https://virgool.ir/feed/@m_34680158fa2026-11-12 04:31:23https://files.virgool.ir/upload/users/4190400/avatar/eldMsK.jpghttps://virgool.ir/@m_34680158https://virgool.ir/@m_34680158/همسفر-تا-آسمانها-g9iripms0sy0به نام خداهمسفر تا آسمانهاامیرعلی جان و حسام الدین عزیز مقدمه: اشک‌های بی‌صدا: ساعت‌هاست  کنار پنجره نشسته  و به آسمان خیره شده‌ام. آسمانی که روزی پر از خنده ،پراز رنگین کمان شادی ها و امید بود.... امروز اما چقدر سنگین و بی رحم است.زندگی، گاهی با نور و شادی آغاز می‌شود و گاه با غم و سکوت برای همیشه  و همیشه پایان خواهد گرفت..من، مادری هستم که چشم‌هایم دیگر روز را روشن نمی‌بیند، صدایم درغم تنیده شده و روحم زخمی است چون روشنایی‌ام را آسمان برده است. خوش به حال آسمان که دستان بلندش همیشه زیباترین گلها را به یغما می برد...  قلم دردستانم می لرزد و آرام نمی گیرد . که انگار قلم از من بی تاب تر است برای نوشتن این قصه ی پراز رمز و راز و باشکوه اما نیمه تمام و غم انگیز...این قصه ،قصه‌ی دو ستاره‌ی جوان است  که دست در دست هم، زمین را ترک کرده و آسمانی شدند..امیرعلی و حسام‌الدین، اکنون گرچه ماه رخ آنها دیگر درآسمان خانه ام نمی تابد ، اما نام و یاد و خاطره هاشان تا ابد در قلب و کاشانه ی ما زنده و جاویدخواهد ماند.. ((در قاب عکس ها ، در یادها، ودر هرنفسی که می کشم آنها وجود دارند و با ما سخن می گویند... ))این قصه را نه فقط…برای دل خود و بازماندگان که  برای تمامی مادرانی که روزی صدای پای فرزندشان را از پله‌ها شنیده و روزی دیگر،سکوت پله‌ها را تاب آوردند می نویسم.داستانی که روایت دو جوان ناکام است(( امیرعلی و حسام‌الدین)) که هر دو پر از شور زندگی و رؤیا بودند پراز آرزوهای ناتمام و پراز نشاط. آن‌ها با هم بزرگ شدند، با هم خندیدند و با هم آرزوها ساختند، اما سرنوشت آن‌ها را به مسیر دیگری برد و سرانجام در سکوت شبی سرد، غریبانه به آسمان پرکشیده و همه را با قلبی پر از درد و خاطراتی جاودانه تنها گذاشتند.انگار واژه ها یک به یک صف کشیده تا درد نهفته در قلبم را بیان کنند ..اما واژه ها حقیر و کوچکند و این حجم از زخم سینه ام را نمی توانند توصیف کنند..دو پسر جوان (( امیرعلی و حسام الدین )) سالهای سال یار و رفیق و همانند برادر بودند و درکنارآنها زندگی چقدر زیبا و دوست داشتنی بود. اما اکنون هیچ چیز و هیچکس نمی‌تواند جای خالی آن‌ها را برایم پر کند.هرکس که آن‌ها را می‌شناخت، می‌دانست که قلب‌هایشان از مهربانی و شور زندگی اکنده است و آرزوهایشان چقدر زیبا و دوست داشتنی به نظرمی رسید...و من مادری که اکنون تنها و اندوهگین اینجا نشسته ام، هر شب با حسرت به عکس‌هایشان نگاه  کرده  وزیر لب زمزمه می کنم:  خدایا ؟چرا؟ چرا آن‌ها باید بروند؟ و در این زمزمه‌ها و هجوم اندوه بیکران، اشک بر پهنای صورتم سرازیر شده و درسیاهی شب، گونه هایم را در خیال با دستان گرم امیرعلی پاک کرده و در  آغوشش آرام آرام می گریم....