https://virgool.ir/feed/@m_33746923fa2026-11-12 21:46:12https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_33746923https://virgool.ir/@m_33746923/کوبیسم-مرگ-zyn0kml32twwچشم هایش را که می بست تصاویر مختلفی رژه می رفتند طرح یک تابلوی کوبیسم را داشتند آدمها هندسی شده بودند و اشیا هم همینطور. مادرش هنوز هم ریزه میزه بود و شکل مستطیل عمودی را به خود گرفته بود شوهرش که همه می گفتند سرش از تنش بزرگتر است مثلثی بود که دایره بزرگتری روی آن گذاشته اند. تصویر پدرش را هم به یادش نمی آمد چه برسد در طرح های کوبیسم... فضا سفید سفید بود دقیقا رنگ اتاقی که از دیشب روی آن خوابیده بود اتاق تخت دیگری هم داشت اما کسی روی آن نبود بین دو تخت پاراوانی گذاشته بودند خوشحال بود که این بار خوش‌شانسی آورده و تختش قسمت پنجره دار اتاق است که چشمهایش را باز کرد و سرش را آرام به سمت پنجره برگرداند. که تنها دیوار پشتی بیمارستان در آن نمایان بود یاد ونگوگ افتاد و شاهکار شبهای پر ستاره که با دیدن هم چنین منظره خلق شده بود طبق عادت همیشگی انگشت اشاره را بلند کرد و شروع کرد به نقاشی روی بدنش. زمانی که هنوز به هنرستان می رفت معلم ها تحسینش می کردند و طرح هایش را به مسابقات مختلف می‌فرستادند. از چند ماه پیش تا الان که باردار شده بود فضای بیشتری برای نقاشی داشت یاد بارداریش دو افتاد درد طاقت فرسایی به بدنش رسید رانهایش کاملاً لمس شده بود حس غرق شدن در آب را داشت به سختی هوا را داخل می‌داد. ملحفه صورتی رنگ بیمارستان را چنگ می زد اما بازم مثل همیشه مظلوم بود و صدایش در نمی آمد آنقدر را درون بدنش کشید که نهایت روی تخت بیهوش شد. همه تصاویر کوبیسم محو شدند و به فضای حقیقی آمدند در اتاق باز شدن سرپرستاری به داخل دوید. پشت سرش زنی ریزه میزه با پالتوی خاکستری که رنگش را با موهای شانه زده اش هماهنگ کرده بود و همراهش مردی کاملاً در تضاد با او قد بلند با هیکلی مثلثی شکل و البته سریع‌تر از تنه اش بزرگتر بود پرستار سریعاً دستور انتقال او را به اتاق عمل داد با دیدن چهره معصومانه اش که در را مزمز کرده بود چینی به ابرو های زیبایش انداخت ( خیلی بچه است) ستار لبخندی زد و با دریدگی به چشمهای پرستار زل زد ( نه نه چند وقت دیگه ۱۶ سالش هم تموم میشه مادر من همسن اون بود دو تا بچه داشت) پرستار با انزجار سر تا پای او را نگاه کرد نفسش را فرو داد و از اتاق خارج شد. چند ساعتی طول کشید که به همه بیماران بخش سربزند آخرین دقیقه های شیفت اش که رسید به ایستگاه پرستاری رفت آن نگاه معصوم با چشمهای بسته رهایش نمی کرد از مسئول آن شب پرونده او را درخواست کرد خدا قوتی به همکارانش گفت و به سمت اتاق استراحت پرستاران رفت. دو نفر روی تخت هایشان خواب بودند آرام روی تخت خودش خزید پرونده را باز کرد و با نور تلفن همراهش شروع به خواندن کرد تشخیص پزشک اولیه زایمان زودرس بود و کم‌خونی بسیار شدید به دلیل سن کم مادر برگه زایمان هم توسط پزشک امضا شده بود