https://virgool.ir/feed/@m_34624786پادکست پولشناسی، جایی برای افزایش سواد مالیfa2026-11-12 02:48:31https://files.virgool.ir/upload/users/2503418/avatar/7scCnD.jpghttps://virgool.ir/@m_34624786https://virgool.ir/@m_34624786/رکود-بزرگ-قسمت-چهارم-w6kfzc3jqna9 https://www.podbean.com/ew/pb-rngzr-13ec7e6 زمانی که بحران شروع شد، بیش تر از 8,000 تا بانک تجاری وجود داشت که متعلق به سیستم فدرال رزرو بودن، اما در مقابلش نزدیک به 16,000 تا بانک هم بودن که تو سیستم فدرال رزرو نبودن. این بانک‌های غیرعضو تو یه محیطی فعالیت می‌کردن که شبیه دورانی بود که هنوز فدرال رزرو تأسیس نشده بود. همین محیط و شیوه کارم دلیل به وجود اومدن بحران‌ بانکی ۱۹۳۰ شد، چون سیستم کاری این بانکا یه سری مشکل داشت. اولین مشکلش رویه ای بود که اونا استفاده می کردن تا چک های در حال وصولشون رو به عنوان بخشی از ذخایر نقدی بانک حساب کنن. مشکل چی بود؟ مشکل این بود که این چک‌های شناور تو ذخایر دو تا بانک نشون داده می شد، یکی بانکی که چک رو نقد می کرد و یکی هم بانکی که پول چک رو پرداخت می کرد. اما درستش اینه که تو هر زمان اون پول نقد فقط می تونست تو یه بانک باشه. به خاطر همینم بانکدارا اون موقع به این ذخایر که از چک های شناور محاسبه می شد، می گفتن ذخایر ساختگی . مقدار این ذخایر ساختگی تو دهه 1920 زیاد شد و درست قبل از بحران مالی سال 1930 به اوج خودش رسید. این به این معنی بود که تو واقعیت سیستم بانکی ذخایر نقدی کمتری برای مواقع اضطراری داشت.از طرف دیگه مشکل این بانک ها، این بود که تو مواقع بحرانی نمیتونستن ذخایر مورد نیازشونو تامین کنن. چون اینها یه بخش از ذخایرشونو به‌عنوان پول نقد تو خزانه‌های خودشون نگه می داشتن و بعد قسمت بیشترشو به‌عنوان سپرده تو بانک‌های کارگزار تو شهرهای دیگه نگه می داشتن. این بانک های کارگزار مثل یه واسطه به بانک ها خدمات ارایه می دادن. حالا این مدل از نگه داری ذخایر، دسترسی بانک‌ها به پولاشون تو مواقع بحرانی محدود می‌کرد. مثلا فکر کن وقتی یه بحرانی پیش می اومد و مشتری ها وحشت زده هجوم می آوردن به بانک که پولاشونو از حساب بردارن، اون بانک به پول نقد زیادی نیاز پیدا می کرد که خودش نداشت, در نتیجه مجبور بود که از کارگزارش بخواد تا براش پول بفرسته. حالا این موضوع وقتی مشکل می شه که اون کارگزار همزمان درخواست مشابهی ازبقیه بانک هام بگیره یا حتی مشتریای خودش هم پول بخوان. تو این وضعیت، اون کارگزار باید خودش از یه بانک کارگزار دیگه درخواست ذخیره می کرد. مثل یه آبشار این موضوع همین جوری ادامه پیدا می کرد و همه رو درگیر می کرد.