https://virgool.ir/feed/@m_34956845fa2026-11-12 05:09:33https://files.virgool.ir/upload/users/4391179/avatar/SW8SUh.jpghttps://virgool.ir/@m_34956845https://virgool.ir/@m_34956845/آغاز-امید-در-دل-تاریکی-qof1tr65ubna#دنده_عقب_با_اتو_ابزارهر بار که سوئیچ ماشین را می‌چرخانم و صدای موتور مثل یک نالهٔ آرام از دلِ فلز بلند می‌شود، ناخودآگاه ذهنم می‌رود سمت شبی که هیچ‌وقت از یادم نمی‌رود؛ شبی که مادرم با عجله مرا سوار ماشین کرد تا به بیمارستان ببرد. شاید آن زمان نمی‌فهمیدم چرا این صحنه تا این اندازه در ذهنم مانده، اما امروز هر بار روشن شدن ماشین، مثل یک پلِ نادیدنی مرا به همان شب برمی‌گرداند؛ به همان لحظه‌ای که ترس، اضطراب، و محبت مادری در هم تنیده شده بود.هوا سرد بود، از آن سردهایی که انگار نفس آدم را می‌دزدند. من حال خوبی نداشتم؛ تب بالا، سرگیجه، و حسی مبهم از ضعف که حتی نمی‌توانستم درست حرف بزنم. مادرم، با دست‌هایی که همیشه برایم نماد آرامش بودند، پیشانی‌ام را لمس کرد و همان لحظه تصمیم گرفت که باید برویم. هیچ تأخیر، هیچ فکری، هیچ مکثی. انگار غریزهٔ مادرانه‌اش زودتر از هر دلیل دیگری به او گفته بود که وقت تلف کردن نیست.یادم هست که وقتی از در خانه بیرون رفتیم، هوا آن‌قدر تاریک بود که فقط صدای قدم‌های مادرم را می‌شنیدم. درِ ماشین را با عجله باز کرد، مرا روی صندلی نشاند و کمربند را برایم بست؛ دست‌هایش می‌لرزید، اما صداش محکم بود. خم شد و رو به من گفت: «نگران نباش… الان می‌رسیم.»اما ته لرزش صداش را من خوب می‌شنیدم.وقتی سوئیچ را چرخاند، همان لحظه‌ای که امروز هر بار یادم می‌افتد، موتور با چند تقلا روشن شد. صدای موتور در سکوتِ شب پیچید و من حس کردم انگار تمام دنیا از خواب بیدار شده. برای من، آن صدا تبدیل شد به نویدی که می‌گفت: «حرکت شروع شد… نجات شروع شد… تو تنها نیستی.»مادرم پشت فرمان نشست، دستش را محکم روی فرمان گذاشت و ماشین را از پارک بیرون آورد. خیابان‌ها خلوت بود؛ چراغ‌های زرد کم‌رنگ، مثل چشم‌های نیمه‌بازِ شهر، با بی‌حوصلگی روشن بودند. من سرم را به شیشه تکیه داده بودم و سایه‌ها را می‌دیدم که از کنارمان عبور می‌کنند. هر چند ثانیه یک‌بار مادرم نگاهم می‌کرد، انگار می‌خواست مطمئن شود هنوز بیدارم، هنوز کنار او هستم.حرف نمی‌زد، اما سکوتش از هزار جمله پرمعنی‌تر بود. آن شب فهمیدم که سکوت مادر گاهی پر از دعاست، پر از نگرانی، پر از عشق.از پشت شیشهٔ بخارگرفته، چراغ‌های خیابان کش می‌آمدند و من با آن‌که حالم بد بود، احساس عجیبی داشتم؛ انگار همه‌چیز آرام آرام محو می‌شد جز صدای موتور ماشین و صدای نفس‌های مادرم که به‌وضوح می‌شنیدم. هر بار ماشین روی دست‌انداز می‌افتاد، او ناخودآگاه پایش را از روی گاز برمی‌داشت، انگار می‌خواست حتی کوچک‌ترین ضربه هم به من نرسد.وقتی به بیمارستان رسیدیم، قبل از این‌که ماشین درست بایستد، مادرم پیاده شد و در را با عجله باز کرد. انگار تمام قوای دنیا را جمع کرده بود تا مرا بغل کند و به سمت اورژانس ببرد. به یاد ندارم داخل بیمارستان چه گذشت، فقط یادم مانده که مادرم تمام طول شب کنارم نشسته بود و هر چند دقیقه یک‌بار پیشانی‌ام را لمس می‌کرد.حالا سال‌ها از آن شب گذشته. من بزرگ شدم، قوی‌تر شدم، زندگی جلو رفت. اما هر بار ماشین را روشن می‌کنم، همان صدای موتور، همان لرزش اولیه، همان لحظهٔ تقلا برای جان گرفتن… تمام آن خاطره را دوباره بیدار می‌کند.برای من، روشن شدن ماشین فقط شروع یک مسیر نیست؛ یادآور شب تاریکی است که مادرم با شجاعت و عشق، روشنایی را برایم دوباره ساخت.و شاید هیچ‌چیزی در این دنیا، به‌اندازهٔ همان صدای سادهٔ موتور، مرا این‌طور سریع به گذشته و به آغوش مادر برنگرداند.مائده عابدمائده عابدSun, 23 Nov 2025 12:21:28 +0330