https://virgool.ir/feed/@m_36015281fa2026-11-10 16:27:39https://files.virgool.ir/upload/users/3957726/avatar/FssfdM.jpghttps://virgool.ir/@m_36015281https://virgool.ir/@m_36015281/صدای-قدم-هات-idilbinuj1waنشسته بودی کنارم، داشتم برات حرف میزدم، چشمات جای دیگه ای رو میگرفت، انگار نه انگار داشتم واسه تو حرف میزدم.کاش فقط یکمی گوش میدادی، کاش فقط یکمی چشم هات رو به من میدوختی، خسته بودم از این همه شنیده نشدن ها، هرزگاهی پیشت میگفتم چیکار بکن و چیکار نکن، میشنیدی، اما نمیخواستی که گوش بدی، درسته، تو میگفتی آدم ها نباید خودشون رو فدای بقیه بکنند، اما من کلاغ رو فدای تو کردم، فدای تویی که حتی نگاه به بال های پر از خون من نکردی، تویی که اصلا متوجه خش دار شدن صدام موقع قار قار کردن نشدی، اوایل صدام صاف بود و ازش لذت میبردی و کوچکترین تغییری رو متوجه میشدی، اما الان چی ؟...وقتی هم که داد میزدم از سر ناراحتی تنبیهم میکردی، من رو مجازات میکردی بخاطر اینکه ناراحت شدم و روش بروز من داد بود، من رو بخاطر خودم تنبیه کردی، بارها من رو بخاطر خودم تنبیه کردی و من رو از خودم متنفر کردی، جوری که از صدای قار قار خودمم بدم میاد دیگه...کاش فقط یکی گوش میداد چی دارم میگم، کاش فقط یکی متوجه میشد چی دارم میگم بدون اینکه بخوام نیم ساعت منظورم رو توضیح بدم و بعدش هم واکنش طرف مقابلم این باشه که :(( آهاااااااااااااان حالا فهمیدم چی داری میگی، ببخشید که باهات اینطوری رفتار کردم. ))این حرف از هزارتا فوش برام بدتره، متنفر شدم از زمین و زمان، دیگه نمیخوام خودم رو توضیح بدم، هزاربار باید توضیح بدم، هزار بار...بهت گفتم از همه چیز خیلی خسته شدم، بهم گفتی باشه میفهمم حالا برو بگیر بخواب فردا خوب میشی...خستگیه من با هشت ماه خواب هم خوب نمیشه...داشتم باهات حرف میزدم، وسطش بلندشدی رفتی، گفتی کار دارم فعلا، ازت چیزی نخواستم، جز اینکه یکم بمونی...بیخیالش، دارم چی میگم اینجا ؟...کلاغ.کلاغکلاغFri, 06 Nov 2026 23:59:38 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/برنامه-نویس-kkid3pj21vuxارادت.از صبح تا حالا لا به لای سایت های مسخره دارم چرخ میزنم تا یه سری اطلاعات مسخره بدست بیارم. تا چشم کار میکنه تبلیغات، فقط تبلیغات، اشتراک های ماهانه، اشتراک های روزانه، پنل های پرداخت، پول در آوردن حتی از جملات مسخره کلیدی. از همشون متنفرم. میری آموزش ببینی دوتا چیز یادبگیری. طرف داره همش تعریف های چرت و پرت میکنه و ابروهاش رو بالا پایین میکنه. روانم بهم ریخته. حتی نمیتونم دیگه درست فکر کنم که چی درسته و چی اشتباه. دلم میخواد لپ تاپ و موبایل و هرچی که به اینترنت وصل میشه رو بندازم کنار و هیچ استفاده ای ازشون نکنم. یا حداقل همه کانال ها و همه چیز رو پاک کنم. باید همین کار رو بکنم. باید هرچی کانال و اینا دارم پاک کنم. محتواهای زرد و مسخره. چرت و پرت، دری وری، همه پی آموزش و پول و هرچیز مسخره ای که فقط یکم برن بالا و چهار نفر ببینن اونارو. چی شد که اینطوری شد ؟.دلم یه زندگی ساده با آدمایی که دوستشون دارم میخواد.دلم زندگی کردن تو سال های قبل رو میخواد، اون دوران که همه چیز ساده تر بود.الان باز یکی پیداش میشه و جمله طلایی و مزخرف :((دوره ماهم همه چیز خوب نبود)) رو میگه و گند میزنه به اعصاب همه و میشینه زمین و زمان شکایت میکنه الکی الکی.یکی نیست به اینایی که این جمله رو میگن بفهمونه ما دنبال اون آرامش و سادگی زندگی هستیم نه چیز دیگه ای، حالا سختی هاش هرچی بود اوکی. ولی اون آرامشه رو میخوایم.الان دوباره یکی میاد و یه جمله طلایی مزخرف دیگه مثل :((شماها ساعت پنج صبح بلند میشدید برید نون بخرید ؟ بلند میشدید برید تو باغ و هرجای دیگه چهارتا چیز بچینید بیارید ؟ بلند میشدید گوسفند هارو ببرید بچرن ؟))والا بخدا من حاضرم اینکار هارو بکنم ولی لای این چیزای مزخرف نباشم، بین اشتراک های مسخره ماهانه با هزینه های هنگفت نباشم، بین تبلیغات الکی که با هوش مصنوعی ساخته شدن نباشم. از هوش مصنوعی متنفرم. زندگیمون داره میشه هوش مصنوعی. هر چرت و پرتی رو با هوش مصنوعی درست میکنند و اسمش رو میذارن خلاقیت. دیروز داشتم با یکی حرف میزدم، گفتم دلم میخواد طراحی کاراکتر یادبگیرم، یکمی چپ چپ نگاهم کرد و گفت بده به هوش مصنوعی تا برات توی دو سوت طراحی کنه. احمق من دلم نمیخواد توی دو سوت برام اوکی بشه. دلم میخواد بشینم دستام رو با مداد سیاه کنم. دلم میخواد دستام و چشمام درد بگیره از بس که روی یه کاراکتر وقت گذاشتم. دلم میخواد خودم درستش کنم نه یه ایجنت برنامه نویسی شده مسخره که تا باهاش چهار کلمه حرف میزنی میگه یا اشتراک بخر یا برو فردا بیا.هرچیزی رو به هرکسی میگی بهت میگه با هوش مصنوعی اوکیش کن، میخوام نکنم، میخوام هوش مصنوعی درست نکنه، میخوام خودم درستش کنم، نمیخوام یه چیز سریع انجام بشه، دلم میخواد هرچقدر که نیازه وقت بگیره ازم، نه اینکه مسخره بازی باشه.همه چیز سریع شده، فکر میکنم استارتش هم از فست فود باشه. غذاهای سریع برای افراد پر مشغله. آموزش های یک دقیقه ای. کتاب های هفتاد صفحه ای کوچیک زرد.همه چیز بی روح شده. رنگ همه وسایل شده خاکستری، سفید، مشکی، هیچ رنگ دیگه ای نیست توی وسایل، هزارتا اسم دری وری هم میذارن روش، مینیمال، اینیمال، چینیمالیست، رینیمالیست، وینیمالیست، نئومورفیسم، منوئورفیسم و فلان فلان فلان فلان...اسمش رو بزار مرگ خلاقیت و روح زندگی...لعنت به همه چیز و این زندگی دیجیتال مسخره...بنظرم تکنولوژی باید تا سال دو هزار و هفت که استیوجابز آیفون رو معرفی کرد ادامه پیدا میکرد و تموم میشد. نه اینکه هی پیشرفته تر و بدترش کنند...راننده خودکار. برنامه نویسی که خودش برنامه نویسی شده. طراحی که برنامه نویسی شده. فروشنده ای که برنامه نویسی شده. ادیتوری که برنامه نویسی شده. عکاسی که برنامه نویسی شده. آشپزی که برنامه نویسی شده و...ماروهم دارن برنامه نویسی میکنند. کاملا مشخصه. میری بیرون همه یه پیراهن مازراتی سورمه ای یا سفید با یه چاپ غیرقابل درک پشت و جلوی پیراهن. همه یه شلوار ریزشی کمر انگلیسی پوشیدن. همه لب و گونه و همه جارو عمل های پلاستیکی و زیبایی کردن. عمل های زیبایی‌ای که زیبایی طبیعی رو از بین میبره. یه سری اخلاقیات برنامه نویسی شده هم پیدا کردن همه آدما. یعنی یجورین که شما اگه فقط دو هفته بیرون باشی یادمیگیری با اکثریت جامعه چطور رفتار کنی. معیار های همه آدما یه چیز مسخره شده. همه از یه چیز خوششون میاد. اون روهم اینستا مشخص میکنه.یه دوره ای همه دنبال پسری بودن که کتاب میخونه، یه دوره دیگه دنبال بوکسور بودن، یه دوره دیگه دنبال بدنساز، دوره دیگه دنبال پسر لاغر بودن که استخون هاش از بدنش زده بیرون از شدت ضعف، دوره دیگه دنبال ددی بودن همه، دوره دیگه دنبال سیگما ها بودن، یه وقت دیگه دنبال آلفا ها بودن، یه وقت دیگه دنبال پولدار ها بودن، یه دوره دیگه دنبال بدبخت بیچاره ها بودن و همه ادعا میکردن میتونند اونارو بسازند و به سوی موفقیت بیکران و قله های بزرگ هل بدن اونارو و...الان هم همه افتادن دنبال پسر با تستسترون بالا...تستسترون بالا رو هم به ریش، موی زیاد و رفتار های هالیوودی، متین و آروم میبینند...ای وای، ای وای، ای وای...من ادعایی نمیکنم که خیلی چیز حالیمه، ولی برید مقاله ها و چیزای معتبر راجع به این چیزا بخونید...دنبال بهترین آقا هستند درصورتی که خودشون مزخرف ترین رفتار هارو دارن.برعکسش هم هست. پسرا و آقایون دنبال بهترین خانم هستند درصورتی که خودشون زننده ترین رفتارهای شناخته شده توی کیهان رو دارند.چرا سعی نکنیم خودمون خودمون رو بهتر کنیم ؟ اینطوری شاید بهترین ها به سمت ما بیان.لعنت به زندگی مجازی که همه چیز رو برای ما سیاه کرده. من مخالف تکنولوژی نیستم، خودم برنامه نویسی میکنم و توی این دنیای بیکران غرقم، من مخالف این زندگی کوفتی و مصنوعیم که تکنولوژی برای ما ساخته. بدی هاش داره از خوبی هاش بیشتر میشه...نمیدونم متوجه منظور من شدید یا نه، اما امیدوارم منظورم رو درست رسونده باشم...حرفی، نقدی، گفت و گویی چیزی هست، مشتاقم ازتون بشنوم و بخونم.کلاغ.کلاغکلاغMon, 12 Oct 2026 10:15:09 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/ساکت-hfltmdvvptc0ارادت.نمیدونم از چی باید شروع کنم مثل همیشه. فقط شروع میکنم.توی کتابخونه دانشگاه نشسته ام، سه ساعت و دو دقیقه دیگه کلاس دارم.