https://virgool.ir/feed/@m_33599484"داستان گرد"fa2026-11-10 15:24:33https://files.virgool.ir/upload/users/4910156/avatar/bR0ZgD.jpghttps://virgool.ir/@m_33599484https://virgool.ir/SaintGeorge/ابرهای-سنگین-پاییز-jhlp4ywp0xum"خاک تو سر دانشجویی که عاشق نشه."در این دو روز آخر هفته،ابرهای تیره، سنگین از بارون بودند.بارون به درخت و گل های محوطه ی دانشگاه می نشست.یکی از دانشجو ها در محوطه،با دوستاش مسخره بازی در آورد.یکی از دانشجو ها،دختر کوچیکش رو آورده بود کلاس.دختر کوچولو،یک آبنبات عسلی از استاد نصیبش شد.وقتی استاد ازش اسمش رو پرسید،گفت "نورا خانوم"نورا خانوم با خودکار مامانش داخل دفترش نقاشی میکشید.یک پسر و یک دختر با دست های قفل شده زیر بارون قدم میزدند.یکی از پسر ها تو راهرو محکم زد رو شونه ی دوستش و گفت " بریم سیگار؟تو بارون یه جور دیگه میچسبه لامصب!"بوی گل های بارون خورده با خاک، بین بو های قهوه ها و عطر ها میپیچید."خسته نباشید استاد."نگاهم رو از پنجره گرفتم.کلاس تموم شد.وقتی داشتیم می رفتیم بیرون،استاد گفت " خاک تو سر دانشجویی که عاشق نشه!"پی نوشت : جمله ی آخر متعلق به استاد شفیعی کدکنی می باشد. :)Mahshid.rzMahshid.rzWed, 04 Nov 2026 16:01:20 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/خاورمیانه-sgcriat30vphخاورمیانه؛مادری در حمام خون کودکش.خاک آتش گرفته و عروسک دختری در خرابه ها.محضر شور و آتش...خیابان ها سرخ و سرها جدا...کوبش قدم های سربازی جدا شده از معشوقه اشصدای آزادی خفته شده در گلونقاب چهره ی زنان،زنانی که دست به چارقدشان بزنی،دستت خواهد سوخت.خاورمیانه؛قلب پاره پورهصحرا و جنگل و دریا درون قلبتطوفان و رعد،تنها فریاد توفریاد تو که اگر بخواهد،می تواند دنیا را در آتش بسوزاند.خاورمیانه؛صدای خفه شده؛شن در گلویت چپانده شده.پدری با اشک خونیندستان کودک پیچانده شده در پارچه ی سفید کفن.خاورمیانه؛رقاص کولی که پایش را خرد کرده اند.سازی که شکسته اند.خاورمیانه؛سراسر عشق و سرکشیبمب و موشک و خنجر در تن توچطور هنوز میرقصی؟با غروب سرخچطور شعر میسرایی؟تو چقدر وحشیانه زندگی را می خواهی!Mahshid.rzMahshid.rzSun, 01 Nov 2026 15:22:50 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/سرکلاس-ادبیات-جهان-eh8b0are9dnaعکس متعلق به فیلم "انجمن شاعران مرده" است."بپرسید"استاد ادبیات جهان،زنی است با سری پر.خیلی پر...احتمالا بیشتر اوقات سر درد میگیرد.استاد گفت "بپرسید.در شک موندن خیلی بدتر است از ترسیدن برای کنکاش کردن جواب."همه چیز رو نپذیرید.بعضی چیز هارا بپذیرید.فکر کنید‌گاو نباشیدبسازیدخراب کنیداز نو بسازیدبپرسید بشر از کجا شکل گرفت؟چرا سفر؟داستان نوح کجاست؟اساطیر چگونه در نقاط دنیای مختلف انقدر شبیه به هم هستند؟ببینیدبگذارید خسته شوید.بگذارید کلافه شوید.مغز فکر نکند،کرم زده می شود.Mahshid.rzMahshid.rzSat, 31 Oct 2026 09:22:26 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/چرا-qzseomuvvhcuچرا اینگونه میکنی؟چرا در دفتر خاطراتت مینویسی؟چرا نقاشی میکشی؟چرا ثبت میکنی؟چرا تاریخ میگذاری؟چرا بر روی کاغذ رد میگذاری؟این کار را میکنی تا از زهر از دست دادن در امان بمانی؟داری برای خودت دارو میسازی؟درد مرگ دیگران را برایت آسان میکنی؟مرگ خودت را...؟آیا میخواهی زمان را درون جوهر خودکارت بریزی و با ریختن آن بر روی کاغذ آن را منجمد کنی؟می خواهی نوستالژی را از روی کاغذ بمکی؟اشک هایت را بنوشی؟چرا ثبت میکنی؟می خواهی میراث بسازی؟برای خودت مینویسی یا برای بچه هایت؟برای فرشته ی مرگ که نمیدانی کی می آید مینویسی؟برای ارواح شاعران مینویسی؟برای خدا مینویسی؟برای معشوقه ات؟برای انگشتان یخ زده ات که در برف رها خواهند شد مینویسی؟ای تو که مینویسی؛چرا مینویسی؟Mahshid.rzMahshid.rzFri, 30 Oct 2026 22:30:24 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/فرشته-با-اسکیت-های-آبی-hvwealuwrjaa"ویفر شکلاتی نیما که تبدیل شده به خوراکی مورد علاقه ی فرشته."نه سالم که بود،دوست داشتم اسکیت باز بشم.مامان و بابا برام یک جفت اسکیت صورتی خریدن که کنارشون پاپیون های اکلیلی داشت.می پوشیدمشون و می رفتم پارکینگ تا تمرین کنم.زمین که می خوردم،زانو هام زخم می شدند.مامان هم برام چسب زخم عروسکی می زد.بعد چند روز زخم خشک می شد.زخم رو می کندم.ردش می خارید.خرچخرچخرچدوباره با اسکیت ها می رفتم پارکینگ.داخل پارک محله مون یک پیست درست کردند.از ساعت پنج عصر ،بچه ها،نوجوون ها حتی بزرگسال هایی که اسکیت میکردن،میومدن تا اسکیت کنن.من هم به مامان اصرار کردم که بریم‌‌.مامان گفت اگه که از مدرسه میام مشق هام رو بنویسم.خوب غذا بخورم و بعد از ظهر یکم هم بخوابم.من رو میبره.موافقت کردم.وقتی از خواب بعد از ظهر بیدار می شدم،ساعت پنج بود.می رفتم کنار پنجره و به پارک نگاه می کردم.گربه ها پای درخت هارو بو میکردن به امید پیدا کردن غذا.یک پیرزن روی نیمکت می نشست و کتاب می خوند.اما کمی بعد از ساعت پنج،سر و کله ی اون گروه پیدا می شد.با دیدنشون سر ذوق می اومدم.سه تا دختر و دوتا پسر.دختر ها موهای رنگارنگ داشتند.لایه هایی آبی در موهای مشکی.یکی موهای صورتی و دیگری رنگی شبیه به طلایی.از بین دوتا پسر یکیشون باعث می شد،لبخند بزنم.چشم های سبزی داشت و اسکیت هاش آبی بودند.همیشه اون اول داشت ویفری شکلاتی رو گاز می زد.گاهی کلاه سرش می کرد و گاهی نه.وقتی طره ای از موهاش روی پیشونیش می ریخت،سرش رو تکون میداد تا از داخل چشم هاش بره کنار.یک نقاشی از اون کشیده بودم.به دیوار اتاقم زده بودم.بابام از اون نقاشی خوشش نمیومد.دقیقه های طولانی دست به کمر می ایستاد و بهش نگاه می کرد تا کشف کنه اون دیگه چه شخصیت خیالیه؟دوست داشتم اسکیت های بزرگی مثل اون داشتم.از اون دختر های مو رنگی هم خوشم نمیومد.چون من هم میتونستم یکی از اون ها باشم و با اون پسر اسکیت کنم.اما خب کوچولو تر بودم.قد کوچولو.دست های کوچولو و اون دندون های کوچولو شیری یکی بود یکی نبود مسخره، که دیرتر از بقیه ی بچه ها شروع کرد به افتادن.و خدایا این اصلا عادلانه نیست!خورشید رو به غروب رفت.بالاخره انتظارم به پایان می رسید.اسکیت هام رو می پوشیدم.شال و کلاه می کردم و با مامان می رفتیم پارک.از دور اون رو می دیدم که چطور ماهرانه اسکیت می کرد.می چرخید و می پرید.منم می خواستم مثل اون اسکیت کنم.برای همون بود که دفعات زیادی می خوردم زمین.به مامان گفتم"مامان من می خوام با اون ها دوست بشم."مامان به جاه طلبی من خندید.فسقلی مثل من چه به دوستی با نوجوون های باحال هجده ساله؟اما مامان وقتی دید کاملا جدیم،خنده اش محو شد."واقعا؟""آره.""اون ها خیلی ازت بزرگترن.""خب می خوام باهاشون اسکیت بازی کنم.""باید با همسن و سال هات بازی کنی.""