دقیقا همین مشکلات، سقوط شرکت Caldwell and Company رو به یه رویداد مالی دردناک تبدیل کرد. کالدول بزرگترین شرکت هلدینگ مالی تو جنوب آمریکا بود و مجموعه‌ای از خدمات - بانکداری، کارگزاری و بیمه رو از طریق شرکت های زیر مجموعه اش به مشتریاش ارائه می داد. وقتی بازار سهام ریخت، مدیرای این شرکت که سرمایه گذاری زیادی تو بورس داشتن، مبالغ قابل توجهی از دست دادن، شرکت مادر هم با مشکل مواجه شد. در نتیجه این مدیرا برای جبران ضررهای خودشون، اومدن پول نقد شرکت های زیر مجموعه شونو تخلیه کردن.به خاطر این حرکت خودخواهانه مدیرای شرکت، یکی از شعبه های اصلی کالدول، یعنی بانک تنسی تو نشویل مجبور شد تو 7 نوامبر، درهای خودشو ببنده. تو 12 و 17 نوامبر، شرکت های وابسته به کالدول تو Knoxville, Tennessee, Louisville, Kentucky هم ورشکست شدن. ورشکستگی این شرکت ها باعث شد یه آبشار کارگزاری به وجود بیاد، مثل موقعیتی که قبلا برات توضیح دادم، یعنی تعداد زیادی از بانک های تجاری درگیر این موضوع شدن و مجبور شدن تعلیق کنن. تو جاهایی که این بانک ها بسته شدن، سپرده گذارا وحشت کردن و هجوم آوردن تا پولای خودشونو به صودت دسته جمعی از بقیه بانک هام برداشت کنن. وحشت از یه شهر به شهر دیگه می رفت. در عرض چند هفته، صدها بانک مجبور شدن تا فعالیت خودشون رو متوقف کنن.با اینکه حدود یک سوم از این بانکا تونستن ظرف چند ماه دوباره باز بشن، اما اکثرشون برای همیشه تعطیل شدن.تو اوایل دسامبر وحشت شروع کرد به فروکش کردن که دوباره تو 11 دسامبر یه جرقه جدید خورد. چهارمین بانک بزرگ شهر نیویورک فعالیت خودش رو متوقف کرد. این بانک از قبل داشت مذاکره می کرد برای اینکه با یه موسسه دیگه ادغام بشه. فدرال رزرو نیویورک هم داشت بهش برای پیدا کردن شریک کمک می کرد، ولی وقتی مذاکرات ادغام شکست خورد، سپرده گذارا برای برداشت پولشون هجوم آوردن و در نتیجه ناظر بانکی نیویورک مجبور شد که بانک رو تعطیل کنه. این اتفاق، مثل داستان کالدول، تیتر روزنامه‌ها تو کل آمریکا شد. در نتیجه، ترس از کمبود پول و بحران، سپرده‌گذارای نگرانو دوباره روونه بانکا کرد تا پولاشونو بردارن.واکنش فدرال رزرو به این بحران تو مناطق مختلف فرق داشت. بحران از ناحیه شش فدرال رزرو که دفتر مرکزیش تو آتلانتا هست شروع شد. روسای فدرال رزرو آتلانتا معتقد بودن که مسئولیت آنها به عنوان آخرین راه حل نجات حکم می کنه که تو شرایط بحرانی به کل سیستم بانکی کمک کنن. بنابراین اونا اومدن فرایند استقراض به بانک‌های عضو فدرال رزرو رو سرعت دادن و بانک‌های عضوشون رو تشویق کردن که وام های بانک های غیرعضو رو هم تمدید کنن، و منابع رو سریع به جاهایی که با هجوم مردم درگیرن، بفرستن.از طرف دیگه این بحران تو منطقه هشتم فدرال رزرو که مقرش تو سنت لوئیسه هم اتفاق افتاد. روسای فدرال رزرو اونجا دیدگاه محدودتری نسبت به مسئولیت هاشون داشتن و به خاطر همینم به بانک های غیرعضو کمک نکردن. این دو تا تفکر نتایج مختلفی بین دو تا مناطق داد. بعد بحران، تو منطقه شش که فدرال رزورش به همه کمک کرده بود، رکود اقتصادی کم شد و بهبود شروع شد ولی تو منطقه هشت صدها بانک ورشکست شدن. وام دهی کم شد، تجارت دچار مشکل شد و بیکاری هم افزایش پیدا کرد.