https://virgool.ir/feed/@m_35664313من الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیمfa2026-11-11 11:55:58https://files.virgool.ir/upload/users/2553472/avatar/63TCUs.jpghttps://virgool.ir/@m_35664313https://virgool.ir/@m_35664313/فیلترهای-داستانی-xrqjknhaatwvدوستانم سلام حالتون خوبهدر ادامه پست قبل که در مورد فیلترهای ادبیاتتوضیح دادم در خدمت شما عزیزانم:فیلتر منطق روایی:مثلن فکر کنید پالتویی در داستان برای همسرتان ارزش معنوی دارد و دوستش دارد پس نباید بگویید" پالتو زشتبود"می‌توانید از اصلاحات خشن و سنگین استفاده کنید.یعنی باید بین زشتی ظاهری و ارزش معنوی پالتو یک پل منطقی بزنید.فیلتر ریتم داستانگاهی وسط داستانی با روایت گزارش گونه هستیم یعنی دانای کل در حال ارائه اطلاعاتی به خواننده داستان است یک‌دفعه نویسنده فاز شاعرانه می‌گیرد، این نوسان ریتم را نابود می‌کند.فیلتر واژگان و سبکفکر کنید در حال مطالعه یک داستان کوتاه هستید که مملو از کلمات کلاسیک است یک‌دفعه نویسنده گویی از پوسته خود خارج و به پوسته‌ی دیگری درآید از کلمات روزمره و یا بی‌ادبانه در داستان می‌آورد.مثلن می‌گوید "گاه ضربات زندگی چنان جان عزیز را در تندباد در هم می‌پیچد که دلم را دوست دارم به دریا بزنم و دو سیخ کباب اسی کثیفه و دو تا دود مشتی بگیرم."می‌بینید انگار نویسنده خواننده را یک‌دفعه از یک حظ ادبی به سرای دیگری برد. و به نظر خواننده می‌آید که شخصیت داستان نرمال نیست .اگر برفرض نویسنده از قصد این‌طور می‌نویسد که شخصیت را غیر نرمال نشان دهد هم باید زمینه آن از سطرهای قبل ایجاد شود با نشان دادن واقعیت‌های بیرونی و حوادث.فیلتر ساختارشما طی داستان یک ساختاری برای داستان ایجاد می‌کنید که خواننده در آن ریل دنبال شما حرکت دارد و انتظار دارد از دنیایی که با ریتم کلمات و جمله‌ها درست می‌کنید با شما در یک ساختار به خصوص حرکت کند ولی شما وسط این ساختار می‌آیید و خواننده را بدون مقدمه و تکمیل ساختار قبلی او را وارد ساختار بعدی می‌کنید و یا گاهن داستان را تمام می‌کنید .مثلن شما در طی داستان دائم در حال نوشتن از عبارات "قلب بلوری و دل شکسته" هستید و خیلی از این ترکیب استفاده کردید ولی کاری با این ترکیب نمی‌کنید و یا کاری ضعیف می‌کنید.فیلتر فاجعه‌ی مبالغهمبالغه‌ی زننده دوستان در ادبیان مدرن جایی ندارد جای آن در شعرهای قدیمی یا رمان‌های زرد است .در ادبیات مدرن و جدی این نوع توصیفات خواننده را از داستان جدا می‌کند چون تناقضی که کلمات مبالغه‌آمیز ادبی ایجاد می‌کند؛ خواننده را گیج و از متن دور می‌کند..و دلیل آن این است که در بیشتر مواقع نویسنده چون نتوانسته خوب حوادث را نمایش دهد مجبور است آن را بیان و برای ادبی کردن آن را مبالغه آمیز بیان کند.مثلن: "ضربان قلب بیچاره‌ی من در برابر زیبایی تو ای حسن مطلق در حال پاره کردن سینه‌ام است. "نویسنده به جای این همه مهمل می‌توانست بگوید: "وقتی مریم از در بیرون آمد من داشتم تسبیح می‌انداختم . ذکر"الله اکبرم" وقتی مریم سلام و با هم چشم در چشم شدیم کش آمد و فکر کنم تا آخر دنیا هم به اکبرش نرسم."می‌بینید وقتی در هر دو شما متوجه زیبایی یار می‌شوید ولی دوستان تصویر و باز تاکید دارم تصویر ارائه دهید.الهه گلکارالهه گلکارWed, 04 Nov 2026 18:41:33 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/نشان-بده-qkrbmbstcmtyدوستانم سلامدوستان امروز چند فیلتر در داستان نویسی نوین را دوست دارم باهم یاد بگیریم:فیلتر نمایش در برابر بیان( showed VS tell)دوستان در داستان نویسی نوین شما باید تا حد امکان از بیان و گفتن خودداری و آن احساس را نمایش دهیدمثلن:شما می‌خواهید بگویید شوهرتان غمگین است،اگر از تکنیک بیان استفاده کنی می‌گویی:" رد حزن را در نگاهش دیدم و قطرات نمناک اشک که چون مروارید بر صورتش غلتان بود."اما این‌کار در ادبیات امروز مرگبار است و قدرت صحنه را می‌کشد شما به عنوان نویسنده می‌خواهی بگویی شوهرت غمگین است اما دست خواننده را نمی‌گیری و در طول مسیری که این غم را تجربه کردی نمی‌بری شما به عنوان نویسنده لقمه‌ی آماده یعنی بیان حزن و دیدن اشک را به جای خواننده حس و لقمه‌ی آماده را تو ذهن او میکاری.اما در تکنیک نمایش ما چه کار می‌کنیم:شوهرم آن‌روز در حالی که دست از پا درازتر از همیشه بود به گوشه‌ای روی کاناپه خزید.و دستش را لابه‌لای موهایش می‌کرد و آنها را می‌کشید.چشم غره‌ای به بچه انداخت و گفت:" چرا آَشغال می‌ریزی شعور نداری؟" گفتم چه خبرته؟ گفت:" تو یکی حرف نزن دخالت نکن ". گفتم معلومه چته. هیچی نگفت و خیره نگاهم کرد و به تراس رفت حالت نگاهش طوری بود که نگران شدم.وقتی دنبالش به تراس رفتم؛ یه گوشه تراس چمباتمه زده بود و بدنش می‌لرزید نگاهم که کرد داشت فخ و فخ می‌کرد، دستمالی به سمتش دراز کردم، داخل دستمال فین بلندی کرد و بعد بی‌مقدمه شونه‌هاش بالا و پایین شد و هق‌هقی کرد بعد سنگین اشک ریخت . چند دقیقه بعد متوجه شدم مادرش فوت شده.می‌بینید شما همین الان می‌تونید با آن زن و شوهر و خانواده هم‌ذات پنداری کنید و با درد مرد همراه شوید چون شما همراه با موج داستانی حرکت کردید.امیدوارم توانسته باشم مطلب را خوب ارائه بدهم.فیلترهای دیگری هم هست که روزهای دیگه براتون می‌گویم.الهه گلکارالهه گلکارWed, 28 Oct 2026 18:21:01 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/پراکنده-گویی-nfludtria2soسلام دوستان خوبم.خیلی دلم براتون تنگ شده بود.خوب قریب یک ماه هست که من به ویرگول سر نزدم یکی از دلایلش کروناست و امیدوارم شما مبتلا نشده باشید. من یکی از بدترین نوعشون را از سر گذراندم ولی الان زنده‌ام.دلیل بعدی که اکثرن مستقیم یا غیر مستقیم درگیرش هستیم مدرسه است. خودتون خوب می‌دونید که هم دانش‌آموزان هم خانواده‌ها خیلی نگران فرستادن بچه‌ها به مدرسه بودند دلیلش هم اوضاع کشور و نگرانی از به خطر افتادن جون بچه‌ها بود. به خاطر همین موضوع خوب بعضی از دوستانم هم اصلن تصمیم را بر آموزش مجازی بچه‌هاشون در خانه گرفتند. من هم ذهنم خیلی درگیر تصمیم گیری در مورد این مسئله بود که آیا مدرسه امسال جای امنی در این دوران هست یا نه؟بعد از مشاوره از مسئولین مدرسه و چندی از دوستان تصمیم گرفتم بچه‌ها را به مدرسه بفرستم. که خود مدرسه رفتن بچه‌ها هم با خودش چالش‌های بعدی را همراه داشت که اولین‌اش خرید مدرسه که واقعن با توجه به گرانی‌ها یک مارتن بود.دیدن بچه‌ها در حیاط مدرسه و بازی کردنشون آدم را امیدوار میکنه.حتمن همه‌ی شما رفتن به جلسات اولیا و مربیان و کمک به مدرسه که آشنا هستید و نمی‌دانم چرا اولیا مدرسه با خانواده‌ها صادق نیستند و راحت نمی‌گویند باید مثلن دو میلیون بدون حرف پیش پول بدید به جای اینکار یک دفتر کاهی ۲۰ برگ که دفتر رابط نامی هست را یک میلیون به خانواده‌ها می‌فروشند. یا یک میلیون پول بیمه دانش‌آموزی می‌گیرند.یا برای پول کاغذ دستورالعمل‌های مدرسه ۷۰۰ تومن پول می‌خواهند.قسمت بعدی چالش رفتن بچه‌ها به مدرسه قضیه سرویس و بردن و آوردن بچه‌ها به مدرسه است که خود داستانی طولانی دارد. از سرویسهایی که همیشه با تاخیر می‌آیند و یا وسط خیابان بچه‌ را پیاده می‌کنند و تو باید به سرعت خودت را برسانی چون ممکن است موتوری به بچه بزند تا تحمل غر زدن راننده سرویس که چرا پسرت تو سرویس خوردنی می‌خورد یا با بچه‌های دیگر کنار نمی‌آید. البته برای آن یکی پسرم انتظار جلوی در مدرسه و مادرهایی که ازدحام می‌کنند و گاهن باعث می‌شوند دانش‌آموز کوله‌اش از دوشش بیفتد و هزار ماجرا و دعوای راه مدرسه.و از همه بدتر رسیدگی به درس و حساب بچه‌هاست . خوب همه می‌دونید که ۹۰ درصد این کارها بر دوش مادرهاست که باید در کنار کارهای دیگه خونه انجامشون بدهند و باور کنید اصلن راحت نیست.دعوای پسرها در مدرسه هم یک چالشه.اما من در کنار تمام این مسائل و گرفتاری‌ها شانس داشتم با گروه نویسندگی که دوستم سارا حیدریان عزیز من را جوین کرد آشنا بشوم و گاهن یکی دو مطلب در آنجا بنویسم و از قلم بقیه دوستان هم خیلی استفاده کنم .اما چیز دیگری که می‌خواهم با شما مطرح کنم این شرایط برزخی که داخل اون هستیم واقعن گاهن خارج از تحمل میشه چون نمی‌تونیم برای هيچی در زندگی برنامه‌ریزی کنیم حتی خریدهای تره‌بار ماهانه‌مون .البته دیگه از مسائل بزرگتر مثل کلاس‌های بچه‌ها و تفریح و مسافرت چیزی نمی‌گویم.فشارهایی که تورم و گرانی وارد می‌کند یک طرف . این که واقعن هیچ‌کس نمی‌داند چه می‌شود بار روانی بزرگتر. با خودت میگی جنگ میشه نمیشه؟عاقبتمون چی میشه؟ عاقبت کشور چی میشه؟ اگر این دفعه زیر ساخت ها را بزنه چقدر در عذاب و بدبختی رها میشیم؟ و آیا چیزی برای فرزندهامون می‌مونه یا نه؟دوستان با تمام این دردل‌هایی که با شما کردم خداراشکر ما هم را داریم و این کم چیزی نیست. ما ایرانی ها ذاتی هم را دوست داریم و این نعمت بزرگ‌تری حتی از چاههای نفته .البته خیلی دوست دارم فعال‌تر از قبل در ویرگول فعالیت کنم و از کارهای شما دوستان همراه و خوبم استفاده کنم. با هم همه چیز بهتر پیش میره؛ مطمئنم. گرفتمالهه گلکارالهه گلکارSun, 18 Oct 2026 16:36:19 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/مقصر-اصلی-که-بود-zamufpa5pcdqدوستان یادمه راهنمایی که می‌رفتم فاضلاب مدرسه دچار مشکل شد و باعث شد که آب دستشویی خوب سیفون نشه و کثافتی به بار آمد و چند تا دستشویی را مجبور شدند غیرقابل استفاده اعلام کنند.