نازنین تو مدرسه یه دوست کلاس شیشمی داره.""خب...""چه اسکیت های قشنگی!"سرم رو به سمت صدا برگردوندم.کسی که حرف مامانم رو قطع کرده بود،کسی نبود جز همون پسره.با لبخندی که بوی شکلات فندقی می داد.مهربونی که شبیه بخار نرم چای بود.میگم مهربون چون واقعا انگار صورتش تجسم مهربونی خدا بود.با لبخندش،چشم هاش یک خط میشدن و کنارشون چین می افتاد.الان چی گفت؟چه اسکیت های قشنگی؟به مامانم نگاه کردم‌.مثل وقت هایی که می رفتیم دکتر و دکتر ازم می پرسید."کجات درد میکنه؟"و من به مامانم نگاه می کردم‌.انگار که اون همه چیز من رو میدونه.مامان با لبخند بهم نگاه کرد. اما خطاب به اون پسر گفت "ممنون."به پسره نگاه کردم.چرا انقدر زیبا بود؟شاهزاده ی سیندرلا بود؟حرف مامانم رو تقلید کردم."ممنون"خدا میدونه در همون عالم کودکی چقدر قند تو دلم آب شد وقتی با تحسین به اسکیت هام نگاه می کرد."اسمت چیه خانوم کوچولو؟"لپ هام گرم شدند."فرشته""پس بال هات کجان؟"بال های خودت کجان؟خندیدم.مامان با خوش رویی گفت "بعضی فرشته ها بال ندارن."سرم رو از خجالت داخل شال گردنم پایین بردم‌."فرشته خیلی دوست داره مثل شما اسکیت بازی کنه."دست مامان که تو دستم بود رو فشردم.نمیدونم.شاید دلم نمی خواست این رو بهش بگه.دلم می خواست فکر کنه من از اون هم اسکیت باز بهتریم.دلم می خواست تو یک مسابقه ی اسکیت بازی بچرخم و بپرم.اون هم‌ نگاهم کنه. برق تحسین چشم هاش رو بگیره و من رو بلند کنه و بچرخونه.چه خیال پردازی های بسی شیرین و احمقانه ای!"اگه دوست داری دستم رو بگیر تا از اون سراشیبی با اسکیت بریم پایین."چی؟رویاهای من دارن به واقعیت می پیوندن یا اون پسر نقاشی شده از کاغذ اومده بیرون؟تند تند سر تایید تکون دادم.اون پسر اول از مامانم اجازه گرفت.مامانم هم اعتماد کرد و گفت "حتما"دستش رو به طرفم دراز کرد.ای کاش یک دامن پرنسسی داشتم تا گوشه اش رو می گرفتم بالا و دستش رو می گرفتم."بریم فرشته خانوم."دستم درون دست گرمش گم شد.برای من آروم اسکیت می کرد.در حالی که من داشتم تقریبا سریع پاهام رو روی زمین می کشیدم.یکی از دختر ها گفت"نیما،میخوایم بریم ذرت مکزیکی بخریم.نمیای؟"نیما!چقدر خوشگل‌.و نه...صبر کن ببینم.اصلا خوشم نیومد که اون دختر مو آبی اسمش رو صدا زد.و نه اون نمیاد باهاتون ذرت مکزیکی بخوره.نیما به نشونه ی نه سر تکون داد و با اون دختر بای بای کرد.دلم می خواست مداد رنگی هام رو تا آخرین حد تیز کنم و فرو کنم تو چشم های اون دختره.بله،من فرشته ی نه ساله بودم و با احساساتم و احساساتم با من شوخی نداشتند.مامان هم پشت سرمون میومد.به قسمتی از پیست اسکیت رسیدیم که سراشیبی داشت مخصوص سر خوردن با اسکیت و اسکیت برد‌."خب،دستم رو محکم بگیر باشه؟"اگه تو بخوای تا ابد.با دو تا دستم،دستش رو محکم گرفتم.چون اگه میوفتادم تا سر حد مرگ خجالت می کشیدم.گریه می افتادم و اون هم دیگه تحسینم نمی کرد.شاید هم بهم می گفت "چقدر اسکیت هات زشته!""بریم...یک...دو...سه"با شماره ی سه با سرعت زیاد سر خوردیم پایین.سرعت خیلی زیاد بود.برای پاهای اون نه اما برای من چرا.پاهام در هم پیچ خورد.صدای مامان رو شنیدم که گفت "مواظب باش."ثانیه ای در هوا معلق شدم اما نیوفتادم.شاهزاده ی پریان من رو بلند کرده بود.مثل یک پرنسس در حال رقص من رو بلند کرد.دست هاش بازوهام رو نگه داشته بودند و نمی لرزیدند.من رو بالاتر کشید.روی شونه هاش گذاشت.با شوخ طبعی به مامان اطمینان داد "نمیوفتیم مامان"سرش رو محکم چسبیدم.موهاش بوی شامپو می دادند.و منم دلم می خواست اون شامپو رو داشته باشم.چندبار در حالی که من روی شونه هاش بودم اسکیت کرد و دور پیست چرخید.اون قدر بلند می خندیدم که متوجه نبودم،مامان هم از روی خنده های من میخنده.وقتی من رو آخر اسکیت بازی از روی شونه هاش برداشت و روی زمین گذاشت،ناراحت شدم.مامان از نیما بخاطر اینکه باهام بازی کرد تشکر کرد."دخترم از آقا نیما تشکر یادت نره‌."سرم رو بالا گرفتم‌.به نیما نگاه کردم.با هیجانی که مستقیم از داخل دلم بالا میومد و گلوم رو گرم می کرد،با پرروئی تمام گفتم "میشه با من عروسی کنی؟"Mahshid.rzMahshid.rzSat, 24 Oct 2026 00:52:37 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/معتاد-mdl6xjppkmhqمیگن من معتادم!قبلا که بهم میگفتن داد و هوار می کشیدم و می گفتم "نه من معتاد نیستم شما اشتباه می کنید."مامان گفت "آخر سر از گوش های وامونده ات خون میاد."بابا گفت "آخر سر کَر میشی."آخه دست خودم نیست. چه کاری از من ساخته ست وقتی که موسیقی رو پِلِی می کنم حالم دگرگون میشه؟از روی این ماده ی لعنتی اعتیاد آور کلی خیال پردازی کردم.نقاشی کشیدم.نوشتم.نمی تونم رهاش کنم.دیگه موسیقی برای من موسیقی نیست.خون شده تو رگ هام.غذا شده تو دهنم.خواب شده،خوراک شده.وقتی تنهام موسیقی می کِشم.وقتی دور و برم پر از دوستامه میگم "میاین یکم موسیقی بکشیم؟"دیروز چشمام از غم میسوخت.آهنگ گذاشتم و دیگه نمیسوخت.اون روز سرم پر از آشوب بود.آهنگ گذاشتم و ساکت شد.داخلت چی هست وامونده؟کوکائین؟ماریجوانا؟به هر حال حرف بسه.باید برم بکشم.بدجوری نئشه ام.شما هم میخواین باهم موسیقی بکشیم؟Mahshid.rzMahshid.rzFri, 16 Oct 2026 12:33:52 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/یک-صفحه-از-shycdcqfrctpچند صفحه از دفترچه ی یک دانشجوی ادبیات در این‌گوشه از دنیا :"من عقل کُل نیستم.کسی نیستم که معتقد باشه بیشتر از بقیه میفهمه.هرچه بیشتر میفهمم،بیشتر میفهمم که نمیفهمم!اما...صورت های زیبای زیادی دیدم که درونشون خالیه.پشت حرف هاشون تنها تقلید و الگوهایی از فضای مجازی داد میزنه.شخصیت هایی که از خود ریشه نکرده.کلماتی که بدون فکر گفته میشن و آگاه نیستن چقدر کلمات میتونن تاثیر گذار باشن. نه تنها برای بقیه بلکه برای خودشون.در این جماعت رو به سیاهی باید کسی بود که ترس از قضاوت نداشت.فکر کرد و رد کرد.خط های اندیشه های خود را پررنگ بکشد و کتاب های ذهنش را مرتب در قفسه بچیند."Mahshid.rzMahshid.rzWed, 07 Oct 2026 13:05:41 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/دیرینه-hbsba4vqqf5bگزارشی بر من محول شده بود.بنا بر شرح آنچه در فصل خزان بر بیلاق می‌گذرد.سردبیر از من خواست سفر کنم.از آن چه میبینم، عکس بگیرم و بنویسم تا اولین مجله ی هنری باشیم که در این باره مطلب می نویسیم.هوای سرد کوهستان بدنم را در قطار به لرزه انداخته بود.آدم سرمایی مثل من اصلا مناسب این سفر نبود.مطمئنم در آخر سفر درحالی‌که پتویم را مثل معشوقبر بغل گرفته ام، آب بینی ام را بالا میکشم و داروهای رنگارنگ را از گلویم پایین میدهم.شاخه های درختان درهم تنیده بودند.و رنگ ها همانند پالت هنرمندی دیوانه درهم آمیخته.آفتاب کم رمق به رنگ ها عشق می ورزید.آفتاب این گونه تابید و من سرما را از یاد بردم."