تو سرم پر از سر و صداس. نمیخوام خاموششون کنم. یعنی دیگه نمیخوام خاموششون کنم. خیلی اوقات راستش رو بهم میگن. توی پنجاه درصد مواقع نادیدشون میگرفتم ولی خب دیگه اینکار رو نمیکنم. نمیدونم چرا باید همیشه اتفاقاتی که زودتر میوفته رو بهم بگن اون صداها. اینطورین که عملا از دو هفته بعد رفتار یه آدم توی زندگیم خبر میدن. فقط کافیه با یه آدم دو بار حرف بزنم تا این قابلیت روش فعال بشه. خیلی اوقات ساکت میکردم صدا هارو و اجازه میدادم آدم ها منو سورپرایز کنند. با اینکه همون کاری رو میکردن که توقعش رو داشتم ولی باز هم خودم رو فریب میدم که آره من خیلی سورپرایز شدم.براشون عجیب و غیرقابل درکم. هرچی میگم که من چطوریم، کسی نمیفهمه من رو، همشون یجوری هستند که آره متوجه رفتار هات هستیم، متوجه فکر هات هستیم، متوجه همه چیز تو هستیم.خیر عزیزای من، خیر...شاید متوجه بیست درصد کار بشید ولی بقیش واقعا اونی نیست که فکر میکنید، اگه اونی بود که فکر میکردید اولین چیزی که عوض میشد رفتارتون بود. میگیم بلد نیستید رفتار درست چیه، حداقلش اینه که تلاش میکردید درست رفتار کنید. میگیم بلد نیستید تلاش کنید، یکار دیگه میکردید که اون مواقع آدم احساس تنهایی نکنه، نه اینکه غیب کنی خودت رو یا بشینی نصیحت های دری وری بکنی.تازه از این حالم بهم میخوره که میان اون وسط بهت میگن دوستت داریم و برای خودت داریم بهت میگیم.متنفرم از اینطور دوست داشتنتون. اگه واقعا دوستم داشتید حداقل کار این بود که کاری کنید که آدم احساس تنهایی نکنه.من نمیگم توقع دارم که همه آدمای زندگیم واسم همه کار بکنند، اصلا منظور من این نیست. من دارم میگم تظاهر های چرت و پرت نکن که خیلی بلدی من رو و از این حرف ها.مسلما اونی که تو از من میبینی چیزیه که خودم تصمیم گرفتم نشونت بدم و خیلی بهش اعتماد نکن که دنیای درون من همونیه که دارم بهت نشون میدم، دروغ نمیگم بهت ولی همش روهم نشونت نمیدم مگه اینکه خیلی خاص باشی تو زندگیم.جالبیش اینه آدما فقط تلاش میکنند اون بخشی از تورو ببینند که نشونشون ندادی، با هزارتا ذوق و تعریف و چیز مزخرف میخوان خام کنند تورو که اون بخش های تورو ببینند.وقتی هم که اون بخش هارو بهشون نشون میدی ازت فاصله میگیرن. اصلا نمیفهمن ارزش این رو که داری دنیای خودت رو بهشون نشون میدی. اگرهم ازت فاصله نگیرن بعد از یه تایمی تمام اون چیزی که تو داشتی و واسش ذوق میکردن میره رو مخشون.گفتم میره رو مخشون یاد یه چیزی افتادم.خیلی دیدم آدما یه چیزی رو میخوان، مثلا یه لپ تاپ. همه زور و توانشون رو میزارن تا اون لپ تاپ رو بدست بیارن، وقتی که گرفتنش، وقتی که بدستش آوردن بعد از یک هفته، یک ماه، یک سال اون لپ تاپ براشون تکراری میشه.طرف به خودش زحمت نمیده یک دقیقه فکر کنه که پارسال داشت برای این لپ تاپ جون میداد. بعد میدونی حرفشون تبدیل به چی میشه ؟این لپ تاپ رو مخمه، سی پی یو لپ تاپ کنده. رمش پایینه. کیبوردش زشته. رنگش خوب نیست و هزارتا چرت و پرت دیگه.حالا این یه مثال سطحی بود. فکر کنید این چیزا رو روی آدم ها اعمال میکنند نه روی وسایلشون. طرف داشت خودش رو جر میداد که یه دختر چشم ابرو مشکی گیرش بیاد و باهاش باشه.تا دختره رو بدست آورد شروع کرد ایراد گذاشتن روی دختره. ابرو هاش خیلی پر پشته. موهاش وز میشه. قدش کوتاهه. هیچی حالیش نیست. قشنگ راه نمیره. تایم خواب خوبی نداره.یا همین قضیه برعکسشم هست. طرف میگفت پسر پر تلاش میخوام. کسی که به فکر آینده باشه. کسی که فکر همه چیز رو بکنه. تا پسر رو بدست آورد میگفت برای من به اندازه کارش وقت نداره. انقدر حواسش به همه چیز هست همش دارم احساس خفگی میکنم و همه رفتارهای من رو زیر نظر داره.بابا زهر مار. بمیری. یه پکیج کامل از یه آدم میخوای درصورتی که خودت اصلا ذره ای چیز خوب نداری ؟؟؟؟بعدشم که یه آدم خوب و یا همونی که میخواستی گیرت میوفته ایراد میذاری روش ؟ خودت میدونی با خودت چند چندی ؟؟؟؟بخدا اگه خودت بدونی چی میخوای. تازه این وسط یه ترومای بزرگ هم برای یه آدم دیگه میشی. کاری میکنی اون آدم از سایه خودش هم بترسه با این رفتارهای چرت و پرت.عوض اینکه بیای سعی کنی یکی رو به سمت پیشرفت حرکت بدی و اینی که هست رو قبول کنی. میای دائم ازش گله میکنی.من نمیگم خودم خیلی عالیم و همه چیز تمومم و هیچوقت اشتباه نمیکنم، اصلا انسان اشتباه میکنه. ولی حداقلش همیشه سعی میکنم اشتباهاتم رو کم کنم. از قوانین مسخره ای که آدم ها برای خودشون تعریف میکنند خسته شدم. به هرکسی میرسی باید یجور رفتار کنی طرف یوقت نفهمه بالای چشمش ابروئه.یکی از دلایلی که دوست های زیادی ندارم همینه که به همشون میگم مشکلاتشون چیه و کجا چطور رفتار میکنند. ولی واسم جالبه. آدما خوششوکلاغکلاغSat, 10 Oct 2026 10:58:10 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/میز-zhp8zhdnkkrcدستام روی کیبورده، بعضی از حرف هارو سه یا چهار بار مینویسه. اعصابم رو خورد میکنه.دقیقا روزهایی که نیاز داری یه حرف خوب بشنوی، دقیقا همون روز همه یجوری بهت حمله میکنند، ازت توقع دارن، درکت نمیکنند و هزارتا چیز دیگه...نمیدونم شایدم من یکمی جدیدا حساس شدم.تازه قهوم رو با یه شکلات خوردم، شکلات بنظرم طعم جالب تری به قهوه میده، هرچند اکثر اوقات بدون شکلات میخورم اما خب همون طعم روهم دوست دارم.نمیدونم باید از کجا شروع به نوشتن کنم، اصلا اینایی که مینویسم درست هست ؟نمیدونم، خلاصه که جواب نود و نه درصد چیز ها توی این زندگی نمیدونمه، زیاد عمری نکردم که بگم آره همه چیز رو دیدم و این حرفی هم که زدم صد در صد درست نیست واقعا.کلا همگی توی فضای تاریک گیر افتادیم، هیچکس نمیدونه داره با زندگیش چیکار میکنه و نمیفهمه بقیه دارن با زندگیشون چیکار میکنند.یک چیز برام خیلی جالبه، اینکه همه فکر میکنند بقیه آدما دارن توی راه درست حرکت میکنند و فقط خودشون افتادن توی این فضای تاریک و تنها موندن.البته خیلی ها هم اینطورین که فکر میکنند فقط خودشون دارن راه درست رو میرن و بقیه دارن اشتباه میکنند.جالبه حرف هایی که میزنم رو خودم اکثرا به چالش میکشم و یچی در جواب بهش میدم، البته اینکار عادتمه، هرچیزی رو از هر جنبه ای که بتونم نگاه میکنم و از اینکار هم لذت میبرم و هم متنفرم.دوست ندارم فقط از دید خودم به هر مسئله ای نگاه کنم، تا جایی که بتونم از همه جوانب به یک چیز نگاه میکنم.نمیدونم، عجیبه که اینطوریم، یادمم نمیاد که از کی اینطوری شدم ولی خیلی وقته که اینطوریم...حس میکنم به یه مشاور نیاز دارم، به یه تراپیست، نمیدونم، کسی که اکثر چیزارو بدونه، خیلی حرف و سوال دارم، یجوری نیاز دارم که یکی زیر و بم من رو بکشه بیرون و بندازه جلوم. بیاد بهم بگه کجاها مشکل دارم و کجاها ندارم. کجا درست رفتار میکنم و کجا اشتباه. چی درسته چی غلط. البته نمیگم کل مسیر زندگی یا هرچیزی رو بگه، بیشتر منظورم شخصیتیه...قیمت جلساتشون رو گرفتم، هر جلسه چهل و پنج دقیقه ای میشه هشتصد هزارتومان ناقابل...بهشون گفتم من تا بیام بشینم و تا بیام صحبت کنم با این دکتر عزیز، جلسه تموم میشه و باید بزنم بیرون.بهم گفتن که میتونید جلسات ویژه بگیرید با تایم یک ساعت و ربع که اونم میشه یک میلیون و پونصد ناقابل...فکر نمیکردم انقدر باشه قیمتش، اولین بار بود که داشتم قیمت این جلسات رو میگرفتم.بگذریم...سه چهار روزی هست خیلی به چیزای عجیبی فکر میکنم. فکر های رندومی که حتی تاحالا یکبار هم از سرم رد نشده بود. نمیدونم دلیل این همه بهم ریختگی ذهنی چیه. اما داره روانیم میکنه. سر خودم رو با کارها گرم میکنم که فقط این چیزا کم بشه اما اصلا نمیپره، اگر هم میپره چند دقیقه هست و دوباره برمیگردن. بیخیالش...هیچکس نمیفهمه چی توی سرته، هیچکس نمیفهمه چی داری میکشی، هیچکس نمیفهمه چقدر میخواستی کنارشون باشی.همشون وقتی همه چیز رو میفهمن که تورو از بین برده باشن با کاراشون و یا تو از پیششون رفته باشی، حالا یا مرده باشی و یا ترکشون کرده باشی، وقتی از دستتت دادن میفهمن که تو، واقعا کی بودی و چیکار میخواستی بکنی و چیکارا کردی واسشون...اصلا نمیفهمن چی میگی بهشون، هرچقدر هم توضیح بدی باز هم نمیفهمن که داری چی میگی بهشون، فقط کلافه تر میشن همه و تهش این تویی که بده میشی، آخ آدما، آخ...از دست شماها...میدونی، خندم میگیره، آدما میان یه چیز ساده رو سخت میکنند، عملا یه چیز خیلی ساده رو تبدیل به یه چیز وحشتناک میکنند و یه چیز سخت رو خیلی ساده میگیرن، بابا آروم باشید، چه خبرتونه ؟.توی همه میبینم این رفتار رو. تروخدا آروم باشید، زندگی همینطور سخت هست، انقدر سخت ترش نکنید، بابا چیزی نیست که این همه بزرگش میکنید.نمیدونما، بعضی ها بهم میگن تو زیاد ساده میگیری. من خودمم ساده نمیگیرم خیلی، هرچیزی رو به اندازه خودش نگاه میکنم، یه چیز سخت رو سخت میگیرم و یه چیز ساده رو ساده، بعد جالبه یکسری جاها به من میگن سخت نگیر، پیچیدس در عین سادگیش، نمیدونم من سخت یا ساده میگیرم، یا بقیه سخت میگیرن یا هرچی.اصلا اینم بیخیالش. بزار هرکی هرطور میخواد بگیره، حالا یا سخت یا ساده...