https://virgool.ir/feed/@m_35025172اینجا همه‌چیز با یک سؤال آغاز می‌شود... و با هیچ جوابی پایان نمی‌یابد.🖤fa2026-11-10 20:37:12https://files.virgool.ir/upload/users/4896285/avatar/5jVA41.jpghttps://virgool.ir/@m_35025172https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۴بخش-سوم-kjvnzfwkbi2o— هی، مانیا...الکس فریاد زد.— کارا، مانیا بیهوش شده! زود باش، بازش کن!کارا توجهی به الکس نمی‌کرد. فقط به آماندا خیره شده بود که فریاد می‌زد و با دستش به سمت دیگر جزیره، جایی که اسکله‌ای وجود داشت، اشاره می‌کرد.— هی، پدر! اون طرف یه اسکله هست...کارا کشتی را چنان ناگهانی چرخاند که اگر بچه‌ها به میلهٔ بادبان وصل نبودند، احتمالاً به داخل آب می‌افتادند.این بار دیوید بود که فریاد زد:— مرد تیکه‌عوضی! نمی‌بینی مانیا حالش بده؟! شاید دخترت برات مهم‌تر باشه، اما دختر تو سالمه!کارا چاقوی کوچکی را به سمت دیوید انداخت.— بازش کن، ولی فراموش نکنید که شما گروگان هستید.الکس حالت تدافعی به خودش گرفت.— گروگانِ کی؟! توی این جزیره پلیسی نیست که بخواد شما رو بگیره. خودت خوب می‌دونی که هیچ‌کس حتی نمی‌دونه این جزیره وجود داره! دفعهٔ قبل که با دخترت از موزهٔ شهر دزدی کردید، توی ریکیاویک بودیم؛ اما حالا اینجا...الکس ادامه نداد. فقط چاقویی را که روی زمین افتاده بود برداشت، هر سه نفرشان را آزاد کرد و بعد مانیا را بلند کرد و به داخل اتاقک زیر عرشه برد.زیر عرشه، الکس بطری آب را برداشت و مقداری از آب آن را روی صورت مانیا پاشید. مانیا به‌آرامی چشم‌هایش را باز کرد.— اوه... چه اتفاقی افتاد؟الکس سرش را میان دست‌هایش گرفت.— بی‌خیال، منم چیزی نمی‌فهمم...دیوید نگاه پرسش‌آمیزی به الکس انداخت.— سرقت از موزه؟— بله، خب... کارا در واقع بیشتر یه دزد دریاییه تا یه ناخدا. حدود چهار سال پیش، قبل از گم‌شدن آماندا در دریا، از موزه‌ای دزدی کرده بودن. البته پدرم دیده بودشون و مچشون رو گرفته بود...مانیا کمی به جلو خم شد.— دقیقاً این جزیره چی داره؟— خب، منم نمی‌دونم.ناگهان صدایی شبیه آلارم از زیر صندلی‌ای بلند شد که دیوید روی آن نشسته بود.دیوید از جا پرید و زیر صندلی را بررسی کرد.— هی، پسر! این یه موبایله...الکس گوشی را برداشت. موبایل هیچ رمزی نداشت.پیامی از طرف آماندا روی صفحه ظاهر شد:«پدر، خوشحالم که رسیدی... من الان همه رو توی کلبه جمع می‌کنم و سرگرمشون می‌کنم. وقتی از اسکله بالاتر رفتی، کمی جلوتر یه معدن طلا هست...»Hadis AbarghaniHadis AbarghaniFri, 23 Oct 2026 18:40:50 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا-۴بخش-دوم-ntfscamiktb3کشتی ناگهان شروع به لرزیدن کرد...در همان حال، کارا سکان را رها کرده بود و چاقویش را به سمت بچه‌ها گرفته بود. از ته دل قهقهه می‌زد.ـ این عالیه! بهترین گروگان‌ها برای بهترین گروگان‌گیریِ دریا!و به خندیدن ادامه داد.الکس، مانیا و دیوید کاملاً با طناب به چوب بادبان بسته شده بودند.حالا جزیره کاملاً دیده می‌شد و کشتی هرچه جلوتر می‌رفت، به سنگ‌های بیشتری برخورد می‌کرد.پیش از همه، آماندا در جزیره نمایان شد.کارا نگاهی به جزیره انداخت.ـ آماندا، عزیزم! هی، بچه‌ها! می‌بینید؟ دخترم به مناسبت رسیدن من جشن گرفته! و این تازه شروع ماجراست...کارا پشت سکان رفت تا کشتی را به داخل جزیره هدایت کند.مانیا آرام به سمت الکس برگشت.+ هی، پسر! داره چه اتفاقی می‌افته؟!ـ من... راستش...Hadis AbarghaniHadis AbarghaniThu, 15 Oct 2026 22:21:48 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/مدتی-سکوت-nirdqbyp3eafکمی دور، اما نه برای همیشه... 🤍🌸سلام به همراهان همیشگی من!احتمالاً متوجه شدین که مدتیه توی ویرگول کمتر فعالم و خبری از فصل‌های جدید نیست.دلیلش ساده‌ست: درس‌ها!این روزها بخش زیادی از وقتم صرف مدرسه، درس خوندن و تلاش برای رسیدن به هدف‌هام می‌شه. گاهی برای ساختن آینده‌ای که آرزوش رو داریم، مجبوریم کمی از چیزهایی که دوستشون داریم فاصله بگیریم؛ حتی از نوشتن، از کلمه‌ها و از جهان‌هایی که با خیال‌هامون ساختیم.اما این به معنی تموم شدن داستان نیست.«جیغ دریا» هنوز ادامه داره. 🌊هنوز رازهایی باقی مونده که باید کشف بشن، اتفاق‌هایی که باید روایت بشن و فصل‌هایی که منتظرن نوشته بشن. من هم قصد ندارم داستان رو همین‌جا رها کنم.