پاییز زمین را بوسید و ناگهان همه جا سرخ شد."به مقصد رسیدم.روستایی که به دلیل زمین های کدو و ذرت معروف بود.بوی خوش محصولات در هوا پیچیده بود.و کودکان،پرنده های آزاد در آن زمین ها بالا و پایین می جستند.صورت ها سرخ به سان پاییز.شال های پشمی دور گردن ها و دهان هارا پوشانده بود. نفس های خدا در رگ های آنان جریان داشت.چیکیس... چیکیسعکس هارا پشت سرهم می گرفتم.چیکیس...چیکیساز این گاو و سطل شیر زیر پستان هایشچپیکس چپیکساز این دندان های یکی بود یکی نبود پسر بچه ی هفت ساله.به کتابخانه ی روستا سر زدم.ذرات غباردر نوری که از پنجره ی بسته به داخل می تابید،در هوا می رقصیدند.دختر کتابدار از روستا برایم گفت.دختر کتابدار کک و مک های خیره کننده ایروی صورتش داشت و صدایش به آرامیقدرت صحبت کردنش را به رخ میکشید.کتاب هارا نشانم داد.او گفت می تواند آنچه زنان و دخترانبا دست ساخته اند را نشانم دهد.به اتاقی در امتداد کتابخانه رفتیم.آن جا گویی گالری کوچکی بود از صنایع دستی.به قالیچه ها دست کشیدم.ظرافت وجود زنانروستایی را زیر پوست دستم حس کردم.به قالیچه ای سرخ چشم دوختم.قالیچه ای که آهو ها در دشت های نخی جست و خیز میکردند.از چپ به راست این قالیچه ی بزرگ چشم دواندم.وحشت و نگرانی بر دلم افتاد.درختان در آتش می سوختند.و آهو ها در فریادی خاموش کباب می شدند.رو به چهره ی دختر کتابدار گفتم:"چرا این قالیچه اینگونه است؟"دختر در چشم هایم خیره شد.اشک در چشمانش درخشید.گفت "دیرینه"زیر لب تکرار کردم "دیرینه؟"بیرون از دیوار های کتابخانه، مردان آواز می خواندند‌.برای آب دار شدن نارنگی ها،برای برشته رنگ شدن کدوها و ذرت ها.برای خزان.برای مهتاب آبی رنگ که شب هابر همه جا می تابد. و برای بارانکه به زمین ها نفس می دهد.قطار بازگشت به ایستگاه رسید.روی صندلی آن نشستم؛با لبخندی که روی صورتم نشسته بود.قطار سوت کشید و سنگین حرکت کرد.پشت به روستا بودم.برگشتم تا برای آخرین بار مناظر را ببینم.تنم یخ کرد.مزه ی تلخ وحشت در دهانم پخش شد.جز تعداد اندکی درخت خشکیده،و ابر سیاه روی سقف آسمان آن آبادی چیز دیگری ندیدم.پس کجاست آن درخت های سرخ و کدوهای زرد؟آن رودهای پر آب و آفتاب گرم؟هنگام بدرقه ام را به یاد آوردم.وقتی دختر کتابدار گفت:"قطار تو را ها از بند زمان به اینجا آورد.دیرینه را به یاد بیاور.ما در دیرینه اینگونه بودیم.قبل از اینکه آتش همه چیز را ببلعد ما اینگونه بودیم."Mahshid.rzMahshid.rzTue, 29 Sep 2026 10:38:18 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/عروس-دامن-خونین-aih4xgngn95lتیریک تیریک صدای اسپند و بعد از آن بوی تیز و گرمش هوا را پر کرد.سلیمه خانوم روسری آبی رنگش را با عجله گره زد و صدایش از آن دهان گشاد با ماتیک قرمزش بیرون آمد که گفت: برای خوشبختی عروس و دوماد یه صلوات بلند بفرستین.بقیه زن ها و خودش با آن صدای بم و قدرتمندش صلوات فرستادند.من در حالی که سعی داشتم روی پنجه هایم بایستم تا عروس و داماد را ببینم از بین دندان های یکی بود یکی نبودم صلوات فرستادم.نمیشد از مابین زن ها با لباس های بلند و بالایشان عبور کرد تا عروس و داماد را دید برای همین با چالاکی چهار دست و پا از میان پاهایشان رد شدم.وقتی هشت سالم بود آنقدر کوچک و لاغر بودم که باعث شد آن ها حضورم را آن زیر احساس نکنند.بالاخره عروس را دیدم به قول ماجان به ماه شب چهارده می مانست!موهایی طلایی و لبانی مثل گل رز سرخ داشت.لبخندش گونه هایش را برجسته کرده بود و دست ظریفش در دست داماد قفل شده بود.به چهره ی داماد نگاه کردم. سرش پایین بود و لبخند میزد.عرق خجالت روی پیشانی اش میدرخشید.مادر داماد که به نظرم مثل جنازه ها می مانست با هیکل نحیف و لاغرش صورت پسرش را محکم در قاب دستانش گرفت و بوسید.صدای کِل کشیدن ها و آهنگ بلند شد.-آخ!کفش یک زن رفت روی انگشتم.او به پایین نگاه کرد و با دیدن من گفت: بچه جان تو این پایین چیکار میکنی؟! پاشو برو پیش مامانت، برو ببینم.ماجان در آشپزخانه داشت به بقیه خانوم ها کمک میکرد.حیف که با آن لباس زیبایش نمی آمد بین مهمان ها.کنارش نشستم.بازویش را بغل کردم و گفتم : ماجان عروس دوماد اومدن ها.ماجان-دیدم بلا می سر چرا نمیری با بقیه بچه ها بازی کنی؟گفتم : اصلا به حرف من گوش نمیدن من میگم بیاین قایم موشک بازی کنیم اینا هفت سنگ بازی میکنن.تازه...بهمم میگن خیلی زشتم!کمی اشک در چشمانم حلقه زد.ماجان خندید و لپش چال افتاد. گریه فراموشم شد.بشقاب شیرینی و موز را داد دستم و گفت: تا تی شیرینی بخوری بازی اونا تموم میشه بعدش قایم موشک بازی میکنین.با خوشحالی بشقاب را گرفتم.نمی خواستم داخل خانه باغ باشم. بیرون رفتم و به دیوار بیرون باغ تکیه دادم.آن جا خیلی خلوت بود و گهگاهی مهمان جدیدی به داخل می رفت.شیرینی خامه ای را با لذت گاز می زدم و هر بار زبانم را روی لبانم میکشیدم تا مزه ی خامه را چندباره حس کنم.ای کاش میشد عیدها از این شیرینی ها درست کنیم.یاد دایی نصیر افتادم که هر سال عید یکی از دلیل های آمدنش به کچا،شیرینی خانگی های ماجانم است.نه،همان شیرینی ها خوب است.شاید دایی نصیر از این شیرینی ها خوشش نیاید.انگشتانم را با تمام توان در دهانم میچرخاندم تا مبادا ذره ای خامه از دستم برود.حالا بیرون باغ بسیار خلوت تر شده بود.باد میان درخت ها وزید.به آسمان نگاه کردم.ابرها در انتظار تلنگری برای گریستن بودند.صدای قدم هایی آهسته از کنار دیوار به گوش رسید و کمی بعدتر از آن صدای گریه ای آرام و سوزناک. انگار شخص پشت دیوار داشت مستقیم در قلبم گریه میکرد.کنجکاو شدم.برخاستم تا این به عزا نشسته را ببینم اما همین که به پشت دیوار رفتم، صدای گریه قطع شد و هیچکس را آنجا ندیدم.چطور ممکن است؟!صدا خیلی نزدیک به من بود.مطمئنم.دوباره باد وزید.آسمان غرید و تن من هم لرزید.نه از سرما بلکه از ترس!به داخل خانه باغ دویدم و موهای بافته شده روی شانه ام هم دنبال من دوید.بقیه داشتند عروس و داماد را به داخل خانه میبردند.سلیمه خانوم غر زد: آوو میشه یه روز بارون نیاد؟خانمی دیگر گفت : اینجوری بهتره که بریم خونه. همش می ترسیدم سروکله ی دامن خونی پیدا بشه.سلیمه خانوم- محض رضای خدا این چیزارو باور نکنید.دامن خونی افسانه است.آن خانوم یک قدم به سلیمه خانوم نزدیکتر شد.چشم هایش را گرد کرد و گفت : باور کن سلیمه جان عروسی دختر برادر شوهرم دامن خونی تو باغشون بود.همه دیدنش.با اون قد درازش و لباس عروسش که مثل کفن بود.سلیمه خانوم خندید و گفت : اون یکی از فامیلا بوده.میخواسته سر به سرشون بذاره.باور کن.آن خانوم که هرچقدر می خواست تاکید حرف هایش بیشتر باشد،چشم هایش را گشادتر میکرد،خواست حرفی بزند که خانم دیگری گفت: الان وقت این حرفاست؟اونم تو روز عروسی؟بریم داخل خیس شدیم.از داخل سالن گذشتم.به اتاقی رفتم که بچه ها نشسته بودند.