یه چیز دیگه هم خیلی تو مخمه، ادعا.طرف دااااائم میگه من فلان من بهمان، من اینطوری، من اونطوری، من اینجور، من اونجور، من صافم، من کجم، من اینطوری یه چیز رو درست میکنم، من اونطوری یه چیز رو به آتیش میکشم، من، من، من، من، من و من...بعد وقتی موقع اونکار میشه طرف اصلا ناپدید میشه یا خودش رو میزنه به کوچه علی چپ که هیچی نمیدونه یا از جریان کناره گیری میکنه و یا هرچیز دیگه ای که فقط حتی یک درصد هم درگیر اون مسئله نشه.خسته نباشی پهلوون...این همه حرف میزنی حداقل یکیش رو ثابت کن...خدایی بدم میاد، یا حرف نزن، یا حرف میزنی عمل کن. چیه این همه الکی بوق میزنی که میتونی بعد موقعیتش که پیش میاد نمیتونی.اینم بیخیال...اینم از این پست...پست های من بیشتر غر نوشته هستند تا دل نوشته، هرزگاهی دل نوشته هم میزارم ولی خب اکثرا غر نوشته ان، امیدوارم خوشتون بیاد، همین که این متن رو دارید میخونید یعنی تا آخرش اومدید باهام و گوش دادید. ازتون ممنونم.کلاغ.کلاغکلاغWed, 30 Sep 2026 16:25:47 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/شلوغ-c4i8hml91uteصبح داشتم میرفتم دانشگاه. روز اول بود. شروع ترم جدید.حقیقتا فکر نمیکردم کسی هم بیاد و خب درست هم فکر میکردم.رفتم و دیدم از حیاط دانشگاهی که کم کم داخلش دویست تا آدم بودن، الان نهایت بیست تا آدم مونده بود اونجا.یه دور کوچیکی زدم و دیدم استاد هم نبود که بازهم انتظارش رو داشتم.رفتم یه کلاس پیدا کردم و لقمه ای که آماده کرده بودم رو خوردم.بعدش هم برگشتم خونه.وقتی که داشتم میرفتم دانشگاه توی سرویس روی جعبه کمک های اولیه کلی خاک بود، راستش بابت این همه خاک خوشحال شدم. این یعنی ازش استفاده ای نکرده بودن. این یعنی تاحالا مشکلی پیش نیومده بود برای کسی.مرور خاطرات انجام میدادم توی راه. به حدی که اصلا نفهمیدم چطور رسیدم. مثل همیشه توی ذهنم میگذروندم اوقاتم رو.دلم تنگ بود. دلم خیلی تنگ بود. هنوزم هست. هنوزم دلم خیلی تنگه...یکی از بچه های کلاس رو یادم میاد. همیشه میترسید همه ترکش کنند. حتی با بقیه بچه های کلاس هم صمیمی نمیشد. میگفت که شماها بالاخره یکروز من رو ترک میکنید و من ترجیحم اینه که خیلی صمیمی نشم با کسی. خودش پسر خیلی خوبی بود اما اینطور که معلوم بود آدمایی که دورش بودن از قبل آدم های خوبی نبودن. تا یکم باهاش گرم میگرفتی بعد از یک هفته یهویی با همه سرد میشد. وقتی ازش میپرسیدم میگفت اینکار رو انجام میدم که بهتون عادت نکنم. همیشه بهش میگفتم :((همه یکروزی میرن. چه بخوای چه نخوای. آدمی که نزدیک توئه یا خودش تورو ترک میکنه. یا مرگ اون رو از تو میگیره.))میگفت من میدونم که چطوریه و برای همین از همه میخوام دور باشم.منم بهش میگفتم خب اونی که الان داره همه رو ترک میکنه تویی. یعنی یجورایی داری چیزی که خودت میترسی سرت بیاد رو سر بقیه میاری.بهم میگفت :((برو بابا تو نمیفهمی من چی دارم میگم. نمیفهمی با چی دارم دست و پنجه نرم میکنم. میفهمیدی الان کنارم میموندی نه اینکه نصیحتم کنی. نه اینکه با این حرف ها ته دلم رو خالی کنی. من هیچوقت کسی رو ترک نمیکنم چون آدم موندگاریم.))قشنگ یادمه بهش چی گفتم اون موقع :((اگه تو آدم موندگاری هستی که دمتگرم. تو خودت رو ثابت کن. کسی که دوستت داشته باشه چه به عنوان دوست، چه پارتنر و چه شریک کاری، واسه تو میمونه یا حداقلش اینه که بهت هیچ آسیبی نمیرسونه. اما تو حتی جمع دوست هایی هم که اینجا داری رو داری همش ترک میکنی و حرفت اینه که موندگاری ؟.))با اخم نگاهم میکرد و میگفت :((معلومه که موندگارم. من همیشه پای ثابته همه جمع هام.))منم بهش گفتم :((اگه پایه ثابت جمع ها هستی، پس چرا توی این سه سال انقدر جمع هارو ترک کردی ؟ اون جمع هنوزم هست اما تو نیستی. هستی اما خیلی کم. اگر پای ثابتی، فقط باید بهمون ثابت کنی که هستی، نه اینکه فقط حرفش رو بزنی.))شروع کرد باهام با تندی صحبت کردن. نمیدونم شاید واقعا حرف اشتباهی بهش زدم. من درکش میکردم. میدونستم ترک شدن چقدر تلخه. میدونستم بعد از هربار ترک شدن چقدر اذیت میشی و خودخوری میکنی. میدونستم بعد از هربار ترک شدن چقدر خودت رو آنالیز میکنی که بفهمی مشکل از تو بوده یا اون آدم یا هرچیز دیگه ای. اما میدونی، کسی که داره توی چیزی غرق میشه. فقط دست و پا میزنه که خودش رو نجات بده. خیلی هاشونم کلا ناامید میشن و هیچ تلاشی نمیکنند. یکی باید دستشون رو بگیره و بیارتشون بیرون از اون دریای خروشان. البته این طرز فکر منه. شاید واقعیت چیز دیگه ای باشه.همیشه این نیست که تو ترک بشی، یه وقت هایی هم از این بترس که تو کسی باشی که دیگری رو ترک میکنه و ممکنه یه زخم بزرگ واسه اون آدم به جا بزاری.برای همینه ارتباط گرفتن برای خیلی از آدم ها دشواره. اونا دوست ندارن به این چیزا فکر کنند. دوست ندارن مسئولیت خیلی چیز های اخلاقی رو به عهده بگیرن. فقط وقتی حالشون خوب باشه یه توجه ریزی به اون چیزای اخلاقی میکنند و انجامشون میدن.حالا این اخلاقیات هم کلی میشه راجبش نوشت...همه میرن. یا با پای خودشون یا توسط مرگ.حقیقتا خودم دوست دارم آدمی باشم که مرگ من رو از بقیه بگیره. یعنی اینطوری باشه که آدم های اطرافم بگن :((کلاغ همیشه هست. فقط کافیه صداش کنی تا بیاد سمتت. اون هیچوقت ترکت نمیکنه. اون توی هر شرایطی کنارته. خیالت راحت.))نمیدونم. ذهنم پره از همه چیز...جالبه واسم، کسایی که یکی دوتا زخم ریز خوردن همه جا داد و بیداد راه میندازن که آره ما زخم خورده این دنیا هستیم و خیلی اذیت شدیم. اما من آدم هایی رو میبینم که ده ها زخم خوردن و فقط لبخند میزنند و زندگی رو به کام بقیه و خودشون شیرین میکنند.نمیگم کسایی که زخم کم خوردن زخم هاشون قابل احترام نیست، هرگز همچین حرفی نزدم. من بیشتر روی رفتار آدما دارم مانور میدم تا عمق زخم هاشون. اتفاقا شاید کسی که فقط یه زخم خورده، اونقدر زخمش عمیق باشه که کل عمرش رو ساکت بشینه...هرچیزی ممکنه...یه چیزی هم که واسم جالبه اینه که آدم های پخته به شخصیت آدما بیشتر توجه میکنند تا ظاهرشون. حالا پخته از هر نظری میتونه باشه.اونی که یکم آدم هارو دیده و باهاشون دور زده میفهمه باید کنار کسی باشه که بتونه سرش رو بالا بگیره. نه کسی که فقط ظاهر خیلی خوشگلی داره.منظورم اینه یه روزی به یه جایی میرسی که میفهمی اون پارچه ای که تن اون آدمه حتی 1 درصد هم مهم نیست.فقط اونی که اون پارچه رو پوشیده مهمه.تو گرون ترین پارچه رو تنش کن، وقتی نتونی موقعی که کنارش هستی، اول از همه احساس خوب به خودت داشته باشی و دوم اینکه نتونی سرت رو بالا بگیری توی یک جمع، اون پارچه چه فایده ای داره ؟...اگر خانمی باشید که با مرد های مزخرف زندگی کرده باشید و یا حتی آشنایی داشته باشید متوجه میشید مردونگی اصلا شبیه حرف های توی اینستاگرام نیست که دارن رفتار های پرخاشگرانه و عصبی رو خوب جلوه میدن و خیلی چیز های دیگه دخیله.و همچنین برعکس این قضیه هم هست که آقا باشی، از یه جایی به بعد میبینی زنانگی هم اون چیز های عجیب توی اینستاگرام نیست...با آدم ها زیاد معاشرت کنید، وقتی زیاد با آدم ها سر و کار نداشته باشید به هر بی سر و پایی لبخند می‌زنید و باهاش رفیق میشید و بعدش هم از بچه هایی که لباس آدم بزرگ هارو پوشیدن ضربه می‌خورید...با آدم ها معاشرت کنید تا بفهمید رفتار درست چیه و کی رفتار درست رو انجام میده.به همون مثل قدیم می‌رسیم که میگه :ادب از که آموختی ؟ از بی ادبان...من نمیگم خودم رفتار پخته ای دارم یا هرچیز دیگه ای، این متن روهم ننوشتم که بگم آره من خیلی میفهمم و یا بخوام خودم رو به رخ بکشم.منم یه آدم کوچیکم که اشتباهات زیادی رو مرتکب شده. با آدم های اشتباه زیادی دست داده. با آدم های نامناسب بگو بخند داشته و مثل همه آدم ها آسیب هم دید...آدمیزاده دیگه، همیشه فکر میکنه داره کار درست رو انجام میده، تا اینکه یه تلنگر بهش بخوره و بفهمه داره چیکار میکنه. اگه آدمی رو دارید که بهتون تلنگر میزنه باید بگم شما جز خوش شانس ترین ها هستید. چون آدمی که اشتباهاتتون رو به روتون میاره و میخواد کمکتون کنه واقعا دوستتون داره. میخواد پارتنر، دوست، پدر، مادر، برادر، خواهر و یا حتی نونوای سر کوچه باشه...خب البته حواستون به آدم های حسود هم باشه، خیلی ها از سر حسودی بعضی از کارهای درست شما رو بهتون میگن که اشتباهه و بهتره که انجام ندی و این حرف ها...فقط یکمی از نظرات شخصی من بود.کلاغ.کلاغکلاغSun, 13 Sep 2026 12:22:31 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/سقوط-kobcs9j7bqaqامشب انقدر پرش ذهنی دارم که حتی نمیدونم چی باید بنویسماز کجا شروع کنم و به کجا برم.دارم پیام میدم و در همین حین دارم یه متن مینویسم.همه چیز هرروز داره بدتر میشه و من هرروز ضعیف تر از قبل میشم.