https://virgool.ir/feed/@m_33210195یک فاطمه، چندین فکر، کلی ماجرا و یک عالمه حرف نگفته ✍🏻 خانه اول نوشته هایممممم....fa2026-11-10 18:47:11https://files.virgool.ir/upload/users/1035277/avatar/rgUNnx.jpghttps://virgool.ir/@m_33210195https://virgool.ir/@m_33210195/ی-سوال-و-پاسخ-ازشما-d4jqqvtoszacاگرکسی توان مالیش خیلی خوب باشه ولی توهدیه دادن دست دوم بده و نونباشه شماچیکارمیکنین ؟؟بحثم مادی نیست ولی حس نسبت ب این قضیه صاف نمیشه میخواستم نظرات شمارو بدونمولی من هرکار میکنم روم نمیشه هدیه دست دوم ب نوعروس بدمfatemehfatemehSat, 24 Oct 2026 01:19:18 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/سفر-اولمان-از-خداحافظی-تا-شروع-زندگی-دونفره-hrat5rkmebwuسوم تا پنجم مهرماه ۱۴۰۵روز بعد از عروسی، حدود ساعت چهار عصر، راه افتادیم که به تهران برویم. آن‌قدر درگیر جمع‌کردن لباس‌ها و وسایلم بودم که هنوز فرصت نکرده بودم دلتنگی را درست‌وحسابی حس کنم؛ هنوز نفهمیده بودم قرار است چه چیزهایی را پشت سرم جا بگذارم و به کجا بروم.تا اینکه لحظه‌ی آخر، چشمم به بابا افتاد که روی پله‌های حیاط نشسته بود و گریه می‌کرد. همان‌جا دلم ریخت. بغضی که شاید تا آن لحظه فرصت نکرده بود خودش را نشان بدهد، یک‌دفعه ترکید و من هم زدم زیر گریه. فکر نمی‌کنم هیچ‌وقت تصویر بابا را در آن لحظه فراموش کنم. هنوز هم وقتی به آن صحنه فکر می‌کنم، دلم می‌خواهد یک روز بتوانم تمام زحمت‌ها و مهربانی‌هایش را جبران کنم؛ هرچند می‌دانم بعضی از محبت‌ها آن‌قدر بزرگ‌اند که آدم هرچقدر هم تلاش کند، باز خودش را بدهکارشان می‌داند.داداشم هم مثل همیشه نمی‌توانست دلتنگی‌اش را آشکارا نشان بدهد. چشم‌هایش قرمز شده بود و مدام می‌گفت: «زود باشین دیگه، برین!» شاید می‌خواست هرچه زودتر برویم تا مجبور نباشد آن حس سنگین را بیشتر تحمل کند. شاید هم می‌خواست زودتر از آن لحظه فرار کند؛ لحظه‌ای که قرار بود یکی از ما از خانه برود و جای خالی‌اش باقی بماند.بالاخره راه افتادیم. اولین مقصد همدان بود؛ باید می‌رفتیم مزون عروس السا تا لباس عروسم را پس بدهم. همان لباسی که روز قبل از صبح تا شب تنم بود و با آن یکی از مهم‌ترین روزهای زندگی‌ام را گذرانده بودم، حالا قرار بود دوباره برگردد روی رگال تا دختر دیگری با ذوق و شوق آن را بپوشد و روز عروسی خودش را تجربه کند.بعد از تحویل لباس، راه تهران را در پیش گرفتیم.اولین بار بود که با طاهر به سمت تهران می‌رفتم؛ به سمت شهری که قرار بود خانه و زندگی دونفره‌مان در آن شروع شود. از یک طرف ذوق داشتم که به خانه‌ی خودمان برسیم و زندگی مشترکمان را آغاز کنیم، از طرف دیگر دلتنگی مثل چیزی که راه گلویت را می‌بندد، گاهی سراغم می‌آمد. هنوز از خانواده جدا نشده بودم که دلتنگشان شده بودم.در یکی از پمپ‌بنزین‌ها، یک‌دفعه بغضم ترکید و شروع کردم به گریه کردن. آن‌قدر که چشم‌های طاهر هم خیس و قرمز شد؛ ولی خیلی زود خودش را جمع‌وجور کرد و با شوخی گفت: «به زندان سرد رؤیاها خوش اومدی!»منظورش تهران بود؛ شهری که قرار بود در آن برای رؤیاهایمان تلاش کنیم، اما آن لحظه برای من بیشتر شبیه شهری بود که قرار بود دور از خانواده و خاطرات آشنایم، زندگی تازه‌ای را در آن شروع کنم.