https://virgool.ir/feed/@m_34000685چنان باش که به هر کس بتوانی بگویی:«مثل من رفتار کن‌.» 🇮🇷🇵🇸fa2026-11-10 22:16:31https://files.virgool.ir/upload/users/4926129/avatar/ff8ZEb.jpghttps://virgool.ir/@m_34000685https://virgool.ir/@m_34000685/هنر-درخواست-کردن-از-دیگران-l3tzfqe49wsuآیا می ترسید از افراد درخواست کمک کنید؟ نمی خواهید جواب منفی بشنوید؟ دوست ندارید آنها فکر کنند شما محتاج و ناتوان هستید؟ یا شاید فقط نمی دانید چگونه از دیگران درخواست کنید؟شاید تعجب کنید اما درخواست کردن از دیگران کار دشواری نیست، فقط کمی حوصله به خرج دهید.اول بدانید چی می خواهید؟در حل کردن مسئله ریاضی مشکل دارید؟ جزوه درسی تان پیش دوستتان هست و بهش نیاز دارید؟دوم، از توضیحات و توجیهات غیرضروری پرهیز کنید.«آقا من هیچی بلد نیستم، میشه حرکت رو یکبار دیگه نشونم بدید؟»اگر قرار است از مربی باشگاه بخواهی نحوه درست انجام دادن حرکتی را نشانت بدهد، بهتر است فقط بگی:«ممکنه لطفاً اجرای درست این حرکت را یکبار دیگر نشانم بدهید؟»سوم، این را در نظر بگیر. هیچ کس مجبور نیست به تو کمک کند.افراد حق انتخاب دارند. اگر نمی توانند یا نمی خواهند کمکت کنند، استفاده از زور بیهوده است.ایجاد احساس گناه با جمله هایی مثل «اصلاً من واست مهم نیستم...» و « تو فقط به فکر خودتی، فقط خودتو دوست داری.‌..» هم به کلی اشتباه است.چهارم، زمان مناسبی را برای مطرح کردن درخواستت انتخاب کن.پنجم، وقت خودتان و دیگران را با عذرخواهی های افراطی نگیرید.«ببخشید، معذرت می خواهم، شرمنده ام، می دونم گرفتارید، می بخشی مزاحمت می شوم...»آب دهانتان را با گفتن این حرف ها تلف نکنید. فقط اعصاب دیگران را به هم می ریزید. گفتن یه ببخشید کوتاه کفایت می کند.«سلام، ممکنه نظرت را درباره ی نوشته ام بگی؟»بدترین کاری که ممکن است انجام بدهید، این است که به دیگران دستور بدهید.«عکسای جزوه تو واسم بفرست.»«بیا بالا می رسونمت.»حتی وقتی می خواهید در حق کسی خوبی کنید، فراموش نکنید نمی شود زورکی به افراد کمک کرد. اصرار نکنید فرد سوار ماشین شود.البته روش های بيشتر و خلاقانه تری هم می شود به کار برد تا افراد را متقاعد کنید به درخواستتان جواب رد ندهند.در این مورد خوب است به یکی از داستان های کتاب «ماجراهای تام سایر» اشاره کنیم:داستان از جایی شروع میشه که عمه ی تام او را تنبیه می کند تا حصار چوبی و بلند جلوی خانه را به رنگ سفید رنگ کند. کاری که بسیار خسته کننده و طولانی می باشد.کمی که زمان می گذرد پسر دیگری به نام بن راجرز که درحال خوردن سیب است از آنجا رد می شود و تام را مسخره می کند چون مجبور است آخر هفته کار کند. اما تام رفتار عجیبی از خودش نشان می دهد.تام با دقت و علاقه فراوانی دارد حصار را رنگ می زند. بن راجرز کنجکاو می شود و دلش می خواهد او هم حصار را رنگ کند. تام می گوید نمی شود چون عمه اش روی کیفیت کار حساس است و هر کسی از پس این کار بر نمی آید. اما این فقط بن را بیشتر مشتاق می کند.