در زمانی که ما در حیاط برای زنگ تفریح می‌آمدیم بوی فاضلاب چنان تند و بد بود که نميشد در حیاط برای چند دقیقه دوام آورد و بچه‌ها خودجوش به کلاس برمی‌گشتند و پنجره‌ها را می‌بستند.هفته‌های اول روزی نبود که بچه‌های مدرسه از هر فرصتی برای تجمع جلوی در دفتر مدیر مدرسه و شکایت بوی بد دستشویی در حیاط و کلاس‌ها استفاده نکنند. پدرها و مادرها هم در جلسه اولیا و مربیان یقه جر می‌دانند که بچه‌ها به خاطر مسایل بهداشتی مریض می‌شوند و همه از اولیا و دانش‌آموزان‌ و کادر مدرسه مدیر را مقصر وضع پیش‌آمده می‌دانستند.مدیر مدرسه در پایان هفته دوم سر کلاس ها آمد و یک نامه به هر دانش‌آموز داد که به خانواده بدهد.در نامه نوشته بود که ما کاملن درک می‌کنیم شرایط پیش‌آمده چقدر عذاب‌آوره, ولی به جای این‌که حق‌ و ناحق کنیم و از همه پول بگیریم که انصاف هم نیست، دنبال مقصر وضع پیش‌آمده هستیم. در نامه نوشته بود به نظر می‌رسد: یک تعداد از دختران کلیپس موهاشون را دخل چاه انداختند. یک تعداد از بچه‌‌ها دستمال و یا برگه‌های امتحانشون را داخل چاه پرت کردند و گاهن دیده شده که نوار بهداشتی داخل چاه دستشویی افتاده است. به همین خاطر ما کمیته ای را در اطراف دستشویی گذاشتیم تا افراد خاطی را پیدا کند و هزینه فاضلاب را از خانواده دانش‌آموزان خاطی بگیریم لطفن اگر دانش‌آموز شما هم یکی از این افراد خاطی را می‌شناسد معرفی کند. هزینه ای که هر دانش‌آموز خاطی باید پرداخت کند اعلام می‌شود.نمی‌خواهم بگویم چه افتضاحی پس از این‌ ماجرا در مدرسه پیش آمد ولی همین‌قدر بگویم فقط تا پایان ماه اول اجرای این طرح در مدرسه هر روز بیش از ده دعوا شدید بچه‌ها با گروه کمیته اطراف دستشویی و خانواده‌ها با کادر مدرسه صورت می‌گرفت. کار به جایی کشیده شد که یکی از اولیا که دخترش را به عنوان یکی از خاطیان معرفی کرده بودند با قمه به مدرسه آمد و نزدیک بود شکم مدیر مدرسه سفره شود.آن سال با بدبختی تمام شد و هیچ‌کس زیر بار اینکه کوچکترین هزینه‌ای برای مشکل فاضلاب پرداخت کند، نرفت. حتی کسانی که همیشه پیش‌قدم بودند. چون پرداخت پول یعنی دختر اونها مسئول خرابی چاه بوده، دختر اونها بی‌فرهنگ بوده و خانواده خوب تربیتش نکرده و .... و هیچ‌کس زیر بار این اتیکت‌ها به خودش و دخترش و هویتش نرفت.خدا را شکر مدرسه منحل شد و من از آن قبرستون نجات پیدا کردم، ولی خاطره اون چند ماه لعنتی در خاطرم هست و همیشه از خودم می‌پرسم :چرا مدیر مدرسه اون نامه را نوشت؟ واقعن به دنبال چی بود؟چرا از اول با صداقت طلب پول نکرد تا دستشویی را تعمیر کند؟چرا وقتی مسائل و مشکلات نامه را دید، اصرار داشت ادامه بدهد؟چرا آنقدر خانواده‌ها عصبی شدند؟ چرا دیگه بعد از چند هفته کسی از بوی بد در حیاط حرفی نمی‌زد؟چرا همه از هم بدمون اومده بود؟چرا دیگه کسی مدیر را مقصر نمی‌دونست؟ ولی همدیگر را مقصر میدونستیم برای بوی فاضلاب و هزار تا از مشکلات مدرسه؟الهه گلکارالهه گلکارThu, 10 Sep 2026 15:28:11 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/منِ-با-تو-nzvovl50g2uhدیشب دوباره گریه کردی و داشتی می‌گفتی از خودت متنفری.فهمیدم منظورت منم. منی که یک عمر سعی کردم اوضاعت را درست کنم و نذارم بیشتر از این ازت سوء‌استفاده شود.یادته وقتی بچه بودی اون سرویس آشپزخونه و اون نی‌نی گنده رو. داداش نی‌نی بود و تو لباسهاشو یواشکی تن عروسکت می‌کردی. خواهرت دلش می‌خواست اون هم بتونه لباس نی‌نی داداش رو تن عروسکش کنه ولی عروسکش کوچولو بود و نميشد. گریه کرد دعوا راه‌انداخت مامان هم گفت عزیزم تو دختر خوبی و مهربونی هستی بیا یک‌ماه عروسک آبجی برای تو و نی‌نی گنده تو برای آبجی کوچولوت.تو دلت نمی‌خواست ولی دختر خوب مامان را چکار می‌کردی؟ عروسک را دادی ولی ناراحت بودی ولی کسی حواسش نبود چون تو می‌خندیدی و بروز نمی‌دادی ولی مریض شدی تب کردی خواهرت بهتر مادری می‌کرد با خوت گفتی اگه نی‌نی دیگه دلش تو را نخواهد چه؟؟؟بهتر که شدی خودم کار را دست گرفتم عروسکم را از دست آبجی قاپ زدم و به مامانم گفتم اگه خیلی مهربونی نی‌نی زشت خودت را به آبجی بده من نی‌نی گنده را به کسی نمیدم بعد آبجی تو شب سر عروسکم را برید یادته من هم گفتم تو هم عروسک اون را بکش چاقو را مستقیم فرو کردم تو نافش و یکم رب مالیدم روی تنش. مامان جفتمون را زد ولی تو دیگه تب نکردی چون کار درست را کرده بودی .تازه فقط این نبود مدرسه را یادته. خانم بهجت‌السادات طباطبایی غفاری معلم پرورشی را. صبح‌ها باید یک ربع زودتر از همه‌ی مدارس به صف می‌شدیم و اگه سنگ از آسمان می‌بارید باید اراجیفش را تو سر ما فرو می‌کرد.مگه نرفتی بهش نگفتی خانم غفاری من سینوزیت حاد دارم نمی‌تونم تو برف یک ساعت به چپ راست به راست چپ برم و به امپریالیسم فحش ناموس بدم من را معاف کنید. نرفت تو شکمت با اون هیکل درشت مردونه و اون ابروهای زمختش. چادرش را کشید جلو و شروع کرد عربده کشیدن . یادته آخرش به گه‌خوری افتادی و لرزون رفتی سر کلاس.چقدر به خاطر صبحگاهی سینوزیتت باد کرد و تو کلاس سردرد شدی و اب‌ریزش امانت را برید و آمپول خوردی تا اینکه کار را دست گرفتم.رفتم پیش بابای مدرسه برای دختر فلجش هله‌هوله خریدم و ازش تعریف کردم. کمکش آشغالها را جمع کردم و به حرفش گوش دادم اون هم به من گوش کرد و قرار گذاشتیم یواشکی از در پشتی صبح‌ها بیام و صبحگاه را بپیچونم. خانم غفاری فهمید رفت تو دل بابا .مدیر هم عذرش را خواست چون فقط من میدونستم بابا مدرسه دایی مامان مدیره.اگه من نبودم که کمکت کنم الهه مهربون و سربزیر و خجالتی باید تا ابد حرص می‌خوردی که چرا جلوی فرنوش در نیامدی.دختره‌ی همه‌کاره با اون دماغ عملی و هیکل قامبالو وقتی بچه ها گفتن الهه نچرال خیلی از تو خوشگلتره. آتیش گرفت و گفت چه فایده فکر نکنم عرضه داشته تو عمرش حتی یک بار مخ یک پسر را بزنه. دیدی برات چه‌کار کردم مگه چنان مخ دوست‌پسرش را برات نزدم که به دست وپام افتاده بود و التماسم را می‌کرد بیاد خواستگاری. بعد تو حیاط جلوی روی همه تحقیرش کردی.اگه به تو به عنوان یک دختر خوب بود که میرفتی و تو نمازخونه گریه می‌کردی فوقش چند تا فحش هم تو دلت به فرنوش میدادی بعد هم استغفار می‌کردی.عزیزم تو به من بگو اتیکت دختر خوب برای تو چه گهی خورده که یک عمر این‌همه عذابت داده و هنوز دنبالشی. به خاطر همین اتیکت نبود که اون روز که برادرهای و خواهرت را ویلا دعوت کردند ولی موکدا گفتن همه جز الهه . تو هیچ‌چیز نگفتی و مامانت هم گفت دختر خودمی پیش خودم میمونی .تو هم بغض کردی ولی حفظ ظاهر کردی و گفتی شما برید من مشکلی ندارم.چقدر بهت گفتم حداقل اخم کن تا دیگران بفهمند ناراحتی یا برو تو اتاقت در را محکم ببند . شده یکساعتی بی‌خبر برو بیرون . ولی دختر خوب و مهربان چکار کرد کمک مادرش حمام دستشویی را برق انداخت و تازه ظرفها را هم شست تا همه بدونند چقدر ماه و خوبه. و بعد رفتی تو تخت و تا صبح گریه کردی اینقدر بی‌عرضه و خنگ. کاری برات نکردم تا خودت بدونی اگه نباشم چه اوضاعی داری.حالا باز هم از من ناراحتی ؟؟ بیا عزیزم بیا دوباره ماسکت را بزن و بریم بیرون . من و تو چاره‌ای جز با هم بودن نداریم.الهه گلکارالهه گلکارMon, 07 Sep 2026 11:28:07 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/در-آستانه-txl2tg56j3htدیشب دلم برای شعر تنگ شد از کتاب شاملو عزیز کتاب دوست‌داشتنی" در آستانه " را مطالعه کردم دوست دارم شما را هم با خودم همراه کنم.در آستانهباید استاد و فرود آمدبر آستان دری که کوبه ندارد،چرا که اگر بگاه آمده باشی دربان به انتظار توست واگر بی‌گاهبه در کوفتن‌ات پاسخی نمی‌آید.کوتاه است در،پس آن بِه که فروتن باشی.قفسقفس این قفس این قفسپرندهدر خواب‌اش از یاد می‌بردمن اما در خواب می‌بینم‌اش,که خودبه بیدارینقشی به کمال‌ام از قفس.نه عادلانه نه زیبا بودجهانپیش از آنکه ما به صحنه برآییم.به عدل دست نیافته اندیشیدمو زیباییدر وجود آمد.انسان زاده شدن تجَسُّدِ وظیفه بود:توان دوست داشتن و دوست داشته شدنتوان شنفتنتوان دیدن و گفتنتوان اندوهگین و شادمان شدنتوان خندیدن به وسعت دل، توان گریستن از سودای جانتوانِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع شکوه‌ناک فروتنی.توان جلیل به دوش بردن بار امانتو توان غمناک تحمل تنهاییتنهاییتنهاییتنهایی‌یِ عریان.انسان دشواری‌یِ وظیفه است.فرصت کوتاه بود و سفر جان کاهاما یگانه بود و هیچ کم نداشت.چیزی به جا نماندحتاکه نفرینیبدرقه‌ی راه‌ام کند.با اذان بی‌هنگام پدربه جهان آمده‌ادر دستات ماماچه پلیدککه فضا راوضو ساخته بود.بر کدام جنازه زار می‌زند این ساز؟بر کدام مرده‌ی پنهان می‌گریداین ساز بی‌زمان؟در کدام غاربر کدام تاریخ می‌موید این سیم و زه, این پنجه‌ی نادان؟ما نیز روزگاریلحظه‌‌یی سالی قرنی هزاره‌ئی از این پیش ترکهم در این جای ایستاده بودیم،در مجالی تنگ_ هم از این دست_در حریر‌ ظلمات، در کتان آفتابدر ایوان گسترده‌ی مهتابدر تارهای باراندر شادروان بوراندر حجله‌ی شادیدر حصار اندوهآن پاره‌سنگ بی‌نشان بودم من در آن التهاب نخستینآن پاره سکون خاموش بودم من در آن ملال بی‌خویشتنیآن بوده‌یِ بی‌مکان بودم منآن باشنده‌یِ بی‌زمان.