بالاخره به تهران رسیدیم. نمی‌دانم دقیقاً چه ساعتی بود، اما خانه ساکت و قشنگ بود. وسایل خانه سر جایشان بودند؛ انگار همه منتظر بودند من از راه برسم و به این خانه جان بدهم. خانه‌ای که تا قبل از آن فقط یک جای جدید برای زندگی بود، حالا قرار بود خانه‌ی من باشد؛ جایی که قرار بود روزهایم را در آن بگذرانم، غذا بپزم، زندگی کنم، بخندم، ناراحت شوم و کم‌کم خاطره بسازم.شام خوردیم و استراحت کردیم. طاهر مثل همیشه زود خوابش برد، اما من با آن خانه‌ی ناآشنا احساس غریبی می‌کردم. هر صدایی که می‌شنیدم، از خواب می‌پریدم، چراغ‌ها را روشن می‌کردم و می‌رفتم ببینم چه خبر است. انگار مغزم هنوز باور نکرده بود که اینجا خانه‌ی خودمان است و قرار است از این به بعد شب‌ها را همین‌جا بخوابم.خلاصه اینکه تا حدود ساعت دو شب خوابم نبرد. بالاخره خوابیدم و چند ساعت بعد، حوالی چهار صبح، صدای اذان در خانه پیچید. با شنیدن صدای اذان، بیدار شدم و شروع کردم لباس‌ها را برای سفر داخل چمدان گذاشتن. قرار بود برویم سفر؛ سفری که قرار بود بعد از آن همه شلوغی و خستگی عروسی، کمی حالمان را جا بیاورد.خیابان‌های تهران خالی بودند. همه خواب بودند و شهر در سکوت خودش فرو رفته بود. انگار فقط ما دو نفر بودیم که برای رفتن به سفر این‌همه ذوق داشتیم.سفرمان بیشتر از همان داخل ماشین شروع شد؛ با توقف‌های قشنگی که در مسیر چالوس داشتیم. کمی استراحت کردیم، چای خوردیم و صبحانه خوردیم. مسیر خودش بخشی از لذت سفر بود. هوا آن‌قدر خوب بود که انگار همه‌چیز دست‌به‌دست هم داده بود تا چند روزی از شلوغی‌ها فاصله بگیریم.رامسر بهترین انتخاب آن روزها بود. هوا فوق‌العاده بود؛ از آن هواهایی که آدم دلش می‌خواهد نفس عمیق بکشد و همه‌ی وجودش را از تازگی پر کند. حس می‌کردم روحم پرواز می‌کند و آن کودک درونم از ذوق قلقلک می‌شود. انگار بعد از مدت‌ها دوباره می‌توانستم زندگی را حس کنم؛ نه اینکه فقط روزها را پشت سر بگذارم و از این کار به آن کار بروم.این سفر هم یک سورپرایز از طرف کارفرمای طاهر بود؛ هدیه‌ای که شاید اگر قرار بود خودمان برایش برنامه‌ریزی کنیم، وسط آن همه مشغله و خستگی عروسی، به این زودی‌ها اتفاق نمی‌افتاد.نزدیک رامسر که شدیم، کمی خرید کردیم. قرار بود ساعت دو ظهر اتاقک سوئیسی را تحویل بگیریم، اما زودتر رسیده بودیم و هنوز وقت داشتیم. برای همین تصمیم گرفتیم برویم رستوران نادری.غذاهای رستوران واقعاً خوشمزه بودند؛ مخلفاتش هم عالی بود و محیط قشنگی داشت. از آن غذاهایی بود که آدم از خوردنش لذت می‌برد. البته حسابی خسته بودیم، ولی ذوق سفر آن‌قدر زیاد بود که خستگی‌مان را کمتر حس می‌کردیم. انگار هیجان اجازه نمی‌داد بدنمان بفهمد این چند روز چقدر از ما انرژی گرفته است.بالاخره وقتش رسید که به کلبه‌ی سوئیسی برویم.کلبه‌ی سوئیسی برای من فقط یک جای اقامت نبود. سال‌های مجردی‌ام، وقتی در اینستاگرام عکس و فیلم کلبه‌های سوئیسی را می‌دیدم، با خودم فکر می‌کردم چه می‌شود یک روز من هم به چنین جایی بروم. از آن رؤیاهایی بود که شاید آدم در گوشه‌ی ذهنش نگه می‌دارد، بی‌آنکه بداند چه زمانی قرار است واقعی شود.حالا همان رؤیا، بدون اینکه برایش برنامه‌ریزی خاصی کرده باشم، جلوی چشمم بود. به‌محض اینکه دیدمش، یاد همان روزها افتادم و ذوق کردم. عجیب بود؛ چیزی که زمانی فقط در صفحه‌ی گوشی می‌دیدم و برای خودم تصورش می‌کردم، حالا بخشی از زندگی واقعی‌ام شده بود.اما اصل سفر ما بیشتر از هر چیزی، دیدن دریا و آرامشی بود که به ما می‌داد.