https://virgool.ir/feed/@m_34354882fa2026-11-11 22:46:33https://files.virgool.ir/upload/users/1012970/avatar/XqLPZ1.jpeghttps://virgool.ir/@m_34354882https://virgool.ir/@m_34354882/برهوت-l7w9z6ayyudcیه نگاه به آینه بنداز ببین خودتو می‌شناسیداشتم می‌رفتم سفر، وارد اتوبوسی که می‌برد پای هواپیما شدم صندلی‌ها که پُر بود و جمعیت زیاد، چشمم دنبال یه جای مناسب برای ایستادن بود که از ادحام آدم‌ها دور باشم که یهو یه گوشه دنج کنار یه آقای خوش‌تیپ پیدا کردم. با پیش‌فرض خودم می‌دونستم اونجا جای مناسبی برای ایستادن‌ِ من‌ئه چون بنظرم خیلی تمیز بود و کلا حس خوبی گرفتم. وقتی که خیالم راحت شد و یه نفس عمیق کشیدم متوجه شدم مردهای زیادی دارن همینطوری یدونه یدونه میان سمتِ من. دورم خیلی شلوغ شد برای همین نگران شدم و فقط با خودم فکر می‌کردم چرا دارن میان طرفِ من آخه چه اتفاقی افتاده، مگه من چِکار کردم!!!همون موقع یکی از آقایون گفت: سلام آقای گل‌محمدی سرم و بردم بالا خیلی بالاهااا آخه ماشاالله قدش بلند بود دیدم بله... کنار یحیی‌گل‌محمدی واستادم وسط یه ازدحام و همهمه که آقا خیلی دوست داریم، خیلی مردی، خیلی مایه افتخاری و ... بعضی‌هام خیلی در تلاش بود بگن یه نسبتی دارن یا یه دوست مشترک که حالا بماند.حالا چی شد اینو گفتم، می‌خواستم بگم من از اون دسته آدم‌هاییم که اول از روی ظاهر آدم‌ها و بعد از روی رفتارهاشون و حرف‌هاشون درموردشون قضاوت می‌کنم یه وقت‌هایی قضاوتام اشتباه از آب در اومده مخصوصا اونایی که ظاهری بودن، و یه وقت‌هاییم قضاوتام اشتباه نبوده‌ها ولی تاثیر مناسبی روی رسیدن به هدفم نداشته مثل همینی که تعریف کردم قضاوتِ من درباره‌ی اون مرد درست بود خیلی هم درست بود، اما هدفم داشتن یه جای راحت و خلوت بود که نه‌تنها محقق نشد تازه باعث شد بدجوری بین جمعیت گیر بیفتم.حالا ما باید خیلی حواسمون به پیش‌فرض‌ها، قضاوت‌ها، اهداف‌ و برنامه‌هامون باشه و صد البته محیط و آدم‌هایی که دور و برمون اند، که اگه نباشه یهو سنگ قلاب می‌شیم وسط یه برهوتِ دور یه جایی که خودمون و گم می‌کنیم و نمی‌دونیم کی هستیم و اینجا چکار می‌کنیم.وجیههوجیههWed, 25 Jan 2023 13:07:47 +0330https://virgool.ir/@m_34354882/رازِ-نهفته-در-انتخاب-zhmxy5bmufypاینکه ما چطوری دست به انتخاب می‌زنیم یا چرا انقدر انتخاب‌هامون با هم متفاوت ئه مقوله عجیبی ئه.دکتر گلسر معتقدئه ما انسان‌ها علاوه بر نیاز به بقا، چهار نیاز روان‌شناختی داریم که شامل: عشق و احساس تعلق، قدرت و پیشرفت، آزادی و تفریح ئه و سطحی که از برآورده‌شدن نیازهامون توقع داریم با هم فرق داره، برای یکی آزادی مهمترین نیاز ئه و برای یکی قدرت، یکی آزادیش رو فدای عشق می‌کنه و یکی عشق رو فدای قدرت، و از همون زمانی که خیلی کوچیک هستیم تلاش می‌کنیم دست به رفتارهایی بزنیم که نیازهامون رو تامین کنیم و در این مسیر برای هر رفتار یا انتخابی که انجام دادیم بسته به شرایطی که وجود داشته احساس‌های متفاوتی رو هم تجربه و در ذهن‌مون ذخیره می‌کنیم و این پیوسته اتفاق می‌افته. بنابراین هر زمان نیاز به انتخاب و تصمیم‌گیری بوده ناخودآگاه ما اقداماتی رو انجام می‌ده. مثلا کودک پنج ساله‌ای رو تصور کنید که هیچ ترسی از گربه نداره و می‌خواد نیازش به تفریح رو با نزدیک شدن به یه گربه و بازی کردن با اون برآورده کنه ولی یهو اون گربه‌ بهش چنگ می‌ندازه احتمال زیاد این کودک دردش می‌گیره و می‌ترسه، اگر نخوایم بگیم که دیگه کلا سمت گربه‌ها نمی‌ره اما مطمئنا دیگه مثل قبل بهشون نزدیک نمی‌شه. به همین سادگی ما در طول زندگی‌مون، تجربه‌هایی رو می‌سازیم و یواش یواش یاد می‌گیریم برای رفع نیازهایی که داریم به رفتارهایی دست بزنیم که بهترین انتخاب ممکن برای ما در اون لحظه بوده.پس اینکه ما چه نیازی داریم، چه آموزه‌ها، احساسات و تجربه‌هایی رو در ذهن‌مون ذخیره کردیم در کنارِ هم، انتخاب‌ها و تصمیمات ما رو می‌سازند و این انتخاب‌ها سرنوشت ما رو تعیین می‌کنند. جبران خلیل جبران در کتاب پیامبر و دیوانه میگه: راهِ من راهِ تو نیست، گرچه با هم راه می‌رویم، دست در دست. چون نیازهام، تجربیاتم و انتخاب‌های من مثل تو نیست، اونچه من می‌پسندم برای تو شاید دیوانگی محض باشد، حتی اگر تو از خونِ من باشی.ما اگر به این امر آگاه باشیم می‌تونیم یه نگاه به خودمون بندازیم و ببینیم برای کدوم نیاز و براساس کدوم تجربه‌مون هست که داریم اینطور تصمیم‌گیری می‌کنیم و اگر لازم می‌دونستیم تغییراتی رو ایجاد کنیم تا کم کم آگاهانه‌تر از قبل انتخاب کنیم و حتی اینطوری می‌تونیم اطرافیان‌مون رو هم بهتر درک کنیم که رفتارهاشون، براساس کدوم نیاز یا کدوم شکستی ئه که تجربه کردن.رازِ نهفته در انتخاب‌هامون رو انتخاب کنیم؛ نیازها و شکست‌هامون یا ارزش‌ها و آموزه‌هامون؟وجیههوجیههTue, 02 Aug 2022 20:33:20 +0430https://virgool.ir/@m_34354882/انتخاب-با-توست-اما-چجوری-wqhzxzfywewaهر چی بوده و شده، الان دیگه تنهاستچجوری مسئولیت زندگی‌مون رو تقبل کنیم وقتی همیشه این دیگران بودن که برامون بریدن و دوختن؟