https://virgool.ir/feed/@m_35356468از دور دیدن و دیدن و دیدنfa2026-11-12 13:49:52https://files.virgool.ir/upload/users/495904/avatar/7EysAo.jpeghttps://virgool.ir/@m_35356468https://virgool.ir/@m_35356468/شعری-برای-نگفتن-idm60iy5piihکف دستم ذغال میسرخدعین یک صوفی گوشه گیر آراممدهانم بوی خوبی نمیدهد اماتوی ذهنم پازولینی دارد توی رم قدم می زند.انتشار جهان را متوقف کرده امناخن های بلندی دارممیخواهم که ناخنکی بزنم ب لبت، اماکف دستم ذغال میسرخدو من هیچ ادعای عجیبی ندارم.کاش یک روز گنجشک ها بفهمند فرق آب جوب و رد خون را ک هوا پر شده از نوک های خون آلودارتفاعات جهان را گرفته اندمراتع را گرفته اند،کویر و کوه را گرفته اندفعل را ذهن را شعور را گرفته اندمیخواهم ک چیزی بنویسم ،اماکف دستم ذغال میسرخدو آسمان پر است از بال های نوک قرمزمحمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیMon, 13 Dec 2021 20:38:12 +0330https://virgool.ir/@m_35356468/پرواز-آزادی-نیست-من-یک-کبوتر-نامه-بر-هستم-pllcjzn7s3ij...روستا بزرگتر شده است.خیلی چیزها تغییر کرده ،خیابان های تاریک شهر پر شده است از تیرهای چراغ برق.پدر من هم ماشین خریده است.دوستانم دیگر در زمین های خاکی فوتبال بازی نمی کنند،میزنند ب دل جنگل و کوه، یاد گرفته اند از هوا لذت ببرند و ویلن بنوازند،با اینکه هیچکدامشان هیچ وقت ب کلاس موسیقی نرفته اند.مادرم دعاهای روزانه اش را با فونت درشت چاپ کرده و ب در و دیوار چسپانده است.حالا خانه ی ما یک جای مقدس است.شاید مسیح هم در خانه ی بغلی دارد تلوزیون تماشا می کند،نمی دانم شاید خانه ی همسایه هم مقدس باشد.من چقدر نمی دانم.هیچکدام از حرف های لاپلاس را درک نمی کنم با هاکسلی قهر کرده ام،حالا با امام جماعت شهرمان توی یک تیمم.تیم ابر قهرمان ها بعلاوه ی یک بازنده.من هم تغییر کرده ام.صبحانه نان کرپ میخورم .برای ناهار میگوهای تازه صید شده را روی تابه می پزم و با فلفل سبز زیاد بشقاب را میبلعم.آنقدر زیاد ک حس می کنم اژدها شده ام و هر آن ک اراده کنم می توانم با بازدم نفس هایم تمام دنیا را ب آتش بکشم .عصر ک می شود برای خودم قهوه دم می کنم کتاب می خوانم و دزدکی سیگار می کشم.باگ های فیلم اسکورسیزی را در می آورم و فلسفه اش را نقد می کنم،بعد ب خودم می گویم ب تو چ.با آهنگ های جیم موریسون هم خوانی می کنم و وقتی از تمام اینها خسته شدم فرار می کنم .میروم ب زمین خاکی ک روزگاری در آن با غرور فوتبال بازی می کردم. داد میزدم ..من مرد شماره یک هستم و همه ب سمت گل حریف یورش می بردند درست می گویم من یک فرمانده بودم و حتی شاید بزرگتر از اسپارتاکوس ورژن فیک.گوشه ی زمین کز می کنم و در میان تیرگی ب خس و خاشاک های بین دوتا گل زل می زنم.ماشینی ک از چند قدمی ام رد می شود با خودش فکر می کند می خواهم ب آنها حمله کنم.اما من فقط یک گنجشک کوچک خسته از پروازم ک از کوچ جا مانده است.برای سرخ پوست های منقرض شده ی آمریکای جنوبی با دود، تلگراف بین قاره ای می فرستم و ب ماه چشم می دوزم.چ قرن نامبارکیست، آدمی هر روز دارد تنها تر می شود این نفرین پنهان این قرن است.سرخ پوست ها ب پیغامم پاسخ می دهند ،بابا نوئل از آخرین ستاره ی دب اکبر با گوزن هایش ب طرفم می آید.از خوشحالی جانی دوباره می گیرم در پوست خود نمی گنجم بالاخره بابانوئل ب دهات ما هم آمد. من را در آغوش می گیرد و در بغچه اش می گزارد.ماه اکتبر است حتما یک جای کار می لنگد.حالا فهمیدم.. او گرسنه است، می خواهد مرا کباب کند و برای شام بخورد .هیچ وقت نمی شود ب رجال سیاسی آمریکا اعتماد کرد پس مرگ بر بابانوئل.من چ ساده بودم ک فکر می کردم بابانوئل گیاهخوار است .با گوزن های شاخدارش معامله می کنم و در چند قدمی قوس قزح فرار می کنم.تا خدا چند قدم بیشتر نمانده است، اما او را نمی بینم .بر می گردم ب سمت زمین.در اتاقم فرود می آیم.جنگ ستارگان را از کامپیوترم پخش می کنم.تخمه می شکنم.خدا را چ دیدی شاید این بار یک نفر آمد و همه را نجات داد بی آنکه بخواهد مرا بخورد.شعری کهنه اما ن نو زیر زبانم می چرخد.درست یادم نیست اما یک نفر وسط خیابان در فصل زمستان در آغوش دیگری گم می شود.چ حس خوبی دارد ،اما حتما ساختگیست.شخصیت های داستان آناهیتا نوشته شده توسط یک بازیگر تئاتر در سرم زنده می شوند.سراسیمه می شوم.آقای کارگردان حالا من باید این پرده را چکار کنم،چرا لال مانده ای مگر تو کارگردان نیستی لعنتی بگو این پرده را باید چکار کنم.از روی صندلی بلند می شود،آرام می گوید بداهه گویی کن.مات می شوم.اما آقای کارگردان فرم را ..او را هم بداهه بازی کن.شروع می کند ب رفتن.تا کجا¿..تا وقتی دست بزنند...¿¡تا وقتی تمام شود.محمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیSun, 10 Jan 2021 11:50:39 +0330https://virgool.ir/@m_35356468/او-خودش-را-ویولت-صدا-میزد-lwptlpewzohn..ساعت پنج صبح ک شیفت کاریش در فاحشه خانه تمام می شد پالتویش را می پوشید و تا بار مشروب فروشی سر خیابان پیاده قدم میزد و سیگار می کشید.