https://virgool.ir/feed/@m_35992906fa2026-11-11 16:11:48https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_35992906https://virgool.ir/@m_35992906/از-مذاکره-تا-آشپزی-پشت-صحنه-ی-برگزاری-یک-مسابقه-دانشجویی-awk7uztdnafkوسط امتحانات میان‌ترم، وقتی استرس ددلاین‌ها و پروژه‌ها رمق‌مون رو گرفته بود، اضافه شدن مسئولیت برگزاری یک مسابقه برنامه نویسی برای تازه واردها تیر خلاص رو بر پیکر نیمه جانمون زد!اینجوری بود که ما، دو دانشجوی درونگرا که همینجوری هم برقراری ارتباط -حتی با همکلاسی هامون- برامون چالش محسوب میشه، تصمیم گرفتیم نه تنها یک رویداد حرفه ای به سبک ACM-ICPC رو از صفر جلو ببریم، بلکه در این مسیر، مهارت‌های نرم خودمون رو هم محک بزنیم! الان هم می‌خواهیم به عنوان آخرین قدم در مسیر رشد و توسعه فردی قصه این ماجراجویی ناگهانیمون رو براتون تعریف کنیم؛ باهامون همراه باشین! ### قسمت اول: وقتی فهمیدیم تنها نیستیم!اون روزهای اول که هنوز در تب و تاب این تصمیم عجیب و ناگهانیمون بودیم و تنها داراییمون یه چک لیستِ مبهم از دبیر انجمن علمی و کلی هیجان بود، با اولین مشکل مواجه شدیم... ما تنها نبودیم! یک گروه دیگه هم چشم به برگزاری این مسابقه داشت و از همان‌جا ماجرا رنگ و بوی مذاکره گرفت. بعد از کلی پیشنهاد و بحث و به کارگیری تکنیک های اقناع به توافق رسیدیم! ما مسئول اجرای مسابقه، هماهنگی با اساتید و معاونت فرهنگی شدیم و گروه مقابل امور مالی و تدارکات رو بر عهده گرفتند.مشکل بعدی فهمیدن وظایفمون بود! چرا مشکل؟ چون تا به امسال متاسفانه هیچ دستورکار تصویب شده‌ای برای برگزاری چنین رویدادهایی نداشتیم و لیست وظایف نامشخص بود! مشخص کردن صحیح مسئولیت‌ها یا به عبارتی "استخراج نیازمندی‌ها" راهی جز پیگیری مداوم و قاطعیت نداشت. البته که بعدا فهمیدیم تجربه مهم ترین اصله و با همه پیگیری‌ها باز هم ممکنه مسائلی از دستمون در بره! ### قسمت دوم: نوت‌برداری از فاجعه‌!بین کارها، خبر یک مسابقه مشابه در دانشگاه کاشان به چشممون خورد. فرصتی بود برای استراحت پس از میان‌ترم و کسب تجربه. اما آنچه دیدیم، بیشتر شبیه یک کارگاه عملیِ "۱۰۰ روش برای خراب کردنِ مسابقه" بود!از گم‌شدن در محوطه دانشگاه گرفته تا برگزارکننده‌هایی که اصلاً حضور نداشتند، اینترنت ضعیف، تأخیر چندساعته، و سالن‌هایی که ظرفیت شرکت‌کنندگان را نداشتند… همه‌اش شد فهرست طلایی ما برای اینکه چه اشتباهاتی را تکرار نکنیم. ### قسمت سوم: بحران بودجه!بعد از برگشت، با یک حقیقت تلخ مواجه شدیم؛ برای پک شرکت‌کننده‌ها هیچ بودجه‌ای نداشتیم! فرم ثبت‌نام هنوز آماده نبود و اسپانسر هم نداشتیم! با اینکه مسئولیت‌های مالی برعهده ما نبود ولی یکی از وظایفی که در حین مسیر به لیستمون اضافه شد مهیا کردن محیط ثبت نام شرکت‌کنندگان بود!بلافاصله با کمک پس‌انداز شخصی، خرید اولیه را انجام دادیم و هم‌زمان، فرم ثبت‌نام را با همکاری یکی از اعضای سابق انجمن تنظیم کردیم. تجربه‌ای واقعی از مدیریت بحران و تصمیم‌گیری سریع.البته که آماده شدن فرم ثبت نام تازه شروع مسیر تمین بودجه بود و اصل قضیه صحبت با اساتید برای تشویق دانشجویان بود که باید بعد از طراحی پوستر انجام می‌شد. پوسترهایی که هنوز توسط اعضای انجمن تایید نشده بودند! ### قسمت چهارم: هنر اقناع!مهم‌ترین بخش جذب شرکت‌کننده‌ها، همکاری استادها بود. استاد اول (دکتر علی‌اکبری)، با روی باز پذیرفتند.