بیایید از یه موردی که خیلی از ماها تجربه‌اش کردیم، شروع کنیموقتی که می‌خواستیم رشته تحصیلی یا حرفه‌ی مورد علاقمون رو دنبال کنیم بزرگترهامون اجازه ندادن چون باور داشتند که صلاح ما رو می‌دونند و جز راهی که اونها تعیین کردند همه‌ی راهها غلطهما هم که توی تمام سالهای زندگیمون عشق و حمایت لازم رو ازشون دریافت کرده بودیم، اطاعت از تصمیم اونها رو انتخاب کردیم، این رو انتخاب کردیم نه برای اینکه یک حق انتخاب داشتیم، بلکه به این دلیل که اطاعت از تصمیم اونها در اون زمان، برامون راحت‌ترین و مطمئن‌ترین انتخاب بوده.پس اگر الان ما از رشته تحصیلی‌مون، کارمون یا حرفه‌مون ناراضی هستیم خود ما باید براش یه کاری کنیم، مقصر دونستن دیگران و والدین‌مون مشکلی رو حل نمی‌کنه. ضمن اینکه قبول کنیم واقعا این ما بودیم که این راهو انتخاب کردیم، چون فکر می‌کردیم اطاعت از تصمیم اونها قرار ئه آینده شغلی‌مون رو تضمین کنه، یا فکر می‌کردیم اگه در آینده مشکلی پیش بیاد دیگه تقصیری گردن ما نیست و خانوادمون مقصرند و همین خیالمون رو راحت می‌کرده، یا اصلا مخالفت با حرف اونها خیلی برامون سخت بوده و نمی‌خواستیم خودمون رو به سختی بندازیم یا از حمایت اونها محروم بشیم، و اینطوریه که میگم واقعا ما باید بپذیریم که خودمون انتخاب کردیم و حتی اگر الان راضی نیستیم، نیازی نیست همچناااان در انتخابی که تو گذشته انجام دادیم، خودمون رو گیر بندازیم.درسته که ادامه دادن به مسیر فعلی‌مون با تمام نارضایتی که داریم، راحت‌ترئه و ریسکشم کمترئه و اینجوری برای همیشه حتی به نوه‌هامون، می‌تونیم بگیم که دیگران مقصر بودند که الان داستان‌های زیادی از موفقیت‌هامون نداریم که براتون تعریف کنیم، اما ما می‌تونیم انتخاب کنیم با سختی‌های یک تغییر مسیر اساسی تو زندگی‌مون دست به یقه بشیم تا اینکه از سختی یک بی‌علاقگی مدام از پا بیفتیم.توی نمایشنامه "مهمان‌سرای دو عالم" خوندم که یه چیز و تنها یه چیز ما رو منحصربه‌فرد می‌کنه و اون آزادی‌مونه. ما آزادیم که سلامتی‌مون رو داغون کنیم، آزادیم که رگ دستمون رو بزنیم، آزادیم که از غم عشق هیچ وقت فارغ نشیم، آزادیـم کـه تـو گذشته‌مون بپوسیم، آزادیم که قهرمان شیم، آزادیم که تصمیمات اشتباه بگیریم، آزادیم که تو زندگی شکست بخوریم یا مرگمون رو تعجیل کنیم.همه اینا گفته شد نه برای اینکه خودمون رو سرزنش کنیم، فقط برای اینکه به این باور برسیم که ما روی زندگی‌مون کنترل زیادی داریم، چون هر لحظه این خود ماییم که داریم انتخاب می‌کنیم که چطور رفتار کنیم.با پذیرفتن همین واقعیت ئه که مصمم می‌شیم یاد بگیریم دست به انتخاب‌های بهتری بزنیم و مسئولانه و آگاهانه زندگی کنیم. به قول پائولو کوئلیو" تو خواهی مرد، فردا یا پنجاه سال دیگر، اما حتما خواهی مرد حتی اگر دلت نخواهد، پس به آنچه امروز می‌خواهی انجام دهی بیندیش و به آنچه فردا و به آنچه در ادامه زندگی‌ات می‌خواهی انجام دهی "وجیههوجیههSun, 24 Jul 2022 22:09:11 +0430https://virgool.ir/@m_34354882/انتخاب-با-توست-mf2libakfkatخیلی وقت‌ها با اینکه مشکل بزرگی توی زندگیمون نداریم، اما احساس ناخوشایندی داریممشکل بزرگ می‌تونه فقر شدید یا بیماری سخت باشه و زندگی رو خیلی پیچیده کنه، اما وقتی شرایط ما اینطوری نیست، چی باعث میشه حس نارضایتی و ناکامی داشته باشیم؟ چرا دنیا پر شده از آدم‌های عصبی و غمگین؟دکتر گلسر در کتاب تئوری انتخاب توضیح میده که اگر ما خودمون رو مسئول تامین نیازهامون بدونیم و سعی کنیم با واقعیت‌های زندگیمون روبرو بشیم تا حد زیادی از نارضایتی‌هامون کم میشه.اگر واقعا اینطوری باشه، ارزشش رو داره زمان بزاریم و با این تئوری آشنا بشیم.مخصوصا ماهایی که تو زندگیمون وقت زیادی رو صرف کردیم تا برای ناکامی‌ها و ناراحتی‌هامون، مقصر، دلیل یا توجیه پیدا کنیم، یا با این فکر که قربانی شدیم داریم زندگیمون رو پیش می‌بریم، قربانی سرنوشت، خانواده، بختِ بد و خیلی چیزای دیگه، البته درسته که گذشته ما و اقدامات دیگران تاثیر زیادی داشته روی زندگی‌مون و وضعیت فعلی‌مون رو رقم زده، اما ما قربانی نیستیم. بیایین با خودمون صادق باشیم، این طرز فکر قربانی‌بودن، ما رو تا به حال به جایی نرسونده و بعد از این هم نمی‌رسونه، پس یک بار، خلاف همیشه، بیایین فرض کنیم که دکتر گلسر راست میگه و اگر الان احساس ناکامی و ناخوشایندی داریم خودمون باید براش یه کاری کنیم.چون فقط اینجوریه که مسئولیت زندگی‌مون رو تقبل می‌کنیم و واقعیت‌هاش رو انکار نمی‌کنیم، و بعد میریم برای رفع نیازها و حل مسائلی که داریم دنبال راه‌حل می‌گردیم و خودمون زندگی‌مون رو هدایت می‌کنیم و یواش یواش می‌سازیمش.به قول خیاممائیم که اصل شادی و کان غمیمسرمایه‌ی دادیم و نهاد ستمیمپستیم و بلندیم و کمالیم و کمیمآئینه‌ی زنگ خورده و جام جمیمخودِ خودِ ماوجیههوجیههSat, 23 Jul 2022 13:20:22 +0430https://virgool.ir/@m_34354882/سفارش-دادن-یک-رویا-gbzpjyp7rqmkکاش رویاهامون رو می‌شد مثل غذایی که سفارش می‌دیم، درخواست می‌دادیم و بعد پشت در خونه‌مون تحویل می‌گرفتیم. فقط مشکل اینجاست ما اغلب درست نمی‌دونیم رویامون چیه، آخه رویای اشتباهی مثل غذای اشتباهی نیست که بشه یجوری خوردش، رفتن در زندگی اشتباهی است که باید زیستش. اگر شور بود اگر شیرین اگر تلخ باید چشید، باید چشید آنچه را رویایمان می‌دانستیم. یادم است یک بار پیتزای من را اشتباهی بردند تحویل همسایه دادن اتفاقا آنها هم منتظر پیتزا بودند جعبه را باز کردند و کمی از آن خورده بودن و بعد متوجه شدند سفارش برای من است، خلاصه که پیتزا وقتی به من رسید که یخ کرده بود و از دهن افتاده بود حتی کمی هم ازش رفته بود، درسته من زنگ زدم رستوران و بابت این اشتباه اعتراض کردم و آمدند قبلی را بردند و یک پیتزای تازه تحویلم دادند اما وقتی که خیلی دیر شده بود خیلی دیر. انگار کاشکی را کاشتم و شد، آخر زندگی هم همین است رویایت را که درخواست می‌دهی می‌رسد اما گاهی اشتباهی می‌رسد گاهی انقدر دیر می‌رسد که از دهن افتاده و غم‌انگیز است مثل شهریار که گفت آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا...وجیههوجیههThu, 14 Jul 2022 02:04:09 +0430https://virgool.ir/@m_34354882/من-کی-ام-jyngrtd0736kمن موجود ضعیفی‌ام که وقتی یک دست‌درد ساده دارم از هرچه که بهش می‌گم زندگی، ساقط می‌شم. البته اونچه که من بهش می‌گم زندگی درواقع یک چهارراه ئه که وسطش ایستادم و دائما دارم انتخاب می‌کنم. انتخاب بین اونچه که دوست دارم، اونچه که درسته یا اونچه که ازم توقع می‌ره. حتی وقت‌هایی که به خیال خودم دارم خوش می‌گذرونم در واقع از قبل انتخاب کردم که چطور خوش بگذرونم؛ مثلا برم پیاده‌روی صبحگاهی یا بخوابم، تنها بمونم یا با دوستام گپ‌بزنم، فیلم ببینم یا برقصم و خیلی چیزای دیگه. حتی گاهی انتخاب می‌کنم وسط این چهارراه خودم رو بندازم زمین و از همه اینهایی که گفتم، دست بکشم و کمی مشغول افسردگی، مریضی یا فراموشی بشم بلکه یه مدت بار این انتخاب‌ها رو از روی دوشم کم کنم و شاید یک روزی انتخاب کنم که هیچ‌وقت دوباره بلند نشم. پس با این اوصاف بنظرم موجود ضعیفی نیستم، من درواقع موجود قوی هستم، اونقدر قوی که هرکاری ازم برمیاد، می‌تونم هرجایی که می‌خوام برم و هرطور که می‌خوام زندگی کنم و هیچی نمی‌تونه جلوم رو بگیره به‌جز همین ذهن خودم که اگه نتونم قدرت شگفت‌انگیزش رو درست مهار کنم می‌تونه علیه خودم و خواسته‌هام قد علم کنه و یا هرچی رو که خوشش نیاد و یا ازش بترسه رو ویران کنهاُه من چقدر پیچیده‌ام. قطعا مولانا هم برای همین گفته: من نه منم، نه من منمو حتی حافظ وقتی گفت: در اندرون من خسته‌دل ندانم کیست***که من خموشم و او در فغان و در غوغاست، قطعا می‌خواسته آیندگان بدونند که به‌کل آدمیزاد اینطوریه؛ خودش رو درست نمی‌شناسه اما ندای درونش رو به گوشِ جان می‌شنوه و فقط باید یاد بگیره از فرصتی که زندگی بهش داده استفاده کنه تا ندای درونش رو محقق کنه و نترسه از شکست چون که نیستی است سرانجام هر کمال که هستوجیههوجیههMon, 04 Jul 2022 23:24:54 +0430https://virgool.ir/@m_34354882/رسالت-من-کجاست-umfer7beluzdمدتی بود از خودم می‌پرسیدم، این زندگی‌ای بود که می‌خواستم؟ من برای این زندگی به دنیا اومدم؟ بیشتر صبح‌ها به محض اینکه از خواب بیدار می‌شدم ندایی از درونم می‌گفت نمی‌خوام اینجوری ادامه بدم، این زندگی من نیست. نمی‌دونستم چی می‌خواد اما می‌دونستم راضی نیست انگار رسالتش رو گم کرده، دیگه کارهایی که انجام می‌ده براش معنایی نداره، پس بهش فرصت دادم تا رسالتش رو دوباره پیدا کنه هدفی که براش معنا داشته باشه. وقتی به عقب نگاه می‌کنم می‌بینم که انگار توی تمام عمری که گذروندم هرازچندگاهی گم شدم و بعد خیلی اتفاقی توی یه راهی پیدا شدم. نمی‌دونم این طبیعیه یا نه، شاید از یه جایی به بعد راهم رو کلا غلط رفتم که محکومم هر بار گم بشم؟ نمی‌دونم من برای یک مسئولیت مشخص به دنیا اومدم یا در دوران مختلف زندگیم باید مسئولیت‌های مختلفی رو که تو مسیرم قرار می‌گیره، انجام بدم؟ نمی‌دونم من دارم به خودم گیر می‌دم یا خودم داره به من گیر می‌ده؟ یه مدت فکر کردم بحران بعد از سی سالگیه نباید جدی بگیرم اما نشد، ندای درونم هر روز صداش بلندتر می‌شد، با بعضی‌ها در این باره حرف می‌زدم می‌گفتند انقدر درگیر زندگی شدند که به این چیزا فکر نمی‌کنن یا کاری به ندای درونی‌شون ندارن یا اصلا رسالت مگه چیه جز تلاش برای زندگی کردن؟، ولی خب آدم‌ها با هم فرق دارند، این منم که به اینجا رسیدم و باید یه کاری کنم.نمی‌دونم تو توی چه وضعی هستی، می‌دونی مسئولیتت کجاست، یا نه می‌خوای دنبالش بگردی؟ ولی این رو بدون، اگر دچار کلافگی و سردرگمی هستی نباید نگران بشی، تو یا هدفت رو گم کردی یا دیگه هدفی که داشتی برات معنایی نداره و وقتِ تغییر رسیده، تغییری که لازم باشه رسالت خودت رو دوباره پیدا کنی.من که انگار توی بازی قایم‌باشک گیر افتادم، بازی که از بچگی هم دوستش نداشتم آخه از اینکه بگردم دنبال کسایی که قایم شدن لذت نمی‌برم از اینکه قایم بشم و هیچ‌وقت پیدا نشم می‌ترسم، و حالا وسط این بازی قایم شدم و می‌دونم اگه بفهمم رسالتم چیه و کجاست، پیدا می‌شم. دست‌به‌کار شدم تا رسالتم رو پیدا کنم که با مفهوم ایکیگای تو فرهنگ ژاپنی‌ها آشنا شدم؛ شادی همیشه مشغول بودن. اما منظورشون چیه؟ مشغول بودن به کاری که برای ما شادی‌آور ئه به زندگی‌مون معنا میده، یا نه نباید سختش کنیم، همین که سرمون گرم باشه و بیکار نباشیم شادی‌آور ئه چون هدفی ارزشمند پشت اون کار هست؟بنظرم به هر دو صورت می‌تونه معنا داشته باشه فقط برای آدم‌های مختلف قطعا متفاوت ئه. مثلا من افراد زیادی رو دیدم که زمان قابل توجهی از زندگی‌شون رو به انجام کاری مشغول هستند که اصلا دوست ندارند، اما از اینکه هزینه زندگی فرزندشون رو تامین می‌کنند شادند و زندگی‌شون معنادار می‌شه.اما افرادی هم هستند که کاری رو انجام می‌دند که خیلی دوست دارند و متوجه گذر زمان نمی‌شن. تو تا به حال تجربه انجام کاری رو داشتی که حتی بعد از گذشت زمان زیادی هم احساس خستگی نکنی؟، یا انقدر در اون کار غرق بشی که گذر زمان رو متوجه نشی؟ مثل حالتی که جو در انیمیشن روح موقع نواختن پیانو تجربه می‌کرد، به این حالت در روانشناسی شیفتگی یا جریان می‌گند یعنی فرد طوری در فرآیند انجام کاری متمرکز می‌شه که کاملا از انجامش خشنود ئه و اصلا زمان و مکان اطرافش رو حس نمی‌کنه. رسیدن به چنین حالتی یکی از عوامل کلیدی در یافتن ایکیگای زندگی‌مون ئه.الان که داشتم اینا رو می‌نوشتم یاد این بیت ‌شعر از حافظ افتادم که پدرم زیاد می‌خونه:*دولت آن است که بی خونِ‌دل آید به کنار***** ور نه با سعی و عمل باغِ جَنان این همه نیست*الان می‌فهمم که حضرت حافظ منظورش این نیست که سعی و تلاش نکنیم و منتظر الطاف الهی بمونیم، بلکه داره بهمون می‌گه کاری که باعث میشه زمان برامون سخت بگذره و هر لحظه خونِ‌دل بخوریم ارزش انجام دادن نداره و حتی دستاوردهایی که از اون راه حاصل می‌شه در برابر زندگی و زمانی که از دست دادیم ارزش نداره و قطعا رسیدن به دولت که همون خوشبختی ئه با انجام دادن کاری حاصل می‌شه که دوستش داریم و می‌تونیم با خوشحالی درش غرق بشیم. براساس همین یک بیت شعر من می‌گم که مفهوم جریان رو حضرت حافظ قبل از جناب میهالی چیکسنتمیهالی مطرح کرده.منم که هنوز تو مسیر یافتن رسالت یا همون ایکیگای خودم هستم و اگر دستاورد خوبی داشتم اینجا براتون می‌نویسم.وجیههوجیههFri, 29 Apr 2022 02:29:10 +0430https://virgool.ir/@m_34354882/شاید-روزی-ترس-هایت-را-پشتِ-سر-گذاشتی-wf6eziixkfztجلوی پنکه نشسته ام درست جایی که بادش را حسابی روی پوست گرمم حس کنم، کولر خراب است و هوا گرم، خیلی گرم. همین گرما و این پنکه بی‌نفس من را به بیرون اتاق کشانده و جایی کنار پدرم روی کاناپه مخملی سبز نشانده، عطر لیموعمانی فضا را پر کرده، مادرم روی فرش نشسته و یک سینی پُر از لیموعمانی جلویش گذاشته و پاک می‌کند، در دلم می‌گویم خدا کند که این لیموها قسمت قرمه‌سبزی شوند، مزه‌اش سریع می‌دود زیر زبانم، از وقتی یادم هست این طعم قرمه‌سبزی مادرم بوده که مرا عجیب عاشق زندگی کرده، خیلی کوچک بودم و هیچ چیز از زندگی نمی‌دانستم اما می‌دانستم که قرمه‌سبزی چیست. ناگهان صدای دختری که می‌گوید "نمی‌میرم، من خوب می‌شوم" مرا به فکر مرگ می‌کشاند به قول هملت این سرزمین ناشناخته که هیچ مسافری دوباره از مرز آن بازنیامده است. پدرم را تصور می‌کنم که در نبود من چه حسی خواهد داشت، نگاهش می‌کنم، نوک انگشتان دستانش را به هم چسبانده و خیره مانده و تکان نمی‌خورد، می‌دانم در مرگ من حتما عذاب خواهد کشید، اشک در چشمانم جمع شده باید بروم، صدای خنده‌ی مادرم بلند می‌شود، نگاهش می‌کنم چشمان پر اشک و لب‌های خندانش راهَم را می‌بندد، می‌مانم کنجکاوم بدانم چرا این فیلم از گریه اینطور به خنده رسیده است، اما خُب یادم می‌آید که کل زندگی همین است، مثل زنی در مطبخ که برنج را در سینی بالا و پایین می‌کند نمی‌گذارد ما در یک حال بمانیم، بین غم و شادی، آسایش و سختی آنقدر ما را بالا و پایین می‌کند که بلکه ناخالصی‌هامان جدا شود تا آخرِسر پلوی خوبی دم شود از آنها که عطرش نفس را گرم و طعمش مغز را آرام می‌کند. صدای مادرم را می‌شنوم که می‌گوید بنظرم بهتر است قرمه‌سبزی بار بزارم مینا قرمه‌سبزی خیلی دوست داشت. می‌خندم و می‌گویم هنوز هم دوست دارم. پدرم می‌گوید می‌دانم اما قرمه‌سبزی‌های نذری خیلی خوب نمی‌شود، اما قیمه همیشه خوب از آب درمی‌آید. با تعجب می‌پرسم کی گفته خوب نمی‌شود؟ مادرم می‌گوید نگران نباش من خیلی خوب از پسش برمی‌آیم مهم این است که مینا قرمه سبزی خیلی دوست داشت. دستم را به کمر می‌زنم و با چشمان از حدقه بیرون زده می‌گویم من هنوز هم قرمه‌سبزی دوست دارم چرا می‌گویی دوست داشت؟ جوابم را نمی‌دهد و بدون آنکه نگاهم کند سینی لیموعمانی را برمی‌دارد و می‌رود سمت آشپزخانه، پدرم بلند می‌شود پنکه را خاموش می‌کند و با خود به آشپزخانه می‌برد.پشت سرشان راه می‌افتم می‌خواهم کمکشان کنم، اما در قاب درِ آشپزخانه مادرم را می‌بینم که سر بر شانه‌ی پدر گذاشته و گریه می‌کند، پدرم موهایش را نوازش می‌کند بی‌صدا.من هم باید چیزی بگویم مهم نیست که خلوتشان را برهم بزنم نباید گریه کنند، با صدای بلند می‌خوانم؛"آری، ما غنچه یک خوابیمغنچه خواب؟ آیا می‌شکفیم؟یک روزی، بی جنبش برگ.اینجا؟نی، در در‌ه‌ی مرگ.نی، خلوت زیبایی.به تماشا چه کسی می‌آید، چه کسی ما را می‌بوید؟"نگاهم نمی‌کنند چقدر دل‌تنگ نگاه‌شان هستم.وجیههوجیههTue, 19 Apr 2022 11:53:34 +0430https://virgool.ir/@m_34354882/تحویل-روزمرگی-nbcl5z170iqvهمیشه از اواسط بهمن خونه تکونی رو شروع می‌کنم تا یواش یواش کارها رو انجام بدم و به خودم و بقیه هم سختی ندم. اصلا مثل مامانم نیستم، با اینکه شاغل نبود اما خونه ‌تکونی رو میزاشت برای روزای آخر سال اصلا کل اسفند ماه کارمون می‌شد تمیز کردن و مرتب کردن و اجازه هم نداشتیم هیچ کاری کنیم تا لحظه سال ‌تحویل، آخه باور داشت اگه لحظه تحویل سال تو هر وضعیتی باشی کل سال هم تو همون وضع و حال میمونی برای همین می ترسید از اینکه یکوقت کل سال خونه کثیف باشه و این کابوس همیشگی خودش و ما شده بود. شاید برای همین نشد که حتی یک بار تو خونه برای خودم تولد بگیرم شاید هم همین را بهانه کرده بود که هیچ وقت برای من تولد نگیره! بعید هم نیست. حالا نمی‌دانم سالی که من به دنیا اومدم کی خونه تکونی‌ رو انجام داده، بنظرم مامان باید ازم ممنون باشه که یک سال اجازه استراحت بهش دادم. بگذریم حالا که اون سالهایی که اسفندهاشون رو می‌شدیم زندانی‌ تا فروردین بیاد دیگه گذشته. ما هم نفهمیدیم این همه خون دل خوردن برای چی بود؟ خودش رو هم که از دست و پا انداخت . حالا این سالهایی که خونه ‌تکونی با منه ، به سلیقه خودم کار می کنم که خیلی هم به مذاق مامان خوش نیست البته اشکالی نداره هیچ کار من به مذاقش خوش نیست. فقط امسال با سالهای قبل خیلی فرق داره، قرار یک شازده خوش تیپ بهمون اضافه بشه میخوام حسابی سنگ تموم بزارم که همه‌چی خوب باشه بالاخره آبروی نازنین جانم خیلی برام مهم ئه، البته که آبروی نازنینم به تمیزی خونه بسته نیست اما خب آبروی من چرا، نباید خانواده شوهر آینده‌اش پیش خودشون بگن این چه سر و وضعی بود اینا داشتن، مگه زنیت ندارن که یک دست درست و حسابی بکشن رو سر و روی این خونه. تو رو خدا ببین انقدر مامان و نقد کردم و حالا دارم عین اون حرف می‌زنم. ما اصلا همین که دختر دست گل‌مون رو داریم می‌دیم بهشون خیلیم زیادی ‌شونه که حالا بیان درباره خونه ما و کندبانوگری من اظهار نظر کنند، به من بود که به این وصلت اصلا اجازه نمی‌دادم آخه الان خیلی زوده، اصلا نمی دونم‌ از چی این پسر خوشش اومده، حیف که هیچ کاریش نمیشه کرد. خوب شد امروز تونستم آشپزخونه رو تمیز کنم آخه سخت‌ترین قسمت خونه تکونی آشپزخونه است. منم که عادت دارم همه کارها رو از جایی شروع کنم که بنظر سخت میاد چون اون وقته که باقی کار راحت پیش میره. وای چه عطری داره این سبزی پلو، الانم دو تا کنسرو تن ماهی میزارم تو آب که بجوشه، تنِ ماهی‌ام واقعا خوبه با ماهی خیلی فرقی نداره، نازنین هم دوست داره. به هر حال که نمیشد مامان قرمه‌سبزی بار بزاره اونوقت نمی‌رسیدم آشپزخونه رو تا ظهر تمیز کنم اصلا فردا که جمعه است باید قرمه‌سبزی خورد. چقدر الان چایی میچسبه، کاش یکی بود یه چایی میداد دستم و می‌گفت خسته نباشی. فکر کنم بهتره امروز بعد ناهار جای قفسه کتابها رو کلا جابجا کنم هر وقت می‌بینمش خستگی می‌شینه رو شونه‌هام دیگه نمی‌خام وقتی توی آشپزخونه ام و به قدر کافی خسته‌ام چشمم بهش بیفته. این روزهام که انگار طبقه‌هاش نزدیکه بشکنن از سنگینی که تحمل می‌کنه. ممکنه این شازده که اومد خونمون به نشانه روشنفکر بودن بیاد سمت کتابخونه و کتابها را وارِسی کنه و اصلا شاید حتی یه کتابی دید و خوشش اومد خواست ببره بخونه، اصلا باید همه کتابها رو دقیق بررسی کنم که یوقت چیزی بینشون نباشه قدیما باب بود روی کتاب‌هایی که به هم هدیه می‌دادن برای هم یادداشت عاشقانه هم می‌نوشتن حواسم باشه یوقت از اینا نباشه آبروریزی شه، هر کدوم از کتابها هم که بی‌خود بود یا لازم نداشتیم باید جدا کنم و بدم بره، بلکه این قفسه یه نفسی بکشه. دیوان پروین اعتصامی رو ببین چقدر روش خاک نشسته، چه اشتباهی کردم روش دست کشیدم، دهنم تلخ شده شاید خاک رفته توش، هرچند تلخی این هدیه به خاک نیاز نداره، از خودم پرسیده بود چه کتابی برات بخرم، من دیوان پروین می‌خواستم. بهش هم سپردم که متنی بنویسه که عاشقانه نباشه و اسمش رو هم ننویسه که مجبور نشم خط بزنم آخه می‌خواستم همیشه دستخطش رو بی‌خط‌خوردگی و بی‌سانسور رو دیوان پروین که هدیه میده داشته باشم و مجبور نباشم قایمش کنم. برام یکی از شعرهای خود پروین رو نوشته بود؛هر که باشی و زهر جا برسیآخرین منزل هستی این استآدمی هر چه توانگر باشدچو بدین نقطه رسد مسکین استاندر آنجا که قضا حمله کندچاره تسلیم و ادب تمکین استزادن و کشتن و پنهان کردندهر را رسم و ره دیرین استخرم آن کس که در این محنت‌گاهخاطری را سبب تسکین استگفته بودم عاشقانه ننویسه ولی این شعر دیگه خیلی غم‌انگیز بود، نمی‌دونم چرا این و انتخاب کرد، شاید می‌خواست بهم بگه که من براش تسکین خاطرم حتی تو این سفر دور و مبهمی که رفته یا شاید می‌ترسید راهی که میره برگشت نداشته باشه و می‌خواست منم آماده باشم، اگه اینجوری بود پس چرا اصلا رفت؟ یعنی نمی‌دونست نبودنش برای من چه معنایی داره؟ شاید باید بهش می‌گفتم، شاید منصرف می‌شد از رفتن. قلبم داره می‌سوزه انگار قاشق داغ گذاشتن روش. یه زمان تمام برنامه زندگیم خواندن این کتاب بود، سعید گفته بود تا تمامش کنم اونم برمی‌گرده و اولین کاری که می‌کنه اینه که با خانوادش میان خونه ما برای خواستگاری. منم همش نگران بودم و دعا می کردم که یک وقت بلایی سرش نیاد. اما خب خیلی زود برگشت. دیگه هیچ وقت این کتاب رو نخواندم، نتونستم بخوانم اصلا چرا باید میخوندم اون برگشته بود اما خونه ما نیومده بود و همه چی برای همیشه تموم شده بود، اسمش رو روی کوچه‌ گذاشتند و یکی از عکس‌هاش رو هم بزرگ قاب کردند و سر کوچه زدند دیگه تمام دیدار من به همین دیدن عکسش محدود شد. تا همین چند سال پیش که دیگه عکسش رو هم برداشتند، هر روز می‌دیدمش. حتی روزهایی که هیچ کاری نداشتم، به یه بهانه‌ای از خونه میزدم بیرون تا ملاقاتش کنم. آخ سعید ببین که من حتی یک عکس از تو ندارم، دلم بدجور هوس دیدارت رو کرده. چشمام رو می‌بندم تا صورتش رو به یاد بیارم، کتاب رو ورق می‌زنم تا بتونم صداش رو بشنوم که می‌گه بر می‌گردم صبر داشته باش و بهش بگم دیدی برنگشتی و براش بهانه بگیرم که تنهام گذاشت برای تمام عمر، عطر کاغذ کهنه رو نفس می‌کشم تا شاید آروم شم اما شوری اشکم نمیذاره و پشت دستم کشیده میشه کنار لبم تا خیسی و شوری رو پاک کنه، یهو چیزی روی پام می‌افته، می‌ترسیدم و کتاب از دستم پرت می‌شه، این کتاب انگار هیچ وقت آرامش من رو نمی‌خواد. خم شدم کاغذ رو بردارم دست‌خط خودم بود، زانوهام تاب سنگینی تنم رو نکرد و پهن زمین شدم جوری که انگار همیشه همان‌جا چسب زمین بودم؛"خدایا هیچی برای تو سخت نیست خواهش می‌کنم به مرجان کمک کن تا همسرش بتونه ترک کنه، خدایا به بچه‌شون رحم کن"سردم است انگار پرتم کردن وسط بوران، اشک‌هایم یخ بستن دور چشمانم و پایین نمی‌آیند. چهارده سال پیش بود که فهمیدیم شوهر مرجان اعتیاد داره. تمام فکرم شده بود مرجان و زندگیش، کاری از دستم برنمی‌آمد، فقط دنبال معجزه بودم، حتی به روح سعید هم متوسل شده بودم که شفاعت کند می‌دانستم آنقدر دوستم دارد که از آبرویش برای من خرج کند. خیالات می‌بافتم از خوشبختی‌ که مرجان هیچ وقت نداشت، از اینکه همه‌ چی یک روز درست می‌شه، شوهرش رو به ‌راه و زندگیش سرپا می‌شه. حالا اما مرجانی در میان نیست! ده سال است که دیگر نیست! اما باورش سخت است هنوز هم سخت است اصلا این غم هیچ وقت تکراری نمی‌شه بلکه هر روز تکرار می‌شه و هر روز به تازگی همان روز اولِ نبودنش است. انگار این زمین هیچ ‌وقت جایی برایش نخواست و روزگار چشم دیدنش را نداشت که انقدر سختی‌اش داد. مگه چند سال زندگی کرد که این‌ همه عذاب کشید. خوب یادم هست که همیشه تلاش می‌کرد و امید داشت به چی رو نمی‌دانم چون من که برعکس اون در فلسفه زندگی وامانده بودم و نمی‌دانستم برای چی زندگی می‌کنم اما او می‌دانست بیشتر از هر کسی که می‌شناختم زندگی را دوست داشت اما انگار تمام آن سال‌هایی که تقلا می‌کرد زندگیش را بسازد هر لحظه زنجیر اتصالش به دنیا را می‌سابیده که یهو ناغافل از کنارمان رفت و بند دلِ مان را پاره کرد. اشکم می‌چکد روی کاغذ شاید فکر مرگش گرمم کرده که یخ اشکم باز شده و شُره می‌کنه. آخه می‌دانم الان جایش خوب است با اینکه ما خوب نیستیم با اینکه دخترش هر روز از نبودنش می‌سوزد و دم نمی‌زند اما حتما او خوب است همین فکر است که آرامم می‌کند تا طغیان نکنم. زندگیش که هیچ‌ وقتِ‌ خدا روی آرامش ندید حتم دارم توی اون دنیا به سهمش از زندگی رسید. همیشه آرزوهای بزرگ داشت اما نمی‌دانم چرا بین خواستگارهایی که داشت امین را انتخاب کرد، نمی‌دانم. مامان که شوهرِ مرجان را می‌گذارد پای تقدیر البته اگر ازدواج موفقی بود حتما می‌گذاشت پای تدبیر خودش. من هم که همش دنبال مقصر می‌گردم انگار دوای این درد بی‌درمان دست اوست که به محض یافتنَش قرار است نوشِ جان کنم و مرجان را دودستی تحویل بگیرم یا زمان برگردد به عقب به اون روزهای تلخ عروسی‌اش، خوب یادم هست اینها از همان اول هم سازشان کوکِ هم نبود، اصلا وصله هم نبودند. من که سنی نداشتم و کسی به حرفم گوش نمی‌داد اما عاقلی هم در جمع نبود که بگوید بی‌خیال! این چه شوخی مسخره‌ایست، جمع کنید بروید، این ازدواج شدنی نیست. آنوقت همه‌ چی همان‌جا تمام می‌شد، نه اینکه یک بیچاره دیگر هم وارد بازی شود. آخ خاله فدای‌َت شود نازنینَم چه خوب شد که تو هستی. دستم محکم به سینه‌ام می‌کوبد انگار می‌خواهد هر چه این سال‌ها انباشته را یکجا متلاشی کند اما زورش نمی‌رسد. شاید بخاطر نازنین است که ما هنوز زنده‌ایم هر بار که می‌بینمَش انگار مرجان از نو جوان شده و راه می‌رود مثل یک خوابِ لطیف مثل یک نورِ عجیب می‌خرامد در زندگی‌مان. خوب شد باز پدرش آنقدر شعور داشت که بی‌خیال نازنین شود و برود، حداقل همین یک ‌بار را پدری کرد در حقَش شاید خودش هم نداند اما برادری کرد در حقَم که نازنین را سپرد دست ما، از آن روز بود که زندگیم دیگر دلیل محکمی داشت برای ادامه دادن. راستی اصلا نمی‌دانم حالا پدرش کجاست، اصلا زنده است یا نه، هیچ وقت هم از خود نازنین نپرسیدم از پدرش خبر دارد یا نه. راستی نکنه این پسر هم مثل پدرش باشه؟ آخه بعضی‌ روانشناس‌ها می‌گن دخترها جذب مردهایی شبیه پدرشان می‌شوند، اگر اینطور باشه من چه خاکی به سرم بریزم. اصلا چرا میخواد ازدواج کنه، مگه مرجان وقتی ازدواج می‌کرد از آخرش خبر داشت اصلا کی خبر داشت، اگر می دانستیم که حتی خود امین هم نمی‌گذاشت این ازدواج سر بگیرد. سرم انگار دارد بزرگ و بزرگتر می‌شود، دو دستی فشارش میدهم که منفجر نشود که یهو صدایی بلند شبیه انفجار می‌پیچه و بی‌اختیار از زمین کنده می‌شم و می‌دوم به سمت صدای ترسان مادرم که اسمم را داد می‌زند؛ مریم! چشمانم اما خیره می‌ماند به آشپزخانه و پاهایم قفل می‌شود، کنسروها ترکیده! نمی‌دانم خوشحال باشم یا ناراحت به هر حال جای شکر دارد که اتفاق بدتری نیفتاده، اگر پکیج منفجر شده بود و دیوار ریخته بود روی سر مامان چی؟ فدای سرش که تمام زحمت امروزم هدر شد، فدای سرش که ناهار امروزمان خراب شد، اما این حجم از ‌کثیفی پاک شدنی نیست، حداقل دیگر با دستان من ممکن نیست. اما اگر کنسروها منفجر نمی‌شد شاید زمین‌گیر می‌شدم دیگر پاهایم قدرت حرکت نداشتند چطور ممکن بود دوباره سرپا شم.فریاد مامانم را می‌شنوم که "مگه کَری، چِکار می‌خواهی کنی؟" خونسرد نگاهش می‌کنم، دارم فکر می‌کنم این که دختر جوانش را گذاشت زیر خاک باید صبورتر باشد و بداند که دنیا ارزش ندارد چه برسد به یک آشپزخانه، آخه چرا انقدر عصبانی شده. اما او که انگار فاجعه‌ترین رخداد زندگیش را نظاره می‌کند باز می‌پرسد "چِکار می‌خوای کنی؟ نکنه لال شدی؟" ترسیدم که لال شده باشم، زبانم اما چرخید و حرف زدم، "غصه نخور درستش می‌کنم بزار اول ناهار سفارش بدم الان نازنین می‌آد، حتما خیلی گرسنه است".آرام نمی‌شود و گلایه‌کنان به سمت اتاقش می‌رود و بی‌فکری من را هی تکرار می‌کنه، چطور نمیدونه که از فکر زیاد است که اینطور شده، چطور انقدر بی‌انصاف شده. روی نوک انگشتان پام وارد آشپزخانه می‌شم تا گاز را خاموش کنم. حتی برنج هم سوخته. من که در عالم دیگه ای بودم و تمام حواس پنجگانه زمینیم فلج شده بودند اما مامان چرا حداقل بوی سوختن برنج را متوجه نشد که بهم بگه.برمی‌گردم سمت تلفن گوشی رو که برمی‌دارم، صدای چرخش کلید رو می‌شنوم، سرم می‌چرخه سمت در، نازنین است با آن لبخند ملیح‌اش که هوش از سرم می‌برد، سلام می‌دهد، ابروهایش را بالا انداخته و با عشوه می‌پرسه این بوی قرمه ‌سبزی کیه که تا توی کوچه هم پیچیده؟ حتی فرصت نمی‌کنم سلامش را جواب بدهم. مامان جلو میاد و میگه: نازنینَم این خالت اجازه نداد قرمه سبزی بپزم گفت باید آشپزخونه رو تمیز کنه حالا بیا ببین چجوری تمیز کرده. یهو صدای خنده‌های نازنین میپیچه تو خونه و مامان رو هم به خنده می‌ندازه انگار خیلی خوشحالند که کدبانویی من زیر سوال رفته. نازنین با آن دستهای ظریفش جلوی دهانش رو گرفته اما فایده نداره این قهقهه پنهان شدنی نیست. مامان را محکم بغل می‌کنه و برای تربیت من بهش تبریک می‌گه که دستت درد نکنه با این دختر تربیت کردنت و لپ سفیدش را می‌بوسه و بعد در حالی که دندان‌های سفید خرگوشیش خودنمایی می‌کنه می‌آد سمت من، دو دستی سرم رو می‌گیره و پیشانیم رو می‌بوسه. با همان لبنخند خشک شده روی صورتم و چشمان شرمسار می‌پرسم "هوس قرمه ‌سبزی کرده بودی؟" میگه: "نه، مامانی صبح بهم گفت، چون امروز ناهار میای خونه قرمه ‌سبزی می‌پزم فکر کنم خودش هوس کرده بوده، شایدم چون می‌دونست قرار آشپزخونه رو تمییز کنی به فکر قرمه‌ سبزی افتاده بود" و بعد دوباره ریز ریز می‌خنده، آخه نازنین هم می‌دونه مامان با من سر لج داره. سرش را روی شونه‌ام می‌گذاره تا در گوشم یواش بگه که "اصلا بوی قرمه ‌سبزی نمیومد فقط بوی برنج سوخته همه جا رو برداشته ولی فکر کردم اگه از بوی قرمه‌ سبزی تعریف نکنم مامانی خیلی ناراحت می‌شه و دیگه نمی‌شه هیچ جوری از دلش دربیارم."چانه‌اش را می‌گیرم تا صورتش را روبروی صورتم بیارم در چشمانش نگاه می‌کنم جوری که انگار هیچ چیز در دنیا مهم نیست به جز ناهار امروز و ازش می‌پرسم، "خب حالا چی سفارش بدم؟"دستم رو می‌گیره و در حالی که با انگشتانم بازی می‌کنه برقی در چشمانش می‌درخشه که انگار باز ایده‌ای جدید داره "خب چرا سفارش بدیم؟ بیایید بریم رستوران"قبل از اینکه چیزی بگویم، مامان موافقتش رو اعلام می‌کنه و می‌ره که آماده شه، من که سی سال از مامان جوون‌ترم قادر نیستم به این سرعت بشنوم و فکر کنم و پاسخ بدم، چطور ممکن است. انگار فقط برای رو کم کردن از من همه انرژیش رو به سرعت مصرف می‌کنه، مگرنه که این قدرت پردازش که در مغز او اینطور نمایان می‌شه، می‌تونست بوی سوختن برنج رو هم سریع تشخیص و به من خبر بده که حداقل به بهانه برنج که می‌رفتم جلوی ترکیدن کنسروها رو هم می‌گرفتم شاید هم تشخیص داده و نخواسته بگه تا قرمه‌ سبزی که اجازه ندادم بپزه رو تلافی کنه، شاید هم خیری در کار بوده که وارد آشپزخونه نشم اگر آنجا بودم و کنسروها منفجر می‌شد معلوم نبود چه به روزم می‌آمد. آه راستی کاغذ رو کجا انداختم قبل از اینکه نازنین ببینه باید پارش کنم، به سمت قفسه کتابها میرم که نازنین مچ دستم را می‌گیره و به سمت خودش می‌کشونه و بعد با تعجب می‌گه "خاله انقدر لاغر شدی که دستم دور مچ دستت حلقه شده" دستم را بالا می‌آورد تا لاغری‌ام را نشانم دهد و خنده‌کنان ادامه می‌دهد که "ای کلک نکنه از الان داری برای عروسی من لاغر می‌کنی"، نمی‌داند که فکر و خیال همین عروسی‌اش لاغرم کرده. من را می‌کشاند داخل اتاقش در حالی که سر من به سمت قفسه کتاب‌ها مانده، می‌گوید"خاله امروز این پالتوی من را بپوش" به این فکر می‌کنم چه اهمیتی دارد که چی بپوشم و او پشت دستش را می‌کشد روی پالتویی که تنم کرده و با شیطنت میگه "خیلی بهت میاد"، بازوهام رو محکم می‌گیره و تکونم میده و با صدای بلند داد میزنه "آدم از دیدنت لذت می‌بره" ناگهان گریه‌ام می‌گیرد بغلش می‌کنم و روی شونه‌اش اشک می‌ریزم. هیچی ازم نمی‌پرسه و فقط دستای