چشم‌های خیس  من، سال‌ها پر از امید و نگرانی بود. اما هیچ‌گاه فکر نمی‌کردم روزی برسد که با دست‌های خالی و قلبی پاره پاره، به مزارشان خیره شده و تنها صدای باد و برگ‌های خشک را بشنوم. این قصه ، خلاصه ای از شرح زندگی این دو جوان از لحظه ی تولد تا پرواز به آسمانهاست..... میلاد گلهای زندگی: در یکی از روزهای گرم مرداد ماه سال 1384 ، وقتی تقویم عدد یازده را نشان میداد، صدای گریه ی نوزادی در آسمان قلبم پیچید و خورشید وجود امیر علی طلوع کرد.. یادش بخیر چه روز قشنگی بود .. روزی که آسمان پراز نور شد و زمین نفس تازه ای کشید.. او را اولین بار با دستانی لرزان و قلبی که از شوق می تپید در آغوش گرفته  و بوسه ای بر صورت ماهش زده و نامش را با عشق صدا کردم...(( به دنیای ما خوش آمدی امیرعلی جانم...)) و آن روز خانه بوی بهار گرفت ، همه چیز رنگ تازه ای پیدا کرده بود حتی دیوارها، پرده های خانه ، صدای پرندگان وووو همه و همه جلوه ای دیگر داشت...آن روز خداوند در گوشم نجوا کرد: اینهم فرشته ی کوچکی که منتظرش بودید.. او را به امانت به شما می سپارم مراقبش باشید...و اما تولد حسام الدین عزیزم..در روزی که زمستان سرد و بی روح بود و ناگهان زمین و زمان درهم پیچید.. گرمایی عجیب در تمام آسمان و زمین پدید آمد و خورشید تابان ، پرده های آسمانی را کنار زده تا یک میهمان کوچک قدم در خانه و کاشانه گذاشته و کنار آغوش گرم مادر پناه گیرد.. حسام الدین با آمدن خود، زمین را پراز شکوفه های بهاری کرد...شاید بهتر باشد اینگونه اشاره کنم که وقتی در زمستان سرد ، حسام عزیز متولد شده و آسمان را پر از نور وجودش کرد، خالق یکتا چندین ماه بعد ، یار و دوست و فرشته ی دیگری را به نام امیرعلی به زمین فرستاد تا کنار او باشد .. دو کودکی که از برادر به یکدیگر نزدیک تربودند . رویاهای کودکانه:هرکودکی دراین دنیا رویاهای قشنگی درسر می پروراند که درنوع خود بسیار جالب توجه است.رویاهای امیرعلی و حسام الدین هم درنوع خود بسیار زیبا و شنیدنی است:امیرعلی از همان سنین کودکی متفاوت بود. وقتی دیگران با اسباب‌بازی‌ها بازی می‌کردند، او با مداد و کاغذ، نقاشی هایی زیبا می کشید و حرفهای قشنگی ازآرزوهای بزرگ و کوچک به زبان می آورد..نقاشی های او همیشه منحصر به فرد و جالب بود. دروازه‌ ای درزمین فوتبال  که در آن‌ ایستاده بود. او هر بازی را با یک هدف می‌دید(( روزی دروازه‌بان بزرگی خواهم شد و به آرزویم خواهم رسید ))و نقاشی دیگری از آرزوی دیگرش که سوار بر موتور بود .. چه آرزوهای قشنگی...اما درکناراین نقاشی های زیبا که با دستان کوچکش به تصویرکشیده شده بود، نقاشی عجیبی هم به چشم می خورد.. و آن صحنه‌ ی یک تصادف وحشتناک با تمام جزئیات کامل بود .. صحنه ای  که حسام الدین روی زمین درخون غلطیده و امیرعلی درچادر هلال احمر نفس های آخر را می کشد ..درخت نخل شکسته و حضور مادر در آن صحنه عجیب!!آن روز با دیدن آن نقاشی نمی‌دانستم چه باید بکنم ! آیا سکوت کنم ؟ آیا سوال کنم؟ و سرانجام دردل خود را به نوعی آرام کردم.. خب نقاشی است دیگر .. بچه ها گاهی چیزهایی را به تصویر می کشند...