اما استاد دوم... وقت تنگ بود و تنها فرصت ملاقات حضوری، اخرین روز کلاس‌های این ترم بود. توانستیم زمان و شماره کلاسشان را پیدا کنیم اما قبل از کلاس بود و عجله داشتند پس تصمیم گرفتیم بعد از پایان کلاس دوباره اقدام کنیم اما... دیر رسیده بودیم و کلاس خالی بود! از شانس بد ما زود جلسه رو تموم کرده بودن! با کمی تقلا زمان آخرین کلاس این ترمشان را هم پیدا کردیم و هرطور بود خودمان را قبل از کلاس به ایشان رساندیم. با اینکه این بار هم عجله داشتند ولی ما هم نمی‌توانستیم دوباره فرصتمان را از دست بدهیم. رفتیم، توضیح دادیم ولی به‌جای موافقت با یک پرزنتیشن فی‌البداهه برای کل کلاسشان مواجه شدیم! و حتی باز هم قولی برای تشویق با نمره ندادند و باقی هماهنگی‌ها را به هدتِی‌ای سپردند! که البته خوش‌شانس بودیم و فرد موردنظر خودش عضو انجمن بود و مشکلی برای قانع کردنش نداشتیم! با تجربه این دو مورد، با اعتمادبه‌نفسِ مضاعف به سراغ استاد سوم رفتیم. و از ایشان هم استقبال گرم، قول انتشار پوستر در گروه‌ها و اعطای نمره امتیازی به رتبه‌های برتر گرفتیم! واکنش مثبت اساتید، انگیزه ما برای ادامه راه بود. ### قسمت پنجم: پوستر، برنامه‌ریزی و آش‌پزی!با اینکه مسیرمان تا اینجا خوب پیش رفته بود، اما نبود یک برنامه‌ریزی دقیق به مرور خودش را نشان داد. بعضی وظایف دیر مشخص می‌شدند، بعضی تاییدها به موقع نمی‌رسید، و زیر فشار ددلاین‌های عقب افتاده، مجبور شدیم با همان نسخه‌ی اولیه و تایید نشده پوستر، کار را پیش ببریم.در جلسه پایانی هفته، همه مشکلات را روی میز گذاشتیم. بزرگترین چالش، نبود بودجه برای ناهار بود! راه‌حل خلاقانه حاصل از طوفان فکری اعضا، پیشنهاد پخت آش در دانشکده در روز مسابقه بود! (هنوز از طرف دانشکده چراغ سبزی نگرفتیم، دعا کنید!) ### قسمت پایانی (آغاز فصل دو): فاجعه ثبت‌نام!بالاخره روز ثبت‌نام رسید. و سپس... همه چیز اشتباه پیش رفت! سایت ایراد داشت و با وجود ظرفیت خالی، ارور "تکمیل ظرفیت" به شرکت‌کنندگان می‌داد و کانال اطلاع‌رسانی تلگرام هم به درستی مدیریت نمی‌شد!به‌جای وحشت، تصمیم گرفتیم سریع واکنش نشان دهیم و آیدی‌های شخصی‌مان را برای پشتیبانی مستقیم منتشر کردیم تا کسی بی‌خبر نماند و درصورت بروز مشکل به طور مستقیم با خودمان ارتباط بگیرند. ### پایان‌نامه (موقت):این تازه شروع راه است! مسابقه NEWBIES قرار است در ۱۲ تیرماه برگزار شود اما فارغ از اینکه در روز مسابقه چه می‌شود، همین مسیری که تا این لحظه طی کردیم برایمان از هرکلاس درسی آموزنده‌تر بود.ما یاد گرفتیم:•  چطور بر سر یک خواسته مشترک با دیگران مذاکره کنیم ؛•  چطور مسئله خود را طوری ارائه دهیم تا دیگران را برای حمایت از خود قانع کنیم؛•  چطور بحران مالی را گاهی با جسارت حل کنیم؛•  و شاید مهم‌تر از همه: چطور وقتی هیچ چیز طبق برنامه پیش نمی‌رود، باز هم ادامه دهیم. این پروژه، بیش از آنکه درباره برگزاری یک مسابقه باشد، درباره رشد شخصی ماست. درباره خارج شدن از منطقه امن، اشتباه کردن، زمین خوردن، بلند شدن و ادامه دادن. هر چالش یک کلاس درس بود و هر موفقیت یک نمره 20. بعد از مسابقه، دوباره این‌جا می‌نویسیم و می‌گوییم که در نهایت چه شد و آیا مسمویت غذایی با آش هم به مشکلات اضافه شد یا نه! اما فعلاً از شما می‌پرسیم: اگر جای ما بودید، با این همه چالش چطور کنار می‌آمدید؟فاطمه منصوریفاطمه منصوریSun, 08 Jun 2025 22:12:05 +0330