بعد از آن ماه شلوغ و پرمشغله‌ی عروسی، واقعاً به چند روز استراحت نیاز داشتیم. روزهایی که لازم نباشد مدام به کار بعدی فکر کنیم، نگران چیزی باشیم یا خودمان را با برنامه‌های مختلف درگیر کنیم. تقریباً هر روز زمانی را کنار دریا می‌گذراندیم. می‌نشستیم، حرف می‌زدیم و موج‌ها آرام می‌آمدند و برمی‌گشتند؛ انگار آنها هم با فکرهای ما همراه می‌شدند.الان اگر از من بپرسی دقیقاً آنجا درباره‌ی چه چیزهایی حرف می‌زدیم، شاید خیلی از حرف‌هایمان یادم نیاید؛ اما حس خوب آن لحظه‌ها را یادم هست. آرامشی که کنار طاهر و دریا داشتم، از آن حس‌هایی بود که برای به‌خاطر سپردنش لازم نیست حتماً تمام حرف‌ها را به یاد داشته باشی.روز بعد رفتیم سمت رودخانه و آبشار نشمیل. حدود پانزده دقیقه پیاده‌روی داشتیم تا به آنجا برسیم. در طول سفر، مسئولیت آشپزی بیشتر با طاهر بود و ما هم به شوخی به او می‌گفتیم «شف طاهر»! 😂طاهر آدم صبور و آرامی است و من دوستش دارم. بودنش باعث می‌شد سفر برایم شیرین‌تر و لذت‌بخش‌تر شود. اینکه در سفر کنار کسی باشی که با او راحتی، با هم می‌خندید و لازم نیست برای هر چیزی خودت را به زحمت بیندازی، خودش بخش بزرگی از خوشی سفر است.در مسیر، دست هم را گرفته بودیم. راه پیچ‌وخم داشت و بعضی جاها سربالایی و سرازیری بود. طاهر کمکم می‌کرد که لیز نخورم و زمین نیفتم؛ به قول خودم، نمی‌خواست بیفتم و بروم آن دنیا! 😂❤️وقتی به آبشار رسیدیم، حدود نیم ساعت تا یک ساعت آنجا ماندیم. طاهر رفت شنا کرد و از یک صخره‌ی بلند به داخل آب پرید. من هر بار که می‌خواست بپرد، هم هیجان داشتم و هم استرس می‌گرفتم. هر بار که سرش زیر آب می‌رفت، دلم می‌ریخت و وقتی دوباره سرش را از آب بیرون می‌آورد، خیالم راحت می‌شد.یک آقایی که آن اطراف بود، با دیدن ما خندید و گفت: «کمتر بگو، می‌خوای با این حرفات مجبورش کنی از اون صخره بپره و بکُشیش؟!»من هم خندیدم و گفتم: «من کاری به کارش ندارم!» 😂خلاصه، هم نگرانش بودم، هم از دیدن هیجان و خوشحالی‌اش لذت می‌بردم. این هم از خاطراتی شد که شاید آن لحظه ساده به نظر می‌رسید، اما بعدها با یادآوری‌اش دوباره لبخند روی صورتم می‌آید.کلبه برایمان جایی شده بود که بتوانیم انرژی‌مان را دوباره به دست بیاوریم و از سفر لذت ببریم. هنوز هم ته دلم دوست دارم یک روز یک کلبه‌ی کوچک در رامسر داشته باشیم؛ جایی برای فرار از شلوغی‌ها، نفس کشیدن، دیدن دریا و چند روزی دور شدن از همه‌چیز.بالاخره روز برگشت رسید. باید به تهران برمی‌گشتیم و دوباره به زندگی روزمره‌مان می‌رسیدیم. قبل از رفتن، سوغاتی خریدیم؛ زیتون‌پرورده‌ای که داداشم و طاهر خیلی دوستش داشتند و شیرینی‌هایی برای هر دو خانواده.طاهر همیشه حواسش به جزئیات هست. قبل از حرکت، لاستیک‌های ماشین را بررسی کرد و متوجه شد یک میخ داخل یکی از لاستیک‌ها فرو رفته است. همین بررسی ساده باعث شد متوجه مشکل شویم و با دقت بیشتری برای ادامه‌ی مسیر تصمیم بگیریم.قرار بود راه تهران را در پیش بگیریم، اما دلمان نمی‌آمد بدون یک خداحافظی آخر با رامسر، آنجا را ترک کنیم. برای همین تصمیم گرفتیم سری هم به ساحل متل‌قو بزنیم.موج‌های دریا آرام‌تر شده بودند و تصمیم گرفتیم شاتل‌بند سوار شویم. اولش که خانواده‌های دیگر را می‌دیدیم که سوار می‌شوند، خیلی هم به نظرمان هیجان‌انگیز نمی‌آمد. با خودمان فکر می‌کردیم خب، حالا مگر چه اتفاقی قرار است بیفتد؟