به کدام ذکرم آزاد کردیبه کدام طلسم اعظمبه کدام لمس سرانگشت جادوی؟پالهه گلکارالهه گلکارWed, 26 Aug 2026 20:17:09 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/خانه-ای-که-نخواهم-داشت-dcp8ixvuzq3iخبر خودکشی مهرناز را که شنیدم شوکه شدم.چون باور کنید انتظار حتی خبر خودکشی خیلی‌ها را داشتم الا مهرناز را. هر وقت من در هر جمعی مهرناز را می‌دیدم از همه‌ی خانمها زیباتر به مدروزتر و موفق‌تر, در هر زمینه اجتماعی و کاری.مهرناز مجرد بود و این انتخاب خودخواسته بود وگرنه مهرناز بیشتر از تمام دخترهایی که می‌شناسم عاشق سينه چاک داشت.خانواده مهرناز هم مثل خانواده من و خیلی‌های دیگر فقط یک رنگ طلا روی بافت و تفکرات سنتی خود در بهترین حالت کشیده بودند و در عمق هیچ چیز تغیر نکرده بود.یکبار در مهمانی خصوصی احساس کردم انگار چیزی اذیتش میکنه رفتم روی کاناپه‌ی نزدیکش نشستم و سیبی برداشتم و پوست کندم و بهش دادم آرام دستی روی موهای نرمش کشیدم و سعی کردم از ته دل بهش لبخند بزنم.بعد گفتم مهرناز چی شده؟ پیرهنش را کمی در دستش مچاله کرد و گفت همون مشکل همیشگی . می‌دانستم مشکلش چیست خانواده‌اش نمی‌گذاشتند خانه‌ی مستقلی داشته باشد همون فکر قدیمی آبرومون میره مردم چی فکر می‌کنند.ناراحت شدم سعی کردم از برهان منفی استفاده کنم یعنی کل صورت سئوال را نقض کنم تا به جواب نقض برسم .گفتم حالا کی گفته خونه‌ی مجردی عالیه. راحت از سرکار می‌آیی غذات آماده، چای به راه، غصه پر کردن یخچال و فریزر را نداری .نمی‌خواد دائم با میوه‌فروش سر خرابی میوه و پیاز دعوا کنی. تازه به خدا من میگم یکی از دلایل افسردگی زنان این علامت سئوال همیشگی شام چی بپزم است ،که تو نداری تو رو خدا حالش را ببر.وقتی از منبر ساختگی پایین آمدم و پیش خودم حس می‌کردم خیلی خوب تونستم دوستم را قانع کنم و الان دیگه مثل فیلم فارسي ها، زندگی شیرین می‌شود و یک نور سفید و روشن روی صحنه می‌تابد و با هم می‌خندیم. مهرناز با صدای بلندی شروع به گریه کرد.گریه‌هایش بعد از چند لحظه حالت عصبی به خود گرفت و ضجه مانند شد و خرخری از ته گلوش می‌شنیدم. دست و پام را گم کردم سریع لیوان آبی به دستش دادم که پرتش کرد روی دیوار و لیوان چند تکه شد و قطرات آب روی فرش و صندلی را نمدار کرد.کم‌کم از گریه مهرناز خودم هم گریه‌ام گرفت.چند لحظه نگذشته بود که مهرناز آروم‌تر شد و هق‌هقش کم‌تر. دستم را گرفت و سمت لبش برد و بوسید ممنون الهه خیلی بهتر شدم و در بین اشک و غصه من رفت.بعد از چند روز از آن ماجرا من و یکی دیگر از دوستان مشترک خیلی سعی کردیم با صحبت با مادر مهرناز او را راضی کنیم که اجازه بدهد یک واحد در همان آپارتمانی که خودشان ساکن هستند را مهرناز اجاره کند تا شبها هم پیش خانواده بخوابد و تنها نباشد و خیال آنها هم راحت باشد.مادر مهرناز به ظاهر پشت تلفن راضی شد و بماند که چند متلک ریز هم به ما می‌گفت که مهرناز من دختر خونگی بود ولی خوب بچه‌ها بزرگ می‌شوند و این دوستها زیر جلدشون ميرند.چند ماه بعد با مهرناز تماس گرفتم تا از اوضاع خبر بگیرم. برام گفت که بعد تماس شما و اصرار خود مهرناز یکی از واحدهای خالی را اجاره می‌کند. برام گفت اون شب خواب به چشماش نمی‌اومده و دائم با خودش می‌گفته برای خونم این مبل را می‌خرم این وسایل تزئینی را .تختش را اسپرت انتخاب می‌کنم و ملافه را سبز. سرویس آشپزخانه را سفید طلایی می‌خرم . گفت تا صبح کل اسباب اثاثیه را خریده بودم و تازه شما را هم به عصرونه دعوت کرده و کلی شیرینی خونگی پخته بودم.این‌ها را که تعریف می‌کرد سیب گلوم بالا و پایین می‌شد و اشکم صورتم را خیس کرده بود گفتم بعدش چی شد؟ با نقشه‌‌ی حساب شده‌ی مامان که من تازه چند روزه فهمیدم همه‌چیز تموم شد.گفتم مگه قولنامه ننوشته بودی؟ گفت آره پس چی شد؟ توروخدا بگو تا بفهمم . گفت چند روز بعد از نوشتن اجاره نامه تلفنم زنگ خورد وقتی تماس را جواب دادم صاحبخونه بود با من‌من گفت از من عذر میخواد و مشکلی پیشامد کرده و ایشان منصرف شده و تموم جریمه‌ای که لازمه به حساب من پرداخت می‌کنه و پول پیش را هم به حسابم ریخته .نگفت چه مشکلی؟ نه عزیز نگفت چون مشکلی نبود چند هفته بعد خونه را اجاره داد به دختر بهجت خانم که اون هم مجرد و مطلقه بود.مامانم گویا پیش صاحبخونه میره و التماس میکنه بهش که قرارداد را بهم بزنه؟ من گفتم خوب چرا ؟ چون فکر میکنه اگه مجرد زندگی کنم دیگه اصلن هیچ‌وقت ازدواج نمی‌کنم گفتم مهرناز تو ۴۵ سالته هنوز برای مادرت معلوم نشده که تو انتخاب خودت را کردی؟ تازه تو این سن ازدواج یعنی پرستار شوهرهای پا به سن گذاشته شدن و زن‌بابای بچه‌هاش بودنه‌.با بغض گفت به خدا یک‌ماه پیش خسته از ناامیدی خونه‌دار شدنم، یک هفته‌ای با تور یکی از دوستانم به سفر ایرانگردی رفتم وقتی برگشتم مامانم بستری شده بود و خواهر برادرام من را مقصر میدونستند که مامان را حرص دادم و بدون خانواده و بی صاحاب دنبال عشق و حال رفتم و مامان نگران بود نکنه بلایی سرم بیاد و ناموس بر باد بره.من هم داد زدم من ۴۵ سالمه میخوام این پاکدامنی را به گور ببرم. مگه من نوجوان ۱۲ ساله هستم و وسایلم را جمع کردم و تو دلم گفتم گور بابای مامان و خواهر و آبرو و زندگی.چند روز خونه‌ی ننه جون موندم. تازه بعد چند روز خواهرم زنگ زد و گفت همه‌چیز سیاه بازی مامان بوده تا من منقلب بشم و پابند خونواده و سروسامان بگیرم.یک ماه پیش خبر ازدواجش را شنیدم مامانش از پشت خط گفت همونطور که دوست داشت وسایل خونه‌اش را چید همه را خودش انتخاب کرد و چقدر خوشحال بود که به نصیحت‌های شما گوش نکرد.شوهرش ۲۰ سال از خودش بزرگتر و بسیار پولدار بود چیزی که برای خانواده‌اش مهم بود. و امروز با شنیدن خبر خودکشی مهرناز انگار یکی ته دلم می‌گفت اون خونه‌ی مهرناز نبود و مهرناز هیچ‌وقت صاحب خونه نشد.الهه گلکارالهه گلکارMon, 17 Aug 2026 11:20:20 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/بودنت-را-شکر-zcetxeyujcvkدوستان عزیزم سلامامروز خیلی دوست داشتم یک چیزی بنویسم چند تا کتاب خوندم ولی خوب خلاصه نویسی هنوز نکردم.بنابراین در این نوشته می‌خواهم در مورد پسرم با هم گپ بزنیم و خاطره‌بازی کنم.دوستان خیلی‌هاتون می‌دونید که من مادر یک فرشته اتیسم هستم و از این بابت به درگاه خداوند شکرگذارم .امیر خیلی نوزاد شیرین و خاصی بود. عاشق قنداق شدن بود و مادرم خیلی سفت با ملافه هیکل ظریف و کوچکش را می‌پیچید. در حالیکه من فکر می‌کردم امیر اذیت میشه می‌دیدم که چقدر از این‌کار خوشش می‌آید و چقدر راحت‌تر می‌خوابید.خیلی از صدای سشواری که موهاش را خشک می‌کردم خوشش می‌آمد و لبای ظریفش را به علامت خنده کج می‌کرد و خودش را ریلکس می‌کرد . وقتی برای شستن به دستشویی می‌بردمش از صدای هواکش خیلی خوشش می‌اومد و وقتی کارمون تموم می‌شد گریه‌اش می‌گرفت و دوست داشت بیشتر اونجا بمونیم.از نور زیاد و صدای بلند بدش می‌اومد. یادمه وقتی ده ماهش بود وقتی عروسی بردمش چشماش را ریز کرده بود و وقتی صدای موسیقی می‌اومد انگار دوست داشت از اونجا فرار کنه و خیلی گریه میکرد و من مجبور شدم شام نخورده برگردم.موقع خواب دوست داشت همه‌ی برق‌های خونه خاموش بشه و آهنگ آروم لالایی را من بخونم خیلی از شعرهای کودکانه‌ای که براش می‌خوندم خوشش می‌اومد و خودش را حتی تو خواب تکان می‌داد هر چه گذشت علاقه‌اش به موسیقی بیشتر شد. و عاشق آهنگهای کودکانه بود.مقاومتش در برابر درد و حتی خونریزی و بیماری خیلی زیاد بود. چون جنب‌جوشش خیلی زیاد بود خیلی پیش می‌آمد که دائم زمین بخورد و بیفتد. گاهن پیش می‌اومد که از روی اپن آشپزخانه می‌افتاد ولی صداش در نمی‌اومد و به نظر می‌رسید خوشش هم آمده و داوطلب افتادن‌های بعدی و بعدی است.وقتی حموم می‌رفت به زور باید از اونجا بیرون می‌آمد. خیلی دوست داشت توی وان‌های کودکانه شامپو و عروسک بذاریم و اون ساعت‌ها بازی کنه و بخنده. گاهن شیر آب سرد را باز می‌کرد و زیر اون نیم ساعت می‌ایستاد و در برابر چشمان گرد من که می‌ترسیدم سکته کند اون در خلسه سرخوشانه‌ای بود.یادمه یک روز به باغی در پاییز برای دیدار دوستان در مسیر شمال رفته‌ بودم و آبی که در جوی باغ جریان داشت چنان سرد بود که حتی نميشد انگشت به آن زد ولی امیر حدود ۴ ساعت داخل آن شنا کرد و حالش را برد و من به شوهرم گفتم با شناسنامه‌اش دنبال من بیاید چون امیر هر آن احتمال تب داره ولی شب راحت مثل یک پری خوابید.امیر من بچه‌ی کم هوشی نیست ولی توجه‌اش کمه و خیلی دیر یاد می‌گیرد من هنوز نتونستم بهش الفبا را یاد بدهم و خودم از این بابت شرمسارم.تو صفحات شبکه‌های اجتماعی میبینم و گاهن برای من تعریف می‌کنند که چه مادرهایی که توانسته‌اند بچه‌های اتیسم خود را آموزش بدهند و حتی چقدر فالور جمع کنند گاهن باعث میشه احساس کنم شاید میتونستم مادر بهتری براش باشم ولی واقعن نمیتونم و این شرایط منه.من با امیر اوقات شیرین زیادی داشتم و دارم. پسر خیلی مهربونیه. عاشق بازی و راه رفتن. طوری تو خیابان میدود که من گاهی فکر میکنم باد دورش پیچیده و هنوز در قنداقی از باد است.