آخرین برگه پرونده گل رسید اشک در چشمهایش جمع شد اجازه برای عمل سزارین توسط شوهرش امضا شده بود در صورتی که پزشک مستقیم قید کرده بود این عمل برای مادر بسیار خطرناک است و فقط ممکن است نوزاد زنده بماند از عصبانیت دستانش میلرزید تقریباً از بالای تخت خودش را پرت کرد در را با شدت کوبید و به سمت اتاق عمل دوید. نمی دانست چه کاری از دستش بر می آید اما فقط می دوید در را که باز کرد چشمش به مادرش افتاد حالا ریزه میزه تر شده بود و اشک روی گونه های شیاری به وجود آورده بود بی صدا و بی هدف برای خودش مویه میکرد . پرستاری از بخش زنان هم انجا ایستاده بود و بچه را در بغل داشت در حالی که یک مرد با سری که از تنه اش کمی بزرگتر بود داشت بچه را ورانداز می کرد پرستار با بی حوصلگی مرد را پس زد و بچه را به اتاق نوزادان برد ستار نفس عمیقی کشید برگشت و متوجه سرپرستار شد . دوباره همان لبخند را زد با چشم هایی که از شادی می درخشید... چند دقیقه بعد در اتاق عمل باز و تختی با همراهش به سردخانه منتقل شدسیده بهاره وزیریسیده بهاره وزیریThu, 03 Mar 2022 22:23:26 +0330https://virgool.ir/@m_33746923/معجزه-u52ys2acq4aoتلفن همراهش را قطع کرد و نفس راحتی کشید. هر بار که مادرش تلفن میزد استرس زیادی را تجربه می‌کرد. تصویر میلاد با همان صورت معصوم و ساده جلوی چشمش آمد و حتی در خیالش هم او را در حال سرفه کردن دید سرش را تکان داد تا این تصویر پاک شود. (کاش حداقل پدر پیش آنها بود...) مثل همیشه از شدت دلتنگی عکس پدرش را از برداشت ( حیف از این چهره خندان که در اثر تصادف مرگ مغزی شود) هر زمان عکس او را می دید عذاب وجدان شدیدی میگرفت با وجود اینکه در انتخاب رشته کنکور می توانست در شهر خودش در بهترین رشته ها قبول شود به شهر دیگری آمده بود که با محل سکونت مادر و برادرش حداقل ۱۰۰۰ کیلومتر فاصله داشت. ده سال بود میلاد را در آن وضعیت میدید. می خواست برای خودش زندگی کنم رها از استرس اما اشتباه می‌کرد و وقتی تنها می‌شد این عذاب رهایش نمی کرد. با صدای باز شدن در اتاق به خودش آمد هم اتاقی اش حورا بود . دختر بانمک و سبزه اهوازی ( سیما سیما بلند شو مثل اینکه دوباره شروع کرده) تقریباً از روی تخت او را کشید‌. خارج از اتاق هم خانه ای هایش همگی پشت در حمام جمع شده بودند و هر کدام سعی می کردند بیشتر گوششان را به در حمام بچسبانند. سیما هم به آنها ملحق شد صدای نفس های عمیقی را شنید که از راه بینی کشیده میشد و همراه با آن ماده‌ای را بالا می کشید و سپس سرفه های پی در پی بعد از چند بار تکرار صدای باز شدن دوش آب سیما و ۶ اتاقی دیگرش را متفرق کرد. دخترها به سمت اتاق پذیرایی کوچک خانه دانشجویی شان حرکت کردند چهره ها هیجان زده و عصبانی بود. چند بار نگاه ها روی سیمان چرخید همه منتظر بودند تا او حرفی بزند هر چه نباشد او پای نیلوفر را به این خانه باز کرده بود و او هم بعد از چند مدت با چمدانهایش به اینجا آمد و حتی هم رشته سیما و دوستانش نبود. بالاخره نازنین که