درد و دل هم دیگه حالم رو خوب نمیکنه. هیچی دیگه روم جواب نیست.سرم درد میکنه.سرم خیلی درد میکنه.سمت راست پیشونیم درد میکنه.چشم راستم درد میکنه.دستام داغ کردن.پاهام سرد شدن.نگاهم به مانیتور لپ تاپه، نورش چشم هام رو اذیت میکنه.لیوان شربت رو میگیرم دستم که سردیش داغی دست هام رو کم کنه اما اصلا جواب نمیده. هی داغ تر میشه. انگار گذاشتمش روی گاز و داره میسوزه.رگ های روی دستم داره باد میکنه.کاش همه چیز تموم میشد، دلم میخواد همه چیز تموم بشه. بسه...اینجارو ببین................یه کش مو توی دست راستمه...هنوز زوده جا بزنم نه ؟...تو هستی، منم همینطور...خیلی زوده جا بزنم...بیخیالش. درستش میکنم...داشتم رانندگی میکردم. از دم بستنی فروشی سلطان رد شدم. چقدر دلم هوس بستنی کرده بود. هنوزم یکمی هوس دارم. اما خب دیگه دیره. خیلی دیره. الانم بخوام بزنم بیرون اون تعطیل کرده. چی شده ؟؟ چرا همه چیز انقدر داره بهم گره میخوره ؟ چرا نمیتونم چیزیو حل کنم ؟ نکنه دارم عجله میکنم ؟ نکنه دارم زیاده روی میکنم ؟ نکنه دارم کم کاری میکنم ؟ نکنه اصلا هیچکاری نمیکنم ؟نمیدونم...این درسته که اجازه بدیم مغز هرزگاهی برای خودش به همه چیز فکر کنه ؟به هر چیز خوب و بد، بعضی اوقات که اینطوری میشم به خیلی نتیجه های جالبی میرسم، بعضی اوقات هم اینطوریه که جوری فکر میکنم که به هرچیزی هم که دارم آتیش میزنم، عجیبه، ذهن واقعا عجیبه، در حالی که عجیبه خیلی هم ساده هستش...چیکار کنیم باهاش ؟...کلاغکلاغکلاغWed, 09 Sep 2026 01:09:28 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/پنج-میلیون-tiejqxi07fg4شش روزی هست که ثانیه ها دیگه سریع نمیگذرن، میگذرن اما سنگین، شاید چون منتظرم، قبلا اینطوری بود که پلک میزدم و میدیدم دو ساعت رد شده و الان هزارتا پلک میزنم و فقط پنج دقیقه رد میشه.دیشب چندتایی مشتری داشتم، یکی از یکی اعصاب خوردکن تر و رو مخ تر، سعی داشتم خیلی خودم رو کنترل کنم، نمیدونم، هردفعه میگم خسته شدم و بازهم میبینم که دارم ادامه میدم.نمیدونم چقدر دیگه حال دارم، نمیدونم چقدر دیگه جون دارم و اصلا چقدر دیگه میتونم دَووم بیارم...روز ها لبخند های الکی میزنم، داخل مغازه قیافه خودم رو خندون میگیرم که مبادا کسی بفهمه حالم خوب نیست، آدما اینطورین که تا ببینند یکم خوب نیستی شروع به اذیت کردنت میکنند، شروع به عذاب دادنت میکنند و چیزهای دیگه که جونت رو به لب میرسونه...دختر کوچولو هرزگاهی میاد مغازه و اون تنها کسیه که میتونم کنارش خودم باشم.دست هاش رو میزاره روی صورتم و میگه : ((چی شدی بچه ؟.))تو خودت یذره ای دختر کوچولو، چطوری به من میگی بچه ؟.هرچند، من پیش تو بچه میشم، دروغ هم نمیگی، نمیگم کاشکی همه شبیه تو بودند، میگم کاشکی هیچوقت از این کلاغ مشکی پوش خسته نشی و هردفعه فقط بیای و از من بپرسی چی شدی بچه ؟.شاید نتونم کامل بگم برات، اما همین که تو هستی و میای باعث میشه وزن همه بارهای روی دوشم به صفر برسه و بتونم یکم نفس بکشم فقط...خدا، این زندگی حق ما نبود. ما کاری نکردیم که سزاوارش باشیم. نمیدونم. شاید اینطور تنظیم کردی زندگی مارو. هیچی ازت نمیدونم و هیچی نمیتونم بهت بگم. فقط اینکه ازت خیلی دلخورم. ازت واقعا دلخورم خدا. ندیدی. توهم مثل آدم های دورم، هیچوقت هیچی رو ندیدی و فقط بی محلی کردی...بزار یه جمله آشنا بگم که تقریبا هشتاد درصد آدما خوندنش.((اگر خدایی وجود داشته باشد، باید برای بخشایش به پایم بیوفتد.))شایدم اشتباه باشه. تو این دنیا هیچی نیست که کاملا درست باشه.هرچیزی پر از مشکل و ایراده. هرچیزی یطور اذیت کنندس. حتی چیزای خوب هم یه جاهایی اذیت میکنند آدم رو.مثل خاطرات خوب. دلت تنگ میشه و یهویی بغض میکنی. حالا به هر دلیلی. هرکسی یه دلیل داره برای بغضش. یکی دلش تنگ میشه و یکی حسرت میخوره و یکی...ایرپاد توی گوشمه. داره میخونه.داره میخونه و داره میخونه...کلاغ.کلاغکلاغSat, 05 Sep 2026 01:21:17 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/نگاه-hrguz8xg5aoyداشتم توی لاین بستنی فروش ها و غذا فروش ها رد میشدم. هرشب اونجا خیلی شلوغ میشه. رد میشم و بهشون نگاه میکنم. به همه آدمای اونجا نگاه میکنم. همه اونارو زیر نظر میگیرم و همه جور قشری از آدمارو اونجا میبینم.بچه ها با پدر بزرگ هاشون میان. زن و شوهر ها باهمدیگه میان. خانواده ها میان. دوست ها باهم میان. بعضی ها تنهایی میان. بعضی هام با عشقشون میان.به بچه هایی که پدربزرگ هاشون دستشون رو گرفتن و قدم میزنند،آدمایی که توی رستوران ها یک یا چندنفر کنارشونن حسودیم میشه.اونطوری نیستم که بخوام لعنت بدم بهشون، امیدوارم همیشه یکی باشه تا باهمدیگه برن جایی و یه چیزی باهم بخورن.نمیدونم...تقریبا نزدیک دو سال پیش بود، یه دوستی داشتم که باهمدیگه میرفتیم سرکار، اون موقع توی مغازه کار نمیکردم و یه جای دیگه بودم، سر پروژه بودیم و داشتیم کارهارو انجام میدادیم که دیگه نزدیک ده شب شد، گفتیم بریم شام بخوریم و بقیه کار رو بزاریم برای فردا.رفتیم بیرون یه ساندویچ سرد گرفتیم و خوردیم.برگشتنی توی راه هیچ حرفی بهمدیگه نمیزدیم، هم اون خسته بود هم من.یهویی نگاهم کرد و گفت :+ ((میدونی چطوری هستی ؟.))- ((توی چی چطوریم ؟.))+ ((توی زندگی آدما.))- ((نه. اصلا تاحالا راجبش فکر نکردم. چطوریم ؟.))سرعت ماشین رو توی اتوبان کم کرد. زد دنده سه. + ((میای تو زندگی آدما و اونارو به خودت عادت میدی.))- ((نمیفهمم چی داری میگی.))+ ((منظورم اینه تو هر بخش از زندگی آدمایی که توی زندگیت هستند میری و یه ردپایی از خودت به جا میزاری. چه خوب چه بد. تو توی همه زندگی یک آدم میری یهویی و اون آدم ممکنه به تو عادت کنه.))نمیدونستم چی جوابش رو بدم. چی باید میگفتم اصلا ؟.این حرفایی که داشت بهم میزد خوب بود یا بد ؟.با اخمی که از روی کنجکاوی بود نگاهش کردم و گفتم :- ((خب الان میگی چیکار کنم ؟ اصلا منظورت رو نمیفهمم. کار بدی میکنم یا کار خوبی میکنم ؟.))+ ((ببین من نمیدونم این کاری که میکنی خوبه یا نه اما بعضی ها ممکنه خوششون بیاد و بعضی هاهم ممکنه از دستت فرار کنند و بترسند. مثلا من خودم تعجب میکنم که تو چرا باید همچین کاری بکنی اصلا.))یکمی با خودم فکر کردم و گفتم :- ((حقیقتا اصلا از روی عمد اینکار رو انجام نمیدم. یعنی اصلا نمیخوام برم و همه جا یه ردپایی بزارم. ممکنه یکی آسیب ببینه.))+ ((دقیقا حرف منم همینه. ممکنه یکی آسیب ببینه. ممکنه یکی به حضور تو توی زندگیش عادت کنه.))ادامه داد.+ ((همین باعث میشه بعضی ها ازت دور بشن. میترسن تو یجایی اذیتشون کنی و دور شدن ازت رو ترجیح میدن. چون تو میری داخل همه زندگی اونا.))- ((تو به من عادت کردی ؟.))+ ((شدیدا. میبینی که همه کارهام با توئه. هرجا بخوام برم با تو میرم و هرچیزی که بخوام بخرم با تو میخرم و باقی چیزها...))فردای اونروز رفتم پیش دوتا از دوست هام. ازشون پرسیدم و اوناهم تایید کردن حرفایی که بهم دیشب زده شد رو و واسم عجیب بود.پس چرا چیزی بهم نمیگفتن اگه اینطوری بوده ؟اگه سرم کلاه نمیذاشت هنوزم دوستم بود...اگه به خودم میگفت چقدر پول میخواست کل پولام رو میدادم بهش تا مشکلش حل بشه. اما ترجیح داد سرم کلاه بزاره.ترجیح داد بهم دروغ بگه.من از کل زندگیش خبر داشتم، نیاز نبود بهم این همه دروغ بگه. من کمکش میکردم همیشه. به قول خودش بیشتر از داداش بزرگش بهش کمک میکردم.آخرین بار که دیدمش بهش گفتم :- ((پسر تو اگه یک کلمه میگفتی کمک من هرچی داشتم رو کنار میذاشتم تا مشکل تورو حل کنم و پیشت باشم. نیازی نبود بخوای از اعتمادی که بهت داشتم سواستفاده کنی و بعدش بازهم کاری که کردی رو با پررویی کامل انکار کنی. اگه اونکار رو نکردی چرا ثابت نمیکنی بهم ؟. با خودت نگفتی یکروز بالاخره میفهمم ؟.))با چشم هاش بهم خیره شده بود.منم با اخم بهش نگاه میکردم.- ((یک کلمه بگو ببخشید. باور کن میبخشمت و از یادم میبرم کاری که کردی رو.))هیچی نگفت.آخرین چیزی که گفتم این بود که :- ((امیدوارم همیشه موفق باشی. روزهای محشری باهات داشتم.))منم سرم رو انداختم پایین و از مغازه ای که باهم دکور و همه چیزش رو درست کردیم رفتم بیرون.هنوزم واسم سواله و بهش فکر میکنم که چرا ؟. مگه چیکارت کرده بودم ؟.اونروز زنگ زدم به یکی دیگه از دوستام و شب باهاش رفتم بیرون و صحبت کردیم.اونم نیست دیگه...اون موندنی بود. میدونم موندنی بود. فقط داستانش توی این دنیا تموم شد.سکوت عجیبیه. نه پیامی میاد. نه صدایی و نه هیچی. فقط صدای هور هور کولر میاد که اونم صدای کمی داره. چشمم به لیوانمه. پلاستیکیه. رنگ مشکی ای داره. لوگوی اپل روشه و پایینش نوشته شده : Think Differentنمیدونم هنوزم اینطور فکر کردن جوابه یا نه. امیدوارم جواب باشه.