قبل از سوار شدن، طاهر گفت شلوارم را بالا بزنم که خیس نشود. اما دریا برای تازه‌عروس‌ودامادها برنامه‌ی دیگری داشت! 😂شاتل را با یک تسمه به قایق بستند، جلیقه‌ی نجات پوشیدیم و حرکت کردیم. اولش قایق آرام راه افتاد. با خودم گفتم: «این همه پول دادیم که چی؟! چه پول دور ریختنی‌ای!» 😂اما هنوز حرفم تمام نشده بود که قایق سرعت گرفت و موج‌ها از هر طرف روی سر و صورتمان ریختند. در چند لحظه کاملاً خیس شده بودیم؛ درست مثل موش‌های آب‌کشیده!هر دو زدیم زیر خنده. قایق‌ران هم مدام سرعت را کم و زیاد می‌کرد؛ یک بار آرام می‌رفت و ما فکر می‌کردیم تمام شد، یک بار دیگر سرعت می‌گرفت و دوباره آب به سر و صورتمان می‌پاشید.من هم در کنار خنده‌هایم، یک گوشه‌ی ذهنم نگران بودم که نکند تسمه از دست طاهر رها شود، یا خود شاتل سوراخ شود و ما وسط دریا بمانیم و غرق شویم! 😂با این حال، همان ترس و هیجان هم بخشی از خوشی آن لحظه شده بود. آخرش فقط می‌خندیدیم و به هم می‌گفتیم: «هیجان می‌خواستی؟! بفرما، اینم هیجان با لباس خیس!» 😂بعد از آن رفتیم سمت ماشین، لباس‌هایمان را عوض کردیم و راه افتادیم به طرف تهران.مسیر برگشت از جاده‌ی چالوس واقعاً زیبا بود. همه‌جا سبز بود و پیچ‌وخم‌های جاده، خودش هیجان سفر را بیشتر می‌کرد. هرچه بیشتر در آن مسیر پیش می‌رفتیم، بیشتر دلم می‌خواست همان‌جا بمانم. با خودم فکر می‌کردم چقدر سخت است آدم از این همه سرسبزی و هوای خوب دل بکند و دوباره برگردد به تهران؛ شهری که قرار بود زندگی تازه‌مان را در آن بسازیم.دلم می‌خواست می‌شد بیشتر می‌ماندیم. کاش می‌شد کمی دیگر در آن طبیعت زیبا نفس بکشیم و از آن آرامش لذت ببریم.اما هر سفری بالاخره تمام می‌شود و آدم باید برگردد به جایی که زندگی‌اش در آن جریان دارد.وقتی به خانه رسیدیم، من هم آستین‌هایم را بالا زدم تا به طاهر نشان بدهم که خانوم این خانه منم و اینجا کی حرف اول را می‌زند! 😂 قرار بود یک ماکارانی خوشمزه درست کنم که طاهر حتی انگشت‌هایش را هم با آن بخورد!بالاخره ماکارانی را درست کردم و طاهر هم خورد. تشکر کرد و لبخند زد. لبخند بعد از غذا خوردنش همیشه نشانه‌ی این است که غذا خوشمزه شده؛ همان لبخندی که بدون حرف زدن می‌گوید: «چه کردی!» ❤️و اما فردای آن روز...من ماندم و خانه و لباس‌هایی که باید شسته می‌شدند؛ خانه‌ای که باید تمیز می‌شد و کارهایی که منتظرم بودند. انگار تازه استارت کوزت‌گری من در این خانه زده شده بود! 😂بعد از آن همه سفر و خوش‌گذرانی، حالا وقت رسیدگی به کارهای خانه و جمع‌وجور کردن زندگی بود. باید کم‌کم به خانه‌مان سر و سامان می‌دادم و یاد می‌گرفتم چطور کارهای زندگی تازه‌ام را پیش ببرم.اما عصر همان روز، زندایی با آوردن شام غافلگیرمان کرد. وسط آن همه کار و خستگی، آمدنش و شام آوردنش یک اتفاق شیرین بود؛ یک محبت کوچک که حال آدم را خوب می‌کند و به او یادآوری می‌کند هنوز کسانی هستند که به فکرش‌اند.این‌طور شد که سفر اول من و طاهر، از سوم تا پنجم مهرماه ۱۴۰۵، به پایان رسید؛ سفری که با دلتنگی و خداحافظی شروع شد، با جاده و دریا و خنده و هیجان ادامه پیدا کرد و در نهایت به خانه‌ای ختم شد که قرار بود از آن به بعد، قصه‌ی زندگی دونفره‌مان در آن نوشته شود.شاید آن روزها هنوز خیلی چیزها برایم ناآشنا بود. هنوز داشتم به خانه‌ی تازه، شهر تازه و زندگی تازه عادت می‌کردم. اما حالا وقتی به آن چند روز فکر می‌کنم، می‌بینم در کنار تمام دلتنگی‌ها و نگرانی‌ها، لحظه‌هایی هم بودند که زندگی را با تمام وجودم حس کردم؛ از دیدن بابا روی پله‌های حیاط گرفته تا صدای موج‌های دریا، از خنده‌های شاتل‌بند گرفته تا لبخند طاهر بعد از خوردن ماکارانی‌ام.