https://virgool.ir/feed/@m_34964730fa2026-11-12 13:49:17https://files.virgool.ir/upload/users/3918981/avatar/XaV8bH.jpghttps://virgool.ir/@m_34964730https://virgool.ir/@m_34964730/قصه-های-پشت-حصار-tpq19vsltcqzشب ها وقتی شهر در تاریکی فرو می‌رود،تنها چیزی که دراتاقم دارم،کاغذو مداد برای نوشتن جرقه هایی از یک زندگی دیگر است. اسم من دیاناست. در یک روستای معمولی و یک محله‌ی ساده، زندگی می‌کنم اما درون خانواده‌ای غیرمعمولی .شاید بگی یعنی چی غیر معمولی؟ یعنی خانواده‌ای بدون پدر و مادر، توی جایی دور افتاده ، باکلی خواهر و برادر.اینجا توی این اتاق سرد و ساکت، تنهاپناه من اینه که داستان بسازم.داستان یه خانواده پرجمعیت و شاد با کلی اتفاق جالب که باهم پشت سر می ذاریم و اونها من رو همونطور که هستم دوست دارن.همیشه دلم می‌خواست کتاب بنویسم مثل سیندرلا ۲، دیو و دلبر ۲، زیبای خفته ۲با پایانی متفاوت ولی وقتی فکر می‌کردم، آبکی به نظر می‌رسیدن. شاید اگه دیو، بل رو می‌خورد، اگه دوتا کفش سیندرلا نابود می‌شد، یا اگه زیبای خفته هرگز بوسیده نمی‌شد تا از خواب پرنسسی بیدار بشه، داستان‌ها جالب‌تر می‌شدن.شاید بگی: "تو بهتر از نویسنده‌ها پایان می‌دونی؟" شاید هم حق با تو باشه. اما یه چیزی هست که همیشه ذهنم رو درگیر می‌کنه. مگه جادوی سیندرلا سر ساعت ۱۲ از بین نرفت؟ پس چرا کفش‌ها موندن؟ اون کفش‌ها یه جرقه بودن،چیزی که سیندرلا "اختراعش" کرد. شاید بگی "سیندرلا که مخترع نبود!" ولی صبر کن..جرقه‌ی اولاولین شوق نویسندگی من وقتی شروع شد که هشت سالم بود. داشتم کیک کشمشی میخوردم که یهو یه جرقه تو ذهنم زد. لابد شبیه همون لحظه‌ای که ادیسون، برق رو کشف کرد. ولی فرق من با ادیسون این بود که اون جرقه رو به نور تبدیل کرد، من اما همراه با کیک کشمشی قورتش دادم شاید تو هم همچین لحظه‌ای داشتی. اون لحظه‌ای که حس کردی یه ایده‌ی فوق‌العاده به ذهنت رسیده، ولی قبل از اینکه بهش پر و بال بدی، غیب میشه و به تاریکی میره و تو هیچ چاره ای جز منتظر موندن نداری تا جرقه دوباره جایی بزنه.مطمئنم تو هم یه روزهایی توی دوران کودکیت دلت می‌خواست یه نویسنده‌ی بزرگ بشی، با لباس‌های شیک، عینک دودی، مصاحبه‌های تلویزیونی، و کتاب‌هایی که توی نمایشگاه‌ها می‌درخشیدن داشتی. اما بعدکه بزرگ شدی، گفتی "بچگی بود، می‌پره."باشه، قبول. شاید بپره. ولی می‌خوام قبل از اینکه بپره، حتماً دست به قلم بشم و داستان جرقه ادم های مختلف از دید خودم بنویسم.تا شاید راهی برای رسیدن به جرقه خودم رو پیدا کنم جرقه ای که من رو از حصار دور کنه و به خانواده ای شاد برسونه نویسنده‌ی پایان‌های غمگیناگه نویسنده بشم، احتمالاً معروف‌ترین نویسنده‌ی داستان هایی با پایان‌های بد می‌شم. داستان‌هایی از درختی که عاشق ماه بود ولی به اون نرسید، و عشق باعث جدایی ابدیشون شد. کیک کشمشی‌ای که از جعبه بیرون پرید تا معشوقش رو نجات بده، اما در راه رسیدن خورده شد.ماهی‌ای که عاشق آزادی بود، اما گیر تور صیاد افتاد. صیادی که نجاتش داد، زخم‌هاش رو درمان کرد، اما در نهایت اون رو مثل بقیه ماهی های دیگر کشت .شاید بگی :چرا صیاد نگهش داشت؟ اون رو خوب کرد،و بعد کشت؟"حتی خود نویسنده هم همیشه همه‌چیز رو نمی‌دونه. اما شخصیت‌های داستان می‌دونن. شاید صیاد یه دختر مریض داشت که توی بیمارستان بود، به اون قول داده بود وقتی خوب شد، قشنگ‌ترین ماهی دریا رو بده. ولی دخترش هرگز خوب نشدومرد. صیاد دل‌شکسته شدو ماهی رو کشت.