اغلب وقت ها کافه خالی از مشتری بود و فقط او بود ک حضورش میزها را از خواب سنگین سحرگاهی با غرولند بیدار می کرد.زن گوشه گیر و ساکتی بود لیوان ویسکی را پر می کرد ،روی صندلی کنار پنجره می نشست و با سیگار بعدی در دست خالی اش ب خیابان و پیاده رو خلوت ک از باران سر شب خیس بود خیره می شد.بیرون از محل کارش برایش اهمیتی نداشت زیبا ب نظر برسد یا زشت او زندگی را ب همین بیهودگی ک هست پذیرفته بود شاید دلیل اینکه بعضی شبها با خط ریمل تا گردن کشیده شده و رژ پخش شده تا زیر گوش هایش ب تماشای خیابان می نشست همین پذیرش سخت و پر از اندوهی بود ک آدمی ناچار ب تن دادنش هست.پیرمردی ک بار را اداره می کرد میدانست از ساعت دو ب بعد مشتری وارد بار نخواهد شد اما بخاطر او می ماند و وقتی او بدون حرف سفارشش را می گرفت و می نشست پیرمرد هم دستش را زیر چانه اش می گذاشت و ب او زل می زد.نگاه مبهوت و عجیبی ک کسی معنایش را نمی فهمید حتی پنجره ،حتی خیابان.ساعت ده شب اتومبیل مشکی و براقی جلو در فاحشه خانه توقف کرد مرد چاق و کچلی روی صندلی عقب سیگار برگ دود می کرد و با بی تفاوتی منتظر آمدن کسی بود.او از در بیرون آمد راننده در ماشین را برایش باز کرد و او سوار شد.پیرمرد از پشت میز بار صحنه را دید.تمام شب با همان نگاه گنگ ب عقربه های ساعت دیواری خیره می شد.ساعت از پنج گذشت و شش و هفت و خورشید بالا آمد.حالا سال هاست هیچ کس معنای نگاه های پیرمرد را ساعت پنج صبح ب میز خالی گوشه ی بار و میزی ک یک لیوان ویسکی و یک سیگار در جا سیگاریش مانند عود می سوزد نمی فهمد.سال هاست میز های بار پیرمرد شب ها نمی خوابند و منتظرند کسی بیاید کسی ک پذیرفته باشد. ( ... )جز تجاوز و تجاوز و تجاوز از تولد اجباری تا دقیقه های اجباری تا انتهای اجباری کاری با کسی نمی کند و آخر سر هم لاشه ی آدمی را در کفن تف می کند و مشتی خاک او را از صفحه ی تمام ساعت های عقربه دار پاک می کند.پذیرفتنی ک آدمی را ب سکوت ک ن.سکوت را ب کالبد انسان تبعید می کند.سکوتی ک در بین حرف ها جیغ می کشد،مابین لبخند ها گریه می کند و لا ب لای زندگی کردن هر روز می میرد و در انتها بین تمام حضورش آرام آرام و آنقدر آرام همه چیز را ترک می کند ک آب از آب تکان نمی خورد تا اینکه یک روز پرنده ای ک روی کابل برق نشسته است از سنگینی چیزی می افتد کنج جوب و مورچه ها ادامه می دهند...محمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیSun, 10 Jan 2021 11:41:24 +0330https://virgool.ir/@m_35356468/خودکشی-و-خط-تیره-irsbcgtenky6شاید اگر این نامه یک نامه ی خودکشی واقعی بود به گفتن این جمله اکتفا میکردم ،دنیای من جای دیگری بود.هنگامه ی گرفتن جان خود عمدتا کم حرف می شوم یعنی حال و حوصله ی حرف و توضیح و این چیزها را ندارم،ن اینکه عورد ناشتا بیایم نه ،نمیدانم گفتنش مایه ی مباهات است یا باعث خجالتو بی آبرویی اما در بین آشناها و رفقا و فک و فامیل من رکورد دار خودکشی ناموفق با دو دفعه تیغ کشی بر رگ دست راست و سال ها فکر به طناب اعدام و چهار جای سوختگی با سیگار، دقیقا زیر خط رگ های زده شده ی دست راستم هستم.دلایل خودکشیم آنقدر زیاد است که اگر بخواهم لیستشان کنم کم کم تا چهل و هشت ساعت دیگر نباید دستم را ازروی خودکار بردارم . حالا ک دارم این نامه را می نویسم گم شده ام .گم شده ام مابین اینکه دنیا من را چگونه می بیند و من چگونه دنیا را میبینم.دو هفته ی پیش که برای گرفتن تصدیق اقدام کردم و ارجاع داده شدم به کمسیون اعصاب و روان دروغ های زیادی به دکتر گفتم.راستش را بخواهی آقای دکتر صبح ک از خواب بیدار میشوم در اصل خواب نبودم و اینکه گفتم بعد از بیدار شدن حس خوبی دارم بالکل دروغ بود.نظام سرمایه داری ریده به تمام آرمانها و ایدئولوژی های فانتزی ما نسبت ب زندگی.آوانگارد در جامعه در هیچ زمینه ای علاوه بر اینکه معنا و مفهوم و نمودی ندارد ک هیچ جدیدا دیگر هیچ تعریفی هم ندارد،یادم می آید بعد از خواندن کتاب های نیچه یازده ساعت برای آیینه لکچر دادم و تا فیها خالدون زیستنم را آرمانیزه کردم ،بعد از خواندن و شناختن مکاتب فلسفی خط مشی اجتماعی برای جوانان زیر بیست سال و هدف امید را برای کهن سالان نوشتم و سنگ شوم اگر دروغ و خالی بندی توی حرف هایم باشد، سندش هست هنوز هم توی برگه های نمایشنامه های موریانه خورده ام رد و رودی ازشان پیدا می شود.من از آن دسته آدم هایی هستم که قرار بود هنگام بدنیا آمدن مرده بدنیا بیایم چون کلا سیستم مشاهده و درک و کشف و فهمم نسبت ب زندگی و سیاست و ...فرق می کند بخاطر همین است ک خدا نمیگذارد ما ب دنیا بیاییم و ملک الموت همانجا توی رحم مادرمان ما را نیامده میبرد ،جهنم یا بهشتش برایمان فرقی ندارد همین ک در این دنیا نباشیم خودش برایمان خیلیست،حقیقتش اینکه ما طاقت دیدن این دنیا را نداریم و بعد از این تازه باید پدر و مادر من به فرزندشان کلی افتخار کنند که بیست و هفت سال تمام طاقت آورد در این جهنم و نم پس نداد و نداد تا همین حالا که ترکید.نه اینکه سعی خودم را نکرده باشم نه خدا خودش شاهد است که تمام ایمانم را در عملم گذاشتم که شبیه بقیه باشم حتی همین دو هفته ی پیش به مادرم گفتم برایم زن پیدا کند.