از بقیه عصبانی تر بود سکوت را شکست ( سیما تو خودت باعث شدی اون بیاد حالا هم خودت به حراست خبر میدی که اون داره چه غلطی توی خونه ما می کنه من چقدر احمقم دیروز دیدم توی دانشگاه با سامان رضوی که همه میدونن جنس جورکن بچه‌هاست صحبت میکرد) سپس با عصبانیت مشت کم زوری به دیوار کوبید و ادامه داد (اینطوری نمیشه فردا میرم با رئیس دانشگاه صحبت می کنم. ) بقیه هم حرف او را تایید کردند. سیما درمانده شد . نیلوفر دوست خوب بود و همیشه هوایش را داشت چند باری هم از او پول قرض کرده بود و هر وقت نگران میلاد بود نیلوفر گزینه بسیار مناسبی برای درد و دل های تمام نشدنی او به شمار می آمد. بچه ها عصبانی بودند و باید آرام شان می کرد. صدای باز شدن در حمام امد دختر ها ساکت شدند نیلوفر با چشم های قرمز که به سختی باز بودند نگاهی به اجتماع اتاق پذیرایی انداخت و با بی میلی به آشپزخانه رفت. (خواهش می کنم امشب را چیزی بهش نگید من فردا خودم حلش می کنم اونوقت اگه نشد خودتون دست به کار بشین) دخترها به حالت قهر اتاق را ترک کردند اما معلوم بود حرف سیما را پذیرفته‌اند. فردای آن شب سیما قبل از شروع کلاس های صبح پشت در اتاق رئیس دانشگاه بود استرس شدیدی داشت که جرات حرف زدن را از او گرفته بود می خواست در بزند اما منصرف شد میدانست با این کار تنها نیلوفر از دانشگاه اخراج میشود. یادش آمد یک بار که نیلوفر تلفن‌همراه اش را فراموش کرده بود با گوشی به مادرش زنگ زد . از یادآوری این خاطره خوشحال شد بیرون از ساختمان دانشگاه دوید و چند نفس عمیق کشید و شماره را گرفت. شماره ثابت بود. خانومی تلفن را برداشت - مطب دکتر فروزش بفرمایید سیما کمی جا خورد و محتاطانه پرسید - سلام من دوست خانم نیلوفر فروزش هستم ببخشید شما ایشون رو می شناسید؟ - البته ایشون دختر خانم دکتر هستند - من باید با خانم دکتر صحبت کنم خواهش می کنم - بسیار خب***چند ماه بعد از این ماجرا در بحبوحه امتحانات پایان ترم یک شب در خانه کوچک دانشجویی سیما و دوستانش همگی غرق درس خواندن بودند .در طول روز کلمه ای غیر از این با هم صحبت نمی کردند زمان غذا خوردن تنها وقتی بود که دور هم جمع می شدند ناهار را کمی بیشتر از دانشگاه می گرفتند تا کفاف شام هرکسی را نیز بدهد. همانطور که همگی مشغول خوردن شام بودند صدای زنگ قدیمی خانه بلند شد بگومگوی سر اینکه چه کسی در را باز کند به وجود آمد دخترها خودشان را به کوچه علی چپ زدند نازنین چشم غره ای به آنها رفت و بلند شد . تمام مسیر ده متری منتهی به در ورودی را زیر لب غرولند میکرد و با همان حال در را باز کرد. بهت زده سلامی کرد و کنار رفت . بقیه هم با تعجب و هیجان ایستادند و زیر لب سلام کوتاهی دادند. نیلوفر برگشته بود دیگر آن دختری که از بی خوابی زیر چشم هایش حاله ای سیاه افتاده بود وجود نداشت . مانتوی خوش رنگ آبی پوشیده بود و لبخند می زد با صدای بلند به آنها سلام کرد و چشم گرداند سیما را که دید طاقت نیاورد تقریباً به حالت دو به او نزدیک شده با شدت