https://virgool.ir/feed/@m_36633215fa2026-11-11 16:25:26https://files.virgool.ir/upload/users/486366/avatar/KDX9aM.jpeghttps://virgool.ir/@m_36633215https://virgool.ir/@m_36633215/تماس-تصویری-و-کرونا-j3pfglf8higpآن روزی که دامنم به میله کنار ایستگاه مترو گیر کرد و من داشتم از عصبانیت به زمین و زمان فحش میدادم و آفتاب هم که با من سر ناسازگاری داشت همیشه. جوری تنظیم می شد که مستقیما مردمک چشم مرا نشانه برود، صدای گرمی شنیدم که پرسید کمک میخواهید با ماسکی که روی صورتش بود نتوانستم تشخیص دهم که میخواهد هیز بازی در بیاورد یا نیت کمک دارد. آخر میدانی من آدم ها رو از روی حرکات صورتشان میفهمم. با آن همه تقلای خسته کننده سرم را پایین انداختم. خم شد و دامنم را با ظرافت خاصی از بین میله جدا کرد. از او تشکر کردم و شروع به قدم زدن کردم او هم با من هم مسیر بود چند کلمه ای حرف زدیم و در نهایت قبل از خداحافظی، آخر هفته مرا به صرف قهوه در کافی شاپ دعوت کرد. اوه خدای من یعنی یک هفته قرار نبود بفهمم با چه کسی قرار است ملاقات کنم.!!!!! تا شب که به خانه رسیدم انواع چهره ها را برایش متصور شدم. هر چه منتظر ماندم تماسی با من نگرفت. فردای آنروز بر روی مبل خودم را جمع کرده بودم و به دیوار روبرو خیره بودم هوووووف کشیده ای سر دادم که اسمش را روی گوشی دیدم. اولین دیدار ما از پس یک تماس تصویری بود.فقط بهم زل زدیم و زل زدن ما به یکدیگر گویای همه چیز بود.... و داستان ما همچنان ادامه دارد?وفا پورمحمدیانوفا پورمحمدیانSun, 20 Dec 2020 16:28:07 +0330