اما خودش هم ته دلش میداند تمام قضایا را یا حداقل رفتار مادرانه اش اینرا نشان می دهد.تاریخ انقضای این دنیا تمام شده است و من محصولی هستم که با مواد اولیه ی فاسد تولید شدم.محصولی که فقط و فقط در کشور های جهان سومی چون ایران مورد استفاده قرار میگیرد،رای می دهد،در سرشماری ها شمرده وی شود،در خانواده صدا زده میشود و در اجتماع با گوشه ی چشم پاییده می شود.البته حالا که این نطق پامنبری را دارم مینویسم شاید زشت باشد اگر از چیزهایی که مثل تار مو من را به این دنیا گره زده اند تشکری خشک و خالی نکنم .درخت لیمو،عدس ، همه ی پادکست ها و کتاب ها ، مستراح.محمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیWed, 06 Jan 2021 21:17:32 +0330https://virgool.ir/@m_35356468/لورکا-نوشته-است-نغمه-ای-آندلسی-می-آراست-هاله-ای-زرین-بر-گرد-سرش-s7pvqrup7dnjپیرمرد همیشه صبح ک می شد و آفتاب هوا را روشن می کرد در خانه را باز می کرد و با تکیه به عصای چوبی قهوه ای رنگ و کلاه و پالتوی بلندی ک می پوشید پا به کوچه می گذاشت.با قامتی خمیده از کنار خانه ها کوچه را از زیر قدم های کوتاه و با تردیدش می گذراند تا به راهرو خیابان اصلی برود.آن روز هوا بارانی بود ،پیرمرد ک وارد کوچه شد باران شروع ب باریدن کرد ،ایستاد دستش را زیر باران گرفت و بی آنکه سرش را بلند کند ب دستش نگاه کرد و او را بویید.تا حالا متوجه این قضیه نشده بودم ،هر وقتی ک باران می بارید او بدون چتر از خانه بیرون می آمد.خیلی وقت بود میخواستم با او کمی حرف بزنم اما هر دفعه ب خودم می گفتم این پیرمرد خرفت ک همیشه ساکته و ی کار رو هر روز تکرار میکنه چ چیز جالبی برای شنیدن میتونه داشته باشه و بیخیال رفتن می شدم.امروز ک باران داشت نم نم میبارید دلم را ب دریا زدم و مغازه را تعطیل کردم،چتر را از کنار در ورودی برداشتم و در را قفل کردم.ده دقیقه ای منتظر ماندم تا برسد ب انتهای کوچه،آنقدر آرام قدم میزد ک کم کم حوصله ام داشت سر می رفت.من هم شروع کردم ب رفتن .سر کوچه ک رسید ب سمت راست رفت از مغازه ی قهوه فروشی یک لیوان قهوه گرفت و چند کوچه آنطرفتر میان یک کوچه ی خلوت و بیش از حد معمولی ایستاد قهوه اش را نوشید و شروع کرد ب سیگار کشیدن .حتما منتظر کسی بود اما اطمینان و شک هر دو را می شد در او دید.شک و اطمینانی ک برای من گنگ بود برای چ موضوعی است.فیلتر های سیگار را در لیوان کاغذی ک در دست داشت انداخت و آن را در سطل آشغال پرت کرد و راهی ک آمده بود را شروع کرد ب برگشتن.بنظرم رسید متوجه تعقیب کردنش توسط من شده است سرش را کمی بلند کرد با بی تفاوتی ب من نگاهی انداخت و دوباره ب رفتن با همان سرعت کسالت آور و حوصله سر بر ادامه داد.او را تا در خانه دنبال کردم،وقتی داشت کلید را توی سوراخ قفل می چرخاند دویدم و رفتم کنارش ایستادم.سرش را ب سمت چپ ک من بودم چرخاند ،دستپاچه شده بودم چون نمی دانستم برای چ رفتم آنجا.برای چ او را دنبال کردم یا اینکه اصلا الان میخواهم چ چیزی بگویم وقتی دید نمیدانم چ میخواهم وارد خانه شد و در را باز گذاشت و از پله ها شروع کرد ب بالا رفتن.من هم در را بستم و شروع کردم ب دنبال کردنش ب طبقه ای ک میخواست رسید.طبقه ی دوم،دوباره کلید را در سوراخ قفل چرخاند و وارد خانه شد.کلاه اش را روی چوب لباسی گذاشت،پالتوی خیسش را در اورد و کنار کلاه آویزان کرد ،آب از پالتویش چکه می کرد و روی سرامیک های کف خانه داشت تشکیل یک دریاچه میداد .یک سالن متوسط ک چهار طرفش را کتابخانه ی پر از کتاب گرفته بود.قاب های عکس و نقاشی یک زن جاهای خالی دیوار را پوشانده بود.سوژه ی همه ی آنها هم یک نفر بود ک احتمالا معشوقه ی دوران جوانیش بوده و شاید مرده یا با کس دیگری ازدواج کرده بود.یک طرف سالن بوم نقاشی و میزی ک کنارش بود و پر بود از رنگ و گچ و ...فضا را پر کرده بود.پیرمرد ب طرف صندلی که کنار پنجره گذاشته بود رفت و روی صندلی نشست.احساس گیجی می کردم،چرا او اصلا ب حضور و دلیل حضور من توجهی نمی کند،یک غریبه وارد خانه اش شده و او سرش را زیر انداخته روی صندلی نشسته و سیگار دود می کند.یک صندلی برداشتم و کنارش گذاشتم ،روی صندلی نشستم و هردو ب پرده ی یک دست سفیدی ک جلو پنجره ی بزرگ کشیده شده بود نگاه کردیم.دوتا پیرمرد همیشه صبح ک می شد و آفتاب هوا را روشن می کرد در خانه را باز می کردند و با تکیه به عصای چوبی قهوه ای رنگ و کلاه و پالتوی بلندی ک می پوشیدند پا به کوچه می گذاشتند.محمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیWed, 23 Dec 2020 11:48:02 +0330https://virgool.ir/@m_35356468/خواب-گرد-doxzm0pbpyl0یک جای کار می لنگید،مسئله از آنجا شروع شد ک با منطق نمی خواند،اینکه در زمانی ک من زندگی می کنم و هنوز وسیله ای اختراع نشده است ک مسافت های طولانی را در کسری از ثانیه طی کند حالا چ توسط جابجایی سلولی و یا هر چیز دیگر این اتفاق برای من هر شب و هر شب می افتاد. چطور من این همه ب سفر می رفتم اما هر روز صبح روی یک رخت خواب،در یک خانه و در یک شهر بیدار می شدم.