تلاش می‌کنم با وجود تمام مشغله‌های درسی، حداقل هفته‌ای یک فصل از «جیغ دریا» منتشر کنم. شاید همیشه همه‌چیز طبق برنامه پیش نره، اما تمام تلاشم رو می‌کنم که فاصله‌ی بین فصل‌ها طولانی نشه.ممنونم از تمام کسانی که تا اینجا همراه داستان بودن، خوندنش و منتظر ادامه‌اش موندن. حمایت شما برای من ارزشمنده. 🤍✨فعلاً باید کمی بیشتر به درس‌هام برسم، اما قول می‌دم تمام تلاشم رو برای ادامه‌ی این سفر به کار بگیرم.این سکوت، پایان داستان نیست؛ دریا هنوز حرف‌های نگفته‌ی زیادی داره...به امید دیدار در فصل بعدی،حدیث 💜Hadis AbarghaniHadis AbarghaniMon, 12 Oct 2026 18:02:29 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۴بخش-اول-vqenarynz4jcماه و شانزدهمین روز در جزیره ناشناختهالکس را در کشتی دیدم؛ کشتی‌ای که حالا خیلی به ما نزدیک شده...این آخرین صفحه‌ی دفتر است. نمی‌دانم باید چه بنویسم، اما...الکس را با طناب بسته بودند...بالاخره خورشید، ماه را دید.کشتی دارد به ما نزدیک‌تر می‌شود و سطرهای دفتر من هم دارد تمام می‌شود.یک سطر نگه می‌دارم برای امیلی...دفتر به پایان رسید.و کشتی نزدیک‌تر شد.ماه‌گرفتگی شده بود و هوا سنگین بود...Hadis AbarghaniHadis AbarghaniFri, 02 Oct 2026 12:34:01 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-نوزدهم-glfyhu9gptbjکارا،شاید چیزی نباشد که نشان می دهدالکس چشم‌هایش را باز کرد. ساعت حدود پنج صبح بود و هوا دل‌انگیز.صحنه‌ای روبه‌رویش بود که واقعاً نمی‌شد توصیفش کرد؛ جزیره‌ای زیبا در برابرشان قرار داشت و نسیم خنکی از سمت خشکی می‌وزید.زبان الکس بند آمد.— ب... بچه‌ها...اما ناگهان فریاد زد:— مانیا! خشکی! دیوید! دیوید!دیوید در حالی که چشم‌هایش را می‌مالید، به سمتی که الکس نشان می‌داد نگاه کرد. چشم‌هایش هنوز نیمه‌باز بود.+ رسیدیم به ریکیاویک؟الکس با هیجان سرش را تکان داد.— نه! نه، اینجا... جزیره ناشناخته است!مانیا که حرف‌های آن‌ها را در خواب و بیداری می‌شنید، با شنیدن آخرین جملهٔ الکس ناگهان از روی صندلی‌ای که روی آن خوابش برده بود پرید و صاف ایستاد.+ این امکان نداره!در همان لحظه، کارا با طنابی در دست به سمت آن‌ها آمد.اما... طناب؟ چرا؟— کارا؟کارا بدون پاسخ، چاقویی را از داخل چکمه‌اش بیرون کشید.+ همکاری کنید تا صدمه نبینید...پس از فرسنگ‌ها راه، آن‌ها سرانجام به جزیره رسیدند؛ اما باز هم نمی‌توانستند هیچ‌یک از گمشدگان خود را ببینند.شاید روزی ماه و خورشید، مانیا و پدربزرگ، دیوید و مایکل دوباره به یکدیگر برسند...پایان.Hadis AbarghaniHadis AbarghaniSat, 26 Sep 2026 23:13:24 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-هجدهم-rgqmohhik7ovدوازده ماه و شانزده روز در جزیره ناشناختهدیشب کابوس وحشتناکی دیدم. دیدم الکس با یک کشتی در حال نزدیک شدن به من بود که ناگهان کشتی شروع به فرو رفتن در آب کرد و الکس ناپدید شد. با صدای آماندا از خواب پریدم.- هعی، میشه داد نزنی؟+ اوه، متأسفم. خواب بدی می‌دیدم.- خیلی خوب. حالا که بیداری، با جاستین برو برای ماهیگیری. همه خوابن...+ خیلی خوب، من میرم...از کلبه‌ی خودم بیرون آمدم و با جاستین به ماهیگیری رفتیم.هر دو در سکوت نشسته بودیم و گاهی خاطره‌ای تعریف می‌کردیم. کمی بعد خوابم گرفته بود که جاستین ناگهان فریاد زد:- اون چیزی که اونجاست چیه؟!چشم‌هایم را باز کردم. چیزی از دوردست، مانند لکه‌ای در میان آب و آسمان دیده می‌شد. شاید...نمی‌دانم، شاید کشتی بود.+ کشتی نیست؟- آره... بله، بله! اون یه کشتیه!خدای من! این باورکردنی نیست! یعنی الکس به همین زودی داره میاد؟ نکنه خوابم تعبیر بشه؟!از یک کشتی تجاریِ غرق‌شده دوربینی برداشته بودم. سریع به کلبه برگشتم و آن را برداشتم. جاستین هم پنج ماهی گرفته بود و صید خوبی داشت؛ او هم با من آمد.همه در کلبه بیدار شده بودند و با تعجب به من خیره شده بودند.رفتیم و در نزدیک‌ترین نقطه به دریا ایستادیم. دوربین را جلو و عقب کردم و به کشتی خیره شدم.بله...این دقیقاً یک کشتی است.من مطمئنم.Hadis AbarghaniHadis AbarghaniFri, 25 Sep 2026 09:55:38 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-هفدهم-lmcmj9vp9jsrالکس و مانیا هم پس از چند صفحه کتاب، خوابشان برده بود.