https://virgool.ir/feed/@m_34866121fa2026-11-11 07:11:45https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_34866121https://virgool.ir/@m_34866121/داستان-دنده-عقب-aspg2ygqgpcoهدیه‌ای از آسمانسال شصت‌وچهار بود. من و همسرم، به همراه عمه‌اش، راهی قم شدیم. پیکان سپیدمان در جاده آرام می‌لغزید و آفتاب تابستان از لابه‌لای پنجره بر صورتمان می‌تابید. هنوز نیمه‌ی راه را نرفته بودیم که کنار جاده پسرکی دیدیم، حدوداً نه ساله، با پیراهنی خاکی و چشمانی پر اشک. دستان کوچکش را بالا گرفته بود و به رفت‌و‌آمد ماشین‌ها نگاه می‌کرد.همسرم پایش را روی ترمز گذاشت. پسرک لرزان نزدیک آمد.– کجا میری پسرم؟با هق‌هق گفت: «ناپدریم منو از خونه بیرون کرده. گفت برو کار کن تا خرج خودتو دربیاری. مامانم هم از ترسش چیزی نگفت… فقط رفتم کنار جاده و گفتم یا حضرت معصومه، تو رو به امام رضای برادرت، یه راهی نشونم بده... همون موقع ماشین شما ایستاد!»عمه‌ی همسرم، که سال‌ها در آرزوی فرزند بود، بی‌اختیار اشک ریخت. گفت:«شاید دعای من در حرم امام رضا جواب داده شده... شاید این پسر هدیه‌ی اوست.»در قم، وقتی وارد صحن و سرای حضرت معصومه(س) شدیم، پسرک با چشمان پرنور گفت:«خانم جان، ممنونم که صدای منو شنیدی...»چند ماه بعد، در مشهد، عمه‌خانم و همسرم با دل و نیتی پاک، کارهای قانونی را انجام دادند و پسرک – که نامش «رضا» بود – فرزندشان شد. از آن روز خانه‌شان پر از زندگی شد؛ صدای خنده‌ی کودکانه‌ای که سال‌ها انتظارش را کشیده بودند.رضا بزرگ شد؛ با تربیت، با ایمان، و همیشه سپاس‌گزار. تا آن روز که خبر شهادت همسرم رسید...در مراسم تشییع، رضا – نوجوانی رشید و آرام – کنار پیکر پدر ایستاده بود. صدایش می‌لرزید، اما محکم گفت:«بابا... من پسر توام، حتی اگر از خون تو نباشم. تو رفتی برای وطن بجنگی، منم قول می‌دم راهت رو ادامه بدم.»سال‌ها بعد، کنار ضریح امام رضا(ع) او را دیدم؛ سرش را به ضریح چسبانده بود و نجوا می‌کرد:«آقاجان... من همون رضای کوچکم، همون که یه روز از خواهرت کمک خواست. حالا می‌دونم دل شکسته هیچ‌وقت بی‌پاسخ نمی‌مونه...»m_34866121m_34866121Wed, 29 Oct 2025 00:05:58 +0330