بغلش کرد. سیما با خوشحالی چند بار او را بوسید از پشت سرش خانمی وارد خانه شد و سلام کرد چهره دلنشین و مهربانی داشت و شباهت زیادی بین او و نیلوفر بود . جلوتر آمد شانه‌های سیما را گرفت و گفت (تو دختر نازنینم رو برگردوندی به من و نگذاشتی تو بدبختی فرو بره ما هردو خیلی به تو مدیونیم ) سیما گونه هایش سرخ شد و لبخند کوچکی زد نیلوفر جلوتر آمد (من با مامان راجع به بیماری برادرت صحبت کردم یکی از همکارهای صمیمی اون پزشک ریه است گفته برادرت درمان میشه آخر ترم باید ببریش مطب برای تست پیوند...) همزمان با گفته های نیلوفر اشک از چشمان سیما جاری بود. روز بعد سامان رضوی در دانشگاه دستگیر شد.سیده بهاره وزیریسیده بهاره وزیریFri, 28 Jan 2022 19:55:54 +0330https://virgool.ir/@m_33746923/معرفی-کتاب-شازده-حمام-nkcvz2cdxwemاگر می خواهید با زندگی مردمان ساده و خوشدل یزدی آشنا شوید کتاب شازده حمام پیش روی شماست! کتاب چهار جلدی برگرفته از خاطرات کودکی و نوجوانی محمد حسین پاپلی یزدی که در کوچه پس کوچه های یزد رشد یافته است. داستان هایی که بیان زندگی مسالمت‌آمیز ادیان مسلمان زرتشتی و یهود در شهری پر از سرداب و قنات و بادگیر ها که هر کدام در پس خودشان بار صدها خاطره از شور جوانی ساکنینش را به دوش می‌کشد. شهر فرت بافها شهر خانه های خشتی شهری با لباس‌های رنگارنگ زنان زرتشتی شهری که از دل آن افرادی به بالاترین درجات علم و دانش رسیده اند. همچون نویسنده کتاب که هزینه تحصیل خود را با کار و شوفری برای اتوبوس در راه یزد -تهران تامین می‌کرد اما آنقدر از خود انگیزه و صبر نشان داد که توانست یکی از دانشجویان اعزامی به سوربن فرانسه باشد و در دانشگاه فردوسی مشهد تحت تعلیم استادانی چون دکتر علی شریعتی قرار گیرد. داستان هایی از این قبیل زیاد در کتاب نقل شده است که کودکان با انگیزه با کمک افراد نیک نظر که آنها را باور داشتند رشد پیدا کردند. نمونه آن ها در سرتاسر کشور فراوان هستند فقط نگذاریم انگیزه آنها لابه لای دود ماشین ها یا پشت چرخ ماشین های صنعتی سرمایه داران یا درون سطل های زباله خفه شود. فقر ترسناک است...سیده بهاره وزیریسیده بهاره وزیریTue, 09 Nov 2021 02:27:29 +0330https://virgool.ir/@m_33746923/گریزگاه-ilaloe1qd4rbدستهایش را در هم می کرد و آنها را محکم به سینه اش می چسباند. نگاهش روی زمین خیره مانده بود و سعی می کرد لابلای دستهایش خودش را پنهان کند. لباس جیغ قرمزی که موسی تازه برای همه شان خرید خیلی ناجور بود. تنگ که سینه اش را عریان می کرد. فقط وقتی مشتری مهمی می آمد همگی باید اینطور به صف می ایستادند. پانزده نفری بودند از ۲۰ تا ۳۰ سال در بالکن خانه قدیمی جمع شده بودند خانه ای که تغییر هویت داده بود نه حرمتی داشت و نه هال و آشپزخانه‌ای . آن را با دیوارهای کنفی به اتاق‌های ۲×۳ تقسیم کرده بودند و در هر کدام یک تخت تک نفره قرار داشت هر اتاق متعلق به یکی از آنها بود و شب هم همان جا می خوابید. اینجور وقت‌ها بیشتر