آن ها گرم صحبت بودند.کنارشان جا گرفتم.علی پسری دوازده ساله که سر گرد و تراشیده ای داشت،صاحب سخن بود.علی- بابام میگه یه روز که رفته جنگل وسط درخت ها یکیو دیده با یه لباس عروس که دامنش پر از خون بوده.همین که بابام میخواسته با تفنگش بزنتش،غیب شده.نازنین که دختر بچه ای با لپ های گلگون بود، با حرف علی ترس در چشمانش خانه کرد.امیررضا از علی کوچکتر بود.اما به اندازه ی او پررو و گستاخ نبود. او گفت: تو خودت تا حالا دیدیش؟دامن خونی رو؟علی دست هایش را در هوا تکان داد و گفت :معلومه که دیدم.نازنین-نترسیدی؟علی با بادی که به غبغب انداخته بود،گفت : نه.از چی بترسم؟پسرا هیچوقت نمیترسن. فقط دختران که میترسن.صاف نشستم و گفتم : منم از دامن خونی نمیترسم!علی- تو که نمیترسی بگو داستانش چیه؟قصد کم آوردن جلوی علی را نداشتم.پس گفتم : اصلا خودت بگو ببینم میدونی.علی یک دستی زدن مرا نفهمید.او عاشق مرکز توجه بودن بود.گفت: یه روز تو کچا یه دختری عروس میشه.روز عروسیش خیلی خوشحاله. اما مامان باباش خوشحال نبودن.چون نمیخواستن دخترشون از پیششون بره.عروس هم خیلی شوهرشو دوست داشته.میخواسته بره باهاش زندگی کنه.مامان باباش اون رو زندونی میکنن.اما عروس فرار میکنه.مامان باباش هم اون رو میکشن.روح دخترشونم با همون لباس عروس قول داده هر عروسی تو روستا باشه عروسو بکشه.امیررضا گفت : اما تاحالا که هیچکسو نکشته.علی- چرا کله پوک کشته.ما خبر نداریم اما فقط به یه شرط عروسو نمیکشه...همگی منتظر به دهان علی چشم دوخته بودیم.-بابام گفت هر دفعه تو هر عروسی پیداش شد،مردم باید یه چیزی که برای عروسه رو بهش بدن تا آروم بشه و بره.نازنین که تا آن لحظه نفسش را حبس کرده بود پرسید : اگه اون...اون چیزو نگیره چی؟علی به چشم های نازنین خیره شد. ناگهان فریاد زد : میاد عروسو میکشه!نازنین جیغ زد و با گریه از اتاق به بیرون دوید.پشت سر نازنین از اتاق بیرون رفتم.به عروس خیره شدم.خیلی زیبا بود. اگه دامن خونی او را می کشت چی؟به داماد که شیرینی خامه ای رو تکه میکرد و داخل دهان عروس میگذاشت نگاه کردم.چشمم به آینه ی بالاسرشان افتاد. آدم قدبلند سفید پوشی که تور صورتش را پوشانده بود از بیرون خانه در آینه پدیدار بود.به سرعت سرم را چرخاندم و از در شیشه ای به بیرون خانه، نگاه کردم.هیچکس آنجا نبود!قلبم تند میزد.حرف های علی در سرم بالا پایین شد. " یه چیزی که مال عروسه رو بهش بدن تا آروم بشه و بره."به دسته گل عروس چشم دوختم.گل های سرخ و صورتی.به زحمت خود را تا کنار عروس رساندم.با سر انگشتانم تورش را لمس کردم. ظریف و نرم بود مثل گلبرگ های گل.در دل گفتم : اجازه نمیدهم این عروس کشته شود.دستم را جلوتر بردم.نزدیک دسته گل.یک گل سرخ بیرون کشیدم و سریع پشت سرم قایم کردم.عروس صورتش را برگرداند و لبخند مهربانی زد. لبخندی به نرمی بخار چای.لبخندش را با لبخند جواب دادم.از آن جا فاصله گرفتم و به سمت در دویدم.شاخه گل را محکم در دست گرفته بودم.دویدم تا به در باغ رسیدم.صدای ضعیف گریه ای به گوشم خورد. با دلهره ای که خلاف انتظار، جسارت بیشتری به من می داد،صدا را دنبال کردم.کنار دیوار باغ رفتم و رفتم. به صدا نزدیک و نزدیک تر شدم.به جنگل رسیدم.جنگلی که پشت خانه باغ واقع بود و شب ها گرگاس ها در آن میخواندند.باران شدت گرفته بود و مرا موش آبکشیده کرده بود.از میان درخت ها صدای گریه را دنبال کردم.درخت هایی که شاخ و برگ هایشان در یکدیگر گره خورده بود و داشتند مرا صدا میزدند.با دیدنش لحظه ای نفسم بند آمد.خودش بود.قد بلند...لباس عروسی کهنه و رد خونی روی دامنش.تور روی صورتش نمی گذاشت واضح چهره اش را ببینم.اگر در حقیقت چهره ای هم می داشت.میان دو درخت تنومند ایستاده بود و از پشت تورش به من نگاه میکرد.در حالیکه از ترس قالب تهی کرده بودم،گل هارا سمتش گرفتم و به جلو قدم برداشتم.او تکان نمیخورد.چند قدمی اش ایستادم.نفس نفس میزدم.گفتم : علی...علی گفت اگه چیزی بهت بدم که مال عرو...عروس باشه دیگه بهش کاری نداری قول میدی؟جواب من فقط صدای سقوط قطرات باران بر روی برگ درختان بود.دستش را دراز کرد و گل را به آرامی از من گرفت.از جایم تکان نمیخوردم. نمیدانم ترس بود که مرا همان جا میخکوب کرده بود یا کنجکاوی. ولی هرچه بود باعث می شد سرم گیج برود. دلم شور بخورد و چشمانم سیاهی برود.- نهال؟..نهال؟صدای ماجان بود که اسمم را میخواند.من هم صدایش زدم تا مرا پیدا کند.وقتی سر برگرداندم دامن خونی دیگر آنجا نبود.با چشم اطراف را کندوکاو کردم. دستی بازویم را سمت خود برگرداند و ماجان مرا در آغوش گرفت.- کجا رفتی دخترجان؟ترس و نگرانیم در بین دست های قفل شده ماجان دور هیکلم،روی زمین فرو ریخت.او دستم را گرفت.- برگردیم تی قربان.دست در دست ماجان از دل درختان بیرون رفتیم.از آن به بعد هر عروسی که در کچا برگزار می شد،من گلی از بین دسته گل عروس بیرون می کشیدم و به دامن خونین می دادم.به او که هربار در دل جنگل منتظر من ایستاده بود.پی نوشت : سلام دوستان عزیزم☘️من این داستان رو دو سال پیش نوشتم.تو مجله ی ادبی چوک هم منتشرش کردم.اما هربار که هرجا میخوام بذارمش،یک گوشه اش رو تغییر میدم.سرشاخه هاش رو میزنم و این داستان هربار یک شکل میگیره.😁و بالاخره این نسخه،میشهنسخه ای که هیچ وقت عوضش نمیکنم.Mahshid.rzMahshid.rzThu, 24 Sep 2026 14:23:59 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/نقاشی-ksc2jqxpely2یادتونه گفتم دوباره با نقاشی دوست شدم؟حالا هم دارم یکسری طرح های ساده رو می کشم.بعضی نقاشی ها دست گرمی انبعضی ها بنظرم خوب از آب در اومدند...و بعضی هاشم نه!این یک دختر دبیرستانیه که تو یک مدرسه ی شبانه روزی درس میخونه. داره رمان غرور و تعصب میخونه و شکلات داغ مینوشه...شایدم چای. اون متن هم نوشته "شکفتن همانند یک گل"ایشون علی آقاست.اصلا یه پارچه آقاست! مسلمونه و تو نیویورک زندگی میکنه.تو یک رستوران کار میکنه و دوست داره رستوران خودشو باز کنه.مادرش ایرانی و پدرش آمریکاییه.روی دختری هم به اسم شیرین کراش داره.(شیرین رو هم بکشم؟)ایشون هم دختر بی نام من. خودشو دوست داره.عاشق موسیقیه.از صبح تا شب با موسیقی زندگی میکنه.گاهی اوقات جلوی آینه یکسری سوالات از خودش میپرسه که خودشم گیج میشه.بعد برای اینکه بیشتر از این از خودش سوال نپرسه میره سراغ موسیقی.این یک تمرین برای گرم کردنه.برای کاهش استرس هم هست.امتحانش کنید.چند تا مربع بکشید و داخلش رو متفاوت از هم نقاشی بکشید."بچه ها واقعا،چشم ها هیچ وقت دروغ نمیگن.صدا و دهان میتونن دروغ بگن،اما چشم ها..."این نقاشی مرتبط هست با موسیقی به اسم " back to friends" اینکه یک نفر میخواد از رابطه ی عاشقانه بیرون بیاد و اون عشق رو تموم کنه.