دلم یه خنده از ته دل میخواد. یه روزی که با خنده شروع بشه و با خنده تموم بشه. روزگار عجیبی شده. یعنی همه چیز عجیب و غریب شده.میرم باشگاه آدم های لاغر و استخونی فاز آرنولد دارن و به قول خودشون لاتی پر میکنند و کسایی که هیکل های معرکه دارن میان دستت رو میگیرن و کمکت میکنند که درست تمرین کنی.میرم سر کار آدمای عجیب و غریب زیادی رو میبینم.چندوقت پیش یه آقایی با همسرش اومد و داشت سر قیمت چونه میزد، چهل تومان تخفیف میخواست و من به عنوان یه فروشنده بهش تخفیف ندادم.لجش گرفت. کارتخوان رو از روی میز برداشت و ده هزارتومان بیشتر کشید و گفت :+ ((من تورو میخرم و میفروشم.))پلاستیک رو بهش دادم و گفتم : - ((یا دهنت رو میبندی و میری بیرون و یا خودم میندازمت بیرون.))پلاستیک رو از دستم کشید و هی حرف میزد و رفت بیرون.بعضی اوقات حس میکنم توی یه مهدکودک دارم زندگی میکنم.همه چیز خیلی عجیب شده.جالب بود. تویی که میتونستی من رو بخری ده هزارتومان بیشتر نمیکشیدی. میومدی چندمیلیون اضافه تر میکشیدی که بعدش خندم نگیره به رفتارت دلقک.خیلی حرف زدم.سرتون رو درد آوردم.امیدوارم از دست این دلقک ها خلاص بشیم.و من هنوزم نمیدونم چه تاثیری روی دیگران میزارم...کلاغ.کلاغکلاغFri, 14 Aug 2026 01:23:36 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/گذشته-vfgocvanx4sfنمیدونم ساعت چند بود اما نزدیکای صبح بود. نشسته بودم روی مبل و مالت میخوردم. تلخ بود اما نه به اندازه کافی. شیشه دوم بود که داشتم میخوردم. آخراش بود.به آدما فکر میکردم. به کارهایی که باهاشون کردم و باهام کردن. عجیب بود. کارمای خیلی از کارهام سریع بهم برمیگرده. همیشه با خودم این سوال رو میکنم که بقیه هم همینطورن یا فقط منم ؟چمیدونم. مهم نیست.دلم میخواد چشم هام رو ببندم و به یه خواب عمیق برم. وقتی که بیدار شدم بدون هیچ استرس و فکری برم یه صبحونه و قهوه آماده کنم. بشینم چندصفحه ای کتاب بخونم و بعدش چندتا آهنگ برای خودم پخش کنم و بشینم سر لپ تاپ و چیز های جدید یادبگیرم. توهم باشی...فکر نمیکنم خواسته زیادی باشه...هیچ فکر اضافه ای نباشه. هیچ چیز آزار دهنده ای نباشه.خیلی اوقات چشم هام رو میبندم و خودم رو توی بعضی مسائل گول میزنم که آره چیزی نیست و همه چیز رو حل کردی اما وقتی چشم هام رو باز میکنم همه چیز مثل پتک میخوره تو سرم.همین که دروغ نیست خودش خیلی خوبه واسم.منظورم اینه زندگی هرچی باشه بهت دروغ نمیگه، مثل بعضی از آدم ها نیست که به دروغ ازت تعریف کنند و بهت احساس خوب بدن و تو بعدش بفهمی که همش الکی بوده.زندگی همون اول میاد هرچی هست و نیست رو میندازه جلوت میگه حالا یا پاشو خودت رو جمع کن یا بشین سر جات.همین زندگی رو دوست دارم. باهات صادقه.همیشه ترجیحم این بوده که حرف های تلخ رو بشنوم و ادامه بدم برم جلو تا اینکه بخوام کلی دروغ و پنهان کاری رو ببینم. حقیقت هرچقدر هم تلخ باشه بازم واسم قابل احترامه...چیز دیگه ای به ذهنم نمیرسه بخوام بگم واستون...کلاغ.کلاغکلاغTue, 04 Aug 2026 02:34:09 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/آخرین-بازدید-ساعت-213-دقیقه-xigwumef9sg7پنجاهمین کتاب رو خوندم. تعدادشون برام مهم نیست. هر کتاب یجور بهم حس داد. برام مثل آدم ها بودن. هرکدوم یه خاطره.یه داستان.یه ایده.و یک ردپا توی ذهن من.پنجاهمی ولی از ذهنم فراتر رفت...تموم که شد جوری بود انگار یکی از پیشم رفت. واسم عجیب بود.تو همون حالت هم حس میکردم یکی نزدیکم شده.نمیدونم واقعا نمیدونم...دو یا سه شب پیش اسنپ گرفته بودم سریعتر برسم خونه که برم سر قراری که با یکی از دوست هام داشتم.نشسته بودم توی ماشین. شیشه پایین بود. راننده آهنگ شاد گذاشته بود.چشمم به بیرون بود. نگاه به درخت ها و آدم ها میکردم که سریع از کنارشون رد میشدیم.راننده بهش میخورد شصت و چهار سالش باشه.هر مویی که روی سرش قرار داشت کامل سفید بود.پول رو که واریز کردم موبایلش صدا داد.+((مرسی پسرم.))نگاهش کردم.-((خواهش میکنم. انجام وظیفه بود.))یکمی گذشت. صدای ضبط رو کم کرد. +((تو فکری پسر. چرا انقدر چشم هات منتظره ؟.))-((منتظر چی ؟))+((من نمیدونم. این رو تو باید بگی.))-((منتظر چیزی نیستم. همه چیز عادیه.))+((چقدر دوست داری بهش برسی ؟.))-((به چی ؟.))+((انقدر سوال هایی که فقط خودت جوابشون رو میدونی رو نپرس. من نمیدونم چیه. اما هرچی هست. کاملا داره تورو میخوره پسرم.))-((خیلی دوست دارم به اونایی که توی سرمه برسم.))+((خب چی جلوی تورو میگیره ؟.))-((نمیدونم.))+((ریسک کن. تهش یا میشه، یا نمیشه. مهم اینه انجامش دادی.))-((خودتون بودید ریسک میکردید ؟.))+((هنوز که هنوزه دارم ریسک میکنم.))چیز دیگه ای نداشتم بهش بگم. چشمم بهش بود و سرم رو به نشونه تایید تکون دادم.دیگه حتی ضبط روهم زیاد نکرد. ده دقیقه آخر سنگین شده بود. منم بدتر...امشب پیاده بر میگشتم از سر کار.چند دقیقه اول ایرپاد توی گوشم بود.آهنگ میخوند واسم:((تو کجایی که نمونده دیگه حالی نه برام...))در همین حین پیام میدادم چندتایی.((بگو تو کجایی الان ؟. ر سیدم به تهش تو تنم درد زیاد. زندگیم بد سیاس. بیا پیشم تو. ازم دور نشو. زدم حرفتو، آسمون ابری شد...))تموم که شد ایرپاد رو در آوردم. اولین بار بود از ایرپاد خسته میشدم.همه صداها رفت یهویی. ساکت شد. صدای درخت ها اومد. صدای خیابون. صدای آدم ها. صدای قدم ها. صدای تنهایی ها. صدای شلوغی ها و صدای نوتیف...بعد از اینکه غذا خوردم اومدم توی اتاق. نشستم روی صندلی و سرم رو تکیه دادم بهش...بوی تورو میفهمم. هر نفس عمیقی که میکشم بوی تورو حس میکنم. چشمام خشک شد انقدر به صفحه موبایل خیره شدم. دوست دارم به رنگ چشم هات نگاه کنم نه به رنگ های تو در توی این موبایل مسخره. این موبایل روح نداره. چشم های تو روح دارن. زندگی دارن. حرکت میکنند. قشنگن...دوست دارم هرلحظه به حرکت بدن و صورتت نگاه کنم. نه یک فریم ثابت از تو...دوست دارم برای شنیدن صدات همیشه سرم رو به تو نزدیک تر کنم، نه اینکه موبایلم رو به خودم نزدیک تر کنم...رو به روی کولر نشستم. سردمه. دست های گرمت رو میخوام.به دست هات بگو سیاهی های من رو کنار بزنه. منم قول میدم سیاهی های تورو نابود کنم. جوری که دیگه سمتت نیان...بیا. خسته شدم از خودم...میخوام با تو خودم روهم از یاد ببرم...کلاغکلاغکلاغSat, 18 Jul 2026 02:46:16 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/سرد-mclwbtjepen0دارم کارما پس میدم.نمیدونم شایدم کارما نیست. شاید یه چیز دیگه باشه. یچی مثل همه درس های مزخرفی که زندگی بهم داد یا هرچیز دیگه.شیش ماهی هست که من نیستم.هر ماه شدتش بیشتر میشه.هر ماه عذابش بیشتر.کارهایی که کردم اینقدر تاوان نداشت. دارم میسوزم. ذره ذره بدنم رو داره آب میکنه آروم آروم.حس خوب هم دارم بعدش برام تبدیل به جهنم میشه.بقیه هم همینطور کارما پس میدن ؟.بقیه هم خون های توی رگ هاشون رو حس میکنند از ترس و غم ؟.دلم برای اون صدا تنگ شده. دائم میخوام بشنوم.‌دوست دارم داد بزنم خواهش میکنم بسه. منم خستم. منم انسانم. منم احساس دارم. منم حس میکنم. هر اخم، نگاه بد، دروغ، لبخند الکی و چیزای دیگه رو.آویزون میکنم خودم رو به میله بارفیکس.کسی نیست دست هام رو بگیره.دستم رو میدم به آهن ها.اوناهم سردن‌.سفت هستن.احساسی ندارن.دست هام رو زخم میکنن.کاری میکننن لرزش بیوفته بهشون.اما سفت میشن...وقتی آویزون میشم به بارفیکس چشم هام رو میبندم.سرم رو میندازم عقب. جوری که چشم هام سمت سقف باشگاه باشه.چشم هام رو میبندم.پاهام رو صاف نگه میدارم.میشمارم.((یک. دو. سه. چهار. پنج...))ادامه میدم.تا هر عددی که بشه.از کف دستم تا سر شونه هام آروم آروم درد میگیره.((بیست. بیست و یک. بیست و دو. بیست و سه...))عضله های زیر بغل و پشت کتفم درد میگیره.پاهام رو از پشت قفل میکنم بهم.((بیست و نه. سی. سی و یک. سی و دو...))لرزش توی دست هام شروع میشه.((چهل و هشت. چهل و نه. پنجاه. پنجاه و یک...))لرزش از دست هام به کل بدنم میرسه.((پنجاه و هفت. پنجاه و هشت. پنجاه و نه. شصت. شصت و یک...))چشم هام رو باز میکنم، پاهام رو صاف میکنم و دست هام رو رها میکنم...دست هام هنوز هم میلرزن اما مغز خالی میشه یهو. نمیتونه جز درد جسمی روی چیز دیگه تمرکز کنه.چند دقیقه استراحت میکنم.دوباره.((یک. دو. سه. چهار. پنج...))و الی آخر...نشسته بودم.با چشم هاش نگاهم میکرد‌. سنگین بود. من فقط یه شوخی ساده کرده بودم.((کاش نبودی.))کاش نبودم. یعنی هیچ جایی نبودم. از همون اول نبودم.الان نمیتونم از راه هایی که شروع کردم بیام بیرون.بخوام برم نمیشه.کاش نبودم.اونایی که من باهاشونم راحت تر بودن بدون من.خیلی راحت تر بودن.نه اسمی از من گوشه ذهنشون بود. نه خاطره ای.نه داستانی.نه صدایی.و نه هیچ چیز دیگه‌.