به یاد مادرش می افتاد و زیر لب برایش دعا هایی که از خود او یاد گرفته بود میخواند و تا می توانست به نامادریش بد و بیراه میگفت که باعث فرار از خانه شده بود. احساس می‌کرد شبیه مادرش شده است همان سرفه‌ها و مریضی و تب اما او سرفه هایش خونی نبود و تنها کافی بود یک سرماخوردگی کوچک بگیرد ۲۰ روزی طول می کشید تا خوب شود اما هر جوری بود موسی به زور قرص و سرم را سر و پا نگه می‌داشت. مرد که می گفتند از مقام‌های بالا هم هست بین آنها راه می رفت و با نگاهی که تنها از آن میل و شهوت بر می خواست سر تا پای شان را برانداز می کرد و سر تکان می داد. نزدیک سارا رسید سرش را خم کرد تا صورت او را ببیند به اجبار لبخند کوتاهی زد و مرد لبخند را در هوا گرفت. خنده پت و پهنی تحویل داد که دندانهای زرد همچون گرازش را نمایان می کرد. دو بار سرش را بالا و پایین برد و به موسی اشاره کرد موسی جلوتر آمد و دفتر و دستکش را آورد به عربی چند کلمه‌ای خواند و صیغه محرمیت را بین آنها جاری کرد. بعضی از مشتری ها که هم خدا و هم خرما را می خواستند بدون محرم شدن به آنها دست هم نمی زدند. مرد بلافاصله بسته اسکناس ۱۰۰ هزار تومانی را درآورد و به عنوان مهریه تقدیم موسی کرد و انگار منتظر همین چند کلمه بود سریع دستش را گردن او انداخت و پوزه نخراشیده اش را به صورت او پابلند. سارا حالت تهوع عجیبی داشت و در بدنش تب سوزانی زبانه می کشید بعد از چند ساعت کار مرد تمام شده و صیغه محرمیت باطل سارا همانجا روی تخت افتاد و دیگر بلند نشد چند هفته گذشت و هر روز بیشتر وزنش را از دست می‌داد و ضعیف تر میشد یک روز در حالت بی تابی و بی قراری سر و صداهای از بیرون شنید صدای آخرین مشتری اش را تشخیص داد و قیافه اش جلوی چشمش آمد موسی سعی می کرد او را آرام کند اما با ضربه سیلی صدایش خاموش شد مرد هوار میکشید و آن ها را به خدا و پیامبرش حواله میداد و همزمان برگه آزمایشش را که از آزمایشگاه خصوصی بالاشهر گرفته بود در هوا تکان میداد گویا تشخیص آن ها HIV بود...سیده بهاره وزیریسیده بهاره وزیریTue, 26 Oct 2021 01:56:58 +0330https://virgool.ir/@m_33746923/مردی-که-گریه-کند-که-vcojorbkmok5کیفش را که روی زمین گذاشت گردی از خاک بلند شد حیاط را مادر با وجود آرتروز کشنده گردن اش همیشه می شست. روی سکو نشست و شروع به درآوردن پوتین هایش کرد. به سرش زد چاقو را بردارد و بندها را برای همیشه ببرد اما نه... جوراب ها را که درآورد صحنه ناخوشایند تاول ها و زخم پاهایش را دید که حاصل آخرین پست نگهبانی اش بودند. دلش ریش شد و چشم ها را بست و بلافاصله آنها را باز کرد ( مردی که دلش ریش شود که...)بگذریم چشم گیراند تا دمپایی هایش را پیدا کند اما نبودند به ناچار دمپایی های قرمز خواهرش را به پا کرد و چرخی در حیاط زد. روی بند رخت لباس ها مرتب پهن شده بودند اما لباسی از او نبود. کفش ها تو یه جا کفشی چیده شده بودند اما کفشی از او نبود. کلافه گوشه راست حیاط را نگاه کرد خانه کوچکی که قبل از سربازی برای کبوترها ساخت هنوز آنجا بود لبخندی زد و به سمت آن رفت اما چیزی جز چند لاستیک کهنه تاکسی ناپدریش تکه های آهنی آنتن قدیمی و کتاب های دبیرستان دختر ناپدری را در آن پیدا نکرد. دلش برای کبوتر هایش پر کشید به خودش آمد در این سرش را تکان داد ( مردی که دلتنگ شود که‌‌...) بگذریم داخل خانه شد بوی غذای مادر در خانه پیچیده بود نفس عمیقی کشید و به سمت اتاقش رفت. اتاق رنگ و بویی دخترانه داشت و هیچ اثری از او نبود سری تکان داد و وسط هال دراز کشید به نظرش ۲۴ ماه خدمت در مرز او را دل نازک کرده بود از این فکر وحشتی تمام بدنش را فرا گرفت نفسهایش منقطع شد چشم ها را محکم روی هم فشار داد و شقیقه ها را مالاند ( مردی که بترسد که‌....) بگذریم با صدای خنده های خواهرش بیدار شد هوا تاریک شده بود مادر از اتاق آمد در برابر او نتوانست مقاومت کند پیشانیش را بوسید چقدر شکسته تر شده بود حس کرد مادر چهره اش را در هم کشیده است فهمید با همان لباس ها خوابش برده حمام کرد ریشش را تراشید پیراهنی که معلوم بود به زور جایی چپانده شده و آویزان نبوده را به تن کرد یکی از شلوارهای ناپدری اش را پوشید موهایش را با شانه قرمز خواهر مرتب کرد و پیش بقیه آمد پدر هم آمده بود جلو رفت هوس کرد بغلش کند اما یادش آمد پدر خیلی وقت پیش مرد شده است به دست دادن کوتاهی بسنده کرد پای سفره نشست اما تنها سه بشقاب دید مادرش انگار تازه متوجه او شده بود ضربه کوچکی روی گونه اش زد بلند شد تا بشقاب و قاشق ای برای پسرش بیاورد سرش را پایین گرفت و شروع به خوردن غذا کرد در چله تابستان عجیب احساس سرما می کرد بشقابش را برای غذای بیشتر جلو آورد که اول از زیر نگاه ناپدریش گذشت نگاه سرآشپز پادگان بود نگاهی تلخ و سرد... دستش را پس کشید اظهار خستگی کرد به سمت اتاق خانه رفت خواهرش نیم خیز شد وقتی با یک زیر انداز و بالش بیرون آمد نفس راحت خواهر را شنید که لبخندی زورکی میزد روی تخت زهوار دررفته حیاط دراز کشید چشم‌ها را به اسمان دوخت. چند ساعت بعد آخرین ستاره صبحگاهی در آسمان دیده می‌شد. بلند شد و پوتین هایی را که دیروز میخواست از بین ببرد را دوباره به پا کرد ساکش را از روی خانه کبوترها برداشت نگاهی به سکوت خانه انداخت دیگر هیچ راهی برای او روشن نبود دستی به سرش کشید موهایش داشتند رشد می‌کردند زندگی همچنان ادامه داشت ای کاش پدر زنده بود اشک هایش بی وقفه می ریختند با این وجود برای اولین بار احساس مرد بودن می کرد احساس نیاز به یک تغییر احساس رهایی و بزرگ شدن در سکوت از خانه خارج شد و در امتداد کوچه به راه افتاد.سیده بهاره وزیریسیده بهاره وزیریMon, 25 Oct 2021 14:46:11 +0330https://virgool.ir/@m_33746923/آهو-m0stcaqdhp0mضربه‌های کوتاه و بلند روی دار قالی... نقش زدن تار و پود قالیچه در سکوت مطلق اتاقی که سهمی از قالی‌ها نداشت پیچیدن چادر در دست و پا و نگرانی از موهای فرفری سیاهی که راهی می جستند برای پدیدار شدن روی پیشانی بلندش... امان از این نگهبان‌ها و تیر نگاهش آن که از پنجره دوجداره زندان هم عبور می کرد می آمد و مستقیم بر بدن می نشست و قطره های گلگون عرق می شد بر گونه ها و شیار ستون فقرات...