این بحرانم اوایل سال 1931 فروکش کرد تا اینکه دوباره بحران جدیدی تو ماه جون 1931 تو شهر شیکاگو شروع شد. همه این بحران های بانکی که به صورت منطقه ای اتفاق می افتادن به اقتصاد ملی ضربه زدن. این بحران ها از یه طرف وام دهی رو مختل می کردنو باعث می شدن هزینه هایی که شرکت‌ها برای سرمایه در گردششون پرداخت می‌کردن زیاد بشه و از طرف دیگه بانکدارا و مردم رو وادار می کردن تا از ترس، پول نقدشونو ذخیره و احتکار کنن. همه اینها نتیجه اش شد عرضه کم پول، تقاضا و مصرف پایین، کاهش قیمت کالاها و بیکاری زیاد. خیلی از بانک ها، شرکت ها و مردم تو این شرایط ورشکست شدن. با وجود استاندارد طلا هم، این شرایط به بقیه کشورهای صنعتی منتقل شد و بحران های مالی تو اون کشورها رو به وجود اورد. بحران به وجود اومده تو کشورهای دیگه دوباره اثرش به آمریکا برگشت و این موضوع شرایط رو بدتر کرد.ادامه دارد ...برای شنیدن این داستان، به پادکست پولشناسی یه سری بزن.پولشناسیپولشناسیThu, 24 Aug 2023 18:14:53 +0330https://virgool.ir/@m_34624786/رکود-بزرگ-قسمت-سوم-ilpwzqxpzsrg https://www.podbean.com/ew/pb-rngzr-13ec7e6 استاندارد بین المللی طلا یه سیستم پولی بود که بر اساس اون قیمت ارز در مقابل مقدار ثابتی از طلا محاسبه می شد، یعنی هر ارزی تو داخل یا خارج از اون کشور می تونست راحت به یه مقدار ثابتی از طلا تبدیل بشه. تو سال 1913 نرخ ثابت تبدیل دلار به طلای خالص، 20.67 دلار به ازای هر اونس بود. با این شیوه قیمت گذاری، نرخ ارز بین کشورها هم ثابت بود. حالا وقتی فدرال رزرو نرخ بهره رو افزایش داد، هم آمریکایی‌ها رو تشویق به سپرده‌گذاری تو بانک‌ها کرد وهم خارجی‌ها رو تشویق به سرمایه‌گذاری تو آمریکا. این کار جذابیت دلار رو بیشتر کرد و تعادل رو بهم زد، بنابراین برای مقابله با این شرایط، کشور های دیگه هم مجبور شدن نرخ بهره خودشونو بالا ببرن تا این جوری از تبدیل شدن ارزشون به طلا و خروجش توسط سرمایه گذارا جلوگیری کنن. وقتی همه نرخ بهره رو بالا بردن، نتیجه ناخواسته بعدی اتفاق افتاد و اونم این بود که فعالیت های اقتصادی تو دنیا شروع شد به کند شدن. ببین افزایش نرخ بهره به صورت کلی یه سیاست انقباضیه که بانک های مرکزی معمولا برای مقابله با تورم ازش استفاده می کنن. یعنی وقتی اقتصاد بیش از حد داغ می شه، تعادل قیمتها بهم می ریزه و تورم زیاد میشه، بانک های مرکزی برای اینکه بازارها رو آروم کنن، میان نرخ بهره رو زیاد می کنن، اینکارشون چه فایده ای داره؟ فایده این کار اینه که هم هزینه وام برای بیزینس ها بالا می ره و هم سپرده گذاری تو بانک ها جذاب می شه. پس یه جورایی با این کارشون تمایل به فعالیت اقتصادی و تولید رو کم می کنن. حالا، وقتی آمریکا و بقیه کشورها با هم نرخ بهرشونو بالا بردن، باعث شدن که تجارت بین‌المللی کم بشه و در نتیجه اقتصادهای کل جهان وارد رکود بشن. حالا دیگه تو تابستان 1929، اقتصاد آمریکا وارد یه رکود ملایمی شده بود. اما با این وجود، روند بورسش همچنان افزایشی بود و تا پاییز همون سالم ادامه پیدا کرد. این رشد قیمت ها اصلا با شرایط موجود و درآمد مورد انتظار تو آینده قابل توجیه نبود. قیمت سهما از ارزش واقعیشون خیلی بیشتر شده بود!!تو این اوضاع فدرال رزرو نگران داشت همه چی رو نگاه می کرد، چون بانک های تجاری همچنان داشتن به سفته بازا وام می دادن. تو سپتامبر ۱۹۲۹، قیمت های سهام یه افت ناگهانی کرد ولی چرخید و شرایط بهتر شد. با این حال بازار دیگه متزلزل شده بود. بعضی از بزرگای مالی مثل رییس فدرال رزرو نیویورک همچنان سعی می کردن سرمایه گذارا رو به خرید تشویق کنن. تو ماه اکتبر یه ائتلافی از بانکدارا برای اینکه اعتماد رو به بازار برگردونن، شروع کردن به خرید بلوک های سهام تو قیمت های بالا، ولی تلاششون شکست خورد. اواخر اکتبر سرمایه گذارا شروع کردن به فروش دیوانه وار سهامشون و همینم باعث شد که قیمت سهام به شدت بریزه.با ریختن بازار سهام، تجارت و تولید هم آسیب دید. سرمایه گذارا و مصرف کننده ها حسابی به وحشت افتاده بودن. مردم داشتن پس انداز زندگیشونو از دست می دادن، از امنیت شغلشون می ترسیدن و نگران بودن که تو آینده می تونن از پس هزینه هاشون بربیان یا نه؟ این ترس و عدم اطمینان، باعث شد که مردم خریدهای بزرگ که قبلا با وام یا اعتبار انجام می دادن رو کم کنن. مثل خرید ماشین. در نتیجه شرکت‌های بزرگی مثل فورد با کاهش تقاضا روبرو شدن و مجبور شدن تولیدشون رو کند کنن و کارگرا رو اخراج. دوباره بیکاری زیاد شد و رکودی که تو تابستان 1929 شروع شده بود عمیق تر شد.با این حال تاثیر ریزش بازار بورس رو فعالیت های اقتصادی، تو چند ماه کمرنگ شد و تو پاییز 1930 شرایط جوری شده بود که به نظر می یومد بهبود اقتصادی نزدیک باشه. آخه تو سه تا رکود قبلش به طور متوسط پونزده ماه طول کشیده بود تا شرایط بهبود پیدا کنه. حالا رکودی که تو تابستان 1929 شروع شده، تو پاییز ۱۹۳۰ پونزده ماهه شده بود و واسه همینم پیش بینی می شد که دیگه بهبود شرایط نزدیک، سریع و قوی باشه. اما شرایط خوب پیش نرفت و تو ماه نوامبر، یک سری بحران تو بانک‌های تجاری به وجود اومد که باعث شد، رکودی که معمولی به نظر می یومد رو به یه رکود بزرگ تبدیل بکنه.زمانی که بحران شروع شد، بیش تر از 8,000 تا بانک تجاری وجود داشت که متعلق به سیستم فدرال رزرو بودن، اما در مقابلش نزدیک به 16,000 تا بانک هم بود که تو سیستم فدرال رزرو نبودن. این بانک‌های غیرعضو تو یه محیطی فعالیت می‌کردن که شبیه دورانی بود که هنوز فدرال رزرو تأسیس نشده بود. همین محیط و شیوه کارم دلیل به وجود اومدن بحران‌ بانکی ۱۹۳۰ شد، چون سیستم کاری این بانکا یه سری مشکل داشت. ادامه دارد ...