بی‌ریاست اگر از چیزی یا کسی بدش بیاید راحت نشان می‌دهد. گاهی چنان برای داشتن یک شکلات فداکاری‌های زیادی می‌کند که باعث میشه من به سادگی‌اش غبطه بخورم.امیر برکت زیادی به زندگی ما و اطرافیان آورده و بلاگردان خیلی از مصائب ما شده است.چند سال پیش وقتی در پارکینگ باز شد و امیر داشت مستقیم وارد خیابان می‌شد من دنبالش دویدم و به شدت روی سنگهای تیز رمپ پارکینگ زمین خوردم و سرم به شدت شکافت در همان حالی که در حالت خلسه بودم احساس خیلی غریب و ناشناسی به من دست داد که به خاطر امیر زنده‌ام. و این حالت در چندین ماجرا دیگر برای من تکرار شده.من خیلی سعی کردم که هر کاری از دستم برمی‌آید از کلاسهای کاردرمانی و گفتاردرمانی بگیر تا هر کاری که در توانم است برایش انجام دهم و این کارها را با عشق کرده‌ام و می‌کنم ولی من هم خیلی وقت‌ها خسته و بیشتر ناامید شدم و سرش داد زدم و متاسفانه چند بار آروم روی دستش زدم و خیلی گاهن خودم را سرزنش می‌کنم.میدونم که مادر کافی برایش نبودم در همین اطرافیان نزدیک خودم مادرانی خیلی توانمندتر از خودم می‌بینم که بچه‌هاشون را بهتر تربیت کردند یا آموزش دادند ولی با همه ی اینها می‌دانم من انتخاب شده‌ام و حتمن چیزی در نهان من سبب این انتخاب بوده.همیشه امیر را دوست داشتم و عاشقش بودم و یک لحظه از داشتنش سیر نیستم. خدایا شکرگذارم به خاطر تجربه‌های خیلی شیرینم. فقط خدایا خودت هوای همه کودکان مخصوصن بچه‌های معلول و اتیسم و هوای دل مادراشون را داشته باش. آمین.الهه گلکارالهه گلکارSat, 01 Aug 2026 16:15:21 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/مسئولیتها-در-رویاها-آغاز-می-شوند-fwxtscdalfieدوستان مایلم در این نوشته با کتابی از دلمور شوارتس آشنا شویم دلمور داستان‌کوتاه‌نویس و شاعر در ۱۹۱۳ نیویورک به دنیا آمد.در رشته فلسفه و ادبیات مدرک دارد و بیشتر ایام به تدریس در دانشگاههای آمریکا گذراند.نخستین کتابش "مسئولیت‌های در رویاها آغاز می‌شوند" در سال ۱۹۳۸ بود. داستانی که نامش را از اشعار "جان باتلر ییتس "گرفته است.در این کتاب پیچیدگی اندیشه‌ او و نوع تناقض‌های حل‌نشده‌ای را که در سراسر زندگی‌اش گریبانگیر او بودند به خوبی نشان می‌دهد.شاید ما معتقد باشیم : رویاها بخشی از زندگی ما هستند که ما مسئولان آن‌ها نیستیم ولی رویا برای شوارتسِ فرویدی همه چیز بود مگر آگاهی آزاد. میوه‌ای بود شبانه ربوده شده از درخت آگاهی. صحنه سرقت با تردید آغاز می‌شود با تصویرهایی که روی پرده سینما پرش دارند و چشمک می‌زنند. با شروع فیلم صامت در داستان راوی می‌گوید:" فکر کنم سال ۱۹۰۹ است .. نور بد است."در پایان در می‌یابیم که که فیلم در رویا جریان دارد و محتوای آن ( روزی که پدر آینده‌ او در رستورانی در " گونی آیلند" بروکلین به مادر آینده‌ او پیشنهاد ازدواج می‌دهد) او را محکوم کرده که تا پایان عمر با آگاهی از آن زندگی کند. او را محکوم کرده که تا پایان عمر با آگاهی از آن زندگی کند.او که در آغاز داستان فقط تماشاگری منفعل است از جا برمی‌خیزد و بر سر والدین هنوز ازدواج نکرده‌ی خود در فیلم فریاد می‌کشد " این کار را نکنید! هنوز برای تغیر عقیده دیر نشده هیچ چیز از تویش در نمی‌آید مگر پشیمانی و بیزاری و رسوایی و دو بچه که خوی هیولایی پیدا می‌کنند." والدین در نور محو می‌شوند و جایشان را تماشاگر می‌گیرد _ که نقش تعین کننده در داستان بر دوش دارد‌ تماشاگران در ابتدا احساس هم‌دلی دارند ولی سرانجام غصه خوردن را مزاحم فیلم دیدنشان می‌دانند . کنترلچی او را بیرون می‌اندازد و می‌گوید:" نمی‌توانید این کارها بکنی...حتی اگر کسی در سینما نبود!"داستان فیلم آشنایی والدینش را در سال ۱۹۰۹ با جزئیات نشان می‌دهد و او که سرانجام این ازدواج را می‌داند گریه می‌کند غصه می‌خورد و می‌بیند که حتی در روز خواستگاری در آن ساحل نشانه‌ها برای پدر و مادرش زیاد بود تا متوجه شوند که چه زوج نامناسبی برای هم هستند اونجا که عکاس بعد از یک ساعت نتوانست تصویر یک زوج خوشبخت را حتی برای چند لحظه ثبت کند. یا وقتی زن اصرار داشت پیش طالع‌بین بروند که فالش را بگیرد پدرش با حرکت زننده‌ای او را ترک کرد. ولی انگار آدم‌ها دوست دارند خیلی وقت‌ها کر و کور و لال شوند تا فقط فیلم زندگی ادامه پیدا کند و تماشاچی‌ها راضی باشند و این درک پسر را خیلی غصه‌دار می‌کرد.در پایان این داستان پسر از کابوس شب بیدار می‌شود و می‌بیند تولد بیست و یک سالگی‌اش هست.ایروینگ هاو به شوارتس " کمدین بیگانگی" نام داده است.او ناچار از کابوس خود فیلمی شبه کمدی بسازد تا تماشاگر خوشش بیاید. تماشاگری که خود او از وی بیزار و هم بهش محتاج است زیرا برای اعتراضش به شنوده نیازمند است. نسل بعدی نویسندگان آمریکا غالبن به این تماشاگر دشنام می‌دهند زیرا از درمان بیگانگیشان بیشتر قطع امید کرده‌اند.ولی در پایان می‌فهمیم کهالهه گلکارالهه گلکارSat, 25 Jul 2026 08:25:12 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/فقط-عاشق-باش-uugftdpomcuzعلاقه‌ام به درس ریاضی از وقتی جوانه‌ زد که من از ریاضی متنفر بودم و دنبال دلیلی برای چرایی این درس بین دروس زیبایی مثل ادبیات و اجتماعی بودم.بله من سوم ابتدایی بودم و ریاضی را فقط یرای نمره می‌خواندم . داداش بزرگترم زیر پوستی حواسش به همه‌ی ما بود و یک روز دیدم با یک کتاب دست دوم در دست پیش من روی زمین چهارزانو نشست.اسم کتاب را دقیقن یادم نیست. کتاب با این مقدمه آغاز می‌شد که بیایید با استفاده از اعداد بازی کنیم. مگه اعداد جون دارند یا دست و پا یا زبون که بشه باهاشون باری کرد با اعداد حتی نمیشه اسم فامیل بازی کرد؟بازی‌های کتاب از خیلی ساده شروع می‌شد بازی من را حدس بزن شامل جای خالی‌هایی که باید در جدول اعداد را حدس می‌زدیم .شگل بازی‌ها اینطور بود که قبل بیشتر بازی‌ها داستان اون بازی را تعریف می‌کرد مثلن می‌گفت :"زهره کوچولو باید خونه مامان‌بزرگ بره تا بهش کمک کنه برای پختن نذری . ولی برای رسیدن به خونه مامان‌بزرگ باید سه تا کوچه سمت راست حالا چهارتا کوچه سمت شمال و ۲ تا سمت راست بره ما پلکانی رسم می‌کردیم بعد می‌گفت حالا به نظرتون میشه از خونه تا خونه مامان‌بزرگ را با یک خط وصل کنیم . بعدها فهمیدم این بازی مقدمات درس نمودارها بود.تو بیشتر بازی‌ها داداشم هم پیشم می‌نشست و وسط بازی کلی مسخره‌بازی در می‌آوردیم و می‌خندیدیم. کم‌کم تنهایی هم بازی می‌کردم سالها بعد این بازی‌ها به شکل معما چیستان و طنز هم قاطی می‌شد تو همین معماها درس احتمالات را خیلی خوب اسلوب را فهمیدم و لذت بردم.این‌طور شد که من کم‌کم به ریاضی علاقمند شدم.یکبار که خانم جلالی معلم دوم راهنمایی بعد از اینکه نمراتمان را در امتحان خوند و برگه‌هامون را دستمون داد . گچ سفیدی برداشت و بزرگ روی تخته سیاه نوشت :چرا ریاضی می‌خونیم؟مریم گفت فصل جدیده؟ بقیه هم خندیدند. مریم نمره‌ات چند شده؟ خانم جلالی ازش پرسید. مریم نگاه ناراحتی به خانم انداخت و با چشماش یک نگاهی به کل کلاس کرد و گفت ۶ شدم و اصلن برام این درس مهم نیست من قراره آرایشگر بشم و تو زمینه فشن کار کنم پس احتیاجی به خوندن این مهملات را ندارم.خانوم جلالی گفت:" جدن پس تو که با این هدفت باید بیشتر از همه برای ریاضی دست و پا بزنی. مریم گیج نگاهش کرد و لبش را کج کرد و نگاهی به بچه‌ها کرد و گفت چی میگه؟ ما هم نمی‌فهمیده بودیم چی‌ به چیه . لبامو را کج کردیم.خانم جلالی گفت سه نمره امتحان آخر ترم. برو و تحقیق کن ردپاهای ریاضیات در حرفه آرایشگری چیه. خوب بقیه هم این‌کار را بکنند تو هر کاری که در آینده می‌خواهند انجام بدهند از خانه‌داری تا بچه‌داری تا یکی از بچه‌ها گفت حتی شوهرداری خانم جلالی گفت حتی شوهر داری و ارتباط با اطرافیان. از خیاطی, گلدوزی, بافتنی , فروشندگی بگیر تا هر کاری که فکر می‌کنید برید و ببنید ریاضی را میتونید کارکردش و نقش‌هاش را پیدا کنید و برام یک صفحه بنویسید.ولی قبلش یه چیز مهمتر میخوام بگم و درس امروز تمومه.یک سئوال: اگر یه روز مامانتون دیگه برای یک مدت نتونه کار کنه و به شما سرویس بده حتی نتونه حرف بزنه و محبت کنه. آیا قابل دوست داشتن هست یا نه؟ همه اعتراض کردیم مامان مامانه. مگه ما مامان را برای کارهاش دوست داریم عشقه نفسه.خانم جلالی گفت باید هر کاری که می‌کنید رو اینطوری دوست داشته باشد تا لذت ببرید تا حالش را ببریدتا خوشبخت بشید. اگه قراره آشپزی کنید خیاطی یا گلدوزی یا خونه‌داری یا هر شغلی باید عاشقش بشید دنبال اینکه چه‌کار میتونه براتون بکنه نباشید تو شوهرتون دنبال اینکه چقدر میتونه سرویس بده نباشید اول دنبال عشق باشید.سهیلا بغل‌دستی‌ام پوزخندی زد و گفت آخه عاشق اعداد مثبت بشم یا مساحت یا احتمال یا تقریب. وقتی سهیلا با اون لحن فان این حرفها را زد همه خندیدیم.خانم جلالی گفت سهیلا به نظرت یک کسی میتونه عاشق شغل کلفتی بشه؟ سهیلا گفت اون بیچاره مجبوره. خدا زدش کاری نمیتونه حتمن بکنه.ولی باورتون نمیشه مادر من کلفت خونه‌های مردم بود. حتمن اون را یک آدم خسته بدبخت تصور می‌کنید ولی من که یادمه هر روز با خوشحالی می‌رفت سرکار . چون از تک‌تک کارهاش لذت می‌برد و به کارهایی که می‌کرد عاشقانه نگاه می‌کرد.