دیشب داشتم در رم قدم میزدم ،زیاد زبانشان را نمی فهمیدم چیزی مثل سالاد عربی فارسی ترکی بود اما اگر اشتباه نکنم حوضچه ای ک کنارش بودم اسمش حوضچه ی کسانی ک یکدیگر را دوست دارند ،حوضچه ی عشاق یا همچین چیزی بود،طبق افسانه هایی ک در مورد این حوضچه از گوگل پیدا کردم و خواندم هر کسی ک سکه ای را درون آن بی اندازد روزی ب رم باز خواهد گشت.با خودم یک حساب سر انگشتی کردم و دیدم منطقی ب نظر می آید خیلی از جاهای رم را هنوز ندیده ام چ کلیساها و خیابان ها و کوچه ها و کافه ها و... ای ک من حتی از آنها خبر هم ندارم، یک سکه ی پنج هزار ریالی بلاد من ک دیگر ارزش پهن پشه را هم نداشت ته جیبم سنگینی می کرد او را از جیب چپم در اوردم و روی انگشت شصت دست چپم گذاشتم و مثل داورهای فوتبال ب هوا پرت کردم.رقاصه ی عربی با ریتم تند همهمه ای ک آنجا را گرفته بود در هوا شروع کرد ب لرزاندن شانه هایش و چرخیدن و چرخیدن و چرخیدن و....شالاپ.حالا داشت در حفاظ آب آرام آرام ماهیچه های شکمش را تاب میداد و روی موج نامرئی از پژواک نهنگ های اقیانوسی جا ب جا می کرد.کنار من دو زن تقریبن سی ساله ب زبان انگلیسی داشتند در مورد فلسفه ی داستان نویسی حرف میزدند .زنی ک موهای جوگندمی و چشم های سبز کم رنگی داشت و بیشتر شبیه روس ها بود از زبان برلوت برشت سخن می راند:اگر ک داستان نویسان مدرن وارد فردیت شده اند و از اجتماع ب دور و...رسالت هر نویسنده ای تغییر جهان و جامعه است.گوشه ی لبم خنده ای نشست ،اینجا رم بود و آن دو دختر مسلمن از هم خوششان می آمد اما نمیدانستند چطور این را ب هم بگویند و خواسته یا ناخواسته وارد این منجلاب بزرگ شده بودند،من مدت های زیادی فکر می کردم فقط کشور من است ک آدمهایش عشق و دوست داشتن و چگونه بیان کردن آن را نمی دانند،اما سفرهایم ک شروع شد فهمیدم آن در سرشت همه ی آدم ها هست اما باید مثل دانه ای آن را آب داد و مراقبت گرد تا ب ثمر بنشیند،شروع کردم ب قدم زدن یاد روزهایی افتادم ک در میدان نقش جهان می گشتم و ب عظمت و زیبایی هندسه و هنر می اندیشیدم و صدای نازک و کلفتی ک گه گاه زیر گوشم را قلقلک میداد ک _خارجیا رو ببین_اوه اوه محسن اون خارجیه چ شلواری پوشیده.و وقتی وارد مغازه ی فالوده و بستنی فروشی می شدم می دیدم ک بستنی دو هزارتومانی را ده تومان قالب می کردند ب مسافرها و قیافه ی فاتحان ب خود می گرفتند.اینجا زیادی احساس راحتی می کردم .ب نرخ خودشان غذا می خوردم،ب چشم خودشان دیده می شدم.اینجا رم بود.اینجا شهر ابدی بود.اینجا خود پایتخت دنیای قدیم بود.کلوسئوم ،فواره ی تروی و موزه ی واتیکان را دیده بودم ،باید ب موزه ی بورگزه می رفتم.کنار خیابان ایستادم و منتظر تاکسی ماندم،ماشین مشکیی ک هیچ شباهتی ب تاکسی ها نداشت جلوی پاهایم ترمز زد.......پارت دوماز آنجایی ک آدم ماجراجویی هستم و کشته مرده ی اتفاقات جدید سوار ماشین شدم.مردی با قیافه ای رسمی و سخت پشت فرمان نشسته بود.ب زبان انگلیسی سلام کرد و من هم جواب او را دادم و ته دلم گفتم خدایا شکرت چ عجب یک نفر پیدا شد ک انگلیسی میفهمد.بعد از سکوت چند ثانیه ای ک بینمان حکم فرما شد من از او پرسیدم زندگی در رم چطور است.او هم جواب داد ک از انگلیسی فقط سلام کردن را میفهمد و من باز برگشتم سر خانه ی اولم.ب قیافه اش نمیخورد مسافرکش باشد.از طرز لباس پوشیدنش معلوم بود ک در یک مکان دولتی کار میکند و از رنگ و گره کرواتش هم فهمیدم ک بی شک دارای رتبه ی بالایی در محل کارش است.مابین فکرهای من با خودم با دست راستش شروع کرد ب بازی کردن با حلقه ی ازدواجش و حرف هایی ک باز من چیزی از آنها نمیفهمیدم اما از بالا و پایین شدن تن و لحن صدایش فهمیدم با شریک زندگیش ب مشکل خورده است و الان ب یک نفر احتیاج دارد ک ب حرف هایش گوش بدهد من هم چیزی نگفتم و فقط ب حرف هایش گوش دادم و با خودم حدس زدم ک چ چیزی می تواند یک مرد را انقدر آشفته و از خود بیخود کند ک اینچنین بی مهابا ب خیابان بزند.شاید زنش ب او خیانت کرده بود این می توانست دلیل خوبی برای این رفتار باشد.از آیینه ی جلو ی ماشین ب صورت مرد رمی خیره شده بودم و حرکات لب و شقیقه اش را زیر نظر داشتم.کاری از دستم بر نمی آمد جز اینکه گوش کنم و گوش کنم و گوش کنم .روی یقه ی لباسش رد قرمزی ب چشمم خورد و افکارم ب سمتی دیگر چرخید.شاید او خودش ب همسرش خیانت کرده بود و حالا عذاب وجدان یقه اش را گرفته بود،اتفاقی ک برای اکثر مردها می افتد.داشتم از آینه فرو ریختن یک سازه ی بتنی مستحکم و بلند را از گونه های یک مرد می دیدم.فروپاشی یک نظام مقتدر ،واژگونی یک تئوری ب درازای تاریخ بشر.اما خب من هم در این تراژدی یک شی بودم ک جز تماشا کردن و ایفای نقش خنثی کار دیگری از دستم بر نمی آمد.نزدیک موزه ی بورگزه ک شدیم مرد صورتش را با دستمال کاغدی پاک کرد و خود را مرتب کرد.لکه ی روی یقه اش را ب او نشان دادم ک او را هم تمیز کند.از ماشین پیاده شدم و اسکناسی ک باید بابت جابجاییم ب او میدادم را ب سمتش دراز کردم .او باز ب زبان انگلیسی و بسیار مسلط گفت:من تاکسی نیستم.