دوست دار شماکلاغکلاغکلاغWed, 08 Jul 2026 04:22:07 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/سه-o1rjvb99apqsروز دوم بود که بعد از تقریبا دو هفته‌ای دوباره رفتم باشگاه.جاییه که بیشتر فکرهام کنار میرن و بدن درد میاد جاشون.یکی از جاهاییه که داخلش احساس زنده بودن میکنم. داشتم جلوبازو با هالتر میزدم. توی برنامه نوشته بود سه ست ده تایی.شماره نوزده بودم. انگار دست هام رو آتیش زده بودن. دلم نمیخواست هالتر رو بزارم سر جاش. به هر زوری بود داشتم یکی اضافه تر میزدم...به بیست و یک رسیدم. هالتر رو گذاشتم کنار. دست هام داشت میلرزید. لرزش بدی گرفته بود. خواستم آب بخورم. بطری آب انگار سی کیلو شده بود...رفتم ست آخر. ست آخر روهم مثل ست دوم زدم. دیگه نمیتونستم حرکت بعدی رو بزنم که روی ساعد بود. پنج دقیقه ای نشستم. چشمم به ثانیه و دقیقه شمار ساعت باشگاه بود. تیک تاک. تیک تاک. تیک تاک...دست هام داشت از جا کنده میشد. حس میکردم زنده‌ام. دست راستم که آسیب دیده بود دوباره شروع به درد گرفتن کرد. سوزش و درد رو باهم تجربه میکردم. دست راستم نابود شده بود. منم نابود ترش کردم. هنوزم با اینکه نزدیک شش یا هفت ساعتی هست که خونم دستم درد میکنه...دیشب داشتم برمیگشتم خونه. فقط یادم میاد چطوری از پارکینگ پاساژ اومدم بیرون و چطور نزدیک بریدگی راهنما زدم به سمت چپ. به خودم اومدم دیدم رسیدم رو به روی پارکینگ خونه و پارک کردم.کل راه رو نفهمیده بودم که چطور اومدم.((عزیزترین سوغاتیه، غبار پیراهن تو...))کِی هایده اومد ؟. من چطور رسیدم خونه ؟.دوست دار شماکلاغکلاغکلاغMon, 29 Jun 2026 17:59:56 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/ضربه-zzjpotcmjgsbپشت چراغ قرمز بودم. یه پراید سمت راست بود. پژو پارس سمت چپ بود. پشت سرم یه پراید دیگه بود. ماشین سمت راست یه مرد تقریبا سی ساله بود که سیگار دستش بود. سیگار رو با دست چپ گرفته بود و دستش بیرون از شیشه بود. وقتی پک میزد دستش رو چند ثانیه میذاشت روی پیشونیش و بعد دوباره میاوردش بیرون دستش رو.ماشین پشت سرم یه خانم بود. زیاد بهش دقت نکردم اصلا.ماشین سمت چپ که پژو پارس بود خیلی توجهم رو جلب کرد. یه خانم و آقا بودن. باهم صحبت میکردن و میخندیدن. سرم رو کامل چرخونده بودم و بهشون خیره شده بودم. شیشه هاشون بالا بود. صدایی ازشون نمیومد. دوست داشتم بفهمم چی میگن بهم دیگه.خانم همینطور پشت سر هم میخندید. آقا هم بهش نگاه میکرد و بازم براش حرف میزد. پسر یه نگاهی به جلو کرد و رفت. داشتم نگاه به ماشینش میکردم.یهویی از سمت راست کوبید به دستم. ((حرکت کن دیگه چرا نمیری ؟.))به خودم اومدم دیدم چراغ سبز شده. گاز دادم و کلاچ رو رها کردم تا حرکت کنم.نیم ساعتی توی راه بودم. همون نیم ساعت جوری بود که داشتم برای چراغ قرمز نصیحت میشدم. دلم میخواست داد بزنم. میخواستم از ته دل داد بزنم بگم بسه. خواهش میکنم بسه. من دیگه بریدم. تروخدا بس کنید...چشم هام رو دوخته بودم به جاده. چیزی نگفتم. دستم رو گذاشتم روی دکمه افزایش صدا. خواستم صداها توی صدای آهنگ گم بشه. از بین نبرد صداهارو اما یکم کمش کرد. میتونستم انتخاب کنم به کدوم صدا گوش بدم. صدای آهنگ رو انتخاب کردم.رسیدیم ماشین رو که توی پارکینگ پارک کردم نگاهم رو انداختم به سمت راستم.((دوست داشتم کل راه به صدای تو گوش بدم. اما کاری کردی که دلم بخواد به صدای خواننده های توی فلش گوش بدم.))یکمی بهم نگاه کرد. یجوری بود که چی داری میگی ؟.از ماشین پیاده شدیم و رفتیم توی آسانسور. هنوزهم توی شوک بود.نگاهم کرد.((اگه اذیت بودی چرا هیچی نمیگفتی ؟.))یه لبخند ریز زدم.((چون اگه بهت میگفتم بدتر باهام صحبت میکردی.))هنوز هم با تعجب نگاهم میکرد.منم نگاهش میکردم. سکوت بینمون بود. جوری که حتی صدای آهنگ آسانسور هم به گوش نمیومد. در باز شد.((طبقه .... خوش آمدید.))کلید انداختم توی در و چندقدمی اومدم عقب. طبق عادتم گفتم بفرما شما اول برو داخل. جوری نگاهم کرد انگار حرف بدی بهش زدم. گفت :((نمیرم. تو ایندفعه برو داخل.))منم گفتم :((میدونی نمیرم اول از همه. احترامت واسم واجبه. بفرما داخل.))نگاهش رو انداخت به پایین و رفت.منم آخر از همه رفتم و در رو بستم.داخل هنوز هم سکوت بود. نه اون چیزی میگفت نه من. فقط هرزگاهی یه نگاه بهش مینداختم. اونم زیر چشمی من رو نگاه میکرد. فکر میکرد متوجه نمیشم اما خب میفهمیدم کی نگاهم میکنه.دوتا خرما خوردم. هوس شیرینی کرده بودم.رفتم سمتش و گفتم :((شبت بخیر باشه عزیزم.))نگاهی بهم کرد و گفت :((شب توهم بخیر باشه.))رفتم روی تخت دراز کشیدم و خیره به موبایل بودم.هنوزم به پژو پارس فکر میکردم. چی میشد اگه ؟...دوست دار شماکلاغکلاغکلاغFri, 26 Jun 2026 00:37:50 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/مشکی-yvdqynvcjp5iمعتاد شدم. معتاد شدم به نوشتن. تقریبا یک هفته ای میشه که ننوشتم. ذهنم خیلی بهش فشار میاد وقتی ننویسم. مثل صحبت کردنه واسم.به خیلی چیزهای دیگه هم اعتیاد دارم. مثلا قهوه. اگه تلخی اون قهوه نیاد توی دهنم نمیتونم عادی رفتار کنم.چیزهای دیگه هم هست. اما راجبش صحبت نکردم تاحالا...دوست دارم با کسی راجبش صحبت کنم. راجب چیزایی که بهشون اعتیاد دارم.اما نمیدونم کی. نمیدونم با کی باید راجبش صحبت کنم یا حتی چه موقعی باید دربارشون صحبت کنم.دیشب تصمیم گرفتم توقعاتم رو کم کنم. کامل دیگه بیخیال بشم و چیزای دیگه...نشستم روی صندلیم. دستم روی کیبورده. نگاهم به لپ تاپ. عینک باعث میشه بهتر ببینم. سمت راست دستم موس هستش. سمت چپمم گوشی. پیام میاد و پیام میدم.((این بهت نمیاد.))منتظر جوابم...انتظار. یجورایی ازش نفرت دارم. یجورایی هم خوشم میاد ازش. بدم میاد چون بعضی چیز ها ممکنه خیلی طول بکشه. خوشم میاد بخاطر اینکه خیلی چیزا رو برام روشن میکنه.هم تلخه هم شیرین. بستگی به موقعیت ها داره.پریشب دختر کوچولو اومده بود مغازه. مثل همیشه بود. همونقدر تو دل برو. نشست باهام صحبت کردن. یکمی خسته بودم. حوصله نداشتم سر به سرش بزارم. میگفت وقتی آرومی بیشتر دوستت دارم. منو اذیت نمیکنی. کاری جز خنده نداشتم.دستش رو کشید به گردنبندم و پلاکش. ((میدیش به من ؟.))چشم هام رو انداختم تو چشم هاش. اونم خیره شده بود بهم.چشم هاش جوری هست که نشه نگاهشون نکرد. شاید یچیز فراتر از زیبایی باشه.تاحالا کسی گردنبندم رو نخواسته بود. اگرهم کسی میخواست اجازه نمیدادم بگه بدش به من. شاید خاص ترین وسیله ای باشه که با خودم حمل میکنم...گفتم :((به یه شرط.))جواب داد :((چی ؟.))صدای پرده اومد.((سلام داداش.))مشتری اومده بود. خانم کوچولو رفت پیش دوستاش. چشم منم دنبال اون...گذشت و مشتری رفت.دوست دارم خیلی چیز هارو عوض کنم. تا الانش هم خیلی چیزا رو عوض کردم.دوست دارم چیزای بیشتری رو عوض کنم.شاید همه چیز رو بخوام عوض کنم. نمیدونم...خبری از دوستم نیست. دلم براش تنگ شده. هنوزم هرزگاهی میبینمش و زنگش میزنم. اما انگار اون آدم نیست دیگه. دلم برای اون آدم تنگ شده. نیست...چی میتونم بگم. جز مرور خاطرات کاری از دستم بر نمیاد. دوست نداشتم خاطره بمونه. از خاطره هایی که آدمشون دیگه پیشم نیست متنفرم.میتونه ذره ذره من رو از بین ببره...چی میشد اگه بعضی آدما همونطوری که بودن میموندن ؟دوست دار شماکلاغکلاغکلاغThu, 25 Jun 2026 16:35:35 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/راه-ql8wzgf4cbluبرگشتنی از سر کار پیاده اومدم. حدود یک ساعت شد قدم میزدم. از میدون اصلی شهر رفتم. جلوتر از جلوی بستنی فروش ها رد شدم. یه آبنبات سیب خریده بودم و گذاشته بودم کنار دهنم. رنگش سبز بود.ایرپادم توی گوشم بود. مورس از سورنا پخش میشد.((صادقانه من یه کودکم که رویاهاش بی اندازه‌اس. تو خط لحظه های باد و درخت های زیتون تو امتداد شهریور. واسه زنده موندن من راهی نبود غیر تو. تو درک تن سیال هستی و سحر درد.)) ظهر که پیاده میرفتم عینکم خیس شد. نمیخواستم دوباره خیس بشه. باید میرفتم و میشستمش دوباره. گذاشتمش داخل کیف کنار کتابم. سرم رو داده بودم بالا و راه میرفتم. چشم هام رو بسته بودم. سورنا میخوند توی گوش هام.((دست نلرزیدم، تا خرخره خوردم و مست نرقصیدم. گفتن ما قربانی های زخم دقتیم نه قدرت. گرم تر از پیرهن تو، ژرف تر از سینه‌ات...))باد میومد. باد رو روی پوستم حس میکردم. بین موهام. لای انگشت های دستام. زیر تیشرتم. همه جا داشتم حسش میکردم. از باد بدم میاد اما ایندفعه سعی کردم ازش لذت ببرم.((اما تو باز من رو بردی. تو این احساس من رو بردی. وقتی دونه دونه گم میشدن. این تو بودی که زخمم رو شمردی...))ایستادم. یه نفس عمیقی کشیدم. چشم هام رو باز کردم دوباره شروع کردم به دیدن. تار میدیدم همه جارو. نمیخواستمم جایی رو ببینم اصلا. دست راستم روی جیبم بود. منتظر بودم گوشی بلرزه. همه حواسم به گوشی بود...