پایان بد، آغاز یه چیز بهتر؟همیشه فکر می‌کنم اتفاق‌های بد، مقدمه‌ی پایان‌های خوبن،سیندرلا اگر گیر نامادری نمی‌افتاد، هیچ‌وقت دنبال راه فرار به قصر نمی‌رفت. پدر ژپتو اگه تنها نبود، هیچ‌وقت پینوکیو رو نمی‌ساخت. شاید من و بچه هایی که اینجا گیر کردیم، پایان خوبی داشته باشیم.شاید برای رسیدن به پایان خوب ، باید توی تاریکی صبر کنم.هنوز امید هست حتی اگر یتیم خونه پایان بد باشه .یه جرقه توی دلم منتظره شعله ور بشه .پایان بد مثل یه هیولای سیاهه که می‌خواد ستاره‌های پایان خوب رو ببلعه. ولی همیشه یه "ستاره‌بان" هست که بااون بجنگه. دقیقاً مثل خود تو.برای رسیدن به پایان خوب، لازم نیست کار خاصی بکنی فقط باید از پا نیفتی. حتی یه اردک زشت هم اگه صبر کنه، یه روز تبدیل به قوی سفید می‌شه.جرقه، آتش، یا راهی برای نجات از تاریکی؟جرقه عجیبیه ،می‌تونه زندگی بده یابسوزونه.جرقه‌ای که می‌تواند یک فانوس دریایی را روشن کند و مسافران را به ساحل امن برساند، همان جرقه‌ای است که می‌تواند یک جنگل را به خاکستر تبدیل کند. گاهی جرقه‌ها در تاریکی امید می‌دهند، مثل شمعی در دست یک کودک گمشده. اما همان جرقه اگر بی‌هوا در باد رها شود، می‌تواند همه‌ی مسیر را بسوزاند.جرقه‌ی عشق می‌تواند مثل سیندرلا، او را به سمت قصر ببرد، اما همین عشق می‌تواند مثل درختی که عاشق ماه شد، او را خشک کند. پس جرقه‌ها فقط نقطه‌ی شروع‌اند، مسیر را انتخاب‌های ما می‌سازند. مهم نیست که جرقه‌ای که در دلت داری، از جنس روشنایی باشد یا آتش؛ مهم این است که چگونه از آن استفاده کنی. شاید سرنوشت تو فقط به این بستگی دارد که آن جرقه را در دست نگه داری یا در باد رهایش کنیزندگی یه کشتیه که روی اقیانوس سرگردونه. بعضیا روی عرشه‌ی آفتاب، بعضیا توی تاریکیِ زیر عرشه. ولی حتی توی تاریکی هم، اگه یه بلیت توی جیب داشته باشی، همیشه راهی برای رسیدن به نور هست. پایان‌های تلخ و امیدی که باقی می‌ماند. اما مادر مری همیشه میگه دیانا به پایان‌های تلخ عادت کرده . او آن‌قدر قصه‌هایی با پایان‌های بد نوشته که دیگر باور دارد هر داستانی باید چنین تمام شود. اما حتی در سیاه‌ترین شب‌ها، جرقه‌ای از نور باقی می‌ماند. شاید پایان‌ها تلخ باشند، اما این به این معنا نیست که امید در میان آن‌ها وجود ندارد.مثل برگ درختی که در پاییز می‌افتد، اما زمین را برای روییدن جوانه‌های بهاری غنی می‌کند. مثل فانوسی که خاموش می‌شود، اما رد گرمایش روی دست‌های سرد باقی می‌ماند. من پایان‌های تلخ را می‌نویسم، اما حتی نمی‌توانم نادیده بگیرم که گاهی، در میان آن تلخی، چیزی شبیه به امید پنهان است حتی اگر خیلی کوچک باشد.حتی توی یتیم خانه ای دور افتاده ،پشت پنجره هایی که من رو به جایی نمی‌برن و فقط قطر بارونی که راه زیادی طی میکنه تا به پنجره بخوره و نور بیرون منعکس کنه ،برگ درختی که در باد بازی میکنه و نورخورشید که از بین ابرهای تیره راه خودش رو پیدا میکنه تا اتاق تاریک روشن کنه، یا نور کمی که در شب های ناامیدی از لامپ سوخته حیاط بزرگ یتیم خونه دیده می شه و نشون میده که حتی کوچک ترین چیز ها هم جرقه ای در خودشون دارن .