اما برای اینکه دل معشوق نشکنه میگه "حالا بیا باهم دوست بمونیم."Mahshid.rzMahshid.rzThu, 24 Sep 2026 01:21:37 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/آن-چه-در-دل-من-است-lyzwlk5hvy2qشاید برای هیچکس مهم نباشد چه در دل من است.آن چه در دل من است با کلمه نمی شود وصف کرد.آن قدر بزرگ است که دیواره ی کلمات را می شکند.پس از این رو نمی گویم چه در دل من است؛چونآن چه در دل من است با کلمات نمی شود وصف کرد.آن قدر بزرگ است که دیواره ی کلمات را می شکند.Mahshid.rzMahshid.rzWed, 23 Sep 2026 23:25:12 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/سوئینی-تاد-yvxaz3zv6gfpساعت دوازده و نیم زنگ مدرسه خورد.زینگ زینگ زینگ...زنگ آخر بود.بچه ها با جیغ از کلاس ها زدند بیرون.کیمیا و پرستو وسایلشون رو جمع کردند.منم عجله کردم تا باهاشون از کلاس برم بیرون.اون ها به همدیگه لبخند شیطنت آمیزی زدند که معنیش رو خوب می فهمیدم:"بیا زودتر از کلاس بزنیم بیرون تا فرزانه بهمون نرسه."همین که خواستم بگم "واستین!"پا به دویدن گذاشتند و از کلاس بیرون رفتند.من هم با خنده ی ناشی از هیجان دنبالشون دویدم.اما وسط حیاط مدرسه که نفس کم آوردم دیگه نمی خندیدم.چون جامدادی و کتاب ریاضیم از زیپ نیمه باز کیفم بیرون افتاده بودند.گوشه ی کتاب ریاضیم پاره شد.وای باز فردا از خانم ریاضی یک پس گردنی بدمزه میخورم.اشکی که چشم هام رو داشت گرم می کرد،نادیده گرفتم.چرا کیمیا و پرستو هیچ وقت برای من صبر نمیکنن؟از مدرسه تا خونه رو پیاده رفتم.وقتی وارد خونه شدم،بوی کباب شامی به دماغم خورد.مامان گفت "چرا دیر اومدی؟""از اتوبوس جا موندم.""مگه چقدر معطل میکنی؟"عصبی شدم."من تا وسط حیاط مدرسه دویدم و کتابمم پاره شد.اتوبوس خیلی زود رفت""کتابت پاره شد؟حواست کجاست؟چقدر دست و پا چلفتیی!"دوست داشتم گریه کنم."از تو کیفم افتاد مامان از قصد که پاره ش نکردم."مامانم بهم غر زد و منم رفتم داخل اتاقم.صدای مامان هنوز از تو سالن میومد.یاکریم روی سیم چراغ برق میخوند.اونم داشت به بچه اش غر میزد؟چون بنظر میومد داره تکرار میکنه "دست و پا چلفتی...دست و پا چلفتی..."بدون در آوردن لباسام،جلوی کمد کوچیکم زانو زدم.سبد پلاستیکی که داخلش پر از سیدی بود رو در آوردم.از بین جلد های سیدی دنبال فیلمی گشتم که تا حالا ندیدمش.راستش خیلی از فیلم هارو رد می کردم.داخل یک سیدی پنج مجموعه ای،چهار تاش رو رد می کردم تا برسم به فیلم "یازده یار اوشن" یا تو یک مجموعه دیگه اونقدر فیلم هارو رد می کردم تا برسم به فیلم "تایتانیک"اون روز نگاهم گیر داد به یک پوستر رو جلد یکی از سیدی هام‌.این پوستر :چند بار روش پلک زدم.چشم هام رو روی صورت ها چرخوندم.سیدی رو از داخل بسته اش بیرون کشیدم‌.دکمه ی دستگاه DVD رو زدم.سیدی رو داخلش گذاشتم و دکمه رو زدم بره تو.وسطش گیر کرد.یک دونه زدم رو سر دستگاه.مامان از تو سالن گفت "اول مشق هاتو بنویس بعد برو سراغ اون چرتو پرتا."نمیخواستم بحث کنم."باشه مامان"سیدی پخش شد.فضایی تاریک...یک کشتی در دریا.آوازی سر گرفت و یک دریا نورد آواز خوند.با چشمانی مشتاق از لندن خواند و یک باره...چشمانی سیاه و خشمگین مردی دیگر به آسمان خیره شدند.دندان هایش را روی هم فشرد و از لندن خواند.آن آواز خوش نبود.مملو از نفرت بود.انتقام در رگ های او جاری بود.غمگین بود و عصبی...آواز در دهان ها جاری شدند.آواز هایی که مو به تنم سیخ می کردند.خون در آواز ها رنگ پیدا کرد.دلم خواست طعم پای های گوشت خانم لاوت را زیر زبانم حس کنم.دیوانگی و جنون سوئینی تاد و خانم لاوت در قاب کوچک تلوزیونم به بیرون خزیدند.پنجه هایشان را درون مغزم فرو می کردند.دلم می خواست بزنم زیر آواز.مثل آن پرنده ی در قفس اتاق جوانا بخوانم.و آن مرد زیر پنجره که آنقدر عاشقش شد که قصد کرد او را بدزدد.جوانای بیچاره،در قفس بود و رویای پرواز داشت.فیلم سوئینی تاد اقتباسی از یک داستان به همین نام است.فیلم تمام شد.و انگار آن آواز ها و خون ها و آن پایان سرخ گلویم را چسبیده بودند.لباس مدرسه هنوز بر تنم بود.ساعت یک ربع به سه بود.احساس گرسنگی می کردم.وسط فیلم بابا در اتاقم رو باز کرد و گفت برم برای ناهار،اما من خیره به تلوزیون به آرومی گفتم "نمی خوام.شما بخورین."از اتاق بیرون رفتم و به بشقاب کباب شامی روی اُپن نگاه کردم.چه اطمینانی داره که داخل این غذا گوشت یک انسان نباشه؟یعنی ماهم یک زیرزمین داریم که توش جنازه میندازیم؟نه...این کارا به قیافه ی مامان بابام نمیخوره.اما اگه اینطوری بود،اولین قربانی های من کیمیا و پرستو بودن.خندیدم و کباب شامی رو گاز زدم.فیلم سینمایی سوئینی تاد یک فیلم موزیکال و ترسناک است از تیم برتون با بازی جانی دپ و هلنا بونهام کارتر.Mahshid.rzMahshid.rzWed, 23 Sep 2026 00:48:59 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/مهشید-فیلم-باز-kgqom929fhhoفیلم داخل تلوزیون : تنها در خانهمن به خودم میگم فیلم باز!از وقتی یادمه با تماشا کردن چندتا شخصیت که برای حل مشکلاتشون باهم سر و کله میزنن خوشم میومده.بچه بودم بابام برام زیاد سُک سُک می خرید.همون جعبه هایی که داخلش سیدی داشت،اسباب بازی و یک کتابچه داشت.گاهی هم یک خودکار داخلش بود.اما من همیشه برای کارتونش هیجان زده بودم.بابا سک سک میخرید و ما خانوادگی مشتاقانه به جعبه اش زل می زدیم که ببینیم این دفعه شانسمون چی میگه.داداشم سیدی رو از جعبه بیرون می کشید و می گفت "این یکی زده آلیس در سرزمین عجایب...""این یکی نوشته سابرینا...""این نوشته کنت منت کریستو..."این گونه بود که سیدی های من روی هم سوار می شدند.دستگاه پخش سیدی از کار کردن زیاد داغ می کرد و مامان داد می زد "مهشید اون رو خاموشش کن! برو مشق هاتو بنویس."من اون رو خاموش می کردم.مشق هام رو هم می نوشتم.اما فردا بعد از مدرسه دوباره مثل کسی که به سیدی هاش و تلوزیون کوچیک خودش سوگند خورده،می پریدم جلو تلوزیون.بله...تلوزیون کوچیک اختصاصی خودم.با تکراری نگاه کردن مشکلی نداشتم.می تونستم تو یک روز ده بار سیندرلا رو ببینم که کفشش رو روی پله ها جا میگذاره.راستش رو بگم من دانش آموز نمونه ای نبودم.اما اگه از داستان های فیلم هام ازم امتحان میگرفتن من "نخبه ترین بچه"شناخته می شدم.هرچی بزرگ تر میشدم،حجم سیدی هام هم بیشتر می شد.گاهی اون قدر تماشا می کردم که مابین فیلم دیدن خوابم می برد.بزرگ تر که شدم هم دیگه فقط به انیمیشن افاقه نکردم.فیلم های بزرگونه دلم می خواست.همون زمانی که شبکه ی نمایش تلوزیون تو اوج خودش بود،من سیزده یا چهارده سالم بود.(قبول دارید الان دیگه صدا سیما مثل قبلا خوب نیست؟)تمام فیلم هاش رو نگاه می کردم.دنیای ژوراسیکارباب حلقه هاهابیتلورل هاردیچارلی چاپلین و...مستند هاش رو هم نگاه می کردم.همونایی که یارو می رفت پشت صحنه ی ساخت فیلم ها.جلوه های ویژه رو نشون می داد و اینک خون داخل فیلم ها از چی ساخته میشهه.