آبنبات چوبیم امشب قبل از اینکه برسم خونه تموم شد. دیشب انقدر توی راه حرف زدم تا رسیدم خونه هنوزم آبنبات داشتم. نتونسته بودم تمومش کنم اما امشب ده دقیقه زودتر از اینکه برسم خونه تموم شد. دوست داشتم امشب هم آبنباتم اضافه بیاد.رفت آهنگ بعدی.((کاش دنیا بچرخه به تو برسم. از این زندگی پره دلم. کی میشه فاصلمون بشه کم. این راهش نیست. قول دادی باشی و تنها شدم. تنها شدم باز من با خودم. میدونم خوبی تو اما گلم، این راهش نیست...))آهنگ قطع شد. گوشی داشت زنگ میخورد.((سلام عزیزم.))((سلام شازده. کی میرسی ؟ داره دیر میشه.))((یه خیابون فاصله دارم با خونه. دارم میام))((اوکیه مواظب باش.))((روی چشمام.))نزدیک خونه که شدم نگاه به ساختمون میکردم. ساختمون های بی روحی بودن. سعی داشتن خودشون رو خوب نشون بدن اما نمیتونستند.گوشی هنوز هم نلرزیده بود. ده بار چک کردم. هیچی.رفتم داخل جلوی در خونه. در خونه قهوه‌ای بود. چندثانیه به در خیره شده بودم. هنوز هم لرزشی توی جیبم حس نمیکردم. کلید انداختم توی در و رفتم داخل...پشت چشم هام داره آتیش میگیره. نزدیک بیست و چهارساعتی هست که نخوابیدم. ساعت دوازده و نه دقیقه شده. میخوام بخوابم نمیتونم. حس میکنم پیشونیم صد کیلو شده. دست هام رو به زور میتونم روی کیبورد لپ تاپ تکون بدم. کوفته شدم انگاری.لپ تاپ رو پاهامه. سرم رو تکیه دادم به دیوار پشت تخت. صدای کولر میاد. صدای نفس های ..... هم توی خواب میاد. فدای صدای نفست...چی میشه ته زندگی من ؟نمیدونم...دوست دار شماکلاغکلاغکلاغFri, 19 Jun 2026 00:49:54 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/قهوه-ای-fyn6mhcy7qooفکر میکنم ساعت نزدیکای یازده و نیم شب بود. دقیقا یادم نیست اما همونطرف ها بود. انقدر هله هوله خورده بودم شکمم درد گرفته بود. لیوان دلسترم دستم بود. از ماشین اومدم پایین. رفتم سمت در شاگرد که نزدیک دوستم باشم بتونه باهام صحبت کنه. از شکم درد اومدم پایین که فقط سرپا باشم بتونم برونم برگردم خونه. نیاز داشتم به بودنشون. دوستم هنوز داشت حرف میزد و میخندید. منم از شدت دل‌درد نمیتونستم بفهمم چی داره میگه. درد شکمم کم میشد و زیاد میشد.صدای نوتیف اومد.دوباره صدای نوتیف اومد.موبایلم رو از جیبم در آوردم. شصتم رو گذاشتم روی حسگر اثر انگشت. پیام هارو باز کردم. دوتا عکس بود. نفسم حبس شد. درد شکمم از یادم رفت. صدای دوستم کم شده بود. دیگه اصلا نمیفهمیدم چی داره میگه. یکمی گذشت. دستش رو محکم زد بهم. دیدم داره با اخم نگاهم میکنه. ابروهاش از بین موهای فری که داشت زیاد پیدا نبود. موهاشم بلند شده بود. ابروهاش اخم میکرد اما چشم هاش جوری نبود که عصبی باشه از دستم. گفتم ((چیه چی شده ؟.))اخم هاش بیشتر رفت توی هم. گفت ((تو چت شده؟ هرچی میگفتم جواب نمیدی. نگاه به چی میکنی ؟.))گفتم ((هیچی چیزی نشده.))گفت ((یچیزیت شده. خوبی ؟.))گفتم ((آره خوبم. خوردی ته مونده این خوراکی رو ؟ من دیگه جا ندارم. تمومش کن تا بریم. داره دیر میشه. همینطوریش هم تا برسیم خونه طول میکشه. فقط این لیوان من رو پر کن دوباره.))لیوان رو برام پر کرد. پیامی فرستادم و جواب میداد. حدود هفت دقیقه طول کشید. قدم زدم تا برگردم پشت فرمون بشینم. در رو باز کردم و نشستم. نگاهم رو انداختم به دوستم. دیدم دهنش پر از چیپسه و داره بهم نگاه میکنه. خندم گرفت بهش و خودشم زد زیر خنده. جالبه وقتی با دوستت باشی به مسخره ترین چیز روی زمین میخندی. دو جا بودم. جسمم توی ماشین بود. فکر و روحم جای دیگه.ماشین رو روشن کردم ببرم برسونمش خونه. توی راه حرف هاش رو نصفه نصفه میفهمیدم. دو کلمه میفهمیدم. سه کلمه نمیفهمیدم و همینطور این سیکل فهمیدن و نفهمیدن ادامه داشت.یهویی دیدم شروع کرد داد زدن.((چت شده تو؟ خبر بدی شنیدی ؟))((نه خبر بدی نیست. اوکیم چیزیم نیست. دارم به حرف هات گوش میدم.))((مطمئنی ؟ دارم میگم نظرت چیه راجب اینکه برم سمت کافه دارها و نمونه کار نشونشون بدم ؟ بعد تو میگی آهان آره باشه. باهام حرف بزن نکبت. چی شده ؟))((باور کن خوبم هیچی نشده. یلحظه داشتم فکر میکردم ببینم چه فیچری به اپلیکیشن و سایت هات اضافه کنی که بیشتر جذب کنه مشتری رو.))دنباله رو حرف هام رو گرفت و شروع کرد بازم به صحبت کردن. ایندفعه حواسم رو داده بودم بهش بفهمم چی داره میگه و میخواد چیکار کنه. ایده هاش خوب بودن. جوری بود که بتونه خیلی هارو راضی کنه. امیدوارم بتونه پیاده سازیشون کنه و پروژه بگیره.رسیدیم به خونشون. خداحافظی کردیم و رفت.برگشتنی توی جاده آهنگ هیدن پلی شد.((منو بسپار، منو بسپار، به گذشته. نکن انکار، نکن انکار، که منم باعث دردت...))کاش باعث درد کسی نباشم. بدم میاد کسیو اذیت کنم.((منو بسپار، منو بسپار به همون نقطه کور ته قلبت...))((نکن انکار، نکن انکار که منم باعث دردت...))از هرچیز نترسم، از نقطه کور ته قلب میترسم.رسیدم جلوی خونه. اومدم ماشین رو پارک کنم که برم در پارکینگ رو باز کنم که رفت آهنگ بعدی. ((تنهام کل روزهای هفته‌ام. همه درد و دلام موند لای دفتر. اگه منو دیدی بهم لبخند بزن شاید کِیفَم بشه کوک با یه لبخند...))پیاده نشدم. نشستم کورس آهنگ رو گوش بدم بعد پیاده بشم.((میرم. من اصلا همین الان میرم. میرم. برنمیگردم دیگه‌ام...))اگه میتونستم همین الان منم میرفتم. میرفتم جایی که آرومم کنه. دیگه نیاز نباشه این همه حرص بخورم سر چیزای کوچیک و مسخره. ماشین رو خاموش کردم. رفتم در پارکینگ رو باز کردم و ماشین رو پارک کردم سر جای خودش. اونم باید استراحت میکرد. اونم شاید جایی نیست که بهش تعلق داشته باشه. شاید اونم خیلی اذیت باشه از اینکه من هدایتش میکنم. از اینکه بعضی آهنگ هارو داخلش پخش میکنم. از اینکه تا آخرشب اون رو بیرون نگه میدارم. شاید اونم نخواد این چیزارو.رفتم داخل آسانسور. دوباره سر تا پای خودم رو نگاه میکردم. پارچه های مشکی تنم. اخم روی صورتم. عادت کردم انگاری اخم روی صورتم باشه. دست خودم نیست. ((طبقه .......، خوش آمدید.))در آسانسور باز شد. کلید انداختم توی در خونه.((سلام.))با اخم نگاهم میکرد.((سلام. چقدر دیر کردی...))((داشتم آروم میروندم. یکمی هم با .....، بیشتر نشستیم صحبت کردن. ببخشید دیر کردم. چه خبر ؟...))دوست دار شماکلاغکلاغکلاغWed, 17 Jun 2026 16:45:08 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/تدریس-w9adnigkufbwساعت 1:39 دقیقه ظهر شده. سر کلاس نشستم. قهوه کنار دست چپم. گوشی هم کنار قهوه. دستبند و ساعتم بالای میز. باطری موس کامپیوتر از سه تا خونه دوتای دیگه داره. فکر میکنم همین ساعت‌هاس که تموم بشه یهویی. معمولا روی سه خونه میمونه خیلی و یهویی دو میشه و یهویی خالی میشه.قهوم رو آروم آروم میخورم. طول میدم خوردن قهوه رو. از تلخی لذت میبرم. نمیدونم چرا از تلخی خوشم میاد. فکر میکنم ده باری اشاره کردم به این مورد توی نوشته هام.استاد داره راجب ویروسی که سیستمش گرفته صحبت میکنه. هرکاری میکنم جز اینکه سر کلاس باشم. میرم تلگرام. دو صفحه کتاب میخونم. میرم ویکی پدیا. میرم گالری. میرم دو خط کد مینویسم و هرجای دیگه ای جز تبی که توی گوگل کروم کلاس رو نشون میده.باطری موس یکی دیگه هم کم شد. یدونه خونه. خیره شدم بهش و تموم شد.بزار بزنمش شارژ...صبح رفته بودم جایی و بازهم از اون تیپ آدمایی که خودشون رو برتر میبینند دیدم. با من حرف نمیزد و داشت با یکی دیگه حرف میزد. طرف مقابل جواب درست حسابی‌ای بهش نمیداد و اون یکی فکر میکرد میتونه هرچی میخواد بگه. اگه با من حرف میزد بهش میفهموندم جایگاهش کجاست و کجا باید چطور رفتار کنه.شاید نمیفهمید با رفتار من. اتفاقا اگر میخواست بفهمه تا الان فهمیده بود. بهش میخورد چهل و خورده‌ای سالش باشه اما انگار هم سن و سال بچه‌اش بود که دستش رو گرفته بود.بچه‌ی چهل و خورده‌ای ساله.پدیده خیلی جالبیه. همه جا هم میبینم. اتفاقا بچه هفتاد ساله هم دیدم این که چیزی نیست.میدونم تو هم دیدی. فقط من ندیدم. دوست داری باهاشون چیکار کنی ؟من ایده های زیادی دارم برای این آدم‌ها اما اینجا جاش نیست که بگم برات.یاد کی افتادی ؟خودم یاد چندنفر افتادم که تقریبا هرروز میبینمشون.نگاه به پسرش کردم. لبخند زدم بهش. خنده بزرگی اومد روی لب های پسرش. قشنگ میخندید. دندون هاش منظم نبود. لب هاش یکمی کوچیک بود اما به فرم گرد صورتش میومد. پوستش یکمی تیره بود. بیینی متوسطی هم داشت. ابرو و موهای مشکی پسر بچه رو خوشگل تر میکرد. شلوارک و تکپوش کرمی پوشیده بود با کفش های سفید. وقتی خندید گونه هاش برآمده شد یکمی. چشم هاش میگفت من بچه‌ام. چشم هاش به لبخندش میومد. بعدش سرش رو چندثانیه انداخت پایین و وقتی سرش رو آورد بالا صورتش رو از من برگردوند. زبونش رو آورده بود بین دندون هاش. از کنار معلوم بود. شاید سی ثانیه بعد لبخندش محو شد و حالت عادی‌ای نشست روی صورتش.