ب کسی نیاز داشتم ک حرف هایم رو گوش کند و مرا قضاوت نکند از من تشکر کرد و رفت.ترجیح دادم ب این موضوع فکر نکنم و از دیدن موزه لذت ببرم.وارد حیاط موزه ک شدم شروع کردم ب چرخیدن و تماشای مجسمه هایی ک بزرگانی مثل کورجیو، رافائل، روبنز ، کاراواجیومی و خیلی های دیگر ساخته بودند.این مابین چشمم ب تندیسی خورد ک برایم آشنا بود.ابوالقاسم فردوسی شاعر ایرانی ،من یک ایرانی هستم و ناخودآگاه ذهنم ب سمت مقایسه کردن می رود.مقایسه ی تندیس فردوسی در رم و ایران.یادگاری فلانی و فلانی از فلان جا.جملات قصاری ک روی مجسمه های پارک ها نوشته می شود و حتا بعضن مجسمه سازی ک کیفیت کارش جوریست ک یک قورباغه با عمامه را ب عنوان فردوسی تحویل شهرداری می دهد و شهرداری هم قبول میکند و ب معرض عموم میگذارد.هنر و جایگاهش در رم نسبت ب ایران از زمین بود تا آسمان.در ایران پول هنر را تعیین و تعریف می کرد در اینجا هنر جایگاه پول را .شروع کردم ب قدم زدن ب سمت کمپو مارزیو می خواستم بروم و از نزدیک ب آثار تیتان، کاراواجو و روبنس نگاه کنم ک روی دیوار های اتاق ها جا خوش کرده اند و سلیقه ی هنری اسکیپیونه بورگزه را بفهمم کسی ک همه ی آثار ایتالیایی و اروپایی آن مجموعه را دور هم جمع کرده بود و مانند کوهی از طلا برای بشر جا گذاشته بود.طبق تمام بازدید هایم از آثار هنری زمان زیادی را ب نشستن روبروی آثار و نوشتن واژه هایی در دفترچه ی همراهم کردم ک زمان را از یاد بردم و با حرف های نگهبان متوجه شدم ک موزه دارد تعطیل می شود و من باید آنجا را ترک کنم.خطی اریب روی بدنم از گرما و نور شدید را احساس می کردم ب جایی رسید ک دیگر نمی توانستم تحمل کنم و چشمانم را باز کردم ،دوباره خورشید از لاب لای پنجره افتاده بود روی بدنم و مرا از آن سر دنیا ب رخت خوابم برگردانده بودمحمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیWed, 23 Dec 2020 11:38:08 +0330https://virgool.ir/@m_35356468/نامه-های-بی-مخاطب-ـ-قیر-در-گیلاس-kzyr0h76sprmسلامگم کردن،گم کردن یا شدن همیشه ریشه در گذر و ماقبل واقعه ای ساده یا هولناک دارد.طبق افسانه ای از عرب های بادیه نشین عربستان خدا هنگامه ی آفرینش آدمی از روح خودش در آنها میدمد و خواسته یا ناخواسته همه ی آدم ها در نهاد ریشه ای واحد دارند.شاید آدم نوع تبعید شده ای از گونه ی خودش باشد،تبعید ب گم گشتگی،به سرگردانی.حتی لحظه ای ک همه چیز بر وفق خواسته ی آدمی است و تمام اتفاقات همانطور ک میخواهد رخ می دهد میتوانی به راحتی یک نفر را ببینی ک گوشه ای کز کرده و روی پیشانی اش آن سرگشتگی را با خط درشت نوشت ک برق میزند بخوانی. و عشق کیفیتی است ک این کنش بطنی را شدت می بخشد.بنظر من عشق یک مساله ی متافیزیکیست .فعلی ک هیچ رابطه ای ب هیچ وجه با هیچ از جنبه های فیزیکی فرد ندارد.بله درست گمان زده ای منظورم در زمینه ی عملی که بنام عشق بازی یا هم خوابگی در میان آدمها مرسوم و رایج شده نیز همین است .چ کسی میتواند ثابت کند دو نفر وقتی برای اولین بار شبی یکدیگر را در کافه یا بار ملاقات میکنند و تصمیم میگیرند با یکدیگر بخوابند عاشق همدیگرند،آنها صرفا دارند از دستگاه های ارضای جنسی یکدیگر استفاده میکنند.میتوان جای آن همه بوسه و آغوش بی مورد و سوری روبروی یکدیگر نشست ،از دستگاه های جنسی مصنوعی استفاده کرد و در مورد فلسفه یا منطق یا فیزیک یا اختر شناسی یا هرچیز دیگری صحبت کرد و و اگر جدای از لذت فیزیکی جنسی، آن حد اعلا آن لذت خالص و به زبان انگلیس ها یونیک و خاص حاصل و لمس و بصورت کامل احساس شد و تفاوتش با لذتی ک دستگاه های جنسی به ارمغان می آورند فرقش را نشان داد آنگاه میتوان دم از عشق زد.و تو دوست من من میتوانم این فرق را در کیفیت وجودی تو ببینم و لمس کنم و برایت خوشحال باشم.چرا ک همین اتفاق مخفی و نامحسوس ادله و هدف ارزشمندی برای زیستن آدمیست ک ضمایرش را با جهان بینی فیلسوفانه تربیت کرده است.و مرگ،نمیدانم دلیلش را در کجای هزارتوی مغزم پنهان کرده ام اما صحبت کردن درباره ی مرگ همیشه برای من سهل و لذت بخش بوده و هست.و شاید هم شبیه تو ک دلیل زندگی کردنت عشق است من خودم را متقاعد کرده ام ک دلیل زیستنم مرگ است.مرگ شاید در نگاه عامه یک اتفاق فیزیکی باشد اما من مطمئنم و یقین دارم ک بیشتر از آنکه مرگ یک عمل ف یزیکی باشد یک عمل متافیزیکیست و شاید تنها فعلیست در جهان ک میتواند ارتباط مستقیم فیزیک و متافیزیک را ثابت کند.ثابت کند انسان آنچه ک می نماید نیست و مساله ای است بیشتر و گسترده تر.در آخر این این نامه میخواهم تو را به یک تصویر مهمان کنم.من هر وقت از تهران به سمت کرمانشاه میروم ک همیشه هم برای سفر و گشت و گذار است.از دور کوهی را میبینم ک شبیه زنیست که به پشت دراز کشیده است کوهی که معروف است به شیرین خفته و و اسم شیرین هر چند مملو از جفا و بی مهری یاد آور افسانه ی زیبا و ملودراماتیک شیرین و فرهاد است بی شک برای همه ی فارسی زبان ها.آنجا هزاران بار جاده را به زندگیم و کوه را به شکل هدف و غایت تصور کرده ام.