صدای زنگ که اومد خانم اشاره به در کرد و بچه‌ها همه دویدند سمت در. من دم در با عجله خودم را به خانم جلالی رسوندم و گفتم خانم جلالی من عاشق ریاضی هستم چون از بچگی کلی باهاش بازی کردم . دستی روی مقنعه‌ام کشید و خندید و گفت از برگه‌ات فهمیدم.الهه گلکارالهه گلکارThu, 23 Jul 2026 13:27:02 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/بورخس-و-من-und9bqsdr4rpقسمت‌هایی از داستان کوتاه "بورخس و من" اثر" خورخه لوئیس بورخس" را خدمتتان تحریر می‌کنم.دیگری که نامش بورخس است همان است که اتفاقها برایش می‌افتند.من در خیابانهای بوئنوس آیرس راه می‌روم و لحظه‌ای می‌ایستم شاید بی‌اراده، تا به طاق سر در ورودی سرسرا و طرح مشبک دروازه نگاهی کنم. بورخس را از نامه‌ها می‌شناسم و نامش را در فهرست نام استادان می‌بینم. با کمی اغراق باید بگویم رابطه‌ ما کمی خصمانه است. من زندگی می‌کنم و می‌گذارم به زندگی‌ام ادامه دهم تا بورخس ادبیاتش را پیش ببرد و این ادبیات نشان می‌دهد که حق دارم.راحت می‌توانم اعتراف کنم که او اوراق باارزشی فراهم آورده است، ولی این اوراق نمی‌توانند مرا نجات دهند، چون چیزی که خوب است به هیچ‌کس حتی خود او تعلق ندارد، متعلق به زبان و سنت است. وانگهی من به حکم تقدیر باید از بین بروم، قطعا"؛ و فقط لحظه‌ای از من می‌تواند در او دوام بیاورد. کم‌کم همه‌چیز را به او می‌سپارم گرچه خوب می‌دانم که او عادت دارد همه‌چیز را تحریف کند و در همه‌چیز اغراق کند.اسپینوزا می‌دانست که همه‌چیز می‌خواهد همیشه همان که هست بماند. سنگ می‌خواهد همیشه سنگ بماند و ببر همیشه ببر. من در بورخس خواهم ماند نه در خودم.ولی خودم را کمتر در کتاب‌های او می‌یابم تا در کتاب‌های بسیاری دیگر یا در دلنگ دلنگ ناشیانه‌ی یک گیتار. سالها پیش سعی کردم خودم را از چنگ او خلاص کنم و از اساطیر اطراف و اکناف شهرها به سراغ بازی زمان و بینهایت رفتم، ولی اکنون آن بازی‌ها مال بورخس است و من باید چیزهای دیگری مجسم کنم. برای همین زندگی‌ام یک فرار است و من همه چیز را می‌بازم و همه‌چیز می‌ماند برای فراموشی، یا برای او.نمی‌دانم کداممان این مطلب را نوشته‌ایم."الهه گلکارالهه گلکارWed, 22 Jul 2026 13:32:00 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/جنوب-در-نبرد-zdqygmpf7urjسالها پیش در یک مستند فیلم دیدم که اول فیلم از نمای دور چاههای نفت و بشکه‌هایی که از نفت پر می‌شوند و بارگیری می‌شوند را نشان داد و بعد از نمای نزدیک‌تر یک عده مردمی از زن و بچه و مرد را نشان می‌داد که دارند در حاشیه‌ی این مکان‌های استخراج دبه‌ایی را پر از نفت می‌کنند و روی دوش می‌کشند و به خانه می‌برند تا تنوری را گرم کنند و نانی بپزند.بچه هایی لاغر با لباس‌های پاره و گاهن بدون کفش دنبال مادرهایی لاغر و سیه‌چرده می‌دویدند و گاهن نق می‌زدند که گرسنه‌اند و مادرشون از بقچه ای که به کمر بسته بود با همان دست های نفتی لقمه ای به دهان این کودکان گرسنه می‌گذاشت.دوربین فیلمبردار روی تکه‌های سیاه و چرب روی نون زوم کرده بود. واقعن نفت خود نفت با اون هیئت سیاه و روغنی و بدبو خورشت نان خالی کودک جنوبی بود.در یک فیلم دیگر بچه‌های جنوبی را نشان می‌داد که پر از هیجان رخت‌هاشون را از تن درمی‌آوردند و و با یک شورت به رود هامون می‌پریدند و وقتی از آب می‌گرفتنشون گاهن یک دست یا یک پاشون توسط کوسه برده شده بود یا اینکه تمامن طعمه‌ی کوسه یا خود آب شده بودند.نمی‌دونم اون فیلم از مقاومت مردم شهر خرمشهر عزیز را یادتونه؟ مردم دختراشون را توی تنور قایم کرده بودند و پسرهای ده دوازده ساله به جای توپ بازی, بمب دست‌سازی را به کمر بسته بودند تا اگر عراقی خواست حریمی را پاره کند نارنجک را بکشند و می‌دانستند که با کشیدن ضامنِ بمب خودشان هم می‌ميرند ولی چشم در چشم دشمن ضامن را می‌کشیدند.جنوبی های عزیزمون الان در وسط جنگ سوم ایران آمریکا هستند. به جای بازی شاد بچه‌ها در دل ساحل وصدای آواز ناخداها و خدمه‌‌ی قایق‌های ماهی‌گیری اکنون صدای جنگنده و بمب و پهباد دل کودکان شاد و دست و پا بریده و زنان قوی با دستهای سیاه و چرب و نفتی را می‌لرزاند.شاید هنوز خیلی ها فکر می‌کنند داستان‌هایی که در مورد مقاومت مردم جنوب بوده فقط یک فیلمنامه قوی بوده. ولی وقتی رزمنده‌هایی از فامیل که از دل جنگ در خرمشهر و ابادان و اهواز می‌آمدند تعریف می‌کردند که چطور مردم تا ثانیه‌های آخر سقوط، شهرشون را به دندان کشیده بودند و چون طفل عزیزی از خودشون دور نمی‌کردند و صدای بمب و تفنگ و تهدید و بلندگو و چکمه‌های صدامیان را گویا به هیچ می‌‌پنداشتند.این جنگ تموم می‌شود ولی قهرمانی و مقاومت مردم جنوب ایران دوباره دستمایه کتاب‌ها و فیلمنامه ‌ها و جشنواره‌ها خواهد شد.از خدایگان ایران می‌خواهم مردم جنوب عزیز ایران را و از همه مهم‌تر خود ایران زیبا را از شر دشمنان و حریصان و نادانان حفظ کند.الهه گلکارالهه گلکارTue, 14 Jul 2026 21:45:43 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/ماسک-gmcnxxctmx3e.مردی با چفیه‌ی خیسی روی دوش هن‌هن کنان و سرفه‌زنان در داروخانه را باز کرد.دکتر داروخانه نگاهش کرد و گفت حالتون خوبه؟ چیزی لازم دارید؟_ببخشید اگه اذیت شدید. لطفا ماسک فیلتردار ._ چه بدشانس! آخریش را دو دقیقه پیش فروختیم. اما همین ماسک‌های ساده هم مشابه همون کار را می‌کنند می‌خوای براتون بیارم .زنگ کلمه‌ی "مشابه" در گوشش چون خاطره‌ای به صدا درآمد .بعد با صدای بلند و قیافه‌ای که خنده‌ی عصبی رویش نشسته بود رو به دکتر مبهوت گفت:"ما چیزی به نام مشابه نداریم.بعد نگاهی به چفیه‌ی خیسش کرد و یکدفعه انگار سیل آبی او را هل داد به دل سال‌های قبل.خودش را دید که با لباس خاکی و سرفه‌زنان و دولا دولا بی‌سیم به دست فریاد می‌زند._ احمد، محسن ؟ احمد محسن جواب بده._ احمد به گوشم._محسن به دادمان برس ماسک لازمیم. شیمیایی زدن بچه‌ها دارن دست و پا میزنن._سید به اسمت قسم ماسک نداریم، انبار خالیه._ بچه‌ها شیمیایی میشن می‌فهمی شما و اون مرکزی‌های لعنتی می‌فهمین؟_ توکل کن پسر. جنگه‌ها؟ به خدا به حسین قسم دستم خالیه.کاری از دستم برنمیاد . فقط یه چیزی بچه‌های مرکز میگن انگار چفیه‌‌‌ی خیس هم مشابه ماسکه. همون کار را می‌کنه جلوی گازها را میگیره.چفیه‌ی خیسش را روی دهن گذاشت و سرفه‌کوبان از در داروخانه بیرون رفت.دهن فشار داد و سرفه‌زنان رفت.الهه گلکارالهه گلکارMon, 13 Jul 2026 13:37:34 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/گپ-زیست-جنسی-از-نوجوانی-تا-ازدواج-xmaqa1u4gq2iچند روز پیش که با پسرم پارک رفته بودم، امیرعلی داشت سرسره بازی می‌کرد و در زمین خاکی کنار پارک که پر از درخت بود خاکبازی می‌کرد و من هم در یک گوشه از یک صندلی خودم را جاگیر کرده بودم که بعد چند لحظه دیدم صدای خنده‌ای از گوشه‌ی پارک می‌آید: دو نوجوان داشتند همدیگر را می‌بوسیدند و بچه‌های ده دوازده ساله با دیدن این منظره می‌خندیدند و مسخره بازی در می‌آوردند .مادرها که متوجه قضیه شدند شروع به فحاشی و تهدید دو نوجوان کردند که فی الساعه به پلیس زنگ می‌رنند و چند دقیقه بعد دو نوجوان از پارک فرار کردند و سنگ و بطری آب و فحش بود که حوالی آن بیچاره‌ها شد.بعد از این که همه چیز کمی آرام شد و بچه‌ها دوباره شروع به بازی کردند و امیرعلی هم دوباره به خاکبازی مشغول شد, من از منصوره که سردسته گروه خانمهایی که سروصدا کرده بودند پرسیدم: درک می‌کنم کار این دو تا نوجوان زشت بود ولی تو چرا اینقدر جو زده شدی و شلوغ کردی؟منصوره گفت:" پسر نوجوان من که داره فوتبال بازی میکنه اگه بعد دیدن این صحنه دلش بلرزه و برود این‌کار را با یک دختر بکنه من چه کار کنم و یا دختر دبیرستانی‌ام همین طور می‌دونی وقتی بچه‌ها به سن ۱۵ سال به بالا میرسن آدم صبح تا شب قضیه‌اش این میشه که به کسی کاری نداشته باشند یا کسی بهشون کاری نداشته باشه."بقیه‌ی مادرها هم همین مشکل را داشتند. شب که شد خیلی به این قضیه فکر کردم زمانی را به یاد آوردم که در این سنین بودم و می‌دانم بازار عشق و عاشقی تو این سنین چقدر گرمه و چقدر سوزان.تجویزی که دین و عرف می‌کنند فقط تقوا و پرهیزکاری تا رسیدن به سن ازدواج هست.ولی خوب گپ ده پانزده ساله از سن بلوغ تا سن ازدواج را نمی‌شود برای همه با یک نسخه‌ی واحد تقوی رفع و رجوع کرد.پس چه باید کرد؟من هم نمی‌دانم چون آدم‌ها متفاوتند و نمی‌شود اصلن نسخه‌‌ی واحدی داد.عده‌ای پیشنهاد صیغه را می‌دهند که مفسده‌هایی که دارد در خیلی از فیلم‌ها نمایش داده شده و جای هیچ تردیدی نیست که جوابگوی حل مسئله نیست.در این میان یک جواب میانه‌رو تر را بعضن می‌دهند و آن آموزش به نوجوان‌ها برای اینکه روابطشان را در حد یک دوستی اجتماعی حفظ کنند و به مدیتیشن و یوگا و ورزشهایی مثل شنا روی بیاورند.همچنین اگر کشورها زمینه‌ی تحصیل آسان‌تر بچه‌ها در مراکز علمی و دانشگاهی را فراهم کنند شاید مشغولیت بتواند این گپ را پر کند تا نوجوان زودتر به سن ازدواج برسد و این گپ را با رشد علمی پر کند که زمینه‌ساز پیدا کردن شغلی برای کار و مستقل شدن از خانواده و ازدواج شود.اما همانطور که می‌دانید و می‌دانیم همچین شرایطی در کشور نیست ورزش در کشور ما به یک کالای بسیار لوکس تبدیل شده است .