نگاه به عزیز خودم کردم. به اون هم لبخند زدم. اونم خنده قشنگی که داشت رو به من هدیه کرد. فدای خنده‌ات. خیره شده بودیم بهم. آروم گفت :((چیه چی شده ؟.))گفتم :((هیچی. همینطوری نگاهت کردم.))گفت :((باشه.))جفت چشم هام رو سریع به نشونه چشمک بهم زدم و اونم همین کارو کرد. نگاهش رو ازم برگردوند. من هنوز نگاه میکردم.خنده های عزیزام اومد تو ذهنم. صداشون. فرم لب هاشون چینش دندون هاشون.با خودم میگفتم لبخند بزنید. دوباره لبخند بزنید و این لحظه هارو شیرین کنید. شماها میتونید لحظه هارو شیرین کنید. صدای آهنگ بانو هایده توی سرم پخش میشه.((وای که تموم نمیشه، لج بازی هات زمونه...))زمونه.کلی حرف میشه راجبش زد. فکر کنم باید برم سر کلاس دیگه. شروع کرده جدی داره تدریس میکنه و میره جلو.دوست دار شماکلاغکلاغکلاغTue, 09 Jun 2026 15:14:37 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/سوئیچ-ha4mbedta0v1از بیرون برگشتم. کفری بودم هنوزم. رسیدم توی پارکینگ. نگاه به ساعت روی مانیتور ماشین کردم. ساعت ۱۱:۱۸ دقیقه شب بود. حتی دلم نمیخواد ماشین رو خاموش کنم و برم بالا. سرم رو تکیه دادم به صندلی ماشین. میگفتم برم داخل خونه یا نه ؟. از پارکینگ برم دوباره بیرون و برم همون جای خلوت همیشگی یا نه؟. صدای نوتیف اومد‌‌. نخواستم پیام رو باز کنم. لابد بازم کلی حرف بارم میشد. با خودم گفتم اگه بازهم حرف های همیشگی باشه میرم بیرون و تا صبح نمیام. پیام رو بازش کردم. ((عزیز درارو قفل کن))فکر میکرد هنوز اونجام.چندثانیه موندم روی گوشی و پیام.توی اون چندثانیه اندازه چنددقیقه فکر از توی سرم رد شد.جواب دادم.سرم رو دوباره تکیه دادم به صندلی ماشین.دستم رو گذاشتم روی سوئیچ و ماشین رو خاموش کردم. قفل در ها باز شد.ذهنم خالی شد.نفس عمیق کشیدم. فوت کردم. یه فوت طولانی. تا جایی که رفته رفته نفسم تموم شد.در حد دو دقیقه همونطور که سرم به صندلی بود چشم هام رو بستم. انگار اون موقع هیچی نبود. چشم هام رو باز کردم. فقط صدای نفس هام رو می‌شنیدم. سرم رو از صندلی بلند کردم و یه نگاه به گردنبندم کردم. پلاک گردنبند و خود اون آروم بالا و پایین میرفتن. سرم رو بازهم چسبوندم به صندلی.پیام رو باز کردم دوباره. دیدم جوابی اومده. هیچی نگفتم. پیام اول که اومده بود رو دوباره خوندم.چهار کلمه. در رو باز کردم. پیاده شدم. توی آسانسور که رفتم خیره شده بودم به چهرم. به چشمام. به ابروهام. عینکم. لب هام. گوش هام. مژه هام. اخم ریزی که داشتم. ریش هام. بینیم. گونه هام. پیشونیم. موهام‌. یک قدم  رفتم عقب که تا لگنم توی آینه پیدا باشه. نگاه به تیشرتم کردم. پایینش چروک داشت. چروک لباس عصبیم میکنه. اما الان دیگه مهم نبود.((طبقه ..... خوش آمدید))رفتم جلوی در خونه. بند کفشام رو باز کردم. کلید انداختم توی در و رفتم داخل... دوست دار شماکلاغکلاغکلاغSun, 07 Jun 2026 23:30:30 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/دست-rwvroc6woigbدرود امیدوارم خوب باشید.ننوشتم چندوقتیه، دلم تنگ شده بود بنویسم، بین این همه چیز، نوشتن هم به دلم چنگ میزنه، دائم منو میکشونه سمت خودش، مثل چیزای دیگه.زمان خیلی سریع میگذره، جوری که اصلا متوجه گذر زمان نمیشم، انگار سوار یه اسب مشکی شده و همینطور داره با سرعت حرکت میکنه.امروز یکشنبه‌اس، با این سرعت قول میدم وقتی خوابیدم و بیدار شدم جمعه شده باشه و وقتی دوباره خوابیدم و بیدار شدم پنجشنبه شده باشه.گذر زمان اذیتم میکنه، نگذشتنش هم اذیت میکنه، بعضی شب ها میشینم و همینطور نگاه به اعداد بالای روی گوشی میکنم، شصت ثانیه اندازه شصت دقیقه میگذره و من انگار با هر شصت ثانیه هشتاد سال پیرتر میشم.با این حساب الان باید سه هزارسالی عمر کرده باشم.کاش توانایی این رو داشتم بعضی چیزهارو از ذهنم پاک کنم، انگار هیچوقت نبوده و اتفاق نیوفتاده و الان هم نیست، با بعضی چیزا نمیتونم کنار بیام.از آدم های جسور و پر دل و جرات خوشم میاد. این آدم هارو میبینم حس میکنم خودمم خیلی قویم. حس میکنم منم میتونم. حس میکنم آره منم توانایی دارم. از خیلی چیز های مختلف خوشم میاد. یه چیزی که دوست دارم شاید دقیقا مخالف همه چیز هایی باشه که دارم یا میخوام داشته باشم. اما اون چیز باید برای من باشه.از بچگی همینطور بودم چیزی رو که دوست داشتم باید برای من میبود. به هر قیمتی. برام مهم نبود چی میشد. من باید چیزی که دوست داشتم رو بدست میاوردم. با هیچکس شریک نمیشدم چیزی که دوست داشتم رو. هروقت هرکسی میخواست وسیله ای که برای من بود رو بگیره دستش عصبی میشدم و وسیله رو به اون نمیدادم. اگرهم وسیله رو برمیداشت دعوا میکردم باهاش. چون اون برای من بود نه کسی دیگه. هنوزم همون عادت رو دارم. همیشه هم دست میزارم روی چیزهایی که طلا هستند. عاشق طلام...دوست دار شماکلاغکلاغکلاغSun, 07 Jun 2026 15:45:08 +0330https://virgool.ir/@m_36015281/ساعت-1149-دقیقه-g05pglbcjbyeدقیق یادم نیست از کی شروع شد. شاید چند ماه پیش، شاید هم بیشتر. فقط می‌دانم آن روز مثل همه‌ی روزهای دیگر بود؛ روزی معمولی که قرار نبود چیزی را در ذهنم ماندگار کند.داخل مغازه مشغول مرتب کردن لباس‌هایی بودم که مشتری‌ها به هم ریخته بودند. آخرین نفر تازه رفته بود و سکوت آرامی بین قفسه‌ها جریان داشت. همان لحظه گوشی‌ام لرزید. خواستم بروم ببینم چه کسی پیام داده، اما قبل از اینکه دستم به گوشی برسد، صدای باز شدن پرده‌ی ورودی آمد.سرم را بلند کردم.کسی آنجا ایستاده بود.چهره‌اش آشنا به نظر می‌رسید، اما نمی‌توانستم به خاطر بیاورم کجا دیده بودمش. چند لحظه نگاهمان به هم گره خورد و بعد با لبخندی کوتاه گفت:«سلام.»جواب سلامش را دادم و پرسیدم:«بفرما، کاری داشتی؟ در خدمتم»گفت:«از پشت شیشه دیده بودمت. می‌خواستم پیدایت کنم.»خنده‌ام گرفت.«من را زیر نظر داشتی؟»سرش را تکان داد.«نه... از آنجایی که من هستم پیدایی.»بعد با دست به جایی آن طرف خیابان اشاره کرد و جایی را نشان داد.«از آنجا.»همان موقع شناختمش.گفتم:«آهان... حالا فهمیدم تو کی هستی.»آمد داخل و روی صندلی‌ نشست. شروع کردیم به حرف زدن. از اسمش گفت، از چیزهایی که دوست داشت، از کارهای ساده‌ای که برایش مهم بودند. از آهنگ هایی که شب ها موقع خواب به آنها گوش میداد و با آنها یکی میشد. گفت‌وگویی کوتاه بود؛ آن‌قدر کوتاه که اگر از من می‌پرسیدند، باید همان روز فراموشش می‌کردم.اما نکردم.بعد از رفتن او نگاهی به پیامک روی گوشی انداختم. پیامک ساعت 11:49 دقیقه از سمت دوست من آمده بود و الآن ساعت 12:26 دقیقه شده است.روزهای بعد دوباره آمد.و بعد دوباره.کم‌کم حضورش تبدیل شد به بخشی از روزهای من. بعضی وقت‌ها خوشحال بود، بعضی وقت‌ها دلخور. گاهی پرحرف می‌شد و گاهی فقط چند دقیقه می‌نشست و سکوت می‌کرد. اما فرقی نمی‌کرد.مهم این بود که می‌آمد.عجیب بود. من معمولاً به آدم‌ها عادت نمی‌کنم. گفت‌وگوهایم اغلب کوتاه‌اند و آدم‌ها در ذهنم ماندگار نمی‌شوند. حتی اسم‌هایشان را هم سریع از یاد میبرم، حتی اگر بخواهند کمی با من گرم شوند اهمیتی به حضور آن‌ها نمیدهم و آن‌ها را به دست فراموشی میسپارم. جوری که انگار اصلا نبوده‌اند. اما این یکی فرق داشت.نمی‌دانم چرا.فقط می‌دانم اگر یک روز نمی‌آمد، ناخودآگاه چشمم دنبال او می‌گشت. اگر دیر می‌کرد، حواسم جای دیگری بود. با خودم میگفتم مبادا که بلایی سرش آمده باشد یا از من خسته شده باشد ؟. هر کدام از این دو فکر، من را به تنهایی نصفه جان میکردند. انگار حضورش بی‌سر و صدا جایی میان روزمرگی‌هایم ریشه دوانده بود. بعضی آدم‌ها بدون اینکه اتفاق بزرگی بیفتد وارد زندگی آدم می‌شوند.نه قولی می‌دهند، نه در ابتدا تغییری عظیم ایجاد می‌کنند.فقط می‌آیند.و یک روز می‌فهمی که به بودنشان عادت کرده‌ای.حالا گاهی که صندلی روبه‌رویم خالی می‌ماند، ناخودآگاه نگاهم به سمت در می‌رود.و در دلم می‌گویم:«کجایی؟ بیا و حتی اگر شده فقط دو کلمه حرف بزن. انگار روزهایم به حضورت عادت کرده‌اند. گوش هایم به صدای تو عادت کرده‌اند. به حضور بوی عطر تو در اینجا عادت کرده‌ام.»زمانی که از در به داخل می‌آید انگار تمام بارهای سنگینی که زندگی بر روی شانه های من گذاشته بود ناگهان و به یکباره ناپدید میشوند و جایشان را به لبخندی کوچک برروی لب هایم می‌دهند.و همینطور دائم چشم های من در هرجایی به دنبال او میگردند و گوش هایم فقط منتظر شنیدن صدای او هستند. نه انسان های دیگر که میخواهند بدون توقف در گوش هایم صداهای خودشان را جای دهند و ذهن من فقط درگیر او میشود. نه کسی دیگر...کلاغکلاغکلاغTue, 02 Jun 2026 02:20:07 +0330