حتی از خسته کننده ترین فیلم ها هم نمی گذشتم.(باورتون میشه من سیزده ساله فیلم معبد شائولین رو که هرکس ببینه وسطش خوابش میبره رو کامل دیدم؟)وقتی به اینترنت و گوشی دسترسی پیدا کردم،انگار به گنج رسیده بودم.باورم نمیشد هرچقدر فیلم دلم می خواست می تونم ببینم.من شده بودم یک "فیلمباز"تو مدرسه اگه دوستام میخواستن درمورد یک فیلم صحبت کنن میگفتن "مهشید تو این فیلمو دیدی...؟"یا مثلا دوستم میگفت "پیشنهاد میکنی چه فیلمی ببینم؟"این اواخر هم یکی بهم گفت "کور نمیشی انقدر فیلم میبینی؟حالا چی ازش دستگیرت میشه؟"بنظر شما چی؟آدم از فیلم چی دستگیرش میشه؟Mahshid.rzMahshid.rzWed, 16 Sep 2026 01:53:38 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/ژاکت-ikopjp1vpcaqژاکتت را روی صندلی جا گذاشتی.ژاکتت به رنگ پاییز بود.به رنگ برگ هایی که با آفتاب تابستان گذشته برشته شده اند.به رنگ نارنگی رسیده.آن را برداشتم.وقتی هیچکس حواسش نبود، آن را برداشتم.در دستم فشردم.نرم بود.به اندازه ی لبخندی که میزنی گرم و نرم بود.قلبم تاپ تاپ کرد.وقتی ژاکتت را یواشکی داخل کوله ام چپاندم،قلبم تاپ تاپ کرد.به خیال دزدیدن قلبت از درون ژاکت،آن را داخل کوله ام چپاندم.تو را به خانه بردم.نه ببخشید...ژاکتت را.به داخل اتاق دویدم.هیجان زیر پوستم خزید.ژاکتت را از داخل کوله بیرون کشیدم.بوییدمش.بوی پرتقال...بوی چوب و چای.ریه هایم را پر از عطر تو کردم.نمی شود نفسم را تا ابد حبس کنم؟مبادا عطر تو از ریه هام خیال در رفتن بکنند.ژاکتت را به گونه ام مالیدم.صورتم را در آن پنهان کردم.آن را پوشیدم.قندِ درون سینه ام آب شد و ریخت داخل شکمم.از قند های آب شده پروانه هایی به پرواز در آمدند و درون شکمم پرواز کردند.خندیدم.ژاکتت بر تن من! تو با من یکی شده بودی.با ژاکت تو بر تنم تکالیفم را نوشتم.با ژاکت تو بر تنم ظرف هارا شستم.با ژاکت تو بر تنم برای بابابزرگ چای دم کردم.با ژاکت تو بر تنم نقاشی کشیدم.با ژاکت تو بر تنم خوابیدم.دم غروب بیدار شدم و تو هنوز بر تن من بودی.همه جا با من بودی.نمی خواهم تو را باز پس بدهم.تو را بر جالباسی هم نمیکنم.میخواهم با تو بر تنم حتی از این دنیا بروم.ژاکتت به رنگ پاییز بود.به رنگ برگ هایی که با آفتاب تابستان گذشته برشته شده اند.به رنگ نارنگی رسیده.پی نوشت : این متن موسیقی داره ها؛این ها هم موسیقی هاش❤️ :🍂Cardigan-Taylor swift🍂We fell in love in October-Girl in redMahshid.rzMahshid.rzMon, 14 Sep 2026 00:51:20 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/سلامبیاین-بازی-ekfgkwwhqaehسلامممم☘️خوبید؟هوا یکم بوی پاییز گرفته مگه نه؟🍂🍊بازی از این قراره:از شما نویسنده های خلاق میخوام قوه ی تخیلتون رو به کار بگیرید.به یک عکس نگاه کنید و هرچی ازش دریافت میکنید بنویسید.درباره ی هر عکسی که بیشتر از همه توجهتون رو گرفت.شعرداستان کوتاهدلنوشتهایدهسناریویک جملهدو جملهسه جملههرچه دلت می خواهد!همین جا بنویسید.زیر پست مهشید خانوم که یک هفته غایب بوده.خیلی خوشحال میشم نوشته هاتون رو بخونم.😍☕️Mahshid.rzMahshid.rzSun, 13 Sep 2026 00:29:11 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/دیالوگ-های-محبوب-kmna6nc2jpveسلام دوستان عزیز🌻بریم با چندتا دیالوگ باحال یکم لبخند بزنیم.😁حوض نقاشی"ببخشید که بابات شدم سهیل... خدا تورو یهویی داد خب...اولش که شبیه بچه قورباغه بودی همه گفتن شبیه باباش شد اما خوبه یواش یواش قشنگ شدی... مثل مریم."تینکربل"وقتی یک نوزاد برای اولین بار میخنده،یک پری متولد میشه."زوتوپیا"اگه دنیا میخواد روباه رو مکار و بی ارزش ببینه،پس تلاش کردن برای عوض شدن فایده نداره."شما این حرف رو قبول دارید؟آلیس در سرزمین عجایب"در باغ های خاطرات،در قصر رویاها؛این جا جایی هست که ما همدیگر را ملاقات خواهیم کرد.""اما رویا که واقعی نیست.""کی تعیین میکنه چی،چیه؟"مهمان مامان"می خوام یه قرص اختراع کنم که آدم هارو از غم و غصه بیمه کنه."پاندای کونگ فو کار"دیروز به تاریخ پیوست.فردا معماست.اما امروز یک فرصته به خاطر همینه که بهش میگن هدیه*."*present در انگلیسی هم به معنای زمان حال است هم هدیه.غرور و تعصب"تو بدن و روح مرا مملو از خود کردی و من عا.‌..عاشق تو هستم."آنِ شرلی"بامزه ست که آدم ها انقدر سریع به دنبال تفاوت همدیگه میگردن.درحالیکه ما تو کلی زمینه های دیگه شبیه به هم هستیم."ربات وحشی"گاهی برای دووم آوردن،باید چیزی بیشتر از اونی باشی که براش برنامه ریزی شدی."هری پاتر"ممکنه تو بتونی یک کاری رو انجام بدی.حتی یک کار وحشتناک.و ندونی که انجامش دادی."زنان کوچک"فقط بخاطر اینکه رویاهای من متفاوتند،به این معنی نیست که مهم نیستند."متهم گریخت"خدا صبرت بده.""چیشده؟""مُرد.""کی؟""هاشم""هاشم مُرد؟""آره""پس تو چرا همینطوری راحت و بیخیالی؟""مگه من کشتمش؟خو مُرده دیگه."پایتخت"اگه میخوای روشنایی صبح رو ببینی،چه بسا باید سیاهی شب رو پشت سر بذاری."ورود آقایان ممنوع"عشق...کدوم عشق؟ما دو نوع عشق بیشتر نداریم.عشق مادر به فرزند و عشق بنده به خدا.بقیه اش اثرات هورمونیه که با یک دوش آب سرد حل میشه."شرلوک هولمز"چای میل دارید؟""بله خانوم هادسن.""کتری رو گازه"Mahshid.rzMahshid.rzSat, 05 Sep 2026 14:38:36 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/قلم-های-من-sc3rlayvxnasخاطره ای از من در ۱۴ سالگیوقتی خیلی کوچیک بودم زیاد نقاشی میکشیدم.هرچی که دوست داشتم و هرجور که دوست داشتم میکشیدم.یک مهمونی میکشیدم.یک پارک...یک دختر خوشحال با دامن پف پفیگاهی وقت ها براشون داستان میساختم.کاغذ هارو یک اندازه می بریدم،داخلشون نقاشی میکشیدم و به هم دیگه دوختشون می زدم.یک کتاب داستان برای خودم درست میکردم.داستان هام رو به برادر یا خواهر بزرگترم می گفتم و اون ها برام مینوشتن و ویراستاری می کردند.(چه با کلاس مگه نه؟)بزرگ تر هم شدم به اصول نقاشی اهمیت نمی دادم.همچنان قانون بی قانون "هرچه دلم بخواهد و هر جور که دلم بخواهد." رو برای خودم داشتم.گاهی منظره...گاهی یک صورت...گاهی سبیل هرکول پو آرو و کلاهش...سیندرلا با هودی و چکمه...ماه چشم ناقص از فیلم سفر به ماه...چهارده سالم که شد،مامان و بابا بهم گفتند برو کلاس نقاشی.گفتم که دوست ندارم...من نقاشی رو جدی نمیگیرم برای همین دلم میخواد هرچی بخوام بکشم.اما خب طبق معمول زور خانواده چربید!رفتم کلاس نقاشیبا خودم گفتم خب حالا شاید اون قدر ها هم بد نباشه اصولی پیش برم.اما بگذارید بگم...استاد نقاشی برام هیولا بود.چهره اش کاملا مقبول و هنری بود ها!کلاه آرتیستیریش آرتیستیدستبند های زیادی دور مچ دستشتازه یک پرنده ی زیبا هم تو قفس داشت.روز اول یک کوزه ی سفالی گذاشت جلوم و گفت : از روی این بکش.گفتم : باشه.