وقتی بچه‌ها بیدار شدند، ساعت ده شب بود و آسمان، پررنگ‌تر از ریکیاویک به نظر می‌رسید.مانیا چشم‌هایش را باز کرد و لباس گرمی پوشید تا بیرون برود. الکس متوجه او شد.— اوه، مانیا! ساعت چنده؟+ شب بخیر، الکس! ساعت ده شبه.— یعنی حدوداً دوازده ساعت خواب بودیم!+ فکر کنم از دریاست. امیدوارم هرچه زودتر برسیم. حس می‌کنم غیبت ما والدینمون رو خیلی آزار خواهد داد...+ البته غیاب پدرم هم منو آزار می‌ده. الان دقیقاً یک سال و پانزده روزه که نیست...مانیا سکوت کرد و سپس با پالتوی پشمی‌ای که پوشیده بود، از پله‌ها به سمت عرشه رفت.— ناخدا کارا! می‌دونید اینجا کجاست؟+ سلام، بانوی جوان.— لطفاً مانیا صدام کنید...کارا توجهی به حرف مانیا نکرد.+ داریم به GPS شما زیادی نزدیک می‌شیم... فکر می‌کنم خیلی، خیلی زود برسیم.دیوید و الکس که تازه به عرشه آمده بودند، از شدت تعجب به هم خیره شدند.الکس سکوت را شکست.— یعنی... پدرم رو خواهیم دید؟+ بله. ولی شب نمی‌تونیم حرکت کنیم، چون مَده و آب دریا بالا میاد. پس همین‌جا ساکن می‌ایستیم. بهتره امروز رو به خودتون برسید.دیوید دستش را روی شکمش گذاشت.+ اگه منظورتون غذاست، که من دارم تلف می‌شم!مانیا با تمسخر به دیوید نگاه کرد.— هر کس این‌همه بخوابه، گرسنه می‌شه.هر چهار نفر شروع به خندیدن کردند.برای شام، کنسرو لوبیا خوردند و به آسمانی که خیلی از ریکیاویک تاریک‌تر بود، خیره شدند. ستاره‌ها آنجا را جادویی کرده بودند.پس از دقایقی، حتی دلفین‌ها هم شروع به پریدن و شادی کردند؛ انگار آنها هم می‌دانستند که امروز، برای هر سه نفرشان... یا هر چهار نفرشان، بهترین روز است.Hadis AbarghaniHadis AbarghaniThu, 24 Sep 2026 21:31:24 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-شانزدهم-bi2atifwnv6nدوازده ماه و پانزدهمین روز در جزیرهٔ ناشناختهامروز همه‌چیز عادی بود.بادبان و سکان تقریباً آماده بودند و فقط در ساخت لنگر کمی به مشکل خورده بودیم؛ لنگر به اندازهٔ کافی سنگین نبود.اِمی و مایکل برای تهیهٔ سنگ و چیزهای سنگین‌تر رفته بودند. وقتی برگشتند، چیزی در دست اِمی بود که معلوم نبود چیست.اِمی نزدیک‌تر آمد و مایکل شروع به توضیح دادن کرد.ـ یه جی‌پی‌اس... یعنی ما رو پیدا کردن؟!نگاهی به جی‌پی‌اس و گوی پلاستیکی شفافی که دور آن قرار داشت انداختم. گوی را باز کردم و جی‌پی‌اس را برداشتم.پشت جی‌پی‌اس نوشته شده بود:«تقدیم به الکس»+ این مال الکسه... اون پسرمه. این رو هم خودم برای تولدش خریده بودم.مرد بزرگ تا خود آرنج سوزن را در دستش فرو برده بود؛ شاید از تعجب بود، شاید هم از خوشحالی.+ اون میاد دنبالمون.آماندا با عصبانیت به من نگاه کرد.ـ ما برای این کشتی خیلی زحمت کشیدیم و ده روز دیگه حرکت می‌کنیم.+ اما الکس چی می‌شه؟آماندا با تمام خودخواهی به سمت کلبه رفت و بلند به ویکتور گفت:ـ می‌تونی بمونی، به من ربطی نداره...اوه، الکس، پسرم...امیدوارم زودتر برسی.حتی اگر تا ده روز دیگه برسی، من با آنها نخواهم رفت...Hadis AbarghaniHadis AbarghaniWed, 23 Sep 2026 21:57:53 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-پانزدهم-fxvjiw9k04aeمانیا لباس‌های گرمش را پوشید ،سشوار کشیدن و به روی عرشه رفت.پسرها برای صبحانه نیمرو پخته بودند. بعد از صبحانه، بچه‌ها دربارهٔ روسالکا حرف زدند و هر چیزی را که مانیا نمی‌دانست، الکس و دیوید برایش توضیح می‌دادند.ـ یعنی اون دارو منو نجات داد؟+ بله. البته اگه دیوید نبود، من اون دارو رو بهت نمی‌دادم...ـ مرسی، دیوید.ـ قابلی نداشت. اوه، اینجا سرده. من میرم توی کابین.دیوید رفت و الکس و مانیا تنها شدند.+ مانیا... می‌دونستی دیوید با داییش زندگی می‌کنه؟ـ خب، معلومه.+ می‌دونی چرا؟ـ نه...+ پدر و مادرش طلاق گرفتن...ـ اوه... واقعاً متأسفم.برای لحظاتی سکوت برقرار شد.چند دقیقه بعد، دیوید با سرعت روی عرشه آمد. گوشی الکس در دستش بود.ـ ببخشید، اتفاقی پیام رو دیدم. امانته.الکس گوشی را گرفت و پیام را خواند:«ای پسرهٔ خیره‌سر! تو مدرسه که نیستی، با مانیا و دیوید فرار کردید؟»مانیا به الکس نگاه کرد.+ امیدوارم مامانت دربارهٔ ما فکرهای بد نکنه... و مامانم همین‌طور.سپس به دیوید نگاه ترحم‌آمیزی کرد.+ و داییت...