https://virgool.ir/feed/@m_33225720اسمم ثمین هست.تجربه های شخصی و علاقه مندی هام رو می نویسم!فعلا۱۵ سالمه و عاشق معاشرت با آدمای جدیدم!fa2026-11-11 15:20:48https://files.virgool.ir/upload/users/483616/avatar/x8pHPW.jpeghttps://virgool.ir/@m_33225720https://virgool.ir/@m_33225720/تنهاییمونو-با-کی-شریک-بشیم-iq4ywbwfavkkسلام!امیدوارم حالتون خوب باشه.این،سومین پست منه.من دو تا خواهر دارم که جفتشون از من بزرگترن.یکیشون سیزده سال و اون یکی هم هشت سال از من بزرگتره.همونطور که میشه حدس زد،زیاد حرف مشترک نداریم.و این موضوع احتمالا از وقتی که خیلی بچه بودم منو اذیت می کرد و می کنه.هرچند هر چی که بزرگتر شدم،و یه جورایی به دنیای اونا نزدیک تر شدم،یکم صمیمی تر شدیم.اما هنوزم که هنوزه،اون حس صمیمیت و دوستی بین ما شکل نگرفته.خیلی وقتا که دلمون میگیره و دوست داریم با هم حرف بزنیم،نمیتونیم!بار ها شده که دلم گرفته بود و نیاز داشتم با کسی حرف بزنم.ولی تا خواستم حرفمو بگم احساس کردم ممکنه غمی که توی دلمه برای اونا خیلی مسخره و کوچیک باشه.یا حتی ممکنه جدی نگیرن.خیلی کم پیش اومده که مستقیما حرف دلمو بهشون بگم.همچنین اونا هم نتونستن به طور مستقیم باهام حرف بزنن.یادمه یه شب که کنار خواهر بزرگترم خوابیده بودم،بهم گفت:میشه دستتو بگیرم؟میدونستم ناراحته.میدونستم دلش از چیزی گرفته.اما نه من تونستم ازش بپرسم،نه اون چیزی بهم گفت.اون شب تا نیمه های شب خوابم نبرد.نمیخواستم توی خواب اتفاقی دستشو ول کنم.دوست داشتم تا ابد دست همو بگیریم.حتی اگه قرار بود هیچوقت بهم نگه که چرا ناراحته.اما قسمت عذاب آور،برای من این نیست که نمیتونیم باهم راحت حرف بزنیم.ناراحتی من از اینه که دوتا خواهرام می تونن خیلی راحت باهم حرف بزنن!کلی راز پیش هم دیگه دارن.هرموقع دلخور یا ناراحتن باهم صحبت می کنن.با هم می رن سفر.باهم می خندن.با هم گریه می کنن.و من مثل احمقا بهشون خیره می شم.بهشون فکر می کنم.به این فکر می کنم که خواهر داشتن چه حسی داره.معمولا حرفامو با دوستام می زدم.اما اگه پست قبلیمو خونده باشین،احتمالا می دونین که تازگیا با اونا هم اونقدر صحبت نمی کنم.پس طبیعتا حرفامو اینجا می نویسم.حرفایی که به کسی نگفتم.شایدم گفتم اما کسی نشنیده.من تنهاییمو با چیزای مختلفی از بین می برم.تازگیا که حالم خیلی بد بود،پادکست کمکم کرد.شب ها موقع خواب پادکست گوش می کنم.بهتون پیشنهادش می کنم.واقعا عالیه.من خودم موضوع پادکست هایی که گوش میدم حول موسیقی و شعر و روانشناسیه.چیز دیگه ای که واقعا کمکم کرد،کتاب بود.مخصوصا کمیک.اکثر کتابام ژانرشون فانتزیه.زیاد رئال نمی خونم.به اندازه کافی چیزای واقعی کنارم هست،برای همین چیزای غیر واقعی رو ترجیح می دم!و اما نگم براتون از موسیقی.معجزه می کنه.نه ققط وقتی ناراحتین.همیشه!من خودم اکثر آهنگام راک یا متالن.از سیزده_چهارده سالگیم به این سبک علاقه مند شدم.انگار که اون نیمه ی تاریک وجودم با این سبک روشن شد و حالم رو خیلی بهتر کرد.و مهم تر از همه،خودم و اینجا،ویرگول.خیلی اینجا احساس راحتی می کنم.چون خودمم.نقش بازی نمی کنم.راحت تر از هر جای دیگه ای رفتار می کنم.حرفای دلمو می زنم.تازگیا یوتیوب هم میرم.ویدیو های کوروش و میا رو نگاه می کنم و از ته دل می خندم.حالم بهتر می شه وقتی می بینم همه تنها نیستن.در کل بگم،آدم بالاخره یه راهی پیدا می کنه که حالشو خوب کنه.اگه الان که دارین این پستو می خونین،ناراحتین یا احساس تنهایی می کنین،ناامید نباشین.