<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های طيبه حامي حسن كياده</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_33280031</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 03:24:57</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/784636/avatar/ZSiO4S.jpeg</url><title>طيبه حامي حسن كياده</title><link>https://virgool.ir/@m_33280031</link></image><item><title>روزي من يك دانه بودم</title><link>https://virgool.ir/@m_33280031/روزي-من-يك-دانه-بودم-tnws6fg7cunh</link><description>زندگي سبز با طبيعت سبزروزي من یک دانه بودم، مردی مهربان من را داخل زمین گذاشت، باران آمد، مرا سیراب کرد و خورشید با گرمای دستان مهربانش هر روز من را نوازش می کرد.یک روز احساس کردم دلم می خواهد از خاک بیرون بیایم، فصل بهار رسیده بود و من هم جزئی از زیبایی های آن فصل شدم. سرم را بیرون آوردم و اولین نسیم خنک بهاری با شادی به من خیر مقدم گفت!آن مرد مهربان هم به خوبی از من مراقبت می کرد، هر چند روز به من آب می داد و علف های دور و بر من را از سر راهم برمی داشت.شادی فصل بهار آن قدر به من انرژی داد که تا چشم به هم زدم دیدم چقدر بزرگ شده ام. من یک نهال شاداب و زیبا بودم و همیشه با خودم فکر می کردم آیا همه آدم ها مانند آن مرد مهربان، خوب هستند؟حالا که چند سال از آن روز می گذرد و آن دانه ضعیف به درخت تنومند با برگ های انبوه و شاخه های فراوان تبدیل شده انسان ها را بهتر شناخته ام!من در تابستان شاخ و برگ هایم را همچون چتری بر سر انسان ها باز می کنم تا نور و گرمای خورشید آن ها را آزار ندهد، انسان ها از میوه های خوشمزه من می خورند و در کنار من به تفریح و استراحت می پردازند.اما همین آدم ها بسیاری اوقات من را اذیت می کنند، آن ها از شاخه های من آویزان می شوند و برای چیدن چند میوه بازوانم را می شکنند.گاهی در کنار سایه من آتش روشن می کنند و با بی توجهی باعث سوختن تنه و شاخه هایم می شوند و بعضی از بچه ها با چاقو به جانم می افتند و با حک کردن روی تنه های من، مرا زخمی می کنند.آدم های بزرگ تر گاهی شبانه و پنهانی به من و دوستانم حمله می کنند. آن ها تاکنون بسیاری از دوستانم را تکه تکه کرده و چوب های آن ها را به کارخانه ها برده اند.با وجود همه این ها، من هنوز هم به وظیفه ام در مقابل انسان ها توجه می کنم، به آن ها خنکی و سرسبزی و میوه های خوشمزه می دهم و آن ها در عوض چه می کنند؟ امیدوارم انسان ها نیز کمی به فکر ما درختان باشند زیرا حضور درختان برای سلامتی و زندگی خود انسان ها نیز فایده های زیادی دارد. و بجا آسيب رساندن به من و دوستانم بياييد بهمون قول بدين ما را دوست بدارين و قدردانمون باشين و با كاشت نهال هم برا ما دوستان جديدي بياورين و هم به خودتون كلي لطف كنين از تنفس هواي پاكيزه و سالم گرفته تا سايه هاي گسترده و ميوه هاي خوشمزه و اينو بهتون يادآوري مي كنم كه شما انسان ها برا بقا و حيات به وجود تك تكمون نياز دارين پس بجا آسيب رسوندن به من و دوستانم دوستان جديدي برامون بكارين ??? #پيك_زمين #پيك زمين </description><category>طيبه حامي حسن كياده</category><author>طيبه حامي حسن كياده</author><pubDate>Wed, 07 Apr 2021 14:10:59 +0430</pubDate></item><item><title>من روزي يك درخت بودم</title><link>https://virgool.ir/@m_33280031/من-روزي-يك-درخت-بودم-p9kwt8e06goj</link><description>من روزي به طبيعت تعلق داشتم و به خود مي باليدممن یک درخت تنومند بودم با شاخه‌ای درشت و برگ‌های سبزرنگ.