حسام الدین هم از همان کودکی به کامیون‌ها علاقه داشت. هر زمان که ماشین‌های سنگین از خیابان رد می‌شدند، او سرش را بالا گرفته و با چشمانی پر از شور و کنجکاوی نگاه می‌کرد.در روزهایی که تلویزیون فیلم خوش رکاب را نشان میداد، او محو تماشای آن بود و شاید در رویاهایش همیشه خود را تصورمی کرد که پشت فرمان یک کامیون نشسته و دردل جاده ها سفر می کند.. و آرزوی دیگراو نیز داشتن یک موتور بود که درخیابانهای شهر حرکت کرده و از شادی فریاد بکشد..راستی که این آرزوهای کوچک کودکانه ، چقدر برای بچه ها بزرگ و دست نیافتنی به نظر می رسد!آن روزها امیرعلی و حسام الدین همیشه کنارهم بوده و هرگاه از بازی خسته می شدند، دستانم را در لابلای موهای نرم و تیره ی امیرعلی که آشفته شده بود، فرو برده و او را درآغوش می کشیدم.. بوی مهرانگیز آغوشش ، آرامم می کرد و صدای نفسهایش بسته به نفسهایم بود..حسام الدین هم زیرچشمی نگاهم میکرد و لحظه ای بعد، او نیز درآغوشم فرو می رفت و صمیمانه صورت ماهش را می بوسیدم و نوازش می کردم..هر صبح، قبل از اینکه امیرعلی را بیدار کنم، لحظه‌ای کنار تختش می‌ایستادم. تماشای صورت آرام و دستان کوچکش آرامشی به من می‌داد که هیچوقت جای دیگری پیدا نکردم.گاهی در خواب پاهایش را تکان می‌داد، انگار داشت توپ خیالی‌ آرزوهایش  را می گرفت.آن سالها وقتی زمستان می آمد و برف کوچه ها و خیابانها را سفیدپوش می کرد،آنها  با هم بازی می‌کردند. و من از پنجره نگاهشان می‌کردم. دو جفت کفش کوچک که جای‌شان روی برفها مانده بود و صدای خنده‌هایی که حتی سرما هم نمی‌توانست خاموشش کند.بازیهای آنها همیشه زیبا بود.. امیرعلی توپ را می‌انداخت و خودش شیرجه می‌زد تا بگیرد و حسام‌الدین هم با او بازی می کرد و چقدر شاد و خوشحال بودند..گاهی که از مدرسه برمی‌گشتند، صدایشان از سر کوچه می‌آمد. از پنجره بیرون را نگاه می‌کردم و می‌دیدم دو سایه کوچک که روی زمین کشیده شده‌اند، دست در دست هم.قراردارند. حسام‌الدین برای امیرعلی تعریف می‌کرد و امیرعلی با دهان باز می‌خندید.آن روزها ساده و قشنگ بودند، اما اکنون یادآوری آنها برایم حسرت و اندوه به ارمغان می آورد. باید فقط یک مادر باشید تا بدانید این واژه های معنی و مفهموش چیست ؟ و بتوانید آن را درک کنید...  نوجوانی و رویاهای بزرگ:سال‌ها از پی یکدیگر گذشت وگذشت و کودکی آن‌ها به نوجوانی رسید. امیرعلی حالا دوازده ساله و شور و علاقه‌اش به فوتبال بیشترازهمیشه شعله‌ور بود و همین انگیزه باعث شد که ازسن 12 سالگی وارد دنیای فوتبال شده و برای  رسیدن به آرزوهایش تلاش کند. او شبیه نقاشی کودکی اش شده بود، دروازه‌بانی که درون دروازه با صلابت و قد بلندش ایستاده و از دروازه دفاع می کرد، حالااو یک فوتبالیست واقعی شده بود. حتی زمانی که تیم مدرسه مسابقه داشت، همه نگاه‌ها به او بود؛ همان پسر دوست داشتنی که با دست‌های سریع و نگاه دقیق که توپ را از رسیدن به تور باز می‌داشت. و آنقدر به ورزش علاقه داشت که رشته ی تحصیلی اش را هم درحوزه ورزش دنبال کرده و سرانجام درهمان رشته تحصیلی فارغ التحصیل شد.او از سن 12 سالگی تا 16 سالگی به طرز بی سابقه ای دررشته ی ورزشی فوتبال درخشید با نزدیک شدن به سن بلوغ، دروازه‌بانی را جدی‌تر دنبال می کرد و در مسابقات مدرسه و تیم‌های محلی شرکت نمود. او به مهارتش در زمین فوتبال افتخار می‌کرد و دوستانش او را مدام تشویق می‌کردند.و سرانجام توانست اولین قرارداد حرفه ای فوتبالی اش را با باشگاه شاهین نارمک منعقد کرده و درادامه راه موفقیت آمیز خود و تلاش بی وقفه، با تیم سرخپوشان نیز قرارداد حرفه ای را امضاء نموده و دروازه بان شماره یک تیم مذکورشد.او به طرز چشمگیری پله های موفقیت را به سرعت طی کرده و در تالار شهرو درمیان غریو شادی دوستان ، علاقمندان و خانواده اش تشویق شد، لبخندش با اشک‌های مادر عجین گردیده و همگان می دیدند آن کودکی که روز در نقاشی‌هایش رویای دروازه‌بانی به تصویر می کشید، اکنون آن آرزوها را با تلاش و کوشش چشمگیر خود محقق ساخته است.مهارت‌های تحسین برانگیز و باورنکردنی بازیکن شماره یک و محبوب تیم سرخپوشان و اخلاق و منش پهلوانانه و بزرگی روح و شخصیتش، همگان را به تحسین وا می داشت. و وقتی سرمربی تیم ،تصاویر و مهارتهای او را در صفحات مجازی درمعرض دید همگان گذاشت، اولین پیشنهاد حرفه ای برای لژیونر شدن دریکی ازتیمهای باشگاهی برزیل به وی پیشنهاد شد که به علت موارد شخصی و خانوادگی آن پیشنهاد را رد کرد اما پیشنهاد دوم از کشور ترکیه را پذیرفته و درسن 17 سالگی برای کسب تجربه های ورزشی بیشتر به کشور فوق عزیمت نمود تا خود را بیش از پیش تقویت کند.هر تمرین، هر پرش و هر مهارتی که یاد می‌گرفت، او را به رویاهای بزرگ نزدیک و نزدیک تر می کرد.او عاشق موتور سواری هم بود و در طول سالهای زندگی موتورهای مختلفی را تهیه کرده و درافکار خود به دنبال دست یابی به مربی گری موتور سواری و انتقال تجارب و آموزش به علاقه مندان بود ودر گوشه ی ذهنش رویای داشتن موتور CB1300 را تصور می‌کرد، آرزویی که سال‌ها با صبر و تلاش انتظارش را می‌کشید. و سرانجام نیزدر سن 18 سالگی به این آرزوی خود نیز جامه عمل پوشاند.اکنون امیرعلی تبدیل به شخصیت فوق العاده و پخته ای گردیده بود که با وجود سن کم ، درباورهیچکس نمی گنجید.او در رشته موتور سواری نیز بسیار زبده و ماهر بوده و با تلاش و کوشش وصف ناپذیر توانست مربی آموزشی علاقه مندان به هنر موتور سواری گردد و در کسوت مربیگری موتورسیکلت نیز موفق و در پیست آموزشی شهر پرند ، جوانان بسیاری را به خوبی آموزش داد.در پهنه ی گیتی گاهی انسانهایی متولد می شوند که فوق العاده بوده و الگویی می شوند برای آیندگان. شاید اگر امیرعلی ازاین دنیا سفرنکرده بود، هیچکس هرگز متوجه این موضوع و بزرگی این جوان نمی شد که درکنار این دریای تلاش و کوشش برای موفقیت های بیشتر و بیشتر ، هرگز مغرور نشده و با درک بسیار بالای خود، از نیازمندان ، کودکان کار، فقرا ، و حتی زندانیان جرائم غیرعمد حمایت مالی و معنوی کند و بدون هیچ چشم داشتی و بدون اینکه کسی متوجه این امورگردد ، کارهای خیر انجام دهد.که آنقدر زیاد و گسترده است که دراین مقوله نمی گنجد. امیرعلی یک خیر گمنام بود ، یک فرشته ی بی همتا ، یک ناجی برای لحظه لحظه هایی که دست هرنیازمندی را بگیرد و این ویژگی در باورهیچکس نمی گنجد.من و دوستان او پس از سفر آسمانی و حضور گسترده ی این افراد و خانواده های آنها در مراسم و تماس های بی شمار آنها برای تشکر و ابراز تالم و تسلیت ، متوجه این موضوع اجتماعی و کمک های او شدیم. کارهایی که درباور هیچکس نمی گنجد.در میان آن روزهای قشنگ و موفقیت آمیز ،دوستی امیرعلی و حسام الدین هر روز عمیق‌تر می‌شد. آن‌ها نه تنها همسفر زندگی بلکه هم‌پیمان در تحقق آرزوها و پشتیبان یکدیگر در برابر مشکلات بودند.زندگی زیبا ولی کوتاه آن‌ها پر از شور، موفقیت و رویاهای بزرگ بود. اما هر چقدر زندگی روشن و پر امید بود، سرنوشت نیز درگوشه ای درکمین بود. آن‌ها نمی‌دانستند که لحظه‌ای فرا می‌رسد که همه این رویاها و لبخندها در یک چشم بر هم زدن در آسمان ناپدید گردیده  و قلب‌هایشان برای همیشه آرام می‌گیرد. پرواز در جاده‌ های رویایی: روزها از پی یکدیگر می گذشت و امیرعلی و حسام الدین حالا در اوج جوانی بودند؛ 19 و20 ساله، پر از شور و هیجان. امیرعلی بالاخره به آرزوی کودکی‌اش رسیده بود وپس از تجربه با موتورهای متعدد ، اکنون موتور CB1300 را خریده بودروزی که موتور رسید، مادرش او را در آغوش گرفت و اشک شادی ریخت. او با حسام الدین ساعت‌ها در جاده‌های اطراف شهر می‌چرخیدند و شادی می کردند، باد در موهایشان می‌پیچید و صدای خنده‌هایشان آسمان را پر کرده بود.زندگی آن‌ها پر از لحظات شیرین و خاطره انگیز شده بود. و چقدر زیبا بود آن روزهای طلایی و بدون تکرار.اما در پس این شادی‌ها، سایه‌ای از سرنوشت در حال نزدیک شدن بود. هیچکس، حتی مادرشان، نمی‌دانست که این دو جوان قرار است خیلی زود برای همیشه از زندگی جدا شوند آنها همچنان با امید و شور زندگی می‌کردند، بی‌خبر از لحظه‌ای که قلب‌هایشان برای همیشه آرام خواهد گرفت و خاطره های آنها فقط باقی خواهد ماند. لحظه ی تلخ و دردناک پرواز به آسمان:شب یازدهم شهریورماه 1403. شبی شوم و نفرت انگیز برایم بود.. دلشوره و تشویش عجیبی تمام وجودم را دربرگرفته بود . امیرعلی پاره ی تنم و حسام الدین یارو همراه همیشگی تنها پسرم، درون اتومبیل و درمیان جاده ها حرکت می کردند.نیمه های شب بود و نفس درسینه ام سنگینی می کرد. سرانجام گوشی را برداشته و شماره امیرعلی را گرفتم. با هرگذرثانیه دلم بیقرار تر می شد.با صدای پاسخ غریبه ای درگوشی همراه امیرعلی ، بدنم یخ زد با دلهره سوال کردم؟-گوشی پسرم دست شما چه می کند؟کمی درنگ کرد و سپس با عجله گفت: متاسفانه اینجا تصادف شده خودتون رو برسونید.دیگر چیزی نشنیدم.. رنگم پریده و قلبم به تپش افتاد . گویی زمان ازحرکت ایستاده بود.. خدای من امیرعلی ، حسام الدین. وای خدایا خودت رحم کن و سپس با شتاب و عجله به محل مورد نظر حرکت کردیم.آنجا که رسیدیم دیگر من نبودم .. پاره های زخمی مادری بود که با چشمان ازحدقه درآمده و صدایی که فریاد می کشید حضورداشت. حسام الدین عزیزم دردم جان سپرده بود و درتاریکی شب نگاهش به آسمان خیره مانده بود. ولی امیرعلی هنوز زنده بود و او را به بیمارستان انتقال دادند. زمان به کندی می گذشت و لحظه به لحطه تشویش و دلهره ام بیشتر و بیشتر میشد... درابتدا همسرم از سلامتی او می گفت و همینطور هم بود. امیرعلی هنوز زنده بود و پزشکان تلاش می کردند او را به وضعیت بهتری تبدیل کنند.