وقتی کشیدم،نقاشیم رو نگاه کرد.لبخند کجی زد.آروم گفتم : خوبه؟گفت : چی این خوبه؟تو از روی این نکشیدی که.از تو ذهنت کشیدی.ذهنتم که کجه!و فقط خودش نبود که به شوخی خودش خندید.اون دختر مو فرفری با آرایش چشمگیر،اون دختره با کلاه قرمز و چتری،اون خانومه با لب های سرخ،اون ها هم به شوخی استاد نقاشی خندیدند.آخه مگه این شوخیه؟برای من که نبود.چون مایع گرمی رو زیر گونه هام حس کردم که جمع شد.نیمی از مایع رفت داخل گلوم و نیمی از اون رفت پشت چشم هام.روز بعد یک طرح دیگه،یک شوخی بی مزه و خندیدن بقیه...پنج جلسه بیشتر نرفتم.و تصمیم گرفتم دیگه نقاشی نکشم.چون من خوب نقاشی نمیکشم.اصلا انگار با نقاشی قهر کردم.حرف های دوست های مدرسه ام که میگفتن چقدر نقاشیت خوبه،با حرف های استاد نقاشی جایگزین شدند.چند سال بعد...الان بیست و یک ساله شدم.چند تا طرح ساده ی نقاشی پیدا کردم.لبخند زدم و با خودم گفتم چقدر خوب میشه اگه دوباره نقاشی بکشم.این دفعه نه با مداد سیاه قلم...با راپید.دو تا قلم راپید خریدم.نقاشی هام خوب از آب در اومدند.حالا چشم هارو بهتر میتونستم بکشم‌.طرح های ساده رو دوست دارم.وقتی کشیدم،دوست داشتم رنگشون کنم.رفتم فروشگاه و مداد رنگی خریدم.یک بسته مداد رنگی بیست و چهار رنگ...این روز ها با نقاشی دوست شدم.با همون قانون بی قانون"هرچه دلم بخواهد و هر جور که دلم بخواهد."اما این بار یک چیزی فرق میکنه.من نقاشی نمیکشم که صرفا تصویر بکشم و تشویق بشم.داستان هام رو نقاشی می کشم.شخصیت های متفاوت...یک پسر مو طلایی انگلیسی با لب هایی نازک،یک دختر بچه که زیادی ساکته و زیر چشم هاش گود افتاده،یک استاد نقاشی با کلاه آرتیستی و ریش آرتیستی،یک دختر مو فرفری با آرایش چشمگیر،یک دختر با کلاه قرمز و چتری،یک خانوم با لب های سرخ...Mahshid.rzMahshid.rzFri, 04 Sep 2026 10:35:28 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/دخترم-بعد-از-مدرسه-btje6gbjy84uجلسه ی اولیا و مربیان بود.مامان ها روی صندلی ها جا گرفته بودند.بوی عطر های گل و مرکبات مامان ها در هوا پیچیده بود. گلوی مامان نادیا سوخت و شروع کرد به سرفه.بقیه ی مامان ها از زیر مژه های کاشته شده شان به او نگاه کردند.انگار برای اولین بار دیده اند کسی سرفه می کندچشم هایشان را از او چرخاندند.مامان دلارا زیر گوش مامان آوینا گفت : این همونه که گفتی توی گروه عضوش نمیکنی؟"آره.مامان نادیا""دلارا میگه خیلی دخترش ساکته.""آره آوینا هم میگه.انگار بلد نیست حرف بزنه.هیچکسم کنارش نمیشینه."مامان نادیا لباس بلندی داشت که بر تنش زار میزد.روسری اش را محکم دور گردنش پیچانده بود.انگار قصد خفه کردن خودش را داشت.خالی گوشتی گنده کنار دماغش حال آدم را بد میکرد.زحمت نداده بود که موهایش را که از زیر روسری بیرون آمده، مرتب کند.زنجیری که به آن چندتا کلید و سوزن وصل بود دور گردنش انداخته بود.گردنبند بلندی هم داشت.گردنبندی از سر یک کلاغ که در قارقاری خاموش،منقارش را باز کرده.خانوم معلم داخل کلاس آمد.درباره ی کلاس اول گفت.درباره ی کتاب ها و نظارت بر تکالیف گفت.در آخر از مادر ها خواست بگویندهر کدام از بچه ها که از مدرسه به خانه می آیند چه کار می کنند؟مامان دلارا گفت"دختر من از مدرسه که به خونه میاد اول مجبورش میکنم دستاشو بشوره.بعدش لباس هاش رو سرجاش بذاره و سریع بره سراغ تکالیفش."مامان آوینا گفت"آوینا همیشه همون اول به من می چسبه.میگه دلم برات تنگ شده بود مامان.خیلی بچم شیرینه."مامان ترنم گفت"دختر من اول ناهارش رو میخوره.هیچوقت با شکم گرسنه نمیذارم بره سراغ تکلیفاش."مامان دلارا گفتبچه ها که شکمشون سنگین بشه خوابشون میگیره.بهتر نیست همون اول مجبورش کنی مشق هاش رو بنویسه؟مامان نادیا با بی حوصلگی چشمان سورمه کشیده اش را از روی مامان های دیگر پیچ و تاب می داد.مامان آوینا خطاب به مامان نادیا گفت"دختر شما چی؟"خانوم معلم عینکش را روی بینیش بالا برد.مشتاق این بود که بداند نادیا بیرون از مدرسه چگونه دختریست.نادیا برای او خیلی اسرار آمیز بود.دختری ساکت و به شدت باهوش.اگر مجبور نمیبود حرف نمیزد.انگار کلمات بیهوده برایش بها داشتند.همیشه کارش با مداد و کاغذ خوب بود.تکالیف ریاضی را به سرعت حل می کرد.نقاشی های خیره کننده ای می کشید.الفبا را به هیچ وجه کج و معوج نمینوشت.او حسادت هم کلاسی هایش را بر می انگیخت.به عنوان یک دختر کلاس اولی بیش از حد متوجه ی محیط اطرافش بود.نمیگذاشت هیچوقت کسی کنارش بنشیند.مامان نادیا گفت"نادیا وقتی از مدرسه میاد.سیدی هاش رو میذاره جلوش تا فیلم نگاه کنه."خانوم معلم با کنجکاوی پرسید"چه فیلم هایی؟"مامان نادیا لب هایش را جلو داد و گفت"چرت و پرت.مثل...اون دختره که موهاش آبیه لباسش زرده.نمیدونم اون عروس اسکلته که چشماش از تو کاسه سرش زده بیرون.اون یارو که دستاش قیچی داره.اونی که کارخونه شکلات داره."خانوم معلم زیر لب با خود گفت"فیلم های تیم برتون!...""بعدش خونه رو تمیز میکنه.چون مشتری هام از ظهر به بعد زیاد میان و میرن.""شما شاغل هستید؟"گوش های دیگر مامان ها تیز شد.یک مادر شاغل..."طلسم میکنم.زن بابام بهم یاد داده.همه ی طلسم هارو بلدم.طلسم بازگشت معشوق.فال میگیرم..."دیگر مامان ها به او چپ چپ نگاه کردند.مامان نادیا همچنان ادامه میداد.خانوم معلم حرفش را قطع کرد."دیگه نادیا چیکار میکنه؟""کمکم میکنه.""تو کارتون؟""آره دیگه پس دختر آوردم برای چی؟""کِی تکالیفش رو مینویسه؟""شب""خواهر برادر دیگه ای هم داره؟""بچه های بعدیم مردن.یا تو شکمم.یا مرده به دنیا می اومدند.زن بابام میگه تقصیر همزاد نادیاست.حسوده.نمیخواد کس دیگه ای به جز نادیا باشه"مامان مهرسا پرسید"نادیا همزاد داره؟"خانوم معلم داشت میترسید."یک همزاد تخم سگ هم داره.هرشب داره اذیتمون میکنه.سر طلسم زبون بند نادیا خیلی اذیتم کرد."مامان ترنم هین بلندی کشید."دخترت رو زبون بند کردی؟""هان.فقط تو خونه"خانوم معلم که دیگر نمیتوانست ساکت بماند گفت"خب چرا اینکارو کردی شما؟""خیلی حرف میزد.شما حوصله ی زر زر چندتا بچه رو داری.من ندارم.وقتی زبون بند نبود.همه چیز رو تعریف میکرد.از فیلم هایی که میبینه،از بچه ی همسایه،از باباش که رفته خونه ی زن همسایه،از لباساش،از گربه سر کوچه از ماهی توی حوض.اوووووه!انقدر حرف میزد سرم رو میخورد."خانوم معلم چشم هایش را روی هم فشرد.ای کاش اصلا از مامان نادیا چیزی نمیپرسید.بقیه ی جلسه در سکوت و جملات کوتاه گذشت.اما فکر ها مشغول بود.خیلی هم مشغول.مامان های دیگر با خود حرف می زدند‌.حرف هایی مثل:"باید ازش برای خواستگار دخترم طلسم بگیرم.""اگه برای مادرشوهرم زبون بند بگیرم خوبه.دیگه حرف نمیزنه""اگه ازش بخوام شوهرمو وابسته ام کنه،میتونه؟"پی نوشت : نوشتن این داستان و درست کردن کاورش یکهویی شد.