سرانجام تام موافقت می کند و بن سیبش را به تام می دهد و شروع می کند به رنگ زدن حصار. طولی نمی کشد که بچه های دیگر از راه می رسند و هر کدام هم برای رنگ کردن حصار بادبادک، تیله ها و اسباب بازی هایشان را به تام می دهند تا او اجازه بدهد حصار را رنگ کنند.تام می توانست از بچه ها درخواست کند تا در رنگ آمیزی کمکش کنند، اما آیا آنها درخواستش را قبول می کردند؟تام با تبدیل کردن فعالیتی سخت و خسته کننده به فعالیتی جذاب و وانمود کردن به اینکه هر کسی توانایی این کار را ندارد توانست کاری کند که به جای اینکه او از آنها درخواست کمک کند، آنها از او درخواست کنند تا کمکش کنند.تاریخ: ۱۴۰۵/۸/۱۵نویسنده: قربانعلی قربانعلیقربانعلیFri, 06 Nov 2026 12:02:25 +0330https://virgool.ir/@m_34000685/هیچکس-بی-نیاز-از-مشورت-نیست-i76oabpywqplهيچکس بی نیاز از مشورت با دیگران نیست اما این به آن معنی نیست که هر مشورتی سودمند است یا درباره ی هر چیزی باید مشورت کرد. شما درباره نحوه مسواک زدن و حمام کردنتان با کسی مشورت نمی کنید‌. می توانید تصور کنید همچین مکالمه ای چه بیهوده و وقت تلف کردنی می باشد.با این حال، حتی افراد متخصص و دانشمندی چون سقراط می توانند از مشورت با دیگران بهره مند شوند.کسی داناتر از سقراط نیستروزی یکی از دوستان سقراط راهی معبد دلفی شد. در آنجا پیشگو به او گفت «کسی داناتر از سقراط در آتن نیست». وقتی خبرش به سقراط رسید دهانش از تعجب باز ماند. او خود را داناترین انسان نمی دانست و بر این شد که چند نفری را که داناتر از او بودند پیدا کند و اثبات کند حرف پیشگو درست نیست.او با سیاستمداران گفت و گو کرد. سپس سراغ شاعران را گرفت و سرانجام سر صحبت را با صنعتگران و پیشه وران باز کرد.همگی آنها واقعاً در کارشان مهارت داشتند و چیزهایی می دانستند که سقراط با شنیدنش از تعجب شاخ در می آورد اما بعضی شان فکر می کردند چون در کارشان تخصص دارند از مسائل دیگر سر در می آورند و خود را صاحب نظر می پنداشتند.سقراط بیشتر از اونا نمی دانست؛ تنها تفاوتش این بود که ادعا نمی کرد چیزی را که نمی داند می داند.چرا بعضی ها از مشورت با دیگران خودداری می کنند؟با توجه به داستان سقراط می توان گفت صنعتگران و پیشه وران بخاطر اعتماد به نفس بیش از حدشان بود که نسبت به قضاوت خود انقدر اطمینان داشتند. شاید هم غرورشان اجازه نمی داد اعتراف کنند چیزی را نمی دانند.آنچه واضح است این است که مردمی فکر می کنند مشورت با دیگران نشانه ی ضعف است. آنها گمان می کنند اگر دیگران از ناآگاهی آنها باخبر شوند ممکن است مورد تمسخر قرار بگیرند.گاهی اوقات هم مشاور مناسبی پیدا نمیشه، یا اگر پیدا هم بشه گرونه. مردم هم این روزا زیاد به مشاوران اعتماد ندارند، مخصوصاً آنهایی که تجربه های بدی داشته اند؛ چه بخاطر توصیه های بدشان یا بخاطر انگیزه های مالی پشت توصیه هایشان.آیا مشورت کردن با دیگران فوایدی هم دارد؟مشورت، ادراک و هشیاری دهد / عقل ها مر عقل را یاری دهد ( مولوی )دو عقل کنار هم بهتر از یک عقل کار می کنند، البته این به معنای این نیست که هر مشورتی مفید است، مشورت با مشاوری که آگاه نیست، اطلاعات نادرست و منافع شخصی دارد می تواند زیان بار باشد.اما وقتی مشورت کارساز باشد می تواند تجربه ها و اطلاعاتی را به ما بدهد تا بتوانیم تصمیمی متعادل تر و سنجیده تری بگیریم.هدف مشورت این نیست که مسئولیت انتخاب و تصمیم را به فرد دیگری منتقل کنیم، بلکه این است که قدرت قضاوتمان را افزایش دهیم و بهترین تصمیم را بگیریم. این ما هستیم که در آخر باید انتخاب کنیم چه کنیم.وجود یک زاویه دید دیگر می تواند به ما کمک کند پیامدهای خطرناک احتمالی را که تصمیممان دارد را برای ما آشکار سازد.تاریخ: ۱۴۰۵/۸/۸نویسنده: قربانعلیقربانعلیقربانعلیFri, 30 Oct 2026 10:05:18 +0330https://virgool.ir/@m_34000685/بزرگ-شدن-اتفاق-می-افتد-بالغ-شدن-نه-همیشه-qs3pq60froouتصور کنید سر کلاسی دانش‌آموزی به معلمش بی احترامی کند. این معلم که احساس می کند جلوی بقیه دانش‌آموزانش تحقیر شده، جلو می آید و سیلی در گوش پسر جوان‌ می زند. این واکنش معلم موجب اختلاف و درگیری بیشتری می شود.حالا معلم دیگری را در نظر بگیرید که با رفتاری مشابه رو به رو می شود. او هم احساس خشم می کند، احساس می کند اعتبارش جلوی جمع زیر سؤال رفته است اما دست به رفتار خشونت آمیز نمی زند. او می تواند قاطع باشد و با جدیت بگوید این رفتار با معلم قابل قبول نیست، بدون اینکه به دانش آموزش توهین کند.به نظر شما کدام یک از این دو معلم آدم بالغی است؟وقتی حرف بلوغ زده می شود، معمولاً فکر می کنیم آدم بالغ کسی است که بزرگ شده، مستقل شده، کار پیدا کرده و خانواده تشکیل داده.فکر می کنیم آدم بالغ کسی هست که احساسات خودش را درونش نگه می دارد. شوخی نمی کند. زود هیجان زده نمی شود. ناراحت و خشمگین هم نمی شود. آدم بالغ احساس نمی کند نیازی به محبت و عشق دیگران داشته باشد.فکر می کنیم این آدم نیازی به کمک ندارد. خودش می تواند به تنهایی مشکلاتش را حل کند و وابسته به کسی نیست.اگر این طور نیست، پس آدم بالغ در واقع چه کسی است؟آدم بالغ کسی است که اجازه نمی دهد احساساتش تبدیل به رفتارش شوند و او را کنترل کنند. اوست که احساسات و هیجانات خود را مدیریت می کند. او هم ناراحت می شود، عصبانی و حتی اشتباه می کند اما تحت تاثیر هیجانات واکنش نشان نمی دهد. او می تواند یک قدم به عقب بردارد، پیامدهای رفتارش را بسنجد و بعد اقدام کند.از همه مهم‌تر او دیگران و شرایط را مقصر مشکلاتش نمی داند و قادر است از تجربه های بد و اشتباهاتش درس بگیرد تا در آینده دیگر آنها را تکرار نکند. کسی که رفتارهایش را بررسی می کند به مرور زمان می تواند پخته تر شود.در یک جمله، آدم بالغ می تواند متناسب با شرایط رفتار و برخورد مناسبی از خود نشان دهد. متأسفانه خیلی از افراد با وجود گذشت سال ها هرگز به بلوغ فکری نمی رسند. بزرگ شدن و افزایش سن ربطی به بالغ شدن ندارند.اینکه افراد به بلوغ ذهنی و فکری رسیده اند یا نه در رفتارهای روزمره‌ آنها مشخص می شود.آیا وقتی عصبانی هستید، پیامی تند و توهین آمیز برای طرف می فرستید؟آیا وقتی استاد دانشگاه از عملکردتان انتقاد می کند، حرفش را قطع می کنید تا از خودتان دفاع کنید، یا به او گوش می دهید و صبر می کنید حرفش تمام شود؟اگر در امتحان نمره کم بگیرید، معلم را مقصر می دانید یا روش مطالعه کردنتان را تغییر می دهید؟در آخر باید گفت نمی توان ادعا کرد افراد صد درصد یا بالغ هستند یا نابالغ. ممکن است یک نفر بسیار مسؤلیت پذیر باشد و تمامی پروژه های کاری اش را سر وقت انجام دهد اما از مشورت با بزرگترها خوشش نیاید و از اینکار امتناع کند. حتی وقتی اینکار کاملاً ضروری است.تاریخ: ۱۴۰۵/۸/۱نویسنده: قربانعلی قربانعلیقربانعلیFri, 23 Oct 2026 21:53:17 +0330https://virgool.ir/@m_34000685/جمع-بندی-ماه-مهر-۱۴۰۵-lfjbp0hp4ivz۱ مهر: توی باشگاه یک نفر از دور بهم دست تکان داد. فکر کردم داشت به من سلام می کرد، برای همین من هم برایش دست تکان دادم. بعداً تازه فهمیدم داشت به دوستش که پشت سرم بود سلام می کرد. از خجالت سرخ شدم. 😝۲ مهر: مربی چندتا حرکت جدید بهم داد‌. دوتا از اون حرکت ها اسکات لاین و هاگ پا بودند که نباید سنگین می زدم چون سه چهار روزی درد پا و باسن گرفتم.۶ مهر: پسر بچه ای شیطون اومد الکی به پام لگد زد. من که حسابی شوکه شده بودم، واکنشم بچگانه بود. موبایلم را کوبیدم صورتش. البته آنقدر ضربه ام محکم نبود که گریه اش بگیرد.۱۱ مهر: یکی از آقایانی که اسمش را دکتر می گذارم و چندباری کمکم کرده حرکت ها را درست بزنم، در اتاقکی در باشگاه متوجه شدم دارد نماز می خواند. حس خوبی بهم دست داد. حس می کنم این روزا مردم زیاد به دین اهمیت نمی دهند.۱۱ مهر: با وجود توفان شن آخر الزمانی که توی شهرمان آمد، پا شدم آمدم باشگاه. حسابی به خودم می بالم.۱۲ مهر: بچه گربه ای وسط خیابان افتاده بود و داشت جان می داد. از وسط خیابان برداشتمش تا ماشین ها از رویش رد نشوند و لحظه های آخرش خیلی زجر نکشد.۱۴ مهر: عود با طعم و بوی شکلاتی گرفتم تا در اتاقم روشنش کنم و بوی خوبی اتاقم را فرا بگیرد.۱۸ مهر: در اتوبوس سوار که شدم نزدیک از پشت بیفتم که یک پسر جوان و خوشتیپ دانشگاهی منو گرفت. کمی خندید. منم خندیدم اما از خجالت 😳۲۲ مهر: تا الان تنها چیزی که از تهران خوشم اومده ساندویچ فلافلی و هات داگ هاش هستش که هیچ جای شهرم به این خوشمزگی پیدا نمی شوند.۲۴ مهر: با کمک مادرم و رفتگر محله و به لطف خدا موفق شدیم دوبچه گربه که بالای سقف خانه ی روبه رویی گیر افتاده بودند را پایین بیاوریم. مادر بچه گربه ها یکی از پاهایش آسیب دیده بود و نمی توانست خودش را بالا برساند.«من برای تبدیل شدن به نسخه بهتری از خودم تمرین می‌کنم، نه برای اثبات خودم به دیگران.»تاریخ: ۱۴۰۵/۸/۱نویسنده: قربانعلیقربانعلیقربانعلیFri, 23 Oct 2026 21:38:02 +0330https://virgool.ir/@m_34000685/چرا-بعضی-ها-از-درس-خواندن-لذت-می-برند-qpd8v2qnmb1sآیا تابه حال از یادگیری درسی لذت برده اید؟ می توانید آن درس را به یاد بیاورید؟ فکر می کنید چرا از یادگیری آن لذت می بردید؟درس اطلاعات مفید و جالبی داشت.به طور مستقل به یادگیری آن می پرداختید.گروهی با دوستان از پس آن برآمدید.شاید هم آن درس فعالیت های جالبی داشت که آن را لذت بخش می کرد.هر چه باشد احتمالاً از نشستن روی صندلی و زل زدن به معلمه پای تخته بهتر بود.به علاوه، همان طور که حتماً حدس زده اید، نمی شود گفت همه افراد به یک دلیل از درس خواندن خوششان می آید. نمی شود ادعا کرد که درس مثل یک بازی و سرگرمی شیرین است یا باید باشد...پس، چرا برخی با این وجود از خواندن درس لذت می برند؟کنجکاویدانشجویی که شیفته درس شده است، اطلاعات را فقط به حافظه نمی سپارد. تنها دغدغه او فقط نمره نیست. او چیزی بیشتر از نمره می خواهد.عشق یادگیری، عشق فهمیدن چیزی است که او را غرق در مطالعه می کند. عشقی که حتی بعد از امتحان ادامه دارد.انگیزش درونیدانشجو درس می خواند چون این کار برایش ارزشمند و لذت بخش است. ممکنه موضوعی جالب برایش تبدیل به دغدغه شود. برای مثال؛ پرنده ها شب ها به کجا پناه می برند؟ یا چرا خفاش‌ها روزها دیده نمی شوند؟آیا می توانید به زمانی فکر کنید که چیزی، موضوعی، یا فعالیتی را دوست داشتید چون برایتان لذت بخش بود؟ ریاضی؟ زبان انگلیسی؟ کلیدسازی؟ ورزش؟ یا هر چیز دیگری که برای انجامش نیازی به فشار خانواده و معلمتان نداشتید و به انتخاب خودتان بود؟هدف شخصیدانشجویی را در نظر بگیرید که روزنامه نگاری می خواند. در مصاحبه ای با این دانشجو شما متوجه می شوید که او زبان انگلیسیش خیلی خوب است و وقتی بیشتر در مورد موضوع جویا می شوید برایتان روشن می شود که این آقا یا خانم فقط برای گرفتن نمره نیست که به زبان اهمیت می دهد.او می خواهد انگلیسی را روان صحبت کند تا بتواند در آینده ای درخشان با چهره های بزرگ بین المللی صحبت کند.این خانم درس انگلیسی را به یکی از اهداف شخصی خودش پیوند داده است، به همین دلیل یادگیری زبان برای او تبدیل به فعالیتی سرگرم کننده شده است.پیشرفتوقتی احساس شایستگی می کنیم، قاعدتاً احساس بهتری نسبت به خودمان خواهیم داشت.مطلبی که دیروز سر کلاس نفهمیده بودیم، امروز برایمان روشن شده و جا افتاده است و فردا به احتمال زیاد ملکه ذهنمان خواهد شد.وقتی می بینیم که از گذشته بهتر شده ایم و داریم پیشرفت می کنیم، تمایل و رغبت ما برای یادگیری درس بیشتر می شود. و می دانیم لذت بیشتری نصیبمان خواهد شد.«درختی را تصور کنید که دوران سختی را پشت سر گذاشته است و حالا به قدرت و زیبایی رسیده.»دلیل هرچه باشد، کنجکاوی، دریافت بازخورد، کمک به دیگران، دیدن پیشرفت در طول زمان و حتی دوستی... می توانیم بگوییم دانشجویی که از درس لذت می برد، در این فرایند اغلب چیز ارزشمندی برای خودش پیدا می کند و معمولاً این چیز ارزشمند همیشه بیرون از کتاب می باشد‌.نویسنده: قربانعلیتاریخ: ۱۴۰۵/۷/۲۲قربانعلیقربانعلیWed, 14 Oct 2026 20:59:51 +0330https://virgool.ir/@m_34000685/وقتی-برای-دوست-داشته-شدن-بیش-از-حد-تلاش-می-کنیم-odhvyxdc7ygaیک دوستی داشتم که اخیراً عاشق شده بود.مدام به عشقش پول قرض می داد.سه ساعت با اتوبوس رفت و برگشت داشت تا طرف را ببیند.حتی برایش کلی هدیه می خرید.خلاصه، از خواسته های شخصی خودش می گذشت تا به طرف بفهماند چقدر دوسش دارد و اون هم دوستش داشته باشد و او را بخواهد.اما حالا که این مطلب را می نویسم دیگر اون رابطه به پایان خودش رسیده (در واقع فکر نمی کنم هیچ وقت رابطه ای بوده باشه.)حالا می پرسید چرا؟خب شاید طرف از اول علاقه ای به دوستم نداشته. شاید هم از وابستگی خفقان دوستم کلاً زده شده. یا شاید هم عشق و محبت واقعی را نمیشه با کادو و هدیه خرید.روابط ما انسان ها می توانند به دو صورت باشند:اشتراکی یا مبادله ای.در رابطه اشتراکی ما برای فرد کارهایی انجام می دهیم چون به او اهمیت می دهیم و انتظار نداریم در مقابل از او چیزی دریافت کنیم. دوستی ها و روابط نزدیک ما بیشتر از این نوع می باشند.اما در رابطه مبادله ای ما چیزی می دهیم و چیزی در مقابل از طرف می خواهیم.مثال، ممکن است یک نفر دستبندی را به یک نفر دیگر بدهد چون انتظاراتی ازش دارد، و در مقابل امکان دارد یک نفر دستبندی را به شخصی بدهد چون صرفاً دوستش دارد و بهش اهمیت می‌دهد. عمل ها یکی است، اما انگیزه ها متفاوت.افرادی هستند که برای اطمینان از حفظ رابطه و گرفتن نشانه های محبت تلاش بیشتری می کنند.جالب اینجاست که این تلاش گاهی نتیجه ی معکوس دارد.مهم نبود دوستم چقدر زمانش را با کسی که او دوستش داشت می گذراند، چقدر پول خرج می کرد یا چیز میز می داد. صد بار هم بهش کمک می کرد فایده ای نداشت چون طرف مقابل این حرکات و ژست ها را به معنی این نمی دانست که باید وارد رابطه با او بشود.اما خطری که بزرگتر از، از دست دادن یک رابطه است، از دست دادن خود است.اینکه در فرایند عاشق کردن کسی، خودمان را طوری تنظیم کنیم تا او ما را دوست داشته باشد. یعنی وانمود کنیم کسی هستیم که در واقع نیستیم.مشکل این نیست که برای دیگران کاری انجام بدهیم؛ مشکل زمانی آغاز می شود که انتظار داریم در مقابل کار یا لطفی که به شخص کرده ایم در عوض محبت و عشق او را دریافت کنیم. اینجاست که وارد یک الگوی ناسالم از رابطه شده ایم.جالب اینجاست که ممکن است فردی بدون هیچ کدام از اینها، یعنی هدیه ها، پول و هزینه ها، از بودن در کنار شما لذت ببرد و به شما اهمیت بدهد.● دو نوع رابطه داریم: اشتراکی و مبادله ای. رابطه مبادله ای به گونه ای است که انگار سر عشق و محبت داد و ستد داریم.● گاهی فرد برای به دست آوردن محبت طرف آنقدر دست و پا می زند که این تلاش ها در نهایت نتیجه ی معکوس دارند.● عشق و محبت واقعی را بدون خرج پول و دادن هزینه می شود پیدا کرد.نویسنده: قربانعلی تاریخ: ۱۴۰۵/۷/۱۵ قربانعلیقربانعلیWed, 07 Oct 2026 20:38:15 +0330https://virgool.ir/@m_34000685/همه-چیز-را-نباید-به-همه-کس-گفت-qunrpe9ziuzsانسان ها به رابطه و صمیمیت نیازمندند، صداقت می تواند به روند تشکیل رابطه خیلی کمک کند اما این به آن معنی نیست که هر چیزی را با دیگران به اشتراک بگذاریم.وقتی اطلاعات خصوصی خود را به دیگران افشا می کنیم، دیگر اون اطلاعات فقط متعلق به ما نیست بلکه آن را با دیگران سهیم شده ایم‌.حالا اینکه چه اطلاعاتی را با دیگران به اشتراک بگذاریم بستگی به شخص، رابطه، موقعیت، و هدف دارد‌.پدر و مادراگر مشکلی جدی برایتان پیش آمده، نیاز به گرفتن تصمیم مهمی دارید یا کمک لازم دارید والدین می توانند برای گرفتن مشورت بسیار مفید باشند.با این وجود خیلی از مسائل شخصی و خصوصی بهتر است حتی پدر و مادر از آن باخبر نباشند.دوست هادوستی معمولاً با خودافشایی همراه است که باعث ایجاد صمیمیت بین افراد می شود. اما این دلیل نمی شود که دوست شما بداند مادرتان کجا طلاهایش را نگه می دارد.حتی اگر فرد دوست خیلی خوبی باشد، فرد مناسبی برای دانستن یک سری از اطلاعات نمی باشد.معلم یا استاداینجا هدف ارتباط مهم است. اگر مشکله تحصیلی برایتان پیش آمده معلم یا استادتان را در جریان بگذارید. این امر کاملاً منطقی است.البته نیازی نیست موضوع را با تمام جزئیاتش برایشان تعریف کنید.رئیسرئیس باید اطلاعات مربوط به کار شما را بداند، نه زندگی شخصی شما را. مثلاً اگر مسئله ای پیش آمد که نتوانستی پروژه ات را تمام کنی باید موضوع را به رئیست اطلاع بدهی؛ آن هم مختصر و حرفه ای.حالا بر اساس چه معیاری مشخص کنیم چه اطلاعاتی را با چه کسی می‌توانیم به اشتراک بگذاریم؟اینکه چه چیزی را به چه کسی می گویید در آخر به خود شخص شما بستگی دارد. اما شخصاً دوست دارم این موارد را در نظر بگیرم:● سطح عمومی: اگر با افشای اطلاعات مشکل خاصی ایجاد نمی شود، مانعی ندارد.● سطح شخصی: اطلاعاتی که فقط با افرادی که بهشان اعتماد دارم به اشتراک می گذارم.● سطح خصوصی: اینجا دیگر باید مخاطب، هدف و پیامدهای احتمالی را در نظر گرفت.هدف این نیست که به کسی اعتماد نداشته باشیم و خودمان را در انزوا کامل نگه داریم. بلکه این است که کنترل آگاهانه بر اطلاعات داشته باشیم، مخصوصاً اگر این اطلاعات مربوط به فرد دیگری باشد، خیلی خصوصی و حتی دقیق و حساس باشد.بازی، بازی، بازیاگر شما بودید، آیا اطلاعات‌ زیر را با [پدر و مادر، دوستان، استاد و رئیستان] به اشتراک می گذاشتید؟ آره؟ با احتیاط؟ یا اصلاً؟!۱.«من صد دلار توی خونمون دارم.»۲.«من به باشگاه می روم. اینم آدرس...»۳.«من افسردگی داشتم و می رفتم مطب روان پزشکی.»۴.«وقتی با دوست دخترم کات کردم آنقدر ناراحت و عصبانی بودم که تصمیم گرفتم هر روز بروم باشگاه تا قوی تر بشوم.»۵.«دیدگاه سیاسی ام...»