دیوید خندهٔ تمسخرآمیزی کرد.ـ فکر نکنم...الکس گوشی را روی حالت پرواز گذاشت و هر سه به کابین زیر عرشه رفتند، چون عرشه خیلی سرد شده بود.مانیا شروع به خواندن خانه‌ای در دریای نیلگون کرد و الکس هم شرلوک هولمز را برداشت؛ اما دیوید حوصلهٔ هیچ کاری را نداشت و کم‌کم به خواب فرو رفت...Hadis AbarghaniHadis AbarghaniMon, 21 Sep 2026 22:04:37 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳بخش-پانزدهم-nhek7i5lwbcgماه دوازدهم در جزیره ناشناختهیک سال گذشت...از چیزی که فکر می‌کردم سخت‌تر بود، اما من قوی بودم، هستم و خواهم بود.کشتی آماده است...اما نه کاملاً.سکان،بادبان،و چند ریزه‌کاری دیگر مانده.الیویا، آماندا و مرد بزرگ در حال دوخت بادبان هستند.من، جاستین و ویلیام هم در حال ساخت یک سکان محکم هستیم.مایکل و امی هم در حال ساخت یک لنگر از سنگ‌های طلاییِ جایی که پیدا کرده بودند، هستند...در ماه سیزدهم حرکت خواهیم کرد.امیدوارم الکس منتظر من مانده باشد و همین‌طور امیلی...محکم می‌ایستم تا این فاصله‌ای که دریای نفرت‌انگیز میان ما انداخته، پایان یابد...و شاید ما مثل ماه و خورشید نباشیم، شاید...Hadis AbarghaniHadis AbarghaniSun, 20 Sep 2026 22:39:43 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳بخش-دوازدهم-fzghn4nxijulتوقف GPSمانیا با صدای کارا که داشت نق می‌زد، از خواب بیدار شد و به سمت او رفت.- جی‌پی‌اس شماها خرابه!+ مشکلی پیش اومده؟- بله، جی‌پی‌اس درست کار نمی‌کنه.+ اوه، این که عالیه!مانیا با اشتیاق به سمت کابینی که بچه‌ها در آن خواب بودند رفت و فریاد زد:- بچه‌ها! جی‌پی‌اس رسید!الکس در یک حرکت از تخت پایین پرید.- بله؟!دیوید هم انگار در خواب حرف می‌زد:- لنکرها رو... بکشید...الکس نگاهی به دیوید انداخت.+ هوی، پسر! لنکر رو بذار بالا؛ خشکی پیدا کردیم.دیوید از خواب بیدار شد و نشست.+ هه، ترفند خوبیه واسه بیدار کردن.مانیا نگاه سرزنش‌آمیزی به او انداخت.- واقعیه.دیوید هم می‌خواست خودش را از تخت بیرون بیندازد، اما با توجه به اینکه در طبقهٔ آخر بود، مجبور شد از پله‌ها استفاده کند.بچه‌ها گوشی را از کارا گرفتند و به جی‌پی‌اس نگاه کردند.کارا با کنجکاوی به صفحه خیره شد.- اما آخه اونجا روی آبه.دیوید جواب داد:+ پیرمرد باهوش! چرا باید یه جزیرهٔ ناشناخته روی نقشه باشه؟هر سه شروع به خندیدن کردند و کارا فقط با چهره‌ای عبوس به آن‌ها نگاه می‌کرد.- اما اونجا...مانیا پیش‌دستی کرد.+ اونجا چی؟کارا لحظه‌ای مکث کرد.- هیچی، بانوی جوان.الکس به مانیا نگاه کرد و بینی‌اش را جمع کرد.+ مانیا، پشت کابین یه حمومه. وقتی تو بیهوش بودی، من و دیوید یه سری بهش زدیم!- من که کثیف نیستم.+ آره، ولی بوی جلبک دریایی می‌دی.مانیا با بی‌حوصلگی گفت:- باشه، پس تا من برمی‌گردم، شما دوتا یه صبحونه حاضر کنید که گرسنمه.+ خیلی خوب. توی کابین حولهٔ تمیز هست.- ممنونم.مانیا تشکر کرد و به سمت حمام حرکت کرد و الکس و دیوید مشغول آماده کردن صبحانه شدند.Hadis AbarghaniHadis AbarghaniSat, 19 Sep 2026 19:49:28 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳بخش-سیزدهم-jsesmutezrleماه یازدهم در جزیره ناشناختهاسکله‌ی کشتی تمام شده، اما هنوز کار زیادی باقی مانده است. توی این دو ماه آن‌قدر کار کرده‌ایم که دیگر واقعاً نمی‌کشیم. تصمیم گرفتیم امروز و فردا را جشن بگیریم و فقط استراحت کنیم و غذا بخوریم...این جزیره خیلی تاریک‌تر از ریکیاویک است و همین باعث می‌شود بیشتر احساس غریبی کنم...ستاره‌ها چند برابر بیشتر از چیزی هستند که در ریکیاویک می‌دیدیم و انعکاسشان روی موج‌های دریا خودنمایی می‌کند.حالا همه‌ی ما دور میزی که ساخته‌ایم نشسته‌ایم و میگو و خاویار، همراه با روغن نارگیلی که خودم درست کرده‌ام، می‌خوریم.آماندا حتی بیشتر از ما کار می‌کند؛ به امید اینکه پدرش را پیدا کند.مرد بزرگ هم بعضی وقت‌ها تمرین می‌کند تا بتواند کلماتی را به زبان بیاورد، اما تا حالا نتیجه‌ی تلاش‌هایش بی‌فایده بوده.به هر حال، خوب پیش می‌رویم...امیدوارم امیلی و الکس برای من مراسم ختم نگرفته باشند و هنوز امیدی برای بازگشت من داشته باشند...Hadis AbarghaniHadis AbarghaniFri, 18 Sep 2026 17:22:05 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-دوازدهم-bvdspiohszqiفصل دوازدهم:داروی روسالکاالکس بازوانش را دور مانیا حلقه کرد تا داخل آب فرو نرود.