و شاید قشنگی شروع یک زندگی همین باشد؛ اینکه آدم با دلی پر از احساسات مختلف راه می‌افتد، چیزهایی را پشت سر می‌گذارد، چیزهای تازه‌ای را تجربه می‌کند و کم‌کم در میان تمام این اتفاق‌ها، خانه و زندگی خودش را پیدا می‌کند.fatemehfatemehWed, 14 Oct 2026 11:05:31 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/آمده-ام-که-ریشه-بدوانم-krtfdseztu8lریشه‌هایم را نمی‌بینی، اما من هر روز در سکوتِ همین روزهای معمولی کمی عمیق‌تر می‌شوم. بعد از چند روز مهمونی رفتن و بشوروبساب خونه و انجام کارهایی که هیچ‌وقت تموم نمی‌شن و انگار تا آخر عمر توی چرخه‌ی تکرار زندگی می‌چرخن، بالاخره امروز کارهام نسبتاً کمتره. بهتر می‌تونم فکر کنم، استراحت کنم و برای زندگیم برنامه‌ریزی کنم.تا اینجای کار، هرچه پیش اومد، خوش اومد! رفتیم جلو، اما حس می‌کنم از اینجا به بعد به برنامه‌ی بهتری نیاز داریم.هجده روز از مهرماه گذشته؛ درواقع هجده روزه که زیر یک سقف با هم زندگی می‌کنیم. ذهنم آرومه و با شوق اومدن طاهر، خونه رو مرتب می‌کنم.یه وقت‌هایی خسته می‌شم، یه وقت‌هایی دلتنگ و بی‌قرارم و یه وقت‌هایی هم حس زندگی دارم. گاهی با بی‌میلی کارهای خونه رو انجام می‌دم. از بابت زندگیم خیالم آسوده‌ست، اما هنوز یه چیزی توی ذهنم داره قلقلکم می‌ده: درس خوندن و سر کار رفتن.هنوز براش تصمیمی نگرفتم و اقدامی نکردم.انگار پام توی تهران سفت نشده؛ مثل نهالی که تازه توی خاک ریشه می‌زنه و ممکنه با هر باد و بورانی از جاش دربیاد.دلم می‌خواد اون چیزی که توی ذهنمه، بالاخره اتفاق بیفته. دلم می‌خواد این نهال ریشه بدونه، رشد کنه و یه روزی از اینکه توی این خاک کاشته شده، خوشحال باشه.دلم می‌خواد فاطمه تبدیل بشه به فاطمه‌ی عمل، نه فکر.fatemehfatemehSat, 10 Oct 2026 11:04:07 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/ازاینجاازخانه-خودم-v5go5fjxvwkiنمی‌دونم از کجا شروع کنم.از عروسی و بدو‌بدوهای قبلش؟از رسیدن به خونه‌مون؟از سفر رفتن دونفره‌مون؟یا از روزی که مامانم اومد خونمون؟همه‌شون برای من حس‌هایی داشتن که وقتی بهشون فکر می‌کنم، لبخند میاد روی لبم.دقیق یادم نمیاد از چه روزی دیگه نتونستم بیام ویرگول، اما برای امروز لحظه‌شماری می‌کردم. برای دوباره نوشتن، برای کار کردن، برای آشپزی توی این خونه، برای همین لحظه‌ای که صدای اذان توی خونه‌ی خودم پخش بشه.هر بار که به این لحظه‌ها فکر می‌کنم، ته دلم خدا رو شکر می‌کنم.هنوز خستگی توی وجودمه. هنوز انگار بدنم و ذهنم دارن خودشون رو با این همه اتفاقی که پشت سر هم افتاد، هماهنگ می‌کنن. اما بین همین خستگی، یک حس شیرین هم هست؛ حس اینکه بالاخره این زندگی جون گرفته.برای جون گرفتن این زندگی، حمایت خیلی‌ها دلم رو گرم کرده.از تلاش‌های بابای خودم و طاهر، از محبت‌های بی‌دریغ مادرم، از محبت‌های مادر طاهر، از سر زدن‌های دایی‌هام به خونه‌مون که نکنه دلتنگی زورش بیشتر بشه، از محبت‌های زندایی‌م، از دیدن دخترخاله‌ی نازم که هرکی توی عروسی دیدش بهش گفت: «چقدر شبیه عروسه!»وقتی به همه‌ی این‌ها فکر می‌کنم، می‌بینم من تنها نبودم.من توی همه‌ی لحظه‌هام خدا رو دیدم؛ خدایی که کمکم کرد عشق بینمون ریشه کنه، ریشه بدونه و توی وجودمون جا بگیره.