<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های نیلوفرِ مهتاب</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_33397568</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 20:53:30</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/488573/avatar/6vHdBK.jpeg</url><title>نیلوفرِ مهتاب</title><link>https://virgool.ir/@m_33397568</link></image><item><title>آیینه</title><link>https://virgool.ir/@m_33397568/آیینه-ma5evcgcqzrm</link><description>حس عجیبیه اینکه افکار و احساساتتو با کسایی بجز ادمای نزدیکت در جریان بزاری حتی توضیح دادن برای اونا هم سخته ولی داشتن یه کاغذ و قلم خیلی اسونههر وقت حس انفجار داشتی اونجا منفجر میشی انقد مینویسی تا تاول روی انگشت وسطت دست راستت باد کنهبعدم تا میکنی و میندازی پشت تختتچون میدونی کسی نیست بره اونجا سراغشونولی موضوع اینجاست که هرچقدرم نوشته های تو کاغذ تلخ باشن ولی انگار دلت نمیاد هیچوقت پارشون کنی نمیدونم شاید با خودت میگی یه روزی میاد که انقدر خوبه که این کاغذا رو باز میکنی و میخونی و میگی اره تموم شد ، اون همه فشار و سنگینی که تو سینته تموم شد ، دیگه از زندگی کردن لذت میبری پیش کسی که دوسش داری نشستی و به چیزایی که میخوای رسیدی ، خلاصه شاید فکر کردن به ایناست که باعث میشه خاطره های بدتو دور نریزی ولی از طرفی به اینم فکر میکنی که از الانت لذت ببر چون روز به روز که میگذره موهای ادمهای دورت سفید و سفیدتر میشن ، بیماریهاشون بیشتر میشه و خلاصه هیچکس تاریخ مرگ رو نمیدونه همینه ک حس میکنه باید قدر بدونه ولی چجوریشو نمیدونم .همیشه ویژگی هایی که دوست دارم داشته باشم رو میدونستم حتی در جهت تبدیل شدن به اون تلاش هم کردم اما... تقریبا که چه عرض کنم من هیچوقت خدا از خودم راضی نیستم و امشب این موضوع رو فهمیدم هیچوقت راضی نبودم ، حتی تو مدرسه شاید مسخره باشه ولی با ۱۹/۷۵ هم گریه میکردم . تا کلاس نهم معدلم بیست بود اوکی بود ولی از دهم دیگه بیست نشد ، و از اون موقع تا حالا از لحاظ درسی از خودم راضی نیستم. از رفتارم با خانوادم راضی نیستم اونا شاید بعضی وقتا واقعا اذیت کنن ولی همش اون ادم ایده آل تو ذهنم اینجوریه که نمیشنوه ، نمیبینه و متوجه نمیشه ، حالا یعنی چی؟ یعنی با اذیتهای ادمهای نزدیکش اینجوری برخورد میکنه .دلم میخواد قلب بزرگی داشته باشم کوچکترین و بزرگترین بدی ها رو ببخشم .دلم میخواد انقدر مهربون باشم که کسی اخم منو یادش نیاد . میخوام انقدر شاد باشم که همه ازم انرژی مثبت دریافت کنن نه این چیزی که الان هستم ، تا حد امکان سعی میکنم به کسی انرژی منفی ندم ولی وقتی در حال انفجارم واقعا نمیتونم ، نمیخوام دو رو باشم ، حالم یطور باشه و یطور دیگه نشون بدم .نمیخوام وقتی ناراحتم خودمو سر کسی خالی کنم که هیچوقت تنهام نمیزاره و همیشه میخواد کمکم کنه، تقریبا ۱۸۰ درجه از خود ایده آلم فاصله دارم .نمیخوام یه افسرده گوشه گیر درونگرا باشم .  دیگه حتی نمیتونم تو آیینه نگاه کنم چون انقدر به خودم قول دادم که دیگه تغییر میکنم و میشم همون ایده آلی که میخواستم و انقدر قولمو شکوندم که دیگه دلسرد شدم ، دیگه از آیینه بیزارم، نمیتونم توش نگاه کنم</description><category>نیلوفرِ مهتاب</category><author>نیلوفرِ مهتاب</author><pubDate>Thu, 20 Jan 2022 05:05:32 +0330</pubDate></item></channel></rss>