۶.«شوهر خاله ام با ماشین تصادف کرد و یک پسر جوان را کشت.»نویسنده: قربانعلی تاریخ: ۸/ ۷ / ۱۴۰۵قربانعلیقربانعلیWed, 30 Sep 2026 22:12:06 +0330https://virgool.ir/@m_34000685/آیا-همیشه-باید-توهین-های-فضای-مجازی-را-نادیده-بگیریم-a6kcydx0vp1hفرض کنید یک نفر زیر پست شما بنویسد:«تو واقعاً هیچی نمی فهمی!»اولین واکنش‌تان چیست؟جوابش را می دهید؟ بلاکش می کنید؟ گزارش؟ یا شاید هم فقط نادیده اش می گیرید؟خیلی وقت ها نادیده گرفتن می تواند بهترین راهکار باشد، مخصوصاً وقتی طرف فقط به دنبال تحریک کردن و دعواست. اما آیا سکوت همیشه مناسب است؟هنگامی که یک نفر در فضای مجازی به ما فحش می دهد، ما می توانیم سه نوع واکنش از خودمان نشان دهیم:۱. واکنش پرخاشگرانه: ما هم شروع به فحاشی می کنیم.۲. واکنش منفعلانه: صرفاً ساکت می مانیم و می گذاریم طرف هر چی دلش خواست به ما بگوید.۳. واکنش عاقلانه: با در نظر گرفتن موقعیت، اول آرامش خودمان را حفظ می کنیم و بعد تصمیمی خردمندانه می گیریم.قاعدتاً واکنش سوم بهترین گزینه است، اما خیلی وقت ها حس می کنیم اگر جواب طرف مقابل را ندهیم ضعیف هستیم و از طرف شکست خورده ایم، در حالی که اصلاً اینطور نیست.سکوت کردن می تواند یک انتخاب باشد.در واقع شکست زمانی رخ می دهد که شما کنترلتان را از دست می دهید و به دعوا با فرد مهاجم می پردازید، زیرا او توانسته است توجه شما را جلب کند و شما را وادار به توهین کند.اما وقتی تصمیم می گیریم عاقلانه و سنجیده رفتار کنیم، با توجه به موقعیت واکنش مناسبی از خودمان بروز می دهیم:یک غریبه حرف ناخوشایندی توی کامنت ها به شما می زند!حرفش را نادیده بگیرید.یک نفر مدام به شما توهین و بی احترامی می کند!بلاکش کنید.آیا تهدیدت می کند؟!اینجا دیگه نمیشه نادیده گرفت، گزارش بزن.یا بدتر... اطلاعات خصوصی شما را فاش می کند!گاهی به ناچار باید از دیگران کمک بگیرید و بخواهید حمایت‌تان کنند تا از شر یک نفر خلاص شوید. آنچه مهم است این است که آرامش تان را از دست ندهید و کنترل احساسات‌تان را در دست داشته باشید.در این میان، یعنی بین فرد مهاجم (فحش دهنده) و قربانی، کسانی هستند که به عنوان شاهد ازشان یاد می کنیم و ممکن است ندانند اما می توانند در این وضعیت خیلی تاثیر گذار باشند.شاهدان همان هایی هستند که دعوای بین مهاجم و قربانی را تماشا می کنند و اغلب بیشتر وقت ها بی تفاوت از آن رد می شوند.اما وقتی که تصمیم می گیرند حرفی بزنند یا می توانند اوضاع را از آنی که هست بدتر کنند یا مؤثر واقع شوند و به قربانی با پیامی حمایتی قوت قلب بدهند.● پس سکوت همیشه بهترین گزینه نیست.● شکست زمانی اتفاق می افتد که کنترل احساسات‌ و هیجاناتمان را از دست بدهیم‌.● واکنش خردمندانه یعنی با توجه به موقعیت، برخوردی عاقلانه داشته باشیم.● گاهی یک پیام حمایتی می تواند خیلی چیزها را عوض کند.نویسنده: قربانعلیتاریخ: ۱۴۰۵/۷/۱قربانعلیقربانعلیWed, 23 Sep 2026 21:20:26 +0330