شاید روزهای اول آشنایی، هیچ درکی از این روزها نداشتم. شاید حتی نمی‌تونستم تصور کنم یک روزی برسه که برای خونه‌ی خودمون آشپزی کنم، صدای اذان توی خونه‌مون بپیچه و منتظر باشم مامانم بیاد و مهمون خونه‌ی خودم باشه.اما همه‌چیز انقدر قشنگ کنار هم چیده شد که حالا وقتی به روزهایی که گذشته فکر می‌کنم، می‌بینم چقدر خاطره‌ی قشنگ توی ذهنم ثبت شده.آن‌قدر خاطره دارم که دلم می‌خواد همه‌شون رو بنویسم تا یادم نره.شاید برای همین دوباره برگشتم به ویرگول.می‌خوام این روزها رو ثبت کنم؛روزهای شروع یک زندگی جدید،روزهای خستگی و ذوق،روزهای دلتنگی و لبخند،روزهای «ما» شدن.شاید سال‌ها بعد، وقتی برگردم و این نوشته‌ها رو بخونم، دوباره صدای اذان اون شب رو بشنوم، دوباره بوی خونه‌مون رو حس کنم و یادم بیاد که یک روز، درست همین‌جا، چقدر برای زندگی‌ای که امروز دارم شکرگزار بودم.fatemehfatemehSat, 03 Oct 2026 12:11:49 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/بین-ذوقِ-رفتن-و-دلتنگیِ-ماندن-xmkwovpw3sfoتوی این هفته قرار بود مبل و فرش رو تحویل بدن و جهیزیه و وسایلی که با شور و ذوق خریده بودم، راهی خونه‌ی جدید می‌شدن.لحظه‌شماری می‌کنم که فرش رو بندازم توی خونه، وسیله‌ها رو بچینیم و بالاخره خونه‌ای رو که این‌همه توی ذهنم چیدم، از نزدیک ببینم.چقدر توی ذهنم این خونه رو چیدم و براش ذوق کردم.هر وسیله‌ای که خریدم، باهاش ذوق کردم و خدا رو شکر کردم. برای تک‌تک‌شون هزار بار توی ذهنم جای درست کردم و تصور کردم وقتی همه‌چیز سر جاش قرار بگیره، چه شکلی می‌شه.توی این هفته اعضای نزدیکم هم توی تدارک عروسی‌ان و دارن به خودشون می‌رسن.امان از این خانما که انقدر به قروفرشون می‌رسن! 😂کارت قراره یکشنبه چاپ شه.هزار تا کار دیگه هم هست که پشت سر هم و ردیفی قراره انجام بشن.توی عمرم ماهی به این پرمشغله‌گی ندیده بودم.اما وسط همه‌ی این بدوبدوها، مامان هنوز گاهی می‌زنه زیر گریه.با همه‌ی دلتنگی‌هاش، تمام تلاشش رو می‌کنه که همه‌چیز توی قشنگ‌ترین حالت خودش انجام بشه.گاهی به این فکر می‌کنم که اگر من برم، شاید به اندازه‌ی مامان دلم تنگ نشه.شاید من وسط هیجان خونه‌ی جدید، چیدن وسایل و شروع زندگی، بیشتر حواسم به روزهای جدیدم باشه و مامان بمونه با جای خالی من و خاطراتی که توی این خونه داره.بهش گفتم: «مامان، میشه گریه نکنی؟ چون اینطوری من عذاب وجدان می‌گیرم و نمی‌تونم خوشحال باشم.»اما مامان بهم گفت:«حتی اگر من گریه کردم و دلم برات تنگ شد، تو باید خوب زندگی کنی. چون وقتی بفهمم توی زندگیت مشکلی داری، من ناراحت می‌شم.»و نمی‌دونم چرا همین جمله‌اش بیشتر از هر چیزی دلم رو گرفت.چند روز بود نمی‌تونستم گریه کنم. حتی توی دلم می‌گفتم: «چقدر عجیبه... چرا من گریه نمی‌کنم؟»اما الان بغضم ترکید.برای روزهایی که دیگه توی این خونه نیستم.برای صبح‌هایی که صدای مامان رو می‌شنوم و می‌دونم یک روز دیگه قرار نیست مثل قبل از همین خونه صدایش را بشنوم.برای گوشه‌گوشه‌ی این خونه که سال‌ها باهاش زندگی کردم.برای روزهایی که شاید دلم بخواد فقط برگردم و چند دقیقه مثل قبل، دخترِ همین خونه باشم.چند روز دیگه قرار نیست فقط وسایلم رو از این خونه ببرم؛یه تکه از زندگی‌ام هم قراره از اینجا جدا بشه.این دوران، سختِ شیرینِ پر از دلتنگی و بدوبدوئه؛دورانی که انگار همه‌ی حس‌ها با هم قرار گذاشتن و لحظه‌ای هجوم میارن سمتم.