بالاخره یه روزی اینم میگذره و تموم میشه.هیچی همیشگی نیست.نه خوشحالی و نه غم.ناراحت نباش دوست من.تو تنها نیستی!راستی!شما تنهاییتونو با چی یا کی شریک میشین؟samin seyfisamin seyfiTue, 22 Dec 2020 23:39:49 +0330https://virgool.ir/@m_33225720/دوستدوست-fv5eun19q6riسلام!این دومین پست منه!امیدوارم حالتون خوب باشه.یلداتونم مبارک!تصمیم گرفتم یه تجربه ی شخصی رو باهاتون به اشتراک بذارم.چون احساس می کنم اینطوری حتی اگه یک نفر مثل من از دوستش ضربه خورده،احساس تنهایی نمی کنه و شاید،فقط شاید بتونه مشکلش رو حل کنه.شاید یک ماه پیش بود که توی گروه دوستانمون توی فضای مجازی از دوستم پرسیدم: انیمیشنی که بهت معرفی کرده بودم رو دیدی بالاخره؟و گفت:انیمیشن دوست ندارم.من که اون انیمیشن رو بارها دیده بودم و احساس می کردم یکی از بهترین انیمیشن های دنیاست،دوست داشتم دوستم هم اونو ببینه تا باهم راجع بهش صحبت کنیم،و اون حس خوبی که در من به وجود آورده بود،توی وجود دوستمم باشه.ولی مشکل اینجاست که اون موقع نمی دونستم،که درسته که اون دوست منه،ولی قرار نیست هرکاری که من میگم بکنه!من در جوابش گفتم:خیلی جبهه می گیری!و اون گفت:قرار نیست هر چی بهم میگی انجام بدم!مگه تو خودت فیلما و آهنگایی که بهت گفتم ببین و گوش کن رو دیدی و گوش کردی؟و دیدم راست میگه!توقع بیجایی داشتم.درسته نیتم خوب بود.دوست داشتم تجربه هام رو باهاش به اشتراک بذارم.اما خب فهمیدم قرار نیست همه از چیزایی که من تجربه کردم خوششون بیاد.درست مثل نوشتن این پست!قرار نیست هرکی که اونو میخونه لایکش کنه یا خوشش بیاد.اما من یه کار خیلی اشتباه در اون لحظه انجام دادم.نمی دونم چرا اینکارو کردم.احتمالا لجم در اومده بود!در جوابش نوشتم:آره!همه ی آهنگایی که گفتیو گوش کردم!من...من با پونزده سال سن...من کلاس دهمی دروغ گفتم.اونم نه به یه آدم معمولی!به بهترین دوستم دروغ گفتم.اما اون باور نکرد.گفت:باشه تو راست میگی!فکر کردم که دیگه بحثمون تموم شده اما یهو دیدم دوباره پیام داد:جدا از این مسئله ثمین تو تازگیا خیلی به من توهین و بی احترامی کردی و من هیچی بهت نگفتم!یادم نمیاد در اون لحظه چه واکنشی نشون دادم.اما مطمئنم جا خوردم.من آدم شوخ طبعی هستم.زیاد شوخی میکنم.مخصوصا اگر طرف مقابلم یه آدم خیلی نزدیک باشه.مثل دوست صمیمی!و توقع داشتم دوستم اینو بدونه.ما نزدیک به چهار ساله که باهم دوستیم و توقع داشتم منو بشناسه!بدونه من اگر چیزی گفتم شوخی کردم!و همین رو هم براش نوشتم:من هیچوقت بهت توهین نکردم.اگه از شوخیام همچین چیزی برداشت کردی ببخشید.با خودم گفتم خب دیگه تمومه!دعوا تموم شد!اما نوشت:لازم نیست غم و غصه و دردودلاتو بیاری واسه من و بقیه وقتا ضایعم کنی!(من متن پیامشو تغییر دادم چون از الفاظ جالبی استفاده نشده بود.اما اصل مطلب همونه)و من شکستم.خیلی ناجور شکستم.تنها چیزی که توی ذهنم بود این بود که من همیشه با دوستم بودم.چه وقتایی که من خوشحال بودم و اون ناراحت.چه وقتایی که برعکس بود.همیشه تو همه ی شرایط باهم بودیم.هر دومون دردودل می کردیم!هیچوقت نشده بود که فقط من غر بزنم و دردودل کنم.به تک تک اتاقای مغزم سرک کشیدم تا اون روزیو پیدا کنم که فقط من سر دوستم غر زده باشم.پیدا نشد!و برای حسن ختام هم گفت:لطفا قبل از اینکه حرف بزنی یکم دربارش فکر کن!راستش اینو خیلیا بهم گفتن تاحالا.منم قبولش ندارم.چون تمام اونایی که اینو بهم میگن خودشون لحظه ای به حرفاشون فکر نمی کنن.اون روز من خیلی گریه کردم.معمولا آروم گریه می کنم و تو خودم می ریزم.