بلند و گرمش رو دورم حلقه می‌کنه و فشارم میده انگار می‌خواد بهم بفهماند نگران نباشم او هیچ وقت ترکم نمی‌کند. سرم را بلند می‌کنم تا با دستانم اشک‌هایم را پاک ‌کنم و از اتاقش بیرون بزنم. باید کاغذ دست نوشته‌ام را پاره کنم، به سمتش می‌روم و از روی زمین برمی‌دارمش اما دلم نمی‌آید پاره‌اش کنم شاید چون چشمم به اسم مرجان می‌افتد. کاغذ را لای دیوان پروین می‌گذارم و می‌روم داخل اتاقم، کتابم را پنهان می‌کنم و آماده می‌شوم برای دل نازنین است که آماده می‌شوم و برایم مهم نیست که خانه در چه وضعی است یا قرار است آینده چه شود، فقط می‌‌خواهم بروم بیرون، اما اول کاغذ را از لای کتاب بیرون می‌کشم و پارش می‌کنم انقدر ریز که هیچ کلمه‌ای از آن قابل خواندن نباشد. یک بار تمام زندگیم پای این غم‌ها رفت دیگه بس ئه، باقی عمرم باید به زندگی کردن بگذره. وقت تحویل سال من الان ئه.وجیههوجیههSun, 10 Apr 2022 21:24:21 +0430https://virgool.ir/@m_34354882/اصالت-mujcds1jshfmمی‌اندیشی که هیچ برگی ندارم؟ آن برگها که دیده بودی، هیچ وقت از آنِ من نبودند، آنها میهمان فصل‌هایند، می‌آیند و می‌روند و رنگ عوض می‌کنند. این منم که پابرجایم و ماندنی‌، من که اصالتم را از ریشه‌هایم دارم، مادامی که تبرم نزنند و ریشه‌هایم را نگیرند می‌مانم و با طبیعت می‌سازم.وجیههوجیههThu, 03 Mar 2022 20:46:16 +0330https://virgool.ir/@m_34354882/گل-آوری-ysowovqgnf5qتاب‌آوری که این روزها بازارش هم گرم است، اگر داشته باشی‌َش خیلی خوب است. اما مشکلش این است که در بازار نمی‌فروشندَش، تقدیمَ‌ش هم نمی‌شود کرد. این خودِ تویی که باید درون خودت، پیدایَ‌ش کنی یا اگر نبود، بسازیَ‌ش یا حداقل مثل من جایگزین‌های مسکن‌طور برایَ‌ش پیدا کنی. یکی از جایگزین‌های تاب‌آوری برای من گل‌آوری است وقتی تاب‌هایم تمام می‌شود، گل‌آوری می‌کنم. شاید برای شما هم خوب اثر کند اما یادتان باشد هیچ چیز مثل خودِ تاب‌آوری اثر نخواهد کرد. وقتی با شرایط سخت مواجه می‌شوید قطعا این قدرتِ تاب‌آوری درونیِ شماست که پاسخ منعطف و سالم می‌دهد نه گل‌های روی میزِ شما.وجیههوجیههWed, 09 Feb 2022 12:50:14 +0330https://virgool.ir/@m_34354882/کوچ-ulauarqjdfxzصبحِ زود که با صدای تلفن از خواب پریدم، فهمیدم حتما اتفاق بدی افتاده است، اما فکر نمی‌کردم تا این حد تلخ هم ممکن باشد. همه‌چی درجا تمام شده بود و فرصتی برای دیدار آخر نمانده بود. آنقدر بغض داشتم که سیلاب شوم و در هم بریزم اما نمی‌دانم چرا منطقی ایستادم من که منطق نمی‌دانستم، شاید چون سوگ هم نمی‌دانستم.۵ سال گذشت تا یک روز دست و دلم راضی شدند برایش نامه‌ی خداحافظی بنویسم تا دیگر هر صبح را بغض‌آلود از فکرِ نبودنِ او نپرم و هر خیابان را با تصویر کوچِ ناگهانِ او نبینم.وجیههوجیههSun, 06 Feb 2022 14:57:52 +0330https://virgool.ir/@m_34354882/دل-مان-را-وا-کنیم-jfx4dyqu9z55مثل ماهی تمرکزم سُر می‌خورد و از دستم می‌رود، شاید عود در بَندش آورد، دستم می‌رود سمت‌شان، یکی از آن‌ها که هدیه گرفته‌ام را روشن می‌کنم، عطرش که می‌پیچد سَرم گرم می‌شود و دلم آرام، در سرخی‌اش برق چشمانش را می‌بینم و در رقص دودَش طرح لبخندش را. زمزمه‌ای می‌شنوم "من دلم تنگه واسه یه دلخوشی کوچیک واسه یه همسفر ساده" نمی‌گذارم ادامه دهد. آخر دل که تَنگ نمی‌شود ما تَنگَش می‌کنیم، اگر دلخوشی نسازیم، اگر همسفرهامان را در یادگار‌ی‌های‌شان جان نبخشیم. می‌نشینم تا قهوه‌ام را کنار دوستم بنوشم و او عودش را برایم بسوزاند تا دلم وا شود و این شعر صائب تبریزی را برایش بخوانم"دل ز قید جسم چون آزاد گردد وا شود".وجیههوجیههTue, 25 Jan 2022 14:31:54 +0330https://virgool.ir/@m_34354882/وقتِ-رفتن-fw2rkhljn8n7ریشه‌هایم را یکی یکی از آن خاک خشک و کهنه بیرون می‌کشیدم و هر ریشه چون عضوی حقیقی در تنم درد می‌گرفت. اما چاره‌ای نبود، وقت‌ِرفتن رسیده بود. وقتِ‌رفتن را دیدن کار راحتی نیست اما ندیدنش کار را سخت‌ می‌کند، تندبادی نامهربان می‌آید و تو را می‌برد بی‌ریشه‌هایت و در برهوتی خسته رهایت می‌کند بارِ دیگر سرپا شدن سخت می‌شود. من به نشانه‌ها توجه دارم وقتش را تشخیص دادم و خود دست به کار شدم، هر ریشه‌ای که بیرون می‌کشیدم پَری می‌شد و می‌نشست روی شانه‌هایم و حالا دو بال دارم برای پرواز به جایی که دوستش می‌دارم فقط می‌ماند که نترسم از پرواز و اوج بگیرم.وقتِ‌رفتن را دیدن و فهمیدن مهم است.وجیههوجیههMon, 03 Jan 2022 23:42:36 +0330https://virgool.ir/@m_34354882/بالهای-رو-شونه-هام-c4b11s5xowaqهمه ما بالهایی روی شونه هامون داریم برخیهامون فراموششون کردیم و حتی اصلا حسشون نمیکنیم من اما حسشون میکنم وقتی اوضاع تنگ میاد برام، بالهام و بسته میبینم انگار که سفت با طنابی بسته شدن، وقتی غمگین میشم انگار بالهام زخمی شدند و حتی سوزش زخم تازه رو میچشم، اما امان از وقتی که، حس میکنم شکسته اند، این حس شکستن از غمی بزرگ میاد. امشب اما حس تازه ای دارم، بالهام شوق پرواز دارن. نمیدونم چی شد که پرواز و فراموش کرده بودم یا کی بود که پام و گرفت و گذاشت رو زمین تا راه برم، ولی خب دیگه مهم نیست. میخام پرواز کنم پس تمرین میکنم.وجیههوجیههSat, 03 Jul 2021 23:39:39 +0430