اصلا نمیدونم چی شد که این شد. D:Mahshid.rzMahshid.rzThu, 03 Sep 2026 18:41:30 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/شرط-میبندم-بهم-فکر-میکنی-bcxavsqhrqjcداستانی الهام گرفته از موزیک و موزیک ویدئو ی I bet you think about me از Taylor swiftها ها! در سرم میخندد.لبانش سرخ. لباسش سرخ.حاضرم قسم بخورم دقایقی پیش دیدم که بین مهمانان می چرخید.اما حتما خیالاتی شدم مگر نه؟اگر واقعا اینجا بود کس دیگری پیدایش میکرد.اگر بود سریع آوازه اش در سالن میچرخید که تم مهمانی توسط یکنفر رعایت نشده.اگر بود،مثل خون پاشیده شده بر روی یک پارچه سفید جلب توجه میکرد.تمامی مهمانان به امر عروسم سفید پوش شده بودند. شراب ها،پرده ها،گل ها،کیک همگی سفید بودند.حتی انگار بوی عطر ها هم سفید بودند.از آسودگی اینکه هیچ سرخ پوشی در این جماعت سفید حضور ندارد،نفس عمیقی کشیدم."عاشق تو بودن سرخ رنگه" سرم را تکان دادم تا حرف هایش از سرم بیرون بریزد."چرا همیشه وقتی جوک میگم چشماتو میچرخونی؟"لعنتی!اگر یکبار دیگر به حرفهایش فکر کنم سرم را به دیوار میکوبم._عزیزم؟سر برگرداندم و به چهره ی زیبای عروسم چشم دوختم.گفتم:بله عزیزم؟لبخند زد و گفت:وقت سخنرانی ساقدوش هاست.پشت سر هم پلک زدم و با گیجی گفتم:آها...آره چقدر زود رسید.وقتی پریشانی ام را دید کمی اخم کرد و پرسید:چیزی شده؟_ نه عسلم،فقط یکم اضطراب دارم خب طبیعیه میدونی روز دامادی منه و از امروز به بعد زندگیم خیلی تغییر میکنه.او که بنظر میرسید خیالش راحت شده،بازویم را نوازش کرد.با خنده به سخنرانی دوست شوخ طبع عروسم گوش میدادم.در این حین چیزی وسط سالن دیدم که سرجایم خشکم کرد.او پشت مهمان ها با لباس باشکوه سرخ رنگی ایستاده بود.موهایش روی شانه هایش رها شده بودند و بلند بلند میخندید.چرا کسی اورا نمیدید که از سالن پرتش کند بیرون؟!داشت چهره ی تمام مهمانان را از نظر میگذراند.جلوی چشمشان لودگی میکرد.نزدیک بود قلبم بایستد که با صدای کف زدن بقیه به خود آمدم.وقتی دیدم مهمانان حسابی سرخوشند و هیچ ردی از آدم ناآشنایی ندیده اند،خیالم راحت شد.یک نفس نوشیدنی ام را سر کشیدم.من احمق نیستم.من از آن مردهایی نیستم که روز دامادیم به زن دیگری فکر کنم.وقتی این هارا به خودم گفتم،توانستم حواسم را برای رقص دونفره که تمام مدت انتظارش را میکشیدم،جمع کنم.خودم را جمع و جور کردم و به وسط سالن که نور در آنجا متمرکز شده بود رفتمدست عروسم را گرفتم.انگشت هایمان بین هم قفل شد‌.با دست دیگر کمرش را گرفتم و به خود چسباندم.صورتش را چرخاند. نفس هایش به لاله ی گوشم خورد.آرام گفت:شرط میبندم هنوزم بهم فکر میکنی!خون به صورتم دوید.صورتم را کمی چرخاندم تا نیم رخش را ببینم.خودش بود‌.همان کسی که آرام و قرارم را از اول مراسم گرفته بود.کسی که فکرم را درگیر خودش کرده بود.همان لب های کوچک و چشم های کشیده ی آبی.جسارت،شرارت و غم بود در نگاهش.دیدم که چشمانش تر شد و قطره اشکی غل خورد روی گونه اش.حال دیگر فقط غم را دیدم که از چشمانش بیرون میتراوید.قلبم تند میزد و دانه های درشت عرق از پشت گردن تا کمرم به راه افتاده بودند.گفت:غمگینت نمیکنه عشقی که دنبالشی همون چیزیه که قبلا داشتی؟زبانم قفل شده بود.ویالون نواخت و ما با قدم های هماهنگ، آرام و رمانتیک رقصیدیم.رقص تمام شد.صدای کف زدن بلند شد.نصف جانم را دادم رفته بود.پیراهنم از خیسی عرق به تنم چسبیده بود و احساس ضعف میکردم.عروسم،با همان ظرافت همیشگی اسمم را صدا زد. اما نگرانی در صدایش موج میزد.حس میکردم می تواند افکارم را جمله وار از سرم بخواند.تمام تلاشم را کردم تا متظاهرانه لبخندی زدم.گفتم: فکر کنم دیگه وقت بریدن کیکه‌. نه؟همگی مثل گرگ های گرسنه دور کیک جمع شده بودیم.کیکی چهارطبقه و لوکس کهمن و عروسم قلبش را می شکافتیم.چاقوی تیز دسته مرواریدی کیک را طوری راحت برش زد که انگار برایش یک شوخی بود.درست میدیدم؟درون کیک سرخ بود؟همگی هورا کشیدند و زیبایی کیک را تحسین کردند.به سرخی درون کیک خیره شده بودم.-ای وای!ساقدوش عروس این را گفت.او به رد پنجه ای که در کیک فرو رفته بود، اشاره کرد. گفت: نمیدونستم کسی انقدر شیفته ی کیک شده که قبل از برش یه تیکه اش رو خورده!این برای بقیه یک شوخی بود اما نه برای من.خاطره ای یادم آمد.تولدش بود و هنوز کیکش را برش نداده بود. رو به من با همان شیطنت و شوخ طبعی مخصوصش گفت:میدونی اگه یه روز با کسی غیر از من عروسی کنی چجوری انتقام میگیرم؟ قبل از برش دادن کیک عروسیت میام و پنجه مو فرو میکنم تو کیکت و اینجوری میخورمش.پنجه اش را حریصانه طوری که انگار کیک قلب عروس است؛درون تن کیک فرو کرد و تکه های کیک را زیر دندان هایش له کرد.Mahshid.rzMahshid.rzTue, 01 Sep 2026 09:51:07 +0330https://virgool.ir/@m_33599484/کبوتر-های-چاق-خنگ-hbtg819jgmjiپیرزن آخر هفته ها به پارک می آمد.به کبوتر های پارک غذا میداد و قبل از تاریک شدن هوا به خانه برمیگشت. پیرزن سرمایی بود و لباس های زیادی روی هم میپوشید. دستانش چروکیده بودند. وقتی حرف میزد نفسش بوی بد میداد. از این رو کسی با او هم صحبت نمیشد.تنها تفریح او به پارک آمدن و قربان صدقه رفتن کبوتر ها بود.کبوتر ها اما با او به شدت دوست بودند.دور پاهایش می گردیدند و برایش بغ بغو میکردند. پیرزن که انگار می فهمید چه می گویند به آنها می خندید. گاهی هم در فکر فرو می رفت‌.دانه های گندم روی زمین نمی ماندند. کبوتر ها نوک میزدند و همه شان را می‌خوردند.پیرزن حض میکرد و مشت مشت برایشان گندم می پاشید.خانه ی پیرزن در ساختمانی قدیمی بود.خانه ی او بوی زمختی،بوی پیری می داد.عکس هایی از کبوتر های چاق و لاغر بسیاری روی در و دیوار خانه اش آویزان بود.کبوتر هایی که لباس تنشان دارند،کبوتر هایی که مثل آدم ها ایستاده اند و کبوتر هایی که چفت در چفت روی سیم های چراغ برق نشسته اند.کبوتر ها پشت پنجره خانه اش می نشستند.پیرزن در خانه شال می بافت و چای مینوشید.کبوتر ها به پنجره اش نوک میزدند. پیرزن لبخند میزد.گندم های بیشتری روی زمین ریخته میشدند و کبوتر ها هر روز چاق تر و چاق تر میشدند.کبوتر های چاق خنگ از قصد پیرزن خبر نداشتند‌.یک روز پیرزن چاق ترینشان را برگزید.گلویش را گرفت و به خانه اش برد.کبوتر ها پشت پنجره،پیرزن را نگاه کردند. پیرزن با چاقو و ساطور به جان کبوتر افتاد.پاها و سرش را دور ریخت و شکمش را پاره کرد.پیرزن زیر لب آواز میخواند و کبوتر را آماده پختن میکرد.ادویه ها و کره کبوتر را طعم دار کردند.گوشت نرم کبوتر زیر دندان های پیرزن آب شد.کبوتر های چاق خنگ از پشت پنجره به تکه شدن گوشت در بشقاب نگاه کردند.به خون گوشت نیم پز یکی از برادرانشان که با چربی کره مخلوط شده بود.کبوتر های چاق خنگ گندم هارا خوردند و دور پاهای پیرزن گردیدند.آن ها به شدت پیرزن را دوست داشتند.Mahshid.rzMahshid.rzSun, 30 Aug 2026 12:25:08 +0330