خیلی وقتا کلی گریه می کنم و خانوادم نمی فهمن.اما اون روز جوری گریه کردم که فکر کنم همسایمونم فهمید!چیزی نبود که بتونم تو خودم بریزم.اون بهترین دوستم بود و حالا تمام باور هام راجع بهش از بین رفته بودن.تقصیر هردومون بود.ولی هنوزم مطمئنم که من همیشه و همه جا باهاش همراه بودم.از اون روز به بعد یکم تغییر کردم.خیلی وقته به کسی فیلم،کتاب یا آهنگ معرفی نکردم.اگر هم بکنم،اصرار نمی کنم.یه بار میگم و بس!اگه طرف مقابلم مشتاقش باشه،خب از تجربم استفاده می کنه.یاد گرفتم از همه توقع داشته باشم.منظورمو اشتباه نگیرید لطفا!منظورم اینه که از همه توقع داشته باشم که یه روز دلمو بشکنن.من تمام عمرم فکر می کردم یه دوست هیچوقت دل دوستشو نمیشکنه.اما فهمیدم که اینطوری نیست!یاد گرفتم که همیشه دردودل نکنم.حتی با دوستای نزدیکم.چون بعضی چیزا باید تو دل خودمون بمونه.شاید دوست صمیمیمون به روی خودش نیاره،اما واقعا از حرفامون خسته شده!از اون روز به بعد،رابطم با دوستم مثل قبلا نیست.قبلا هراتفاقی که می افتاد،چه خوب و چه بد،بهش میگفتم و ازش کمک میخواستم.اما الان سعی میکنم از مامانم کمک بگیرم،یه جورایی رابطم با مامانم بهتر شده.چون به نظرم هر اتفاقیم که بیفته مامانم قرار نیست از من و حرفام خسته بشه.و مهم ترین چیزی که یاد گرفتم اینه که اگه من از چیزی خوشم میاد،دلیلی نداره که همه خوششون بیاد!حتی اگر بهترین در دنیا باشه!چون سلایق متفاوتن و هرکسی با دیدگاه خاص خودش به دنیا نگاه می کنه.خواهشی که ازتون دارم اینه که لطفا چیزایی رو خوندین تو زندگی به کار نبرید!چون اینا حرفای یه دختر ۱۵ سالست که تازه داره با زندگی و آدماش آشنا میشه و دلیل نمیشه که چون این تجربه رو کسب کرده،چیزایی که یاد گرفته درست باشن!اما این دختر ۱۵ ساله ازتون خواهش میکنه اگر تجربه ای در این زمینه دارین،باهاش به اشتراک بذارید و راهنماییش کنید!ممنونم ازتون!samin seyfisamin seyfiSun, 20 Dec 2020 13:56:23 +0330https://virgool.ir/@m_33225720/من-aei6t1i8zjwuسلاماسم من ثمین هست.خیلیا به اشتباه می نویسن سمین.پونزده سالمه و هر روز برای خودم یه درگیری و ماجرا دارم.مثل یه جهانگردم که توی شهر های مختلف برای خودش می گرده و گاهی از بعضی شهرا و کشورا سریع عبور می کنه و گاهی هم یه چند روزی خودش رو مهمون می کنه و اقامت می کنه.میخواستم بگم،چندوقتیه توی یه شهری،اقامت که نه...انگار تبعید شدم.نمی دونم چرا و به چه دلیل.خسته ام و میخوام از این شهر برم.چون یه جهانگردم!کلی جاهای دیگه هم هست که باید ببینم.ولی یه چیزی منو اینجا محکم نگه داشتهتوی شهر تاریکی و سردرگمی و خستگی و تنهایی و کلی حس بد دیگه گیر افتادم.و حتی نمی دونم دروازه ی ورودی و خروجی این شهر کجاست.یادم نمیاد کی وارد این شهر شدم.تنها چیزی که میخوام اینه که از اینجا برم چیزی که بیشتر از همه احساسش می کنم،تنهاییه.اینکه واقعا کسی رو ندارم.دوست زیاد دارم.خداروشکر خانواده کاملی هم دارم.چیزایی که شاید خیلیا نداشته باشن...ولی با وجود همه ی اینا،بازم انگار یه چیزی نیست!انگار یه چیزیو موقعی که بار و بندیل سفرمو می بستم،تو چمدونم نذاشتم.یا شایدم نداشتم که بذارمشاید همینطوری گاهی اوقات از حال و هوام بگم.حتی اگه هیچکس هم این پست و پست های بعدیمو نخونه،اما حداقل خودم یه جایی حرفامو گفتمدر کل بخوام بگم،دارم دنبال راه خروجی می گردم.به شدت نیاز دارم که اگه کسی تجربه ای در این زمینه داره،کمکم کنه.خیلی ممنون!samin seyfisamin seyfiSun, 20 Dec 2020 02:26:52 +0330