برای شنیدن این داستان، به پادکست پولشناسی یه سری بزن.پولشناسیپولشناسیSun, 02 Jul 2023 16:23:29 +0330https://virgool.ir/@m_34624786/رکود-بزرگ-قسمت-دوم-wkbmmuguvxlb https://www.podbean.com/ew/pb-rngzr-13ec7e6 اما بین همه خوش بین های اون دوران، کسانی هم بودن که شاخکاشون به کار افتاده بود و احساس خطر کرده بودن. مثل کی؟ مثل مسئولای فدرال رزرو یا همون بانک مرکزی آمریکا. بذار قبل از اینکه جلوتر بریم، همین جا، یه خرده راجع به سیستم بانک مرکزی امریکا برات توضیح بدم، چون تو داستانمون نقش مهمی دارن و این حرفا بعدا بدردمون می خوره.ببین قبل از تاسیس فدرال رزرو تو سال ۱۹۱۳، آمریکا تنها قدرت مالی بزرگ دنیا بود که بانک مرکزی نداشت. دلیل اینکه تصمیم گرفتن براش بانک مرکزی تاسیس کنن، panicها یا وحشت های مالی مختلفی بود که تو قرن ۱۹ ام اتفاق افتاد و اقتصاد آمریکا رو گرفتار کرد. تو این مدت، ورشکستگی بانک ها و شرکت ها، مشکلات اقتصادی زیادی رو به وجود آورد. همه این ها و بخصوص بحران سال 1907 باعث شد که دولت متوجه بشه که نیاز داره، یه نهادی رو تاسیس بکنه که جلوی این مشکلات رو بگیره، به خاطر همینم تو سال ۱۹۱۳ قانون فدرال رزرو تصویب شد و فدرال رزرو هم بر مبنای اون تاسیس. توی این قانون، کنگره آمریکا اومده سه تا هدف اصلی رو برای فدرال رزرو تعیین کرده: اول حداکثر کردن اشتغال، دوم تثبیت قیمت‌ها و سوم تعدیل نرخ‌های بهره بلندمدت. این سه تا وظیفه تو صد سال گذشته بیشتر هم شده و الان چیزای دیگه ای مثل نظارت و تنظیم مقررات بانک ها، حفظ ثبات سیستم مالی و ارائه خدمات به دولت رو هم شامل می شه. اما نکته منحصر به فرد و غیرعادیش اینه که چاپ پول وظیفه فدرال رزرو نیست و این کار رو وزارت خزانه داری که یه نهاد خارج از بانک مرکزیه انجام می ده.حالا، خود فدرال رزرو از چندتا لایه تشکیل میشه. یه هیئت مدیره ۷ نفره داره که رئیس جمهور معرفیشون می کنه و سنا تایید. غیر از این ۷ نفر، دوازده نفرم هستن که رئیس بانک های فدرال رزرو منطقه این. این بانک های منطقه ای تو شهرهای مختلف کشور هستن و روی بانک های تجاری خصوصی نظارت می کنن. این ۱۹ نفر با هم یه کمیته تشکیل می دن که بهش می گن کمیته بازار باز فدرال یا (FOMC). این کمیته مسئول تعیین سیاست های پولی آمریکاست. وقتیکه قرار باشه واسه سیاستی رای گیری کنن، همه ی ۷ تا عضو هیئت مدیره به علاوه پنج تا از ۱۲ رئیس منطقه ای حق رای دارن. از این ۵ تا رئیس منطقه ای که حق رای دارن، یکیش همیشه رئیس فدرال رزرو نیویورکه ، چهارتای دیگه چرخشی از بین ۱۱ نفر باقیمونده برای دوره های یه ساله انتخاب می شن.