همه ی ما ناگذیریم به دل بستن ب چشم انداز انتهای کارمان.چ مرگ باشد چه عشق.چه شیرین خفته باشد چه فرهاد از یاد رفته.....جواب نامه ی پنجمقیر در گیلاس محمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیWed, 23 Dec 2020 11:24:44 +0330https://virgool.ir/@m_35356468/نامه-های-بی-مخاطب-ـ-گم-شدن-uywxes7lcc4uسلامحالا ک دارم این جوابیه را مینویسم خودم را گم کرده ام.گم کرده ام مابین دو شخصیت.یا دونوع جهان بینی یا دو نفر یا ن دو قطبی ک در ذهن یک آدم برای یکدیگر نامه می نویسند.این مساله کمی پیچیده تر از جنسیت و مکان و سن و سال نشان دهنده ی عمر آدمیست.اطبا فرموده اند شرب خمر من باب لذت یا مسکن درد یا هر چیز دیگری آسیب زیادی ب سلول های خاکستری مغز میرساند.منتها نویسنده ی تمامی این نامه ها ک حالا خواننده مستقیما در روبروی او قرار دارد من باب هر چیزی ک باشد اجبارا یا ترجیحا مصرف کننده ی درجه یک الکل وطنیست. چرا ک اعتیاد ب بو یا تصویر یا صدای یک زن هر چقدر هم ک علم و تکنولوژی پیشرفت کند نمیتواند آن حس ناب لحظه ای را یادآور کسی شود ک در لحظه آن ها را جزو میراث خود ثبت کرده است.میراثی غیر قابل اجتناب در هر اتفاق ممکن.باید باشی و ببینی ک آدمیزاد خودش را برای تداعی یک لحظه ی کوتاه و کوچک در زمان گذشته به چ خفت و خاری می اندازد.باید با پوست و گوشت و خونت جدال خون آلود مابین عقل و قلب را ک هزاران و هزار کشته ب جا گذاشته و خواهد گذاشت را لمس کنی.باید بفهمی فهمیدن مردی را ک عشق را گم کرده باشد و در ب در زمین و زمان را بدنبال چیزی بکنکاشد و هر چ بیشتر پیش برود بیش تر ب نبودن و ندیدن و نکاویدن برسد.این خود یاد ابتدای مرگ و یا انتهای اوست بی دریغ.واژه ی مرگ با این مفهوم ارتباط عجیبی دارد.با تصاویری معمولی در روزمرگی نظیر گذر یک توله گربه از میان خیابان.مانند قدم های آهسته ی یک پیرزن.و یا متفاوت تر از این ها مانند بدنیا آمدن یک نوزدا و لبخندی از خوشحالی ک ادغام می شود با اشک های مادر.چ کسی تعیین کننده جبه هاست.تعیین کننده ی معنای رفتار ها.تعیین کننده اینکه لبخند برآمده از خوشحالی و شعف است و گریه صورت اندوه.حالا ک دارم این نامه را مینویسم نمیدانم مخاطبم چ کسی است.قطب دیگر خودم_تو_آن_آن یکی ک آنطرف تر است_یا یک غریبه ....نامه ی پنجم_گم شدنمحمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیWed, 23 Dec 2020 11:23:03 +0330https://virgool.ir/@m_35356468/نامه-های-بی-مخاطب-ـ-دستت-را-با-فنجان-بسوزان-pjfvnqjgl3puسلامکمی ب درازا کشید جوابیه دلیل خاصی نداشت اما امروز کمی دلم می خواست برایت بنویسم و دلیلی نبود برای اینکه جلوی خودم را بگیرم.میدانی .همه چیز می گذرد،گذشتن'راز اندوهناک زنده ماندن من است.جعبه ای مرموز ک وقتی دسته اش را می گیرم شروع می کند ب حرکت کردن در زمان .مانند پیرمردی ک عاشق ماشین قدیمی اش باشد،از لبخند ها و شادی ها زود می گذرد و در اندوه ،لاکپشت وار صدای پخش ماشینش را بلند میکند ،سیگار آتش میزند و از تنهایی با اندوهش در درازای مسیر لذت میبرد.اگر از یک زاویه ی دیگر بخواهم ب این مسئله نگاه کنم میتوانم تمامی زندگیم را ب این موضوع تشبیه کنم.مردی ک در تاریکی روی مبل راحتی اش نشسته و کتابی ک روی دست هایش هست را مطالعه می کند،گاهی کسی برایش قهوه ای می آورد ،او کتاب را می بندد قهوه اش را می نوشد و بعد از آن سیگاری روشن می کند .آیا کسی ک در دنیایی از کتاب زندگی می کند نمیداند سیگار برای سلامتی ضرر دارد؟! اما باید قبول کرد لذتی ک از کشیدن سیگار کشنده و نوشیدن قهوه ای ک مزه ی هلاهل دارد وجود مرد را فرا می گیرد ،آن فعل 'خود کشتن' معنای حقیقی زیستنش است.این تنها راز زنده ماندن او است .لذت بردن از حسی بنام اندوه .مزه کردن سیگار بعد از قهوه،لاکپشت وار حرکت کردن در ترافیک.پذیرفتن ،مردن و ...همه چیز می گذرد.چ چیزی می تواند زیباتر از این باشد.نامه ی چهارم_دستت را با فنجان بسوزان.نامه ی چهارم_دستت را با فنجان بسوزان.نامه ی چهارم_دستت را با فنجان بسوزان.نامه ی چهارم_دستت را با فنجان بسوزان.نامه ی چهارم_دستت را با فنجان بسوزان.محمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیWed, 23 Dec 2020 11:09:03 +0330https://virgool.ir/@m_35356468/نامه-های-بی-مخاطب-ـ-درخت-سیاه-kjltk8pgukayسلامامروز هوا آفتابیست و من میدانم ک دقیقن امروز روز چندم ماه است و حتا میدانم ک امروز چند شنبه است برخلاف تو ک هیچ وقت نمیدانی.میدانی من همیشه آدم کودنی بوده ام،هیچ وقت نمیدانم وقتی کسی از رنج هایش صحبت می کند باید چکار کنم.راستش را بخواهی من این را قبول کرده ام ک رنج های یک نفر ب کار هیچ کسی نمی آیند و هیچ کسی رنج های دیگری برایش ارزشی ندارد،شاید بگو ید:درکت میکنم،یا ابراز همدردی کند یا متاسف بشود.هیچ کسی رنج های ما را نمی خواهد حتا کسی ک مدعی آن است ک دیوانه وار ما را دوست میدارد، او ما را در آغوش می گیرد و می شود سنگ صبورمان بعد چاقویش را در می آورد و آرام آرام فرو میکند توی سینه ی مان.من هنگامی ک اندوه ب سراغم می آید ب دیوار خانه نگاه می کنم.