برای درس خواندن در دانشگاه هم باید نوجوان از سد کنکور بگذرد که خود یک عامل افسردگی و سرخوردگی است و اگر بتوانی با کلی هزینه و زحمت از این سد و دژ محکم عبور کنی هیچ تضمینی نیست که بتوانی با این بازار کار فشل کاری متناسب با رشته‌ی تحصیلی پیدا کنی و تازه پس از کلی درس خواندن باید دوباره تو آرایشگاه‌ها کسب مهارت کنی تا بتوانی کمی مستقل شوی.برای پسرها که باید زندگی را اداره کنند که شرایط بدتر هم هست چون علاوه بر مشکل کاریابی مشکل سربازی هم البته هست .بعد از کلی صبوری و خویشتن‌داری و تلاش برای پیدا کردن یک کار وقتی جوان به خواستگاری می‌رود با کوهی از هزینه‌های بزرگ و کوچک برای تشکیل خانواده روبرو می‌شود که باعث می‌شوند خیلی‌ها همان اولش عطایش را به لقایش ببخشند و ترجیح می‌دهد به ازدواج سپید یا همان رابطه غیر شرعی و عرفی با دوست دخترش ادامه دهد.در این میان کاملن پیداست سالها سرخوردگی جنسی و زندگي سراسر ناشاد جنسی چه بر سر خانواده‌ی کوچکی که پس از کلی حمایت خانواده‌ها و له شدن زیر چرخ های بزرگ تورم تشکیل می‌شود خواهد آورد.بزرگترین مشکل برای مردها کم شدن فانتزی‌های جنسی است که همین خود باعث کاهش شدید تمایل و لذت جنسی می‌شود و گاه مرد برای رفع این نقص دنبال تماشای پورن می‌رود که ایجاد توقع های بی‌جا و زیاده‌خواهانه و گاه غیر معقول از عروس می‌شود.در طرف بانوان هم سالها سرخوردگی جنسی و خودداری و کنترل امیال سبب می‌شود زن نتواند به رابطه تن بدهد و واژونیسم و یا بسته شدن واژن حین دخول از مشکلات شایع خیلی از خانم‌ها در سال اول ازدواج هست که با مداخلات پزشکی دردناک و ناراحت‌کننده برای عروس و داماد همراه است. که گاه باعث می‌شود داماد دچار عدم اعتماد به نفس شود و مداخلات خانواده‌ها را سبب و موجبات طلاق را فراهم آورد .اما اگر موانع ازدواج بر اراده‌ی جوان فائق شود ممکن است فرد دچار انحرافات جنسی شود از جمله رابطه‌های سکسی مجازی که دوطرف از طریق گوشی عکسهایی از بدن و جاهای خصوصی‌اشان با هم رد و بدل می‌کنند و از طریق چت و عکس به ارضا می‌رسند که سبب بسیاری از سو استفاده‌ها و ناراحتی‌های اعصاب و روان می‌شود.گاهن بررسی‌ها نشان می‌دهد که یکی از عوامل روابط با همجنسان همین سرخوردگی جنسی دوران بلوغ تا سن ازداوج و درگیریهای فرد برای ارضا میباشد.و البته انحراف خود ارضایی که بسیار فراگیر است چون برخلاف بقیه‌ی روابط خیلی خصوصی است و احتیاج به هزینه ندارد و بسیار شخصی است اما دیگر بر کسی پوشیده نیست که تا چه حد بر بهداشت جسمی و جنسی و اعصاب تاثیر گذار است.من دوباره بعد از اینکه دورنمای مشکلات ازدواج را گفتم به اول داستان برمی‌گردم آیا آن دو نوجوان کار درستی کردند یا نه ؟الهه گلکارالهه گلکارThu, 02 Jul 2026 00:01:08 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/برف-خاموش-برف-ناپیدا-rftdabgqsgetاین را که دقیقن چرا اتفاق افتاده بود یا چرا دقیقن آن موقع اتفاق افتاده بود البته احتمالن نمی‌توانست بگوید حتی به فکرش خطور هم نکرده بود که بپرسد. گذشته از همه‌ چیز یک راز بود و بیشتر لذتش هم در این بود.انگار راز او به گونه‌ء لذت‌بخشی برای او دژی فراهم آورده بود.یا دیواری که در آن عزلتی آسمانی داشت.تمام مدتی که در رخت‌خواب بود البته چشمانش بسته بود و گوش کرده بود به صدای پیشروی نامه‌رسان و صدای کوبش و لغزش قدمها بر روی سنگفرش برفپوش.همه‌ صداهای دیگر_ نیز گویا حالت انتزاعی داشتند. گویی یک قدم از واقعیت دور شده بودند. گویی همه‌ی دنیا را برفی عایق کرده بود. اما هنگامی که سرانجام خشنود چشمانش را باز کرده بود و به سوی پنجره چرخانده بود تا این معجزه‌ی دیری خواسته و اکنون چنین روشن به تجسم درآمده را به چشم ببیند... آنچه دید،آفتاب تابان بر بام خانه‌ای ؛ و چون شگفت‌زده از بستر بیرون پرید و به خیابان چشم دوخت سنگفرش را برهنه از برف دید.گویی او می‌کوشید زندگی دوگانه‌ای داشته باشد از یک سو ناچار بود" پُل هَزِلمَن" باشد یعنی مثل پل لباس بپوشد و مدرسه رود و زیرکانه جواب سئوال مادر و بابا و معلم را بدهد و از یک سوی دیگر به اکتشاف در دنیای جدیدی که به رویش باز شده بود می‌پرداخت. جای ذره‌ای تردید نبود که دنیای جدید معجزه‌آسا بود. زیباییش از هر چیزی فراتر بود و مطلقا توصیف ناپذیر می‌نمود.صدا گفت :" گوش کن! آخرین، زیباترین، رازآمیزترین قصه را برایت می‌گویم. چشمانت را ببند. قصه‌ی کوچکی است. قصه‌ای که کوچک و کوچکتر می‌شود. درون می‌ریزد، به جای آن‌که مثل گلی باز شود. گلی است که بذر می‌شود، بذر سرد کوچکی. می‌شنوی؟ ما به تو نزدیک‌تر می‌شويم..." صدای هیس اکنون غرشی بلند می‌شد_ دنیا سراسر، پرده‌ی جنبنده‌ی بزرگی از برف بود_ ولی باز می‌گفت آرامش، می‌گفت سرما، می‌گفت خواب.تکه‌هایی از داستان زیبا و ارزشمند" برف‌ خاموش، برف ناپیدا "اثر گران‌سنگ نویسنده شهیر آمریکایی "آقای کنراد ایکن "را برای شما دوستان عزیزم تحریر کردم.این داستان یکی از داستان‌های مجموعه داستان "یک درخت، یک صخره ، یک ابر "با ترجمه‌ی عالی آقای حسن افشار که منتخبی از داستان‌های کوتاه نویسندگان دو قرن اخیر است می‌باشد .کنراد ایکن نویسنده شاعر منتقد آمریکایی در سالهای" ۱۹۷۳ تا ۱۸۸۹" میلادی است. با اینکه او افتخارات بسیاری به دست آورده: جایزه پولیتزر، کرسی شعر کتابخانه ملی آمریکا، جایزه ملی کتاب، جایزه بالینگن. ولی جریانات فکری او بسیار فراتر از نویسندگان عصر خود بوده است."داستان برف خاموش، برف ناپیدا" از یک مجموعه داستان کوتاه از آیکن است که در سال ۱۹۳۴ به نام "میان مردم گمگشته " انتشار یافت.و از نظر منتقدان و خوانندگان بهترین اثر او در این مجموعه است.آفتاب تابان بر بامالهه گلکارالهه گلکارTue, 16 Jun 2026 15:50:24 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/پاییز-فصل-آخر-سال-است۲-pvwdxg8rxo8uدوستانم سلامراستش خودم آن‌قدر از کتاب پاییز فصل آخر است خوشم آمد که دلم نیامد به یک نوشته اکتفا کنم و تصمیم گرفتم بیشتر برایتان بنویسم.کتاب "پاییز فصل آخر است "کتاب ارزشمند خانم نسیم مرعشی و از انتشارات چشمه است که تا سال ۱۴۰۰ به بیش از ۵۴ چاپ رسیده است.در این پارت قصد دارم فصل پاییز را از زبان سه شخصیت داستان تحریر کنم.پاییزلیلاگفتم مهمان دارم و دلم شیرین شد. صدبار سر هر خریدی گفتم :"مهمان دارم لطفن پرتقال مجلسی‌تر، لطفن شیرینی تازه‌تر." بعد از دوماه کار، حقوق گرفته بودم و خانم خانه‌ی خودم بودم دلم مهمانی می‌خواست .مهمانی‌دادن انتهای زنانگی است دلم زنانگی خواست پس از این‌ همه مدت .صدای خرد شدن کاسه‌ آمد. داد زدم :" تو می‌خواهی من با تو نیایم. حتی یک‌بار شد بپرسی می‌آیی یا نه؟ تصمیمت را که تنهایی گرفتی حالا می‌پرسی می‌آیی یا نه؟"خرده‌های کاسه شکسته را جمع کردی گفتی:" آرام باش لیلی، من که بدون تو نمی‌توانم زندگی کنم، هنوز هم که چیزی نشده کلی وقت هست برای درخواست فرستادن."منشی آزمایشگاه به اندازه‌ی یک عمر گشت تا جواب را پیدا کرد. نگاهی به کاغذ و نگاهی به من کرد گفت:" منفی است " یک‌باره خالی شدم. هوای سالن تمام شد و تنهایی به دلم چنگ انداخت. چهار ماه بود که فشار خانه‌ی خالی، تنم را خورده بود و چیزی از آن باقی نگذاشته بود و حالا، فشار تن خالی، از درون، ته مانده‌ی چیزی را که از من باقی مانده بود می‌خورد.بچه نبود, نبود و امید به تنها نبودن، به بزرگ کردن پسری که اسمش فرهاد است با تو محو می‌شود .از دالان‌ها گذشتم و مثل خواب‌گردها آمدم بیرون. خیلی دور بودی آن‌روز‌. توی این دنیا نفس نمی‌کشیدی. کسی که از او طلاق گرفتم تو نبودی. یک مرد مرده بود.نمی‌دانم کی به آغوش پدر رسیدم. دلم تنگ شده بود که از مطب برگردد و بنشاند مرا روی پاهایش و بگوید:" زندگی خوب می‌چرخد؟ خوب می‌چرخد؟"تکه دومشبانه"عقب‌افتادگی" این کلمه در هول یخ زد و خشک شد و تا همیشه ماند. دکتر گفت باید از سر ماهان عکس بگیریم. جنگ بود و گرم و هیچ بیمارستانی از ماهان عکس نمی‌گرفت. ماهان مات و با چشم‌های بی‌نگاه روی صندلی جلو تو بغل مامان ولو می‌شد. بابا می‌دوید و به خانمی که پشت اتاقک شیشه‌ایی بود التماس می‌کرد و هیچ‌کس حواس‌اش به من نبود که سوزی را بغل کرده بودم و تندتند دنبالشان می‌دویدم.مامام‌گفت:" اگر تقصیر شبانه باشد تو عکس معلومه".مامان بلندتر گریه می‌کند. بغضم را قورت می‌دهم و می‌روم سمت اتاق. ماهان هنوز بی‌اشک و بی‌صدا گریه می‌کند. نگاهش می‌کنم قدم تا شانه‌اش هم نمی‌رسد. مردهای قد بلند نباید گریه کنند . هیچ‌وقت. حتی اگر عقب افتاده باشند یا هر کوفت دیگری. مردهای قد بلند که گریه می‌کنند، دنیا سست می‌شود به تار مویی بند می‌شود و هر انگشتی می‌تواند آن را روی خودش آوار کند.روجا می‌گوید چرا مثل آدم جوابشان را نمی‌دهی؟ " سرم را پایین می‌اندازم. می‌ترسم از جواب دادن. میترسم عقد کنیم و از فرداش، مامانش هیولا شود و با چنگک و شنلی سیاه بیاید پیش ما بماند و هیچ‌وقت هم نرود و ارسلان هم هر روز کتکم بزند و نگذارد ماهان را ببینم و ماهان آواره کوچه‌ها شود و بمیرد از تنهایی و گشنگی.مامان می‌گوید:" اگر داداشت را دوست نداشته‌باشی باد او را با خود می‌برد." ترسیدم‌ همیشه ترسیده‌ام از این‌که هر کس را دوست نداشتم باد بیاید و اورا ببرد . انگار دوست داشتن سنگ می‌شود به پای آدم‌ها و سنگین‌اشان می‌کند و نمی‌گذارد تکان بخورند.ما دخترهای ناقص‌الخلقه‌ای هستیم شبانه. از زندگی مادرهایمان درآمده‌ایم و به زندگی دخترهایمان نرسیده‌ایم.قلب‌امان مال گذشته است و مغزمان مال آینده و هر کدام آن‌قدر ما را از دو طرف می‌کشند تا دو تکه می‌شویم.تکه سومروجاباید نامه‌ی تجدید نظر را بنویسم. چرا این نامه را ننوشتم؟ ساعت کی دوونیم شد؟ همین الان ده بود. کدوم احمقی گفته زمان خطی است؟ دروغ گفته. زمان معادله‌ی چند مجهولی است. اگر نامه‌ای ننوشته‌ مانده باشد یا کاری نکرده، دو ساعتت میشه دو ثانیه. اما اگر منتظر باشی مثلن منتظر جواب یک کارمند احمق در سفارت، دو ماه دویست سال می‌گذرد. روزها جانت را می‌گیرند. هی پیر و پیرتر می‌شوی در آینه. و روزهایت شب نمی‌شوند.بی‌شرف‌ها مرا سوار یک تاب بزرگ کرده‌اند و هر روز از این سر دنیا هل می‌دهند به آن سر دنیا.نه اینجا هستم نه آنجا. توی هوا بوده‌ام در این‌ دو ماه. مانده‌ام توی هوا. توی آسمان. توی آسمان بودن سخته. نمی‌فهمند بی‌شرف‌ها.نمی‌دانم این چیزی را شدن را کِی چه کسی انداخته تو دهان ما؟ از کِی فکر کردیم باید کسی بشویم یا کاری کنیم. این همه آدم دارند نباتی زندگی می‌کنند بیدار می‌شوند و می‌خورند و می‌دوند و می‌خوابند.مگر به کجای دنیا برخورده؟ بابا گفت:" طوری زندگی کن که بعد از تو آدم‌ها تو را یادشان بیاید."چی از بابا به من رسید غیر از چشمانش و این حرف؟ نبود ببیند این حرفش زندگی من را خراب کرده. خودش کسی نشد چرا من باید کسی می‌شدم؟غریب می‌‌شوم در فرانسه. هر چه‌قدر لباس شیک هم بپوشم و فرانسه را غلیظ حرف بزنم فرقی نمی‌کند. مثل یک دکمه بنفش روی کت قهوه‌ای بی ربط هستم. بی‌ربط می‌شوم در خیابان‌های تولوز. نمی‌آیند به من. باید همه‌چیز را از اول بسازم . زندگی‌ام از صفر کنتور می‌اندازد . بی هیچ خاطره‌ای.میثاق پشت تلفن می‌گوید روجا کجایی؟ نامه‌ی تجدید‌نظر را فرستادی؟می‌خواهم بگویم خانه‌ی شما. نمی‌توانم. گلویم تیر می‌کشد. در کمد را باز می‌کنم کمد پر از عکس میثاق است.میثاق در روز اول دانشگاه .میثاق در جشنواره موسیقی . میثاق در لباس دامادی . این‌همه میثاق اینجا چه می‌کنند؟ میثاق پشت گوشی داد می‌زند کجایی؟ خانه‌ی شما. روبه‌روی هزارتا از عکس‌هایت.گلویم تیر می‌کشد. دهانم تلخ می‌شود. درد تا چشم‌هایم بالا می‌آید. دماغم می‌لرزد. دیگر تمام شد. نفسم را رها می‌کنم. داغی‌اش صورتم را داغ می‌کند. قطره‌های مایعی گرم از لای پلک‌های فشرده‌ام راه باز می‌کند. سُر می‌خورد و می‌آید پایین.تا زیر گلو.الهه گلکارالهه گلکارSun, 14 Jun 2026 18:17:00 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/پاییز-فصل-آخر-است-yynmyotz2ticکتاب پاییز فصل آخر است نوشته‌ی خانم نسیم مرعشی از انتشارات نشر چشمه، برنده کتاب سال جلال آل احمد می‌باشد و به بالایی ۵۴ چاپ تا سال ۱۴۰۰ رسیده است.کتاب در دو فصل تابستان و پاییز روایت می‌شود و در هر فصل چند تکه از زندگی سه دختر همکلاسی به نام لیلا و روجا و شبانه روایت می‌شود. هر سه در دانشگاه در رشته مکانیک هم‌کلاس بودند و حالا هرکدام درگیر مسائل متفاوتی در زندگی هستند .در قصه اول: لیلاومیثاق عاشق هم بودند و زندگی رمانتیکی داشتند .ميثاق با وجود تمام فشارهایی که به لیلی وارد می‌کند تا او را با خود ببرد نهایتن از او ناامید می‌شود و بدون بردن لیلا مهاجرت تحصیلی می‌کند و لیلا هنوز این کار میثاق را باور نکرده و در بزرخ بدی بسر می‌برد.در قصه‌ی روجا، روجا قصد مهاجرت تحصیلی به فرانسه را دارد ولی دائم ریجکت می‌شود روجا هم مشکل مادرش را هم دارد که مشکل آشیانه ی خالی را دارد و خیلی به روجا وابسته است به قول روجا دختر، مادر مادرش شده بود.اما روایت شبانه متفاوت است برادر شبانه عقب‌افتاده ذهنی است و سایه‌ی این مشکلش چون ابری بر زندگی او می‌بارد. مادر اصلن به پذیرش داشتن پسری بیمار نرسیده و افسردگی دارد. جدایی شبانه از نوع مهاجرت به خارج نیست بلکه می‌خواهد ازدواج کند. ولی همین استقلال برایش سخت است چون مادرش کسی نیست که بتواند رویش برای نگهداری برادر عقب افتاده‌اش حساب کند .تکه‌هایی از کتاب و هرفصل را برایتان می‌آورم:تابستانلیلاکت نیلی‌ات به تن‌ات بود و چمدان به دست صدایت زدم. راه افتادی و دور شدی. دویدم دستم را دراز کردم و دستت را گرفتم. برگشتی. دستت تو دستم ماند و هواپیما پرید.ساکت نشسته‌ام و چمدانت را می‌بستم موافق نبودم. فقط ساکت بودم و تو بدون من رفتی. رفتی پدرومادرت را دیدی و سربه‌سر مادرت گذاشتی و گفتی دلتنگی نکند. در شهر گشتی و به همه گفتی هوای من را داشته باشند. رفتی و به همه‌ی کسانی که می‌خواستی تنهای‌اشان بگذاری لبخندهای امیدوارانه میزنی.چند وقت بود که قلبم ضدضرب می‌زد. وقتی وقتش نبود. محکم به دیوارهای سینه‌ام می‌کوبید و چیزی از آن جاری می‌شد در تنم. بعد تندتند می‌زد، ترسیدم در خواب سکته کنم و آن‌قدر نفس نفس بزنم تا سیاه شوم و بمیرم.یادت هست که میثاق به من می‌گفت لیلی؟ قلبم هزاربار در ساعت می‌تپد. فرق است میان این‌که در ذهنم تکرار شوی یا این‌که به زبانم بیایی. به زبانم که می‌آیی واقعی می‌شوی موج می‌شوی در هوا و دیگران هم می‌بینند.از بالای کتاب می‌گفت:" لی‌لی یعنی تجلی معشوق در چشم عاشق یعنی خلوص عشق فارق از معشوق لی‌لی قدح است و عشق شراب . باید قدح را در دست گرفت و مست شد با شراب."شبانه:باید ادای آدم‌های خوشبخت را در بیاورم. تنها کاری که مطمئنم خوب بلدم. من بابا ماهان. بین ما فقط ماهان است که انگار همیشه خوشحال است. مثلا آن بار که بابا ما را می‌برد مسافرت خانگی و ماهان تمام راه بالا می‌آورد. و یا وقتی که به گروه سرود ماهان دعوت شدیم و هیچی نفهمیدیم و الکی خندیدیم و دست زدیم و ادای خانواده‌ی خوشبخت را درآوردیم.مامان داد زد :"از صبح تا شب تو اداره‌ی خراب شده چپیده‌ای و نمی‌بینی بچه راه نمیره بابا گفت:" چون مریضه "مامان گفت:" مریض نیست کودن است.""شبانه فکر کردی ماهان چیزی یاد می‌گیرد نقاش می‌شود ؟ او کودن است. "بس کن مادر کی این کینه‌ات نسبت به ماهان کم می‌شود کی می‌فهمی بدبختی‌هات به ماهان ربطی ندارد."چراغ‌های شهر یکی‌یکی روشن می‌شود هر گوشه یک چراغ مثل یک ستاره و یک ساعت بعد، یک آسمان دیگر روی زمین ساخته می‌شود. چراغ اول را لابد پیرزنی روشن کرده که خوب نمی‌بیند و می‌خواهد شماره‌ی دخترش را بگیرد و بگوید قرص صورتی برای صبح بوده یا شب.اصلا قرص‌ها بهانه‌اش است تا صدای دخترش را بشنود.روجااز دیشب با خودم قرار گذاشتم امروز فکر کردن به چیزهای بد ممنوع‌ .ده بار به خودم گفتم تنها ماندن مادر تقصیر تو نیست . تقصیر تو نیست که بابا مرده.و مادر از تنهایی می‌ترسد.نباید غصه بخورم. باید قدر زندگی‌ام را بدانم. باید به زندگی‌ام در فرانسه فکر کنم. به پنج سال دیگر که دكترايم را گرفتم.به پذیرش. به کمک هزینه دانشگاه.مادر از صبح نگاهم نمی‌کند. گفته بودم مگه به خاطر من نیامدی تهران من که رفتم فرانسه تو برگرد رشت. گفت کسی را ندارم کس من تو و برادرتی.دوست نداشتم درس خواندن را. ولی فکر دانشگاه لعنتی ولم نمی‌کرد. چیزی تو دلم بود مثل حسودی. نه که حسود باشم. اما انگار مسابقه داشتم با خودم.انگار سراب است آرزوهایم . هنوز نرسیده دلم یک چیز دیگر می‌خواهد. باید از ایران می‌رفتم راه برگشتی نبود.الهه گلکارالهه گلکارSat, 13 Jun 2026 19:13:28 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/چراغ-ها-را-من-خاموش-می-کنم-iz1sw8vb0sxnرمانی که چند روز پیش از طاقچه شنیدم و توجهم را جلب کرد رمان خانوادگی و زیبایی به‌ نام :چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم اثر ارزشمند نویسنده ارمنی کشورمان خانم زویا پیرزاد است.این کتاب ارزشمند برنده‌ی جوایز زیادی در کشورمان شده و به بالای صد چاپ رسیده که برای کشور ما که به بی‌مطالعه‌گی شهره است، رکورد بسیار عالی به شمار می‌آید.در رمان چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم به قلم توانای خانم زویا پیرزاد، ما با چند لایه داستان مواجهیم:در لایه‌ی اول با یک زندگی جمع‌و‌جور یک خانواده ۵ نفری که شامل دو دختر دوقلو دبستانی بنام آرمینه و آرسینه و پسری نوجوان به نام آرمن و مادر و پدر خانواده به نام های کلاریس و آرژین روبرو هستیم.داستان از زبان و زاویه دید بانوی خانواده کلاریس بیان می‌شود.ماجرای خانوادگی این خانواده‌ در شهر آبادان و در زمان پهلوی جریان دارد.پدر خانواده در شرکت نفت کار می‌کند و گرید خوبی هم دارد و استحقاق امکانات و خانه بهتر را دارد ولی چون پدر افکار مارکسیستی دارد و اعتقاد به برابری کارگری و طبقاتی، هیچ تمایلی برای رفتن به خانه‌های سازمانی و امکانات بهتر را ندارد.ماجرای اصلی داستان با آمدن همسایه‌ی جدیدی که جای همسایه‌ی قبلی که اتفاقن دوست صمیمی کلاریس بوده و نینا نام دارد, شروع می‌شود.بچه‌ها برای عصرانه دختر همسایه به نام امیلی که تقریبن همسن آرمن, پسر خانواده هست به خانه می‌آورند. دختر خیلی زیبا و خجالتی به نظر می‌آید. و بعد از چند دقیقه مادربزرگ امیلی خانوم سایمونیان به دنبال دختر به درب خانه آنها می‌آید و همین آشنایی کوچک, باعث ایجاد رفت‌ و آمد بین دو همسایه می‌شود.