احتمالا تا حالا شنیدی که می گن بانک مرکزی آمریکا یه بانک مرکزی مستقله، چرا اینو می گن؟ چون تصمیمات سیاست پولی که تو این بانک گرفته می شه نیازی به تایید رئیس‌جمهور یا هیچ ادم دیگه ای تو قوه مجریه یا مقننه نداره و تازه دوره فعالیت اعضای هیئت مدیره که اون ۷ نفر باشن، ۱۴ ساله ، یعنی این افراد تو دوره های مختلفی از ریاست جمهوری و کنگره فعالیت می کنن و وقتی دولت ها تغییر می کنن اونا عوض نمی شن و سرکارشون هستن.خب حالا که یه کلیتی راجع به فدرال رزرو می دونی، برگردیم به داستان اصلیمون، گفتم که بازار داشت همین جوری رشد می کرد و همه هم خیلی به آینده خوش بین بودن. ولی این وسط روسای خیلی از بانک های منطقه ای و اکثریت هیئت مدیره فدرال رزرو معتقد بودن که سفته بازی ای که تو بازار سهام به وجود اومده، داره منابع رو از کارای تولیدی منحرف می کنه. به خاطر همین تصمیم گرفتن یه اقدامی بکنن. نشستن با هم بحث کردن که چیکار می تونن بکنن. هیئت مدیره معتقد بود که قانون، اجازه استفاده از پولای بانک های مرکزی برای کارای سفته بازانه رو نمی ده، به خاطر همینم تصمیم گرفتن جلوی وام هایی که به مردم داده می شه رو بگیرن. اونا از بانک‌ مرکزی خواستن تا به بانک هایی که به سفته‌بازا پول قرض می‌دن اعتبار ندن و درخواست اعتبارات اونا رو رد کنن. از طرف دیگه اومدن به مردم در مورد خطر سفته‌بازی هشدار دادن.اما برخلاف هیئت مدیره، رئیس بانک منطقه ای نیویورک که همون جور که گفتم رای اش هم خیلی مهمه نظر دیگه ای داشت. اون موافق افزایش نرخ تنزیل بود. نرخ تنزیل چیه؟ نرخ تنزیل نرخ بهره‌ایه که بانک ها به بانک مرکزی می دن بابت پولایی که ازش وام می گیرن. پس هیئت مدیره می گفت به بانک ها وام ندن، رئیس بانک نیویورک می گفت وام بدن ولی نرخ بهره شو بالاتر ببرن.این بالا بردن نرخ بهره هم به طور مستقیم نرخ استقراض خود بانک ها رو بالا می برد و هم به طور غیرمستقیم نرخ هایی که همه وام گیرنده ها مثل شرکت ها و مردم پرداخت می کردن رو زیاد می کرد. پس هدفش از این کار این بود که هزینه وام بالا بره و فعالیت های سفته بازی کم بشه.نیویورک تو سال 1929، چندبار درخواست کرد که این استراتژی رو انجام بده ولی هیئت مدیره این استراتژی رو قبول نداشت، به خاطر همینم این درخواست ها رو رد می کرد. ولی وقتی درخواست ها ادامه پیدا کرد، بالاخره تسلیم شد و تو ماه آگست با برنامه نیویورک موافقت کردن و نرخ تنزیل نیویورک زیاد شد. وقتی نرخ تنزیل بالا رفت، دنبالش بقیه نرخ های بهرم تو بازار بالا رفتن، مثل نرخ بهره وام، سپرده همه چی، چون اینا همه با هم حرکت می کنن. ولی این کارشون یه سری نتایج ناخواسته داشت. اولیش این بود که بعد از افزایش نرخ بهره تو آمریکا، بانک های مرکزی سایر کشورهام مجبور شدن تا نرخ بهرهشونو بالا ببرن، علت این اجبارم این بود که کشورها اون زمان از استاندارد بین المللی طلا پیروی می کردن .ادامه دارد ...برای شنیدن این داستان، به پادکست پولشناسی یه سری بزن.پولشناسیپولشناسیSun, 18 Jun 2023 18:01:14 +0330https://virgool.ir/@m_34624786/رکود-بزرگ-قسمت-اول-dnkbk4skl3su https://www.podbean.com/ew/pb-rngzr-13ec7e6 سلااام، خوبی؟ خیلی خوش اومدی به پولشناسی، جاییکه قراره توش با هم، سواد مالیمونو بالا ببریم. من سارام، و امروز اومدم تا یه داستان تاریخی و در عین حال، جذاب و آموزنده اقتصادی رو برات تعریف کنم. پس اگه آماده ای، بزن بریم.داستانمون از دهه ۱۹۲۰ شروع می شه، دوران شکوفایی آمریکا. دهه ای که توش، اقتصاد آمریکا ٪42 درصد رشد می کنه و خیلی از مردمش، رونق اقتصادی و زندگی بی دغدغه رو تجربه می کنن. این دهه، دهه تغییره، دورانی که بهش، دوران خروش بیست سالگی هم گفته می شه، زمانی که خیلی از آمریکایی ها تازه برای اولین بار صاحب ماشین، رادیو و تلفن شدن. رفاه تو شهرها زیاد شد و تغییرات اجتماعی و فرهنگی هم کم کم داشت اتفاق می افتاد ...دهه ۱۹۲۰ زمانی شروع شد که جنگ جهانی اول تازه تموم شده بود و آخرین سربازای آمریکایی داشتن از اروپا بر می گشتن. بیشتر این سربازا تا قبل جنگ، هیچ وقت از خونه هاشون دور نشده بودن و حالا در حالی به زندگی قبلیشون بر می گشتن که اروپای مدرن رو دیده بودن و تجربیاتشون از جنگ باعث شده بود که دیدگاهشون نسبت به زندگی تغییر کنه، خواسته هاشون تغییر کنه ... اونا دیگه چیزای بهتری رو تو زندگی، برای خودشون و خونوادها‌شون می‌خواستن.حالا دیگه دهه ۱۹۲۰ با رشد، تغییر، یادگیری و اکتشاف همراه شده بود. آمریکا یه قدرت جهانی به حساب میومد و دیگه فقط مستعمره سابق بریتانیا نبود. حالا فرهنگ آمریکایی مثل کتاب، فیلم و تئاترهای برادوی، به بقیه دنیا صادر می شد. جنگ جهانی اول، باعث شده بود، اروپا مثل قبل نباشه و رو به زوال بره و در مقابل آمریکا تو مسیر شکوفایی و رشد قرار بگیره. رشد صنایع و اختراعات هم کمک می کرد موقعیت آمریکا نسبت به بقیه دنیا تثبیت بشه.جالبه بدونی که تو اون زمان حتی هنر هم در حال تغییر بود. تو این دوره که بهش عصر جاز هم می گن، لویی آرمسترانگ با ترومپتش از یه طرف غوغا به پا کرده بود و از طرف دیگه، سینما اولین فیلم ناطقش رو داشت تولید می کرد، فیلم the jazz singer که تو سال ۱۹۲۷ اکران شد.اما خروش بیست سالگی، فقط تو فرهنگ و صنعت نبود، بلکه با پرسروصداترین و طولانی ترین غرش تو بورس نیویورک هم همراه بود. قیمت های سهام به طرز بی سابقه ای رشد می کردن و سقف های جدیدی می زدن. این اوضاع بازار، پای میلیون ها آمریکایی رو به بورس و سفته بازی کشوند. از میلیونرها گرفته تا آشپز و سرایدار، پس‌اندازهای خودشون رو آوردن تو وال‌ استریت سرمایه‌گذاری کردن. کارگزاری‌ها, صندوق های سرمایه‌گذاری و حساب‌های اعتباری که حوزه های جدیدی تو صنعت