بدون توجه به بچه های زنان همراه که صدایشان در اتاق خالی و ضربه ها گم می شد به دنیای دیگری می رفت. خارج از این دیوارها تشکیلات به مدرسه راهنمایی بهار... بیشتر تمرکز می کرد می توانست شلیک قهقهه های دختران نوجوان و نورسته را بشنود او همیشه آرام و محبوب معلم ها بود. ناخودآگاه لبخندی روی لبهایش نقش بست... ناگهان صدای خنده ها با هلهله زنان درآمیخت زنانی که لبخند زنان بالای سرش ایستاده بودند و گاهی با بخشندگی دست در سبد پیش رویشان می کردند نقل و شکلات روی سرش می‌ریختند . لباس سفیدی به تن داشت و توری روی سر همراه با آرایش غلیظ ای که خودش را از او گرفته بود همه ایستاده و او نشسته بودند و سمت چپش مردی ...داماد... عروس ۱۵ ساله را چه به داماد؟... گیج و منگ اطراف را نگاه می‌کرد سر تکان می‌داد تا بیدار شود از این کابوس اما دست سرنوشت او را از پشت نیمکت های چوبی به پای سفره عقد کشانده بود شاید هم دست پدر و مادرش شاید دست پروین خانم که هر بار در گوش مادرش میخواند" دیر میشود ها " شاید دست فقر و شاید هم دست دولت ها ضربه ها را محکم تر وارد میکرد ضربان قلبش دوباره بالا رفت همچنان صداها در گوشش میپیچید فحشها تحقیرها توهینها دعواهای هرشب درخواست ها نیازها و بعد از راضی نشدن صدای سیلی ها... چشم هایش سیاهی رفت روی زمین افتاد زن ها جیغ کشیدند دار قالی را رها کردند و وکیل بند را صدا زدند. کشان کشان به سلولش برده شد روی تختش مثل همیشه پر از کتاب بود با یک ضربه همه کتاب ها روی زمین ریخته شد و روی تخت آرام گرفت... با صدای بلندگو چشم های میشی کشیده اش به آرامی باز شد به راستی آهوی بود در چنگال قانون... دستای ظریفش را زیر تخت برد و چادر مشکی اش را درآورد دوست نداشت زمان ملاقات با آن چادرهای هم‌شکل ظاهر شود. هیچ وقت شبیه بقیه نبود... خودش را در آینه برانداز کرد و به سمت سالن ملاقات پیش رفت پدرش را از دور تشخیص داد شقیقه هایش بیشتر سفید شده بودند چروک دست هایش و کناره لب هایش هم بیشتر هر بار تشخیص او سخت‌تر می‌شد. روبه روی او نشست دست هایش را در دست گرفت. " خوشحالم که میبینمت" پوزخندی به گوشه لب های ظریفش کشیده شد "اتفاقی افتاده که اومدی فکر کردم فراموش شدم" پدر در آن تیله های زیبا که غیر ارادی در کاسه چشم جابجا می شد نگاه کرد و گفت "خبر دارم" دست هایش را محکم تر گرفت "قرار نیست قصاص بشی دیروز مادرش فوت کرد توی حموم همسایه ها می گفتند پاش سرخورده و فاتحه شوهرت دیگه ولی دم نداره قاضی هم رای داده چون زیر ۱۸ سال بودی فقط کافیه دوره محکومیت تمام بشه و بعد آزادی لبخند تلخ روی لبهای نقش بست آزادی بعد از پنج سال چه طعمی داشت با جوانی تباه شده و حکمی که تاابد بر روی پیشانی اش نقش می بست "راستی هیچ وقت نفهمیدم چرا کشتیش؟"سیده بهاره وزیریسیده بهاره وزیریSun, 03 Oct 2021 17:50:24 +0330