یک لحظه از ذوق خونه‌ی جدید و چیدن وسایلم لبخند می‌زنم،لحظه‌ی بعد دلم برای همین خونه و مامان و روزهایی که دیگه اینجا نیستم می‌گیره.یک لحظه برای عروسی لحظه‌شماری می‌کنم،یک لحظه دلم می‌خواد زمان کمی آروم‌تر بگذره.انگار توی این روزها، شادی و دلتنگی دست همدیگه رو گرفتن و با هم میان سراغم.شاید عروس شدن همین باشه؛اینکه برای چیزی که همیشه آرزوش رو داشتی، باید از چیزی که همیشه داشتی، کمی دل بکنی.و من حالا وسط این همه شلوغی، ذوق، خستگی و دلتنگی، فقط امیدوارم روزی که از این خونه می‌رم، آن‌قدر خوب زندگی کنم که مامان هر وقت دلش برایم تنگ شد، با خودش بگه:«دخترم رفت، اما خوشبخت شد.» 🤍fatemehfatemehSat, 05 Sep 2026 18:08:46 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/پشت-یک-شب-قشنگ-lyvinfczdpgeشهرمون هم داشت خودش رو برای عروسی من آماده می‌کرد.شاید خنده‌ات بگیره، اما کل خیابون‌ها رو داشتن آسفالت می‌کردن.درد پاهام و خستگی جسمم اینو بهم می‌گفت که برای شروع یه زندگی، چقدر دوندگی لازمه...لحظه‌ها قشنگ بودن، اما دوندگی لازم بود.اختلاف سلیقه‌هامون سر خرید مبل و فرش بود، چک می‌کشیدیم و بعدش استرس پاس شدنشون می‌موند. خرید پارچه و دوخت پیراهن مادرهمسرم هم بود، ساعت‌ها راه رفتن و ایستادن و پادردهایی که بعدش سهم پاهای من می‌شد.هزار کار نکرده داشتم و خریدهای ریزی که تمومی نداشتن.هرچی می‌نوشتی، دوباره چیزی به لیست اضافه می‌شد.اما بین همه‌ی این خستگی‌ها، خنده هم بود.رقصیدن‌هایی که قبل از عروسی داشتیم، خنده‌هایی که برای چند دقیقه همه‌ی استرس‌ها رو از یادمون می‌برد.و اشک‌های مادرم...اشک‌هایی که گاهی سر نماز می‌ریخت و گاهی وسط رقص، بی‌هوا خودشون رو نشون می‌دادن. می‌خندید و می‌رقصید، اما دلتنگی‌اش را هم نمی‌توانست پنهان کند.امروز اما توی کمترین فرکانس انرژی‌ام.لبخند از روی لبام محو شده و این چند روز ساکت‌تر شدم. حتی یادم رفته چقدر تا عروسی مونده.شاید عروسی از بیرون فقط یک شبِ قشنگ به نظر بیاد؛لباس سفید، موسیقی، رقص، خنده و عکس...اما پشت همین یک شب،روزها دوندگیه،خستگیه،چک و حسابه،خرید و تصمیم گرفتنه،پادرده،اشکه،خنده‌ستو هزاران لحظه‌ای که هیچ‌کس جز خودت نمی‌دونه چقدر برای رسیدن به اون شب، ازشون گذشتی.شاید شروع یک زندگی، خیلی قبل‌تر از شب عروسی شروع شده باشه؛از همین روزهای شلوغ، از همین خستگی‌ها، از همین خنده‌ها و اشک‌ها...و من حالا، وسط تمام این دوندگی‌ها، فقط دلم می‌خواد یک لحظه بایستم، نفس بکشم و به خودم یادآوری کنم:من دارم به یک شروع تازه نزدیک می‌شم. 🤍fatemehfatemehWed, 02 Sep 2026 13:56:52 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/روزهایی-که-واژه-نداشتند-eja1885v2zhoواژه‌هایی که در سکوت ماندنددیشب، سکوت عجیبی در وجودم نشسته بود.چشم‌هایم از گریه می‌سوخت و از پشت پنجره، صدای عروسی همسایه می‌آمد؛ صدای شادی، درست در شبی که سهم من از دنیا فقط سکوت بود و یک آه عمیق.درونم پر بود از حرف‌هایی که مدت‌ها بود نگفته بودم؛حرف‌هایی که آرام‌آرام در وجودم فاسد می‌شدند و هر بار که سکوت می‌کردم، واژه‌ای دیگر رویشان تلنبار می‌شد.گذشته در سرم، مثل یک فیلم تکراری، دوباره و دوباره پخش می‌شد.همه‌ی صحنه‌ها آشنا بودند؛ آدم‌ها، صداها، نگاه‌ها و حتی سکوت‌ها را از بر بودم.