خانم سایمونیان با پسرش و نوه‌اش امیلی زندگی می‌کرد و خیلی روی آنها تسلط داشت و دارای سرگذشت عجیبی بود: این زن که در دوران کودکی در رفاه مطلق و خانه‌ای مجلل زندگی می‌کرد، به دلیل نقص جسمی"کوتولگی" ؛ خیلی اذیت شد و پدر او را از ازدواج با عشقش منع و به زور به ازدواج تاجری پولدار در آورده بود. خواهرش آلیس به خاطر شغلش که سرپرستاری بود به آبادان به همراه مادر آمده بود.آلیس مجرد بود درحالیکه تقریبن همسن کلاریس بود و خیلی هم از این بابت عصبی بود. پرخوری عصبی داشت و دائم شیرینی و نون خامه‌ای و شکر می‌خورد و در مورد همه‌چیز خیلی‌پرمدعا بود.در برخورد با مردهای مجرد در موقعیت ازدواج, خیلی حساس بود و فورن شروع به رژیم و رفتن به آرایشگاه می‌کرد‌. مادرش هم خیلی‌خیلی وسواس نسبت به تمیزی بود و دائم در این‌مورد به کلاریس متلک می‌گفت و یا بدون ضابطه مهمان دعوت می‌کرد و در مورد همه‌چیز نظر می‌داد و غیبت می‌کرد.اولین چالش داستان مهمانی رفتن به منزل همسایه جدید بود: رفتار خشک خانم سایمونیان و طرز صحبتش و فخرفروشی‌اش که عجیب بود. نکته بعدی مهمانی وسایل لنگه به لنگه خانه که کهنه ولی باارزش و اصیل می‌نمودند.اتفاقی هم در پایان مهمانی برای آرمن افتاد. آرمن با اضطراب از اتاق بیرون آمد و چند لیوان آب درخواست کرد و حالش خوب نبود و کلاریس هر چه پرسید چی‌شده جواب نگرفت. بعدها کلاریس متوجه شد ضمن سرگرمی بطری بازی امیلی از او خواسته لیوان سرکه و فلفل تند محلی را سر بکشد و آرمن نه نگفته.ولی نکته‌ی جالب مهمانی که از همان ابتدا متوجه آن شد: رفتارهای پر از نزاکت و آقامنشی امیل پدر امیلی نسبت به خودش بود که برایش دلپذیر آمد.کلاریس در آستانه ۴۰ سالگی است و بحران‌های ميانسالي را دارد. کم‌کم از این همه حرفهای خاله زنک و رفت‌وآمد مادر و خواهر و دوستش نینا به ستوه آمده و حسرت کارهای اجتماعی و تلاش خانم نوراللهی منشی شوهرش را می‌خورد و به نوعی دلش برای زندگی نزیسته‌‌اش تنگ است.ولی به این حال هرگز به نظر نمی‌آید که بتواند خودش را از زیر سایه‌ی خویش نجات دهد و هیچ اجازه‌ای به رویش بذر سرکشی و استقلال در ظاهر نمی‌دهد و دچار خودخوری‌های عصبی بسیار است.شوهرش هم از درک نیازهای او ناتوان است و گاهن نمی‌تواند علت ناراحتی‌های گاه به‌گاه او را درک کند و در فهم مسایل بچه‌ها و خانه و مسائل زندگی که در دید او کم اهمیت است, کند عمل می‌کند و همین باعث سردی روابطشان می‌شود.البته اطرافیانش هم خیلی اوقات فقط به دنبال خواسته‌هایشان هستند مثلن: نینا برای آشنا شدن دخترخاله‌ی شوهرش با امیل در خانه‌ی کلاریس مهمانی راه می‌اندازد. یا مادرش به خود اجازه می‌دهد در منزل او از بقیه بخواهد که شب بمانند و تازه از اینکه کلاریس تصمیم به تهیه غذا از بیرون می‌کند شاکی هست.اما در همین میان دوستی و صحبت‌هایی که میان امیل و کلاریس شکل می‌گیرد گاه خواننده را نگران می‌کند که شاید این رفتارها به خیانت منتهی شود ولی رفتار بالغانه‌ی هر دو طرف این دوستی را در جهتی سوق می‌دهد تا اولن کلاریس به خودش به عنوان یک بانو بنگرد که در درجه اول باید مراقب خودش و زیباییهایش باشد و دوم به عنوان یک خانم تحصیل‌کرده که باید به مطالعه و هنر برای رشد خودش بیشتر بها دهد بیشتر واقف شود و به ارزش خودش بیشتر پی ببرد.اتفاق‌های حاشیه داستان هم تاثیر معناداری به این روند رشد می‌کند مثل عاشق شدن آرمن به امیلی . و اینکه آرمن متوجه شد نمی‌توان به خاطر عشق به هر پلشتی و بی‌ادبی و گستاخی که امیلی از او می‌خواست تن دهد و سختی‌هایی که آرمن کشید تا به این فهم برسد هم برای او و خواهرانش بسیار آموزنده بود.کتاب چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم کتابی است که علی‌رغم ریتم ساده و آرام داستان و حوادث به ظاهر ملموس مثل شوهر دادن آلیس و مراسم عروسی و یا حرف‌های زنانه مهمانی‌ها مثل پذیرایی و.. و مسائل درسی و جشن‌های مدرسه‌ی بچه‌ها، توانسته بود مسائل پیچیده‌ای چون سایه‌ها، ترس از سایه و فرار از آن, ترس از خودشناسی و مسائل و حقوق زنان خانه‌دار را در دل خودش به‌شکلی زیبا بیان و تبین کند.الهه گلکارالهه گلکارWed, 10 Jun 2026 18:29:43 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/روزهای-جنگ-tmhhjjdlnnpfچند روز است که در باغ هستیم نزدیک چهارشنبه سوری است. دائم به آسمان چشم در راهیم. هر صدایی می‌آید با خودت می‌گویی اگر در این‌جا بمبی فرود بیاید و امروز و این لحظه آخرین لحظه‌ی زندگی باشد چه؟شاید یکی از دلایلی که از مرگ می‌ترسم خوب زندگی نکردم است.می‌دانم که برای آرزوهایم نجنگیدم . بیشتر برایشان دعا کردم و یا یرای نداشتنشون عزاداری. حالا در این نقطه هستم که هر لحظه در خواب بیداری صبح یا شب ممکن بود خانه‌ام روی سرم آوار شود.زندگی عادی مردم در میان دود و بمب و صدااینترنت قطع است و احساس می‌کنی وسط یک جزیره‌ای که گاهن با تلفن فقط می‌تونی روزی چند بار از همه بپرسی خوبید؟ و معلوم است که هیچ‌کس خوب نیست و همه سعی در قوی بودن دارند و دادن جواب‌های فرمالیته.خواهرانم در ویلای خانواده شوهر یکی در تبریز و دیگری در شمال . جاری‌هاشون با هم نمی‌سازند و خواهرشوهرها از زیر کار در می‌روند و کار را گردن عروس‌ها می‌اندازند. مادرشوهر متلک می‌گوید به غذایی که شفته شده و گویا جاری هم پوزخندی.خانه‌ای در ویرانیبچه‌های من هم خسته شدند. شاد قطع است معلم دائم ما مادرها را متهم به کم‌کار کردن با بچه‌ها می‌کند . حسین تکلیفش را نمی‌نویسد. . وسایل کاردستی برای آن یکی ندارم. مهدی غر میزنه به معلمش بگو وسط جنگ کاردستی چجوری تهیه کنم? و من با صدای مهیب بمبی که از نزدیک می‌آید جیغ می‌کشم و گریه می‌کنم و بچه را دعوا می‌کنم که غذا را روی زمین ریخته‌ بعد از اتاق بیرون میرم و گوشه باغ گریه می‌کنم.دو روز به عید به تهران می‌آییم. امیر را دکتر می‌بریم و بانک می‌رویم. بعد برای بچه‌ها یک دیگ ماکارانی درست میکنم و به آرایشگاه می‌روم خیابان‌ها عجیبند انگار هر لحظه قرار است اتفاقی از زمین یا آسمان یا جایی بر سرت نازل شود.یک سکوت عجیب که در دلش پر از سر و صدا و آشوب است. قیافه‌ها به آدمی می‌ماند که بعد از یک کتک اساسی می‌خواهد صورتش را شاد و بیخیال نشان دهد.چشمها سوسو می‌زند هر صدایی سرها را به‌سوی آسمان حرکت می‌دهد.آزادی میان دود و صدا ساعت‌ها در آرایشگاه می‌مانم بیشتر برای اینکه با بوی رنگ و اکسیدان و تق تق قیچی و بوی استون و رنگ‌های شاد لاک و صورتهای اصلاح‌شده، بندی بسازم برای نگه‌داشتن زندگی که از دستم سُر خورده بود در مدار پوچی، و نگه‌اش دارم در مدار روزمرگی‌.شوهرم نگفته بود زود بیا. وقتی گفتم می‌خواهم بروم خرید و آرایشگاه . گفت آرایشگاه در جنگ؟ گفتم موهای سفیدم ناخن‌های بیرنگم صورت اصلاح نشده‌ام در آینه، بیشتر از بمب دارند منفجرم می‌کنند. زندگی از دستم رفته.شاید پنجره‌ای به زیبایی حتی در ظاهر کمک کننده راهم باشد.شیرینی می‌خرم و گل و وسایل هفت‌سین را می‌چینم و سال نو را تحویل می‌گیرم.سالی که با صدای جنگنده در آسمان تحویل ما داده شد خدا کند با سلامت تحویلش دهیم.دوباره بعد از چند روز عید و بازدید از پدر و مادر خودم و همسر به باغ رفتیم. در مراجعت دوباره، بچه‌ها بهانه‌گیرتر شده بودند دائم می‌گفتند بیرون برویم و البته هر رفت و برگشتی کلی هزینه بر گردن ما می‌گذاشت.روزهای آخر همه وقت صدا می‌آمد چه صبح چه موقع پیاده‌روی چه وقتی که ظهر بود و برنج دم می‌گذاشتم و یا شب بود و برای بچه‌ها قصه می‌گفتم.گاهن نزدیک صبح بمب سنگرشکنی زده میشد با صدای مهیبش. چنان که انگار پشت در خرسی به در می‌کوبد و درِ فلزی اتاق, پشت ضربان خرس بوم بوم تکان می‌خورد و زمین از زیر پاهایمان فرشش را بیرون می‌کشید و لوستر و شیشه‌ها تق‌تق صدا می‌دادند.من از ترس بچه‌ها را زیر لحاف می‌بردم تا سنگر بگیریم. صورت‌هایمان سفیدگون چشم‌ها پرش‌دار و بدن‌ها لرزان.هر کدام در آغوش دیگری .جنگ تموم شد روزی که آتش بس شد همه به هم تبریک گفتیم گویا ما کاره‌ای بودیم و حالا به نتیجه رسیده‌ بودیم.خانواده از مقاومت من در باغ به شوخی یاد می‌کردند و من از مقاومت آنها در ویلای شمال.ولی همه می‌دونستند وقتی برای فرار به بهشت هم بروی روزهایت همه مقاومت می‌شوند.الهه گلکارالهه گلکارSun, 07 Jun 2026 10:31:53 +0330https://virgool.ir/@m_35664313/درد-دل-نامه-یک-دوست-zeg0ogf7lfhfدوستان سلامخوب من در ادامه هر چه دوست داری بنویس چه بنویسم ؟راستش تصمیم به نوشتن کتابی را دارم کمی از خاطرات پرت و پلایم و نوشته‌هایم و جزه‌های کلاسهایم را هم مطالعه کردم و به این نتیجه رسیدم که نمی‌دانم از کجا و چطور و چه چیز و کجای این نوشته‌ها شروع کنم.چند تا رمان هم خواندم تا ببینم آنها چه کردند و خیلی گیجم!!کارها زیاد است از کار خانه‌داری بگیر تا آشپزی تا بچه‌داری و آرام کردن شوهر که مثل دیگ از هزینه‌ها گر گرفته .مشغله‌های فکری هم زیاده از اینکه نکند دوباره جنگ شود و دربدری و استرس و نگرانی و تربیت بچه‌ و درسش و بیماری‌های خودت و هزینه‌ها و درآمد و آرزوها و سرنوشت ایران و باز ایران چون مهمه و باز ایران.در این چند وقت عمل جراحی تیروئید کردم و خیلی سختی کشیدم که داستانش را بهتون میگم.حرف برای گفتن زیاده; انشاله قلم از کندی در بیادو زبان از لالی تا براتون تعریف کنم.بازم میگم این نوشته دردل‌نامه بود چون دوستتان دارم و دوستم دارید .الهه گلکارالهه گلکارSat, 06 Jun 2026 10:36:00 +0330