عقربه های ساعت به دو و نیم بامداد نزدیک و نزدیک ترمیشد و التماس های من و پدرش را انگارخدا هم نمی شنید.همسرم در بالین امیرعلی اشک می ریخت و التماس می کرد که به زندگی برگردد. که تنهایمان نگذارد وووو من در حیاط بیمارستان بی خبر از واقعه شومی که انتظارم را می کشید در حال دعا و زمزمه به درگاه خداوند بودم. خود را کنار بستر تنها دلبندم می دیدم و التماس می کردم.- امیرعلی جانم؟ پسرم؟ تورو خدا به خاطر مامان طاقت بیاور.. امیرعلی ، مبادا خاموش شوی ، مبادا تاب نیاوری؟میدونی که بدون تو تنها خواهم شد. فریاد می کشیدم و می گریستم همانند غریقی که درمیان امواجی متلاطم به هرسو کوبیده می شود و امید به نجات دارد..اما ......سرنوشت بی رحم تر از این حرفهاست. و دستی که از سمت خدا برای چیدن این گلهای بهشتی به سوی زمین آمده بود ، هرگز برنگشت و دقیقا" در ساعت دو و نیم بامداد آن شب شوم و غم انگیز، دو کبوتر زیبا، دو فرشته ی زمینی ، دو یار و یاور همیشگی ، به آسمانها سفر کردند.. مثل ستاره ای برسینه ی سیاه آسمان حک شدند و درخشیدن خود را آغاز کردند.وقتی خبر پرکشیدن امیرعلی جانم را همسرم آرام آرام به من گفت، فرو ریختم، شکستم و نابود شدم.. فریادی ازعمق جان به آسمان. اما چه سود که دیگر از دست ما کاری ساخته نبود و دلبندم برای همیشه تنهایمان گذاشته بود . سفری بی بازگشت..روز خاکسپاری و وداع روز خیلی تلخی بود.. آسمان سیاه شده بود و غم و اندوه درجانم چنگ میزد.. جمعیت فوق العاده زیادی حضور داشتند.. انگار تمامی مردم شهر در یک نقطه جمع شده بودند. هرکسی که امیرعلی و حسام را می شناخت آمده بود.در میان سیل آن جمعیت که هرگز فکرش را هم نمی کردیم،تابوت ها یکی یکی رسیدند و روی هرکدام عکسی با تبسمی جاودانه خود نمایی می کرد..گلهایی که روی پیکر پاکشان بود و بوی بهشت میداد. با دستان لرزانم شیشه ی قاب عکسشان را لمس می کردم . دلم میخواست گرمای صورت ماهشان را دوباره حس کنم..هرطور بود پیکرها و جمعیت بی نظیر به آرامستان امام زاده هدایت شدند. جایی که نقطه ی آخرین وداع ما با آنها بود. ای خاک چگونه دلت می آید این گوهران قیمتی را درخود مدفون کنی؟وقتی پیکرشان را به خاک هدیه دادند، امیدم بریده شد.. ضجه می زدم و درمیان آن جمعیت عزادار فقط چشمان مهربان آن دو عزیزم را می دیدم.. و آخرین عکسی که کنارهم به یادگارانداخته بودند.درآن لحظه ی تلخ و غم انگیز انگار روح و جان مرا هم همراه آنها به خاک سرد و تیره سپردند...و من درمیان انبوده جمعیت عزاداری که درآنجا حضورداشتند ، خود را تنهاتراز همیشه حس کرده و هیچ چیزی آرامم نمی کرد.کم کم جمعیت از کنارمزار حرکت کردند و محیط گورستان سرد و ساکت می شد.. صدای ناله من و گاهی ناله ای ازدور دست شنیده می شد... قدمهایم سست شده بود دلم نمی خواست  از کنارشان بروم.. دستم را آرام روی خاک مزار کشیدم .. دلم می خواست صورت ماهشان را برای آخرین بارلمس کنم .. لعنت به تو ای خاک که آنها را از ما گرفتی .. آن لبخندها ، آن صداهای گرم و امید بخش ، آن آغوش های گرم ووو ..