https://virgool.ir/feed/@m_34941370دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی همدانfa2026-11-12 03:44:04https://files.virgool.ir/upload/users/523045/avatar/ey1hHW.jpeghttps://virgool.ir/@m_34941370https://virgool.ir/@m_34941370/آن-صفحه-ی-سبز-کوچک-ung9iosgflzi#روایتگرباشنخستین باری که چشمانم به آن صفحه ی سبز، کوچک و کم نور افتاد به وضوح در خاطرم مانده است. در دل من و برادرم شوری بر پا بود تا هرچه زودتر به همراه پدرم به خرید اولین موبایل تاریخ خانواده ی خود برویم.آن صفحه ی کوچک به همراه دکمه هایش در روز های بعد، جولانگاه نگاه های پیروزمندانه ی من به دوستان دبستانی و فامیل زادگان خانواده بود. آن زمان بر سر بازی با مار داخل آن صفحه چه جدال ها که رخ نمی داد.من چه می دانستم سال ها بعد دکمه ها جای خود را به انگشتان دست می دهند، صفحه ی کوچک و سبز کودکی من بزرگ و نورانی می شود و مرا در یکی از بحران های تاریخ بشریت همراهی می کند.من چه می دانستم آن صفحه که روزی روزگاری تنها برای بازی به کار من می آمد بعد ها می شود تنها دریچه ی ارتباطی من با عزیز ترین کسانم در دورانی که لمس انسان ها منجر به مرگشان می شود.مگر زندگی چیزی جز خاطره ای از اشک های غلتان بر روی گونه، خنده هایی از ته دل و آغوش هایی گرم و صمیمی است؟آن صفحه اگر نبود، مگر می شد با دگران خندید و گریست؟ مگر می شد فراتر از دیوار های زندان خانه را دید، در حالی که بیرون از این زندان مرگ در کمین بود؟من چه می دانستم که آن صفحه می شود صفحه ای برای عشق ورزیدن، از غار تنهایی گریختن و فراموش نکردن اجزای صورت عزیزانم.چه بسا اگر این مستطیل نازک نورانی نبود، به این آسانی ها مردمان جهان سختی پوشیدن چهره ی خود را برای حفظ جانشان نمی پذیرفتند.چه بسا اگر این یار و یاور تاریخی وجود نمی داشت، مردمان این روزگار نیز همانند پیشینیان خود این مهمان ناخوانده ی نامرئی را به نیرو های ماوراء الطبیعه ربط می دادند و زمین پذیرای پیکر های بی جان بیشتری می شد.گرچه این صفحه ی نورانی گاهی فرصت تفکر را از انسان امروزی می رباید و عزیزان نزدیک را به دست فراموشی می سپارد، اما به وسع خود زندگی را در این زمانه ی بی لمس و بوسه معنا بخشیده است.دلارام چراتیدلارام چراتیThu, 31 Dec 2020 13:40:47 +0330