کشتی حرکت کرد و به بهترین شکل از روی قلعه گذشت و هیچ آسیبی به آن نرسید.البته بیشترین خسارت به کارا، بچه‌ها و البته مانیا وارد شده بود.بعد از این اتفاق، پیرترین روسالکا درون آب فرو رفت، اما بقیهٔ آن‌ها به خاطر مانیا اشک می‌ریختند و نگران او بودند.کمی که گذشت، روسالکای پیر با یک شیشه برگشت و آن را به دیوید داد. در همان لحظه، کارا هم کشتی را به آن‌ها رساند و نردبان چوبی را به درون آب فرستاد تا بالا بروند.- بیاین بالا، بچه‌ها!دیوید ضخیم‌ترین پتو را روی تخت داخل کابین انداخت. الکس مانیا را روی پتو گذاشت و بعد پتو را دور او پیچیدند.الکس به شیشه‌ای که روسالکا داده بود خیره شد. روی آن نوشته شده بود:Drugاین کلمه را در مدرسه یاد گرفته بودند.- این یه دارو هست، مگه نه، الکس؟+ خوب، نمی‌دونم...- به نظرم باید یکم به مانیا بدیم.+ اما اگه خطرناک باشه چی؟!- بی‌خیال، چیزی نمی‌شه.دیوید شیشه را گرفت و چند قطره داخل دهان نیمه‌باز مانیا ریخت.- من می‌رم بیرون. هر وقت مانیا بیدار شد، صدام کن.+ خیلی خوب.الکس بالای سر مانیا نشست و به موهای خیس او خیره شد.وقتی مانیا چشمانش را باز کرد، خودش را داخل کابین کشتی دید.صدای آب باعث شد الکس، که از شدت صبر و خستگی خوابش برده بود، بیدار شود.- اوه، مانیا! تو حالت خوبه؟+ زیاد نه... اینجا خیلی سرده.- می‌دونم. تو بیهوش شده بودی.+ نگران نباشید، الان حالم...مانیا کمی سرفه کرد و ادامه داد:+ بهتره...در همان لحظه، دیوید با یک سینی پر از غذای کنسروی برگشت.- سلام، حالت بهتره؟ کارا گفت غذا رو پشت سکان می‌خوره...+ سلام. آره، بهترم و به‌شدت گرسنه‌ام!هر سه شروع به خوردن غذا کردند.شب شده بود و آسمان پر از ستاره بود. البته که آنجا ایسلند بود و هیچ‌وقت آسمان رنگ کاملاً سیاه را به خود نمی‌دید، اما آن شب تیره‌تر از همیشه بود.یعنی حالا والدین آن‌ها متوجه غیبتشان شده بودند؟الکس سکوت را شکست.- من به مامان پیام دادم و گفتم ما تو مدرسه می‌مونیم تا به بقیه کمک کنیم. خوشبختانه از چیزی باخبر نبود و گفت به دایی دیوید و مامان تو خبر می‌ده، مانیا.+ خوبه. هرچی دیرتر متوجه بشن، بهتره.در کابین فقط یک تخت وجود داشت، اما معماری عجیبی داشت و سه طبقه بود. مانیا در طبقهٔ پایین، الکس در طبقهٔ وسط و دیوید در بالاترین قسمت آن خوابیده بودند.بعد از روسالکاها، غذا و بعد خواب، بهترین گزینه بود.مانیا قبل از خواب لباس‌های خیسش را عوض کرد و مثل یک بچهٔ کوچک به خواب رفت.Hadis AbarghaniHadis AbarghaniThu, 17 Sep 2026 23:38:49 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-یازدهم-puaot2mba4u7ماه نهم در جزیره ناشناختهاسکلت کشتی تقریبا حاضره ،داریم خیلی سریع و با نظم پیش میریم اسکله با آهن های کشتی تجاری که پیدا کردیم و بهترین چوب ها جزیره و البته نارگیل هست.خوب فکر می کنم هر ماه نتونم چیزی بنویسم چون واقعا سرمون شلوغه و سخت در حال تلاش هستیم‌دست های ویلیام کاملا تاول زده ،اما باز هم تلاش می‌کنه تا بهترینش رو بزاره.همه ما خسته شدیم اما به این امید که این یکی بهترین راه نجات خودمون هست تلاش میکنم و امیدواریم شکست نخوریم چون واقعا ضربه روحی بدی می خوردم....اما خوب بهتره به چیز های خوب فکر کنیم....وقتی بیشتر پیشرفت کردیم دوباره خواهم نوشت...Hadis AbarghaniHadis AbarghaniTue, 15 Sep 2026 16:28:16 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-دهم-lnrkhs1npkskفصل دهم:نجات قلعه الکس و دیوید به هم خیره شده بودند.- از این بدتر نمی‌شه...یکی از روسالکاها رو به پسرها کرد و با اشاره و کلمات بریده به آن‌ها فهماند که اگر بیشتر از این به قلعهٔ آن‌ها آسیب برسد، آن‌ها نیز به کشتی آسیب خواهند رساند.الکس و دیوید بالا رفتند و دوباره روی کشتی برگشتند.دیوید سکوت را شکست.- از این بدتر نمی‌شه... یه قلعه، اونم زیر آب!مانیا که حالا از کابین بیرون آمده بود، به آن‌ها نگاه می‌کرد.+ چی؟!الکس شروع به توضیح برای مانیا و کارا کرد.- ببینید، اگه ما آسیب بیشتری به اونا برسونیم، احتمالاً کشتی ما رو غرق می‌کنن. با اینکه خیلی زیباست، اما زیبایی‌ای داره که یه جور وحشت خاص توش هست...+ خب دقیقاً چرا به قلعه گیر کردیم؟- چون نوک قلعه خیلی بلنده و کشتی زیادی توی آب فرو رفته... صبر کن! می‌تونیم کشتی رو سبک کنیم.دیوید با نگاه مشتاقی به الکس نگاه کرد.- خرت‌وپرت‌های الکی زیادی اینجاست.هر سهٔ بچه شروع به ریختن وسایل داخل آب کردند و کارا با حیرت به آن‌ها نگاه می‌کرد.وسایل اضافه، مانند صندوق‌های قدیمی، بشکه‌ها، طناب‌ها و چند جعبهٔ ابزار، یکی پس از دیگری داخل آب افتادند.الکس نگاهی به کشتی انداخت.- هنوز تکون نخورده.دیوید لحظه‌ای ساکت ماند.- پس هنوز سنگینه...کارا به لنگر کشتی نگاه کرد.الکس سریع آن را هم به داخل آب انداخت.کشتی کمی تکان خورد.یکی از روسالکاها سرش را از آب بیرون آورد.+ It isn't enough. You should come into the ocean.پسرها و کارا به مانیا خیره شدند.- بهتره یکم انگلیسی یاد بگیری... داره می‌گه این کافی نیست. باید شما هم بیاید توی آب.الکس به دیوید نگاه کرد.+ خب، مانیا که مریضه و کارا هم سکان رو در دست داره. باید دوباره ما بریم توی آب.پسرها دل به دریا زدند و دوباره وارد آب شدند.اما هنوز انگار چیزی اضافه در کشتی وجود داشت؛ فقط چند سانتی‌متر...دیوید به الکس نگاه کرد.الکس شانه بالا انداخت.دیگر چیز اضافی‌ای وجود نداشت.چند ثانیه بعد، مانیا از دور در میان آب نمایان شد.الکس فریاد می‌زد:- نه، مانیا! برو توی کشتی! حالت خوب نیست!مانیا به‌طور ناشیانه‌ای غواصی می‌کرد؛ البته از حادثهٔ موزهٔ دریا چیزهایی یاد گرفته بود...اما به حرف الکس هیچ توجهی نکرد.کشتی شروع به حرکت کرد، اما...همه‌چیز دور سر مانیا می‌چرخید.قلعه، روسالکاها، تمام صداهای زیر آب...و بعد، مانیا از حال رفت.انگار که همه‌چیز به پایان رسیده بود.Hadis AbarghaniHadis AbarghaniMon, 14 Sep 2026 13:35:32 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-نهم-jvtemvpnvdrkفصل نهم:اواسط ماه هفتم در جزیره ناشناختهدیروز اتفاق عجیبی افتاد.آماندا شروع به جر و بحث با بقیه کرد و می‌گفت تقصیر ماست که وسایل سنگین برداشتیم و قایق غرق شد.اما این مسئله واقعاً تعجب‌آور بود، چون آماندا اصلاً نمی‌خواست برگردد...به هر حال، جر و بحث خیلی بالا گرفت و من وارد بحث شدم.- آماندا، کافیه دیگه. اگه بخوایم مقصر اصلی رو پیدا کنیم، یا هممون مقصریم یا هیچ‌کس. دریا هم بخشی از ماجرا بود. اما الان دیگه برای پیدا کردن مقصر خیلی دیره.+ پس الان باید دقیقاً چیکار کنیم؟ بشینیم و دست روی دست بذاریم؟- من همچین حرفی نزدم. من همه‌چیز رو برای یک فرار دوباره بررسی کردم.+ نه، دیگه ممکن نیست. من با شما نمیام.- هر طور مایل هستی. اما به هر حال، من همه‌چیز رو بررسی کردم. امیدوارم ویلیام حاضر باشه توی ساختن یک کشتی خیلی عالی بهم کمک کنه.ویلیام چشمانش را از تعجب گرد کرد.+ ما حتی قادر نیستیم یک قایق خوب بسازیم!- هستیم. ولی ما اون رو فقط در چند ماه آماده کردیم. برای ساخت یک کشتی، باید زمان خیلی بیشتری صرف کنیم؛ مثلاً شش ماه یا شاید بیشتر.+ ویکتور، این غیرممکنه... اما خب، من بهت کمک می‌کنم.- عالیه، ویلیام. هر کس دیگه‌ای هم که حاضره به من کمک کنه، اعلام حضور کنه.مایکل با اشتیاق جلو آمد و رو به اِمی کرد.- مجبور نیستی کمک کنی!+ اما من میام.اِمی هم جلو آمد.بعد از او، مرد بزرگ و جاستین هم به جمعشان پیوستند.آماندا هنوز مقاومت می‌کرد، اما کمی بعد زیر لب زمزمه کرد:- به خاطر... پدرم. شاید... بذاره دوباره برگردم پیشش.همه قبول کردند و این‌گونه، شروعی دوباره شکل گرفت؛ شروعی قوی‌تر از قبل.Hadis AbarghaniHadis AbarghaniSun, 13 Sep 2026 22:20:12 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-هشتم-t5i1aoawyzovفصل هشتم:جهانی دیگرکارا...- اونا چی... آن؟- پری؟کارا قدمی به جلو برداشت.- خونسردی خودتون رو حفظ کنید. اونا روسالکاها هستن، اما خیلی کم میان بیرون؛ مگه اینکه کسی بهشون آسیب زده باشه...مانیا که این حرف را شنید، با تمام ضعف و توانش به سمت کابینی که از آن می‌توانستند دریای بی‌کران را ببینند، دوید.حتی از آنجا هم می‌توانست زیبایی روسالکاها را ببیند. اینجا عالی بود؛ جایی که انگار از جهانی دیگر آمده بود. همه‌جا برق می‌زد؛ ماهی‌ها شنا می‌کردند و عروس‌های دریایی به این طرف و آن طرف می‌رفتند.کمی بعد، دوباره صدایی از زیر کشتی بلند شد؛ انگار چیزی تیز را به زیر کشتی می‌کشیدند.- بچه‌ها!الکس به سرعت به طرف کابین رفت.+ چی؟... این صدا؟ صدای چیه؟- من نمی‌دونم...کمی بعد، کشتی کاملاً متوقف شد؛ انگار چیزی مانع حرکتشان می‌شد.دیوید، مانیا و الکس را صدا زد.- فکر کنم دوباره باید غواصی کنیم.الکس با اکراه نگاهی به مانیا انداخت.+ این بار بدون مانیا؟!دیوید هم به صورت رنگ‌پریدهٔ مانیا خیره شد و با لحنی که بیشتر شبیه نصیحت کردن یک بچه بود، گفت:- آره، فکر کنم باید یک نفر از پنجره مراقبمون باشه تا اگه اتفاقی افتاد، بتونه نجاتمون بده. این‌طوری هم خیالمون راحت‌تره.مانیا با کمی ناراحتی در صدایش قبول کرد.- حق دارید... فکر نکنم بتونم کمکی بکنم.دیوید سرش را کمی خم کرد تا صورت مانیا را بهتر ببیند.+ ناراحت نشو، تو واقعاً به یه استراحت احتیاج داری.مانیا لبخند کمرنگی زد.- ممنونم که به فکر من هستید.همین‌طور که هر سهٔ آن‌ها حرف می‌زدند، یکی از روسالکاها چیزی نامفهوم را به زبان انگلیسی می‌گفت.- برید کنار. شاید به خاطر غواصی یکم مریض باشم، ولی می‌تونم ترجمه کنم.صدای روسالکا واقعاً دلنشین بود، اما تلفظ کلمات انگلیسی‌اش افتضاح بود.روسالکا حالا فریاد می‌زد:+ Stop! Stop! Don't move!مانیا گلویش را صاف کرد.- داره میگه توقف کنید و حرکت نکنید.الکس به وسایل غواصی که دیوید در حال حملشان بود، نگاه کرد.+ عجله کن! من سریع‌تر می‌رم!پسرها هر دو لباس غواصی‌شان را پوشیدند.کارا هنوز به طرز عجیبی خونسرد بود.- مراقب باشید. اونا زیادی جذاب هستن.مانیا با حالتی بی‌احساس به کارا نگاه کرد و بعد رو به الکس و دیوید کرد.- مراقب خودتون باشید...زیر دریا حتی جذاب‌تر از چیزی بود که مانیا از پشت پنجره تماشا می‌کرد؛ نورانی و درخشان. انگار می‌توانستی حس کنی که اینجا نه از ایسلند بود و نه از هیچ کشور دیگری؛ شاید از سیاره‌ای دیگر آمده بود، یا حتی از دل خورشید که این‌قدر می‌درخشید.روسالکاها پولک‌هایی به رنگ سبز زمردی داشتند که در آن دنیای زیر آب می‌درخشید. چهره‌هایشان زیبا و پوستشان سفید و صاف بود. موهای بلند و قهوه‌ای‌شان در آب شناور بود و نورهای اطراف روی آن‌ها می‌رقصید.روسالکاها پسرها را به سمت قلعه‌ای هدایت می‌کردند که از دور، مثل شهری افسانه‌ای در اعماق دریا می‌درخشید.قلعه رنگ خاصی داشت؛ حتی خاص‌تر از پولک‌های درخشانشان.اما ناگهان چیزی توجه الکس و دیوید را به خود جلب کرد.کشتی درست روی نوک قلعه قرار گرفته بود و وزن سنگینش به سازهٔ درخشان آن آسیب می‌زد. بخش‌هایی از قلعه ترک خورده بود و تکه‌هایی از آن آرام‌آرام در آب فرو می‌ریخت.Hadis AbarghaniHadis AbarghaniSat, 12 Sep 2026 11:33:14 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-هشتم-viripdppvvffفصل هشتم:ماه هفتم در جزیره ناشناختهویکتورآره، مادرم این رو برای من انتخاب کرد، اما چرا؟ من که پیروز نیستم...من شکست خوردم؛ بدجوری هم شکست خوردم.در جزیره‌ای که فقط از دودکش کلبه دود بلند می‌شود و دیگر چیزی نیست؛ نه صدای موجودی و نه احساسی در هوا. همه‌چیز بوی بی‌حسی و افسردگی می‌دهد؛ حتی چوب‌های کلبه و انسان‌های کلبه.الکس، کجایی که یادت بخیر... دلم یک‌جوری برات تنگ شده که انگار من ماه و تو و مادرت، امیلی، خورشید هستید؛ دو چیزی که هیچ‌وقت به هم نخواهند رسید.اما من تمام تلاشم رو می‌کنم. امروز هم پیامی برایت فرستادم. نمی‌دونم این یکی به دستت می‌رسه یا نه، اما هنوز امید دارم.امروز دوباره کنار ساحل ایستادم و باد رو بررسی کردم. جهتش عوض شده بود و موج‌ها هم از دیروز شدیدتر بودن. اگر بخوام با کشتی از اینجا فرار کنم، باید حواسم به همه‌چیز باشه؛ باد، آب‌وهوا، موج‌ها و البته چوب‌های محکم برای ساخت کشتی.هیچ‌کس دربارهٔ کشتی حرف نمی‌زنه، اما من دارم همه‌چیز رو بررسی می‌کنم. حتی چوب‌هایی که ممکنه برای بدنه مناسب باشن. شاید این تنها راه برگشتن باشه.امروز برای اولین بار حس کردم شاید وقت زیادی ندارم.اما هنوز تسلیم نشدم.این بار اسمم رو به رخ همه خواهم کشید؛ با یک برگشت قوی‌تر.حداقل... شاید.اما اگر یک نفر این دفترچه رو پیدا کرد، بدونه که من هنوز تسلیم نشده‌ام.Hadis AbarghaniHadis AbarghaniWed, 09 Sep 2026 22:08:07 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-ششم-hpxlu1eomv7iفصل ششم: جیغی در زیر کشتیالکس و دیوید با هم روی عرشه رفتند. ناخدا در حال دم کردن قهوه برای خودش بود و به دلیل خوب بودن هوا، سکان را رها کرده بود.