زیر لب با بغض و اشک بریده بریده گفتم: امیرعلی جانم ؟ مادر صدامو میشنوی؟ مبادا بترسی ؟ ببین حسام مثل همیشه کنارت خوابیده و مراقبته مادر... وای مادر وای مادر.......یادبود ستاره های جاودانه:برای مادری که عاشقانه تنها فرزندش را لحظه به لحظه ستایش می کرد و دردل آرزوها برایش داشت، فقدان و رحلت امیرعلی و حسام الدین که یارو همراه همیشگی اش بود، سخت و طاقت فرساست ..آنچنان که با هیچ واژه ای آن را نمیتوان توصیف کرد... نمیدانم لطف خداوند بود یا دعای امیرعلی جانم و حسام الدین عزیز که قلب زخمی ام را کمی آرام کنم..بعد از جاودانه شدن آنها بهترین مکان را نزدیک امام زاده با زیباترین سنگ و نقوش انتخاب کردم تا بستری باشد برای آرامش عزیزان سفرکرده ام..مزار آنها را با عشق مرتب کرده ایم.. و از هیچ اقدامی برای شادی روح آنها از مراسم های مختلف، یادبودها وغیره کوتاهی نکردیم..احداث یک سایبان و آبخوری برای رهگذران تشنه تصویری زیبا از آنها که همیشه لبخند برلب دارند.. که همه بدانند اینجا دو شاخه گل یاس بهشتی آرمیده اند .امیرعلی و حسام الدین به گردن ما و بسیاری ازدوستان و حتی غریبه ها خیلی حق دارند و به گواه سخنان و خاطرات همه ی اقوام و دوستان دور و نزدیک، دو انسان نه بلکه دوفرشته ی عزیز خداوند بودند که بعد ازآفرینش کنارهم بوده و همیشه به دنبال کارخیر و نیکی به خلق خدا بودند و سرانجام کنار هم و درخانه ای ابدی آرام گرفتند..،زندگی آن‌ها کوتاه اما پر از عشق، دوستی و شور زندگی بود.. سخن آخر: ابتدا از تمامی عزیزان ، دوستان و آشنایان دور و نزدیک ،صمیمانه قدردانی و تشکر می کنم که از لحظه ی سفر کردن این دو عزیز در تمامی لحظات و مراسم های مختلف کنارمان بوده و تنهایمان نگذاشتید... شما عزیزان با همراهی و دلداری خود نشان دادید که امیرعلی و حسام الدین فقط فرزندان ما نبودند بلکه فرزندان همه ی شما نیز بودند.. محبت و مهر شما عزیزان مرهمی برزخم دل داغدار هردو خانواده و موجب تسلی دل داغدارمان گردید.زندگی ادامه دارد، اما من با قلبی شکسته. هر روز، هر دقیقه، و در یادآوری هر خاطره،هنوز با نگاهی خسته و منتظر به دنبال بازگشت پرستوهای آسمانی خود هستیم. امیرعلی و حسام‌الدین، دو ستاره‌ای که خیلی زود ازکنارمان رفتند، اما نور وجودشان همیشه در قلب من و خانواده باقی مانده است.این قصه، نه فقط برای یادبود آن‌ها، بلکه نشان از عشق، امید و پیوندی است که هیچ حادثه‌ای نمی‌تواندآن را نابود کند. هر لحظه‌ای که می‌گذرد، با یادشان زندگی کرده و به یادشان خواهیم بود.برای شادی روح این دو عزیز سفر کرده همه با هم به درگاه خداوند متعال دعا می کنیم...خداوند یار و نگهدارتان..سه شنبه یازدهم شهریور سال 1404مصادف با اولین سالگرد آسمانی شدن و جاودانگی امیرعلی و حسام الدین. پایاننوشته : محمد صادقی محمد صادقیمحمد صادقیSat, 16 Aug 2025 01:53:09 +0330