مالی بودن هم به این موضوع کمک کردن. اونا به مردم عادی این امکانو می‌دادن تا با پول قرضی ، سهم بخرن. یعنی این طور که خریدارا یه بخشی از قیمتو که معمولاً 10 درصد بود، پیش پرداخت می دادن و بقیه شو وام می گرفتن. اون سهامی ام که می خریدنو به عنوان وثیقه وام می ذاشتن. بنابراین همه پول هایی که قرض گرفته می شد، می اومد تو بازار سهام و همینم قیمت ها رو افزایشی می کرد.این روند همین جوری ادامه داشت و محبوبیت بورس انقدر زیاد شد که تو آگست 1929 به اوج خودش رسید. انقدر بازار خوب بود که تقریبا هیچکی توقع نداشت بازار سقوط کنه. حتی اقتصاددان خیلی معروف امریکایی، به نام ایروینگ فیشر، یه اظهارنظر خیلی معروف داره که می گه "قیمت سهام به جایی رسیده که به نظر میاد یک سطح مرتفع دائمی باشه"، اما فیشر بنده خدا خیلی بدشانس بود، چون این حرفو دقیقا چند روز قبل از ریزش بورس زد. همین موضوعم باعث شد که شهرتش به شدت خدشه دار بشه.ادامه دارد ...برای شنیدن این داستان، به پادکست پولشناسی یه سری بزن.پولشناسیپولشناسیWed, 24 May 2023 19:44:05 +0330https://virgool.ir/@m_34624786/داستان-رکود-بزرگ-lfqkbtoachdjبدترین ریزش بازار سهام تو تاریخ، از سال ۱۹۲۹ شروع شد. ریزشی، که یه دهه رشد بی نظیر اقتصادی رو تحت تاثیر قرار داد. دهه ۱۹۲۰، دهه رونق بورس تو آمریکا بود، شاخص داوجونز، که یکی از شاخص های مهممم بورس آمریکاست، از عدد ۶۳ تو آگست ۱۹۲۱، رسید به عدد ۳۸۱ تو سپتامبر ۱۹۲۹، این یعنی شاخص تو ۸ سال ۶ برابر شد، هیچ کشوری تا اون موقع همچین رشدی رو تجربه نکرده بود ? اما این رشد تا ابد ادامه نداشت. بازار تو ۳ سپتامبر ۱۹۲۹ به اوج خودش رسید و از اونجا به بعد، آروم.. آروم.. شروع کرد به پایین رفتن تا اینکه تو ۲۸ و ۲۹ اکتبر کاملا سیاه پوش شد. تو تاریخ ۲۸ اکتبر که بهش دوشنبه سیاه هم می گن، شاخص داوجونز ۱۳٪‌ ریخت، روز بعدش، یعنی ۲۹ اکتبر، سه شنبه سیاه، شاخص ۱۲٪‌ درصد دیگم پایین اومد... این روند همین شکلی ادامه پیدا کرد، جوری که تا اواسط نوامبر شاخص ۵۰٪ ارزش خودشو از دست داد ?? همه این اتفاقا باعث شد جرقه یکی از مهم ترین وقایع تاریخی تو اقتصاد بخوره، رکود بزرگ یا Great Depression، که طولانی ترین، عمیق ترین و فراگیرترین رکود تو تاریخ آمریکا و اقتصاد صنعتی مدرنه.رکودی که بیشتر از ۱۰ سااااال طول کشید ?......سلااام، خوبی؟ من سارا هستم و این متن، مقدمه قسمت اول پادکست پولشناسیه، پادکستی برای افزایش سواد مالی :) تواین پادکست قراره راجع به هر چیزی که مربوط به پول بشه صحبت کنیم، از تاریخ گرفته تا روانشناسی و اقتصاد.. از مطالب خشک و خسته کننده ام خبری نیست ?تونستی به پولشناسی یه سری بزن، فقط کافیه اونو تو پادگیرها، مثل کست باکس، سرچ کنی. منتظرتم، دمت گرمپولشناسی pulshenasiپولشناسیپولشناسیThu, 11 May 2023 12:10:29 +0330