ب ترک های لایه های گچ و سینه ام را با دستم می مالم بلکم دردم کمتر شود.ای کاش اندوه را هم می شد با خوردن آبلیمو یا کره یا ماست بالا آورد.اما او مثل مستی نیست.مثل دانه ایست ک یک نفر میکارد در سینه ی آدم و آن دانه شروع می کند ب رشد کردن بدون هیچ آب یا بارانی.بزرگ می شود با برگ های سیاه و اندازه اش از چهارچوب کالبد بیرون می زند.می رسد ب خیابان.ب سالن تیاتر،ب کوه.درختی ک ن خشک می شود ن میتوان آن را برید.از تو پیشه می گیرد و تمام جهانت را زیر سلطه ی خودش می گیرد.هنگام خندیدن،شاد بودن،عادی بودن در همه ی حالت ها او تو را فرا گرفته است.حالا تو موجودی هستی ک در اندوهش زیست می کند.زمان و مکان برایت بی معنا و دلیل می شود.من اسمش را می گذارم مرگ. چرا مرگ¿هیچ امید و انگیزه ای برای حال وجود ندارد و ادمی دارد در گذشته و دنیای موازیش زیست می کند.مثل وقتی ک کسی می میرد و بقیه در مورد او می گویند ک آدم خوبی بود،کودن بود.تنها فرق جزئی ک دارد این است ک تو خودت گذشته را تجربه کرده ای و عمیقن او را حس می کنی اما بقیه فقط حرفش میزنند.دوست من تو دچار مرگ شده ای.همه ی ما یک روز دچار شده ایم.همه ی ما شب هایمان معمولی نمیگذرد.جهنم کجاست¿جایی ک تو مرده باشی و کسی تو را با نام کوچکت نخواند.جایی ک اندوه دیگری برایت با ارزش باشد و دوست داشته باشی او را هنوز با نام کوچکش صدا بزنی.محمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیWed, 23 Dec 2020 10:59:20 +0330https://virgool.ir/@m_35356468/نامه-های-بی-مخاطب-ـ-انسان-ها-فاعلان-رهایی-نیستند-jcymo6gymfnjسلامراستش را بخواهی انتظار این را نداشتم ک جواب نامه ام را دریافت کنم.شاید در من چیزی تغییر کرده باشد ک میدانم امروز چندم است ،امروز نهم ماه اوت است و من اگر تا امروز چیزی ننوشتم برای این بوده ک چیزی برای نوشتن نداشتم اما حالا دو روز است ک با خودم خوب تا نمیکنم نمیدانم چرا سر هرچیزی دعوا میکنم¡میروم آب بخورم ،منکه تشنه نیستم دلیلی ندارد آب بخورم،کنار رودخانه ی خشک شده قدم میزنم و ب اردک هایی ک نیستند غذا می دهم،چرا باید برای موجوداتی ک نیستند غذا بریزم¿من حتی سر وقت تقویم هم رفته ام منی ک هیچ وقت تاریخ را یادم نبوده ، امروز میدانم ک نهم اوت در تقویم امروز است،صبح ک میخواستم از خانه بزنم بیرون عکس های داخل جیبم را در خانه گذاشتم.احساس میکنم باید با کسی صحبت کنم ،این بود ک آمدم سمت میز تحریر و کاغذ و قلم را برداشتم،نمیدانستم چ چیزی را باید بنویسم برایت این چهارمین کاغذیست ک تا حالا شانس آورده و مچاله نشده است و سرنوشتش سطل آشغال نشده ،با خودم گفتم همین نمیدانم را برایت بنویسم .فکر کنم دچار بحران روحی شده ام،احتمالن حالا نشسته ای و ب من میخندی و میگویی تو ک ب روح اعتقادی نداشتی،منظورم از این کلمه ی مرکب بیان یک نوع حالت روانیه چ میدانم شاید مغزم دارد برای پنجاه سالگیش تمرین میکند ک یکباره با زوال عقل مواجه نشود و جا نخورد و دست ب خودکشی نزند چیزی شبیه مانور زلزله یا همچین چیزی.خب اگر از این زاویه ب مسئله نگاه بکنم کمی منطقی تر است چون کالبدم هم اینکار را میکند.مثلن هر شب تمرین مردن میکند انقدر خوب هم اینکار را می کند ک من هیچ وقت ب تصنعی بودنش پی نمی برم.یعنی من اراده ای ندارم وقتی خسته می شوم و مغزم دیگر جواب نمیدهد با اینکه نمیخواهم بخوابم اما مغز و بدنم ب خواب میرود.اصلن میدانی بنظرم آدم یک موجود تمامن مصنوعی و ساخته شده و از پیش طراحی شده است و چ مهندس و طراح مزخرف و احمقی داشته ک انقدر ابتدایی و مزخرف کار کرده است.نوشتن این نامه دو روز ب طول انجامید و نمیتوانم قول بدهم بیشتر ب درازا نکشد.امروز دهم اوت است و روز جمعه،حالم امروز بهتر نشده ک بدتر هم شده،دیشب را نتوانستم بخوابم خودم را با ورق زدن کتاب سرگرم کردم و صبح را نمیدانم چطور ب عصر رساندم دیگر نمی توانستم در خانه بمانم لباس پوشیدم و شروع کردم ب قدم زدن با دست هایم ک در جیب شلوارم خوابشان برده بود.ب خودم ک آمدم در چند قدمی تالار تیاتر بودم.پوستر یک اجرا را روی دیوار دیدم،بلیط دو صندلی ارزان قیمت در آخر سالن را خریدم ،در ک باز شد مثل بقیه وارد سالن شدم و روی صندلی وسطی ک گرفته بودم نشستم هنوز هم نمیدانم چرا ستا صندلی را خریدم و یا چرا ب سالن تیاتر رفتم،یادم نیست داستان چ بود،در مورد چ بود،چ پیامی داشت. صدایی توی سرم پیچید ،من کیم¿از کجا اومدم¿آیا طبیعت مادر منه،من با درخت های خیابان چ نسبتی دارم¿واقعن حوصله ی فکر کردن ب حرف ها و نظریه های داروین و امثال اون رو ندارم الان هم فکر نکنم وقت این بحث ها باشد.از سالن تیاتر اومدم بیرون،انقدر فضا تنگ و سنگین شده بود ک احساس خفگی می کردم .الان ک تصمیم می گیرم این نامه را تمام کنم ساعت دو و سی و نه دقیقه ی بامداد روز یازدهم اوته و من از بالای کوه دارم ب چراغ ها و گنبد های شهر نگاه میکنم. پایان.