الکس و دیوید تصمیم گرفتند کمی روی عرشه بنشینند و بعد به کابین زیر عرشه بروند. ناخدا هم که آن‌ها را دید، به جای یک قهوه، سه فنجان قهوه روی اجاق گذاشت.- دیوید؟- بله؟- می‌تونم یه سؤال بپرسم؟- البته.- می‌دونی... می‌ترسم، یعنی خجالت می‌کشم بپرسم.- چی شده؟- خب، وقتی با داییت حرف می‌زدم، داییت گفت دیوید امانته...دیوید اجازه نداد الکس حرفش را تمام کند و خنده‌ای سر داد.- هعی پسر... من فقط دست خدا امانتم! اینم از مامان و بابام، اینم از دایی...- چی شده؟- خب راستش... مامان و بابام طلاق گرفتن و من...ناگهان کشتی به طور شدیدی شروع به حرکت کرد.ناخدا خودش را نباخت و سریع پشت سکان رفت.- هعی، نترسید! فقط برید پیش اون دختر جوان، چون فکر کنم تا الان ترسیده باشه!- اوه، دیوید... مانیا!مانیا چشمانش را باز کرد و متوجه شد تنها مانده است.چند لحظه بعد، صدایی به گوشش رسید؛ انگار چیزی از زیر کشتی عبور می‌کرد و چیزی را روی بدنهٔ کشتی می‌کشید.مانیا به پایین نگاه کرد.هر لحظه صدا بیشتر می‌شد.کمی بعد، صدای جیغی بلند شد.وحشت تمام وجود مانیا را فرا گرفت.- نکنه دوباره...مانیا بلند شد تا از کابین بیرون برود، اما ناگهان متوجه شد هیچ حسی در پاهایش ندارد. پاهایش کاملاً بی‌حس شده بودند.الکس با سرعت خودش را به کابین رساند.- حالت خوبه؟به مانیا خیره شد.- رنگت مثل دیوار سفید شده...مانیا فقط نگاهش کرد.دوباره از زیر کشتی صدای جیغ بلندی بلند شد.- صبر کن... این صدای چیه؟مانیا از شدت خستگی و وحشت غش کرد و بیهوش شد.الکس سریع او را گرفت تا روی زمین نیفتد. سپس او را بلند کرد و با خودش به روی عرشه برد.ناخدا وقتی مانیا را دید، به دیوید نگاه معناداری کرد.- می‌تونستیم سفر رو عقب بندازیم! چرا به من نگفتید اون مریضه؟الکس فقط به مانیا نگاه کرد.- فکر نکنم الان وقت جر و بحث باشه. کجای این کشتی گرمه؟- کابین کنار سکان.الکس با سرعت به آنجا رسید و مانیا را روی تختی که آنجا بود گذاشت.ناگهان صدای جیغ بلندی از بیرون کابین به گوش رسید.الکس بیرون آمد و متوجه شد دور تا دور کشتی را موجوداتی شبیه انسان فرا گرفته‌اند.کمی که به آن‌ها خیره شدند، متوجه شدند که آن‌ها پری‌های دریایی هستند؛ موجوداتی که جز در افسانه‌ها جایی پیدا نمی‌شوند.الکس ناگهان دستی را روی شانه‌اش احساس کرد.- اینا... چ...چی هستن؟صدای ضعیف مانیا بود.الکس محکم او را گرفت.- تو نباید بلند می‌شدی!- اونا پ... پری... دریایی...- منم نمی‌دونم موضوع چیه، اما تو باید بری توی کابین. اینجا سرده و دست‌های تو حتی سردتر از اینجاست.دیوید نگاهی به آن دو کرد.- فکر کنم می‌خوان به ما حمله کنن.و به پری‌هایی که حالت تدافعی به خود گرفته بودند، اشاره کرد.Hadis AbarghaniHadis AbarghaniTue, 08 Sep 2026 22:00:25 +0330https://virgool.ir/@m_35025172/جیغ-دریا۳-بخش-پنجم-ygusrobkzafiفصل پنجم: ماه ششم در جزیره ناشناختهدیگر انگیزه‌ای برای نوشتن ندارم؛ آخر دلیلی برای شکست وجود نداشت!طوفان لعنتی...از آب بدم می‌آید؛ از این آب بی‌کرانی که بین من و پسرم و همسرم فاصله انداخته، و از آن آبی که از آسمان آمد تا ما را شکست دهد. لعنت بهش!حتی اگر مایه‌ی حیات باشد، من دیگر نمی‌توانم این همه دوری را تحمل کنم.همه‌ی ما مدتی است افسرده شده‌ایم. دیگر هیچ‌کس حرف نمی‌زند. فقط هر از گاهی مایکل و اِمی برای جمع‌آوری صدف به آن طرف جنگل می‌روند.ماهی‌ها دوباره به این قسمت برگشته‌اند و به همین خاطر جاستین دیگر با آن‌ها نمی‌رود.مایکل یاد گرفته با آن سنگ‌های طلایی چیزهایی بتراشد؛ البته با کمک صدف‌های اِمی. یکی از صدف‌های اِمی واقعاً شبیه چاقو عمل می‌کند و خیلی به درد می‌خورد.دیگر هیچ‌کس درباره‌ی ساخت کشتی یا هیچ چیز دیگری حرف نمی‌زند.مرد بزرگ هم حالش بهتر شده، اما نه خیلی.آماندا بعد از برگشت فقط یک بار به من تلنگر زد و گفت:«دیدی گفتم نمی‌شه؟»اما وقتی دید حال من هم چندان خوب نیست، دیگر بی‌خیال شد...ماهی یک بار از احوال اینجا می‌نویسم.ارادتمند،ناامیدترین فرد جزیره،ویکتورHadis AbarghaniHadis AbarghaniMon, 07 Sep 2026 22:50:21 +0330