شاید تنها راه نجات من هم توی همین جرقه ها باشه ؛شاید تنها راهش نوشتن باشه تا جرقه‌ای از پشت این پنجره‌ها زده بشه وهدف اون پیدا کردن من باشه. در اینجا، هنوز امید هست. حتی وقتی فکر می‌کنم یتیم‌خانه ممکنه پایان بد زندگی‌ام باشه، هنوز در دل من جرقه‌ای هست که منتظره تا شعله‌ور بشه اینجا همه به دنبال جرقه هستن جرقه های از نوع متفاوت که باعث نجات یا تغییر بشهحتی جورج که همیشه کنار شومینه می‌نشیند و از روی عادت روی زمین خط می‌کشد، بی‌آنکه چیزی بگوید.یا لیساکه همیشه کنار پنجره می‌ایستد وبا انگشتانش روی ،شیشه طرح‌هایی می‌کشد.وپسر کوچکی که تازه به اینجا اومده و هر شب قبل از خواب به عروسک پارچه‌ای‌اش شب‌بخیر می‌گوید، حتی اگر کسی جوابش را ندهد.حتی مادر مری که شب ها نمی‌تونه بخوابه، در تاریکی زیر پتو گریه می‌کند، ولی هیچ‌کس چیزی نمی‌گوید. یا مکوئل باغبونی که همیشه سنگ‌های کوچک را جمع می‌کند، و در جیبش می‌گذارد انگار که می‌خواهدبا آن‌ها راه خانه‌ای نامرئی را بسازد.یا نگهبان پیری که همیشه شب‌ها قبل از خواب به سقف اتاقک نگهبانی نگاه می‌کند، انگار که منتظر جرقه‌ای در تاریکی است. پسرکی که تازه به اینجا آمده، برای کمک به مکوئل همیشه وقتی کارش تمام می‌شود، کنار دیوار می‌نشیند، کیفی کهنه را روی زانوهایش می‌گذارد و آرام زیپش را باز می‌کند. میان لباس‌های کهنه و تکه‌نان‌هایی که از ناهارش نگه داشته، هنوز چند کتاب درسی هست. با انگشت‌های سیاهش، گوشه‌های کاغذها را لمس می‌کند. انگار که دارد چیزی را که از دست داده، دوباره احساس می‌کند. گاهی کتاب را باز می‌کند، اما چیزی نمی‌خواند. فقط به کلمات نگاه می‌کند، انگار که منتظرند کسی آن‌ها را برایش بلند بخواند. انگار که منتظر جرقه ایه که رویاهاش رو از دل تاریکی بیرون بکشه.امروز با روز های دیگه فرق داشت، پسرک اتاق بقلی به فرزند خواندگی گرفته شد، اون جرقه رو پیدا کرد ومن هنوز با ناامیدی به آسمون سیاه بدون ستاره نگاه میکنم . ناگهان نوری از دل سیاهی عبور میکنه، شهاب سنگ، جرقه آسمون شاید من نباید بیرون دنبال جرقه بگردم. شاید باید توی خودم بگردم یا شاید اون جرقه خود منم، همونطور که شهاب سنگ از درون خودش به آسمون پرتاب می‌شه. این یک نشونه هست. هورا! یافتم! حتما باید این موضوع رو بابچه ها درمیون بزارم.بچه ها دور شومینه نشستند. با کمک مادر مری انها رو جمع کردم تا بتوانم این کشف بزرگم را باآنهادر میون بگذارم بعد از اون داستانم رو با روزی روزگاری دختری بود که فکر میکرد یتیم خونه پایان زندگی اونه اما بعد فهمید که شاید خودش باید پایان رو بنویسه...به اینجا داستان که رسیدم همه بچه ها حتی مادر مری خندیدن به جز بچه تازه وارد که به زمین زل زده بود و باز هم مثل همیشه ساکت و مرموز بود. فقط زمانی اسم جرقه روشنید نمیدونم خیال کردم که به من زل زد ودوباره به حالت عادی خودش برگشت امیدوارم حقیقت باشه و فقط خیال نباشه حداقل یکی مثل من دنبال جرقه باشه. من از امروز قول میدم دیانا جرقه یتیم خونه باشم و شمارو یه روشنایی ببرمشاید یک روز ،جرقه ی من،کسی رو از تاریکی بیرون بیاره ،همین طور که یک روز یه جرقه ،منو نجات دادداستان که تمام شد،سکوتی کوتاه اتاق راپر کرد .بعد ناگهان ،صدای دست زدن بچه ها بلند شد . حتی پسر بچه برای اولین بار لبخند زدو عروسک خرگوش بافتنی اش را در آغوش فشرد.داستان من تمام شد ،اما داستان های زیادی برای نوشتن باقی مانده.شاید نفر بعدی ،همونی باشه که امشب،برای اولین بار جرقه ای در نگاهش درخشید .moonmoonTue, 25 Mar 2025 22:46:02 +0330