انسان ها فاعلان رهایی نیستند،انسان ها قاتلان رهایی هستند_جواب نامه ی دوممحمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیWed, 23 Dec 2020 10:56:16 +0330https://virgool.ir/@m_35356468/نامه-های-بی-مخاطب-btzdouzzwanwسلامصبح از خواب بیدار شدم و روبروی پنجره ب برف هایی ک دیشب باریده بود چشم دوختم و با معده ی خالی چای سیاه شده ای ک از دیشب مانده بود را دوباره دم کردم و داشتم می نوشیدم ک دیدم پستچی یک پاکت نامه ی آبی کم رنگ را در صندوق پست جلوی خانه با عجله انداخت و رفت.یک لحظه با خودم فکر کردم ک امروز س شنبه است و پستچی نامه های اداری و اخطاریه های بانک را یک شنبه ها می آورد.کاپشنم را پوشیدم و خودم را ب صندوق پستی رساندم.جا خورده بودم آخر کسی این روزها دیگر برای کسی نامه نمی نویسد ،نهایتش این است ک اگر خیلی دلش برای کسی تنگ شده باشد جای اینکه ب او پیام کوتاه یا ایمیل بزند دلش را ب دریا میزند و با او تماس صوتی یا تصویری میگیرد.ولی وقتی اسم تو را روی پاکت نامه دیدم همه ی آدرنالینی ک وارد خونم شده بود کم کم تاثیرش را از دست داد و دوباره ب حالت عادی برگشتم چون پیش زمینه ی این را همیشه کنج ذهنم داشتم ک اگر کسی روزی برایم نامه ای بنویسد کسی جز تو نخواهد بود.آه اگر بگویم چقدر دلم هوایت را کرده بود اما نمی دانستم چطور باید این دلتنگی ها را ب پایان برسانم ک توی ذوق کسی نخورد،آخر میدانی این روزها آدم ها طوری شده اند ک انگار نمی خواهند کسی حالشان را بپرسد.من فکر میکنم این روزها ،رازها مثل ویروس خودشان را در زندگی افراد جای داده اند و طبعن آدم ها هم نمی توانند بگذارند کسی سر ب رازهایشان بزند و آنها را بفهمد اگر بگذارند پس فرق راز با زار چیست.اگر بگویم با چ مکافاتی از التهاب آن روزها جدا شدم تا بتوانم خودم را ترمیم کنم اما خب نمی شود گفت ترمیم صد در صد چون همیشه رد چیزهایی ک باعث درد کشیدن آدمی می شوند می ماند .من هم دیگر تصمیم گرفتم سر و سامانی ب خودم بدهم ،او را کندم و از زندگیم انداختم بیرون ،تنها چیزی ک از او دارم یک قاب عکس در سالن پذیرایی است ک ب دیوار آویخته ام،آن را هم فقط بخاطر این نگه داشته ام ک خودم هم در عکس هستم و خوب افتاده ام.اصلن میدانی چیست من هیچوقت خودم را انقدر آدم خوش عکسی ندیده بودم .میبینی چقدر دلم برایت تنگ شده است آنقدر ک فکم حتی یک لحظه هم نمی ایستد.من خوبم .همه چیز روبراه است ،یک خانه ی کوچک دارم ک تنها در آن زندگی میکنم ،صبح میروم سر کار،عصر بر می گردم ،در پارک قدم میزنم ،ب منظره ها و درخت ها نگاه می کنم،ب سایه ی پرنده ها..این سر و ته زندگی من است تو چطور می گذرانی¿اموراتت بر وفق مراد است و سازت کوک¿راستش را بخواهی خوشم آمد از اینکه دارم جواب یک نامه را می دهم ،می شود همیشه برای من نامه بنویسی و من جواب بدهم¿اینطور احساس میکنم حداقل یک نفر در این دنیا هست ک هیچ رازی ندارد یا اگر هم دارد دوست دارد او را با من قسمت کند.منتظر نامه ی بعدیت خواهم ماند.دوست تو.محمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیWed, 23 Dec 2020 10:45:15 +0330https://virgool.ir/@m_35356468/نامه-های-بی-مخاطب-mtzs6telu8ugسلامحالت چطور است.امروز ک این نامه را برایت می نویسم، مثل همیشه نمیدانم امروز چندم است.خیلی وقت است دلم لک زده برای شنیدن صدایت،برای اینکه دستت را بگیرم بکشانم ب آن سر شهر گوشه ی یک کافه ی کج و کوله.دستانت را نوازش کنم.قهوه ای مهمانت کنم و ...فکر کنم منظورم را رساندم ک کلی دلم برایت تنگ است و مجال ک نمی شود گفت شاید اقبال دیدنت نیست،ب قول مادر بزرگ پیشانی بلند ب موی کم نیست ب بخت فلک زده است.راستی از تو چ خبر ¿هنوز هم رفیق قلمی و دشمن کاغذ¿هنوز هم ب همه ی اتفاقات جهان مشکوک می شوی و ب چال و چوله های وسط آسفالت گمان دسیسه داری¿اگر حال مرا میپرسی ک هی، هنوز هم زنده ام.دفترچه ب جیب .عینک ب چشم ،خبری نیست .دلم ک میگیرد کز میکنم یک گوشه، ب چند قطعه عکس ک چاپ کرده ام نگاه می کنم و با خودم می گویم همین است زندگی .یار همیشه یار است، حالا غیبت و بی وفاییش را نگاره در دستانم جبران کند یا دستش در دستم آقا بگذریم از من و حرف هایم .از تو چ خبر.یادم می آید آخرین باری ک دیدمت حال روحی افتضاحی گریبانت را گرفته بود ،حالا بین خودمان است آن دخترک را واقعن دوست داشتی ک بعد از رفتنش زمین و زمان را ب فحش خار مادر کشیدی یا با خودت لج کرده بودی.اخ اخ بد دردیست بدمصب این درد بلاتکلیفی آدم نمی داند با خودش چند چند است ،اما بعدن میداند با خودش چند چند است مثلن یک سال البته نظر من این است ک زمان باید بیاید و این مابین قرار بگیرد تا توازن بین منطق و احساس برقرار شود و اگر بعد از آن باز هم با وجود فاصله و تجزیه تحلیل های منطقی و در نظر گرفتن تمام شرایط نفی فواید ،منطق قانع شد و پذیرفت ک حق با نیمه ی ضد است پس باید قبول کرد ک ،اوه اوه...،اما زیبایی ها و خوبی های خودش را دارد نمی شود گفت کلش چیز بد و منفی و مضر است.نمیدانم الان مشغول چ کاری هستی یا عکس العملت با دیدن این نامه چ خواهد بود اما نمی خواهم وقتت را زیاد گرفته باشم.منتظر جواب نامه ام خواهم ماند.دوست تو خودت.محمد شیخ الدینیمحمد شیخ الدینیWed, 23 Dec 2020 10:04:55 +0330