم؛ فارسی بلدی؟ میتونی فارسی حرف بزنی یا باید مثل خیلی از همکلاسی هات ترکی باهات صحبت کنم؟من- سکوتمعلم کلاسمون که تا این لحظه ساکت بود؛ به سمت من آمد و با صدای بلند و به حالت پرخاش گفت: بچه...حرف می زنی یا از کلاس بندازمت بیرون؟ تو یک الف بچه کل کلاس رو منتر خودت کردی. بنال ببینیم میخوای چکاره بشی. این آقا و خانم محترم خیلی کار دارند. باید به تمام کلاسهای مدرسه سرکشی کنند. اینها آدمهای مهمی هستند. همینجوری آدم الکی نیستند...خانم خوشگله دوباره سرش رو نزدیک من کرد و آروم گفت: اگه حرف بزنی بوست می کنم!!.و اینجا بود که تمام عضلاتم شل شد و مقاومتم رو از دست دادم و گفتم: خانم. لوله کش. میخوام بزرگ شدم لوله کش بشم.در یک لحظه کلاس از هم پاشید. صدای خنده و مسخره بازی بچه ها رو دیگه کسی نمیتونست جمع کنه.چند لحظه ای کلاس متشنج شد و نظم و نظام خودش رو از دست داد. با هزار زور و زحمت و با اعمال آخرین حربه یعنی بیرون کشیدن خطکش آهنی خانم معلم از کشوی خودش (با اومدن اون دو تا غریبه؛ خط کش هم تو کشوی خانم مخفی شده بود) و کوبیدن چند باره اون روی میز ردیف اولی ها؛ بالاخره کلاس ساکت شد.خانم خوشگل با تعجب به من نگاه کرد و گفت: ببینم؛ راست میگی؟ میخوای لوله کش بشی؟من: بله خانم. من هر روز صبح قبل از اینکه بیام مدرسه باید برم از فشاری سر کوچه منبع آب؛ دو تا ظرف آب پر کنم و ببرم خونه. همین کار رو باید هر روز ظهر بعد از رسیدن به خونه و عصر و شب هم انجام بدم. برای همین میخوام لوله کش بشم و یک لوله از فشاری سر کوچه بکشم مستقیم تو حیاط خونه خودمون. اینطوری هم من راحت میشم هم ننم....اون روز کلاس تموم شد و رفتیم خونه. از همون روز تا آخر سال تحصیلی هر وقت که به هر دلیلی به دفتر مدرسه میرفتم؛ حتما حداقل دو تا از معلمها بنده رو با انگشت به هم نشون میدادند و می گفتند: پسره لوله کش همینه. خود خودشه...اون سال تموم شد و سال بعد اینقدر گریه کردم و خودم رو به زمین کوبیدم تا بابام مجبور شد مدرسه من رو عوض کنه.اصلا مگه خلبانی چه ایرادی داشت که من میخواستم لوله کش بشم؟...هشتم آبان هزارو چهارصداون زنیکه عوضی هم من رو بوس نکرد....حمیدرضا خالقیحمیدرضا خالقیFri, 25 Mar 2022 23:23:27 +0430