من کنار دوستان و همسایگانم به‌خوبی زندگی می‌کردمو در روزها چندنفری زیر سایه‌ی ما استراحت می‌کردند و به ما آب می‌دادند.تا این‌که سال‌ها گذشت و من پیر شدم و چند انسان آمدند من را قطع کردند.و در ماشین خود گذاشتند و مرا به یک محل بزرگ بردندروی درب ورودی آن محل نوشته بود کارخانه‌ی چوب‌بری.من ترسیده بودم اما کمی هم خوشحال، خوشحالی خود را میدانم برای چه بود…و مرا روی دستگاه چوب بردی انداختند و قطعه‌قطعه‌ام کردندو بخشی از قسمت‌هایم را به کارخانه‌ی کاغذسازی و بیشتر قسمت‌هایم را به کارخانه‌ای بردندکه قسمت‌های بدن من را به هم با میله‌ای آهنی می‌چسباند.و من از شدت ترس به خواب رفتم وقتی بیدار شدم دیدم در اتاقی هستمنگاهی به خودم کردم و لبخندی زدم و گفتم:چه میز خوشگلی شده‌ام و نگاهی به کنار خود کردم چندها میز دیگر را دیدم و با آن‌ها گفت‌وگو کردم که شما اهل کجایید و …تا بعد از مدتی مرا به ساختمانی بزرگ بردند کار میزهای قدیمی.از آنان پرسیدم که من کجا هستم؟گفت شما در مدرسه‌اید و به دانش آموزان خدمت می‌کنیدو سهمی در آینده‌ی کشور دارید و باید به خودمان افتخار کنیممن خیلی خوشحال شده بودم اما تا این‌که یکی از آنان گفت باید رنج‌های زیادی را تحمل‌کنیکه بعد از گذشت روزها به آن‌ها عادت می‌کنید.از آن پرسیدم چه رنجی؟او گفت داش آموزانی هستند که دوست دارند روی ما خط بکشد و نقاشی بشکند آیا می‌توانی این‌ها را تحمل‌کنی؟من به آن گفتم آری من پیر شده‌ام و از پس مشکلات زیادی برآمده‌ام و برای آینده‌ی کشورم هر سختی را تحمل می‌کنم.تا این‌که مدرسه‌ها شروع شدند و دانش آموزان میزهای خود را انتخاب کردند.و من هم خیلی خوشحال و کنجکاو بودم زیرا زندگی‌ام از این به بعد برای دانش‌آموزانی بود که سرمایه کشور هستند و هرسال با شور و کنجکاوی منتظر دانش آموزان جدیدتری می‌شوم. و اكنون خوشحالم كه مي بينم فرزندان سرزمينم به اين آگاهي رسيدن كه بايد قدردان نعمت هاي خداوند باشند و در حفظ و نگهداري طبيعت كوشا باشن، چون ما درختان اگر نباشيم كره زميني هم وجود نخواهد داشت برا زيستن، ما بهتون هواي تازه و سالم تقديم مي كنيم و سايه مونو در اختيارتون ميزاريم تا از آفتاب دل انگيز لذت صدچنداني ببرين و با ميوه هاي خوشمزه و خوش آب و رنگ لذت زندگي رو بهتون عطا مي كنيم و محيط اطرافتونم زيبا مي كنيم، پس بياين به ما قول بدين كه در حفظ و نگهداري از طبيعت كوشا باشين و شاخه هاي ما رو نشكنين و زير پايمون آتش روشن نكنين و تا مي تونين درخت بكارين هم برا ما دوستاي جديدي به ارمغان بيارين و هم خودتون از مزاياي ما بهره مند بشين. #پيك_زمين #پيكِ زمين</description><category>طيبه حامي حسن كياده</category><author>طيبه حامي حسن كياده</author><pubDate>Wed, 07 Apr 2021 13:38:31 +0430</pubDate></item></channel></rss>