اما عجیب این بود که هر بار، از دل همان سکانس‌های تکراری، چیز تازه‌ای یاد می‌گرفتم.انگار گذشته هیچ‌وقت واقعاً تکراری نبود؛این من بودم که هر بار با چشم‌های تازه‌تری به آن نگاه می‌کردم.هر بار گوشه‌ای را می‌دیدم که پیش‌تر ندیده بودم،حرفی را می‌فهمیدم که آن روزها نفهمیده بودم،و معنای سکوتی را کشف می‌کردم که سال‌ها از کنارش گذشته بودم.در وجودم حس متناقضی را حس می‌کردم،اما واژه‌ای برای این روزهایم پیدا نمی‌کردم.نه غم، نه خشم، نه دلتنگی، نه حتی خستگی…همه‌شان گوشه‌ای از احساسم بودند، اما هیچ‌کدام تمام من نبودند.سهمم فقط آهی عمیق بود؛آهی که از جایی دور درونم می‌آمد و پیش از آنکه به زبان تبدیل شود، دوباره در سینه‌ام گم می‌شد.حسم را پنهان کردم،ناراحتی‌ام را برداشتم و گذاشتم گوشه‌ای از دلم؛همان‌جایی که مدت‌هاست پر از حرف‌های نگفته است.شاید برای همین است که این روزها، گاهی خودم هم نمی‌دانم دقیقاً چه چیزی آزارم می‌دهد.فقط می‌دانم چیزی در من سنگین شده؛چیزی میان بغض و سکوت،میان خواستن و نخواستن،میان ماندن و رفتن…و شاید بعضی خاطره‌ها برای فراموش شدن برنمی‌گردند؛برمی‌گردند تا چیزی را که آن روز نفهمیدیم، امروز به ما یاد بدهند.من هنوز دنبال واژه‌ای می‌گردمکه بتواند تمام این روزها را در خودش جا بدهد؛واژه‌ای برای تمام حرف‌هایی که نگفتم،تمام بغض‌هایی که فرو دادم،و تمام چیزهایی که در سکوت، گوشه‌ای از دلم پنهان کردم.fatemehfatemehFri, 28 Aug 2026 19:12:33 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/ذوقی-که-نمی-خواهم-فقط-برای-خودم-بماند-dmdbhpg03zuoبرای مراسمی که هنوز نیومده ذوق داشتم.برای چرخوندن شمع‌ها دورم، برای تور قرمز، برای شمعی که با گلبرگ‌های قرمز تزئین شده بود... برای چند دختر که شمع به دست، دستمال‌های توری قرمز رو می‌چرخونن و دورم می‌رقصن.درست بود که نمی‌تونستم یک شب قبل حنابندون رو اجرا کنم، ولی دلم می‌خواست شب عروسیم حنابندون رو اجرا کنیم.فکر کردن بهش یه ذوقی رو توی چشمام می‌آورد.این روزها همه‌ی زندگی من خلاصه شده توی خرید و تدارک عروسی و آماده کردن خونه.دیروز ساعت و خرده‌ریزهای باقی‌مونده‌ی خونه‌ام رو هم خریدم.هر بار که یه وسیله‌ی جدید برای خونه می‌خرم، بیشتر به این فکر می‌کنم که اگر بابا نبود، اگر حمایت‌هاش نبود، هیچ‌کدوم از این اتفاق‌ها نمی‌افتاد.ازش ممنونم.گمونم هر بار که از وسیله‌هام استفاده کنم، بابا و مامانم رو یاد کنم و یادم باشه پشت هر کدوم از این وسایل، بخشی از زحمت و حمایت اون‌ها بوده.خیلی توی فکرمه که بتونم بعد عروسی بخشی از زحمتشون رو جبران کنم.دوست دارم یه سفر بفرستمشون مشهد.اما تا وقتی که سر کار نرم و درآمدی نداشته باشم، این فقط یه فکره.یه آرزوی کوچیک که فعلاً گوشه‌ی ذهنم نگهش داشتم.کاش خدا انقدر بهم برکت بده که بتونم توی خرید جهیزیه‌ی خیلی‌ها کمک کنم.همون‌طور که این روزها خودم ذوق دارم، دوست دارم توی آینده‌ای نزدیک بتونم این ذوق رو تکثیر کنم.این روزها که برای خرید یه وسیله‌ی کوچیک ذوق می‌کنم، بیشتر می‌فهمم داشتن خونه‌ی خودت چه حس عجیبی داره.دلم می‌خواد یه روز، وقتی توان مالی بیشتری داشتم، همین ذوق رو تکثیر کنم.نه برای اینکه کسی بگه چه کار بزرگی کردم؛ فقط برای اینکه یه دختر دیگه هم وسط خریدن اولین وسایل خونه‌اش، همون لبخندی رو بزنه که من این روزها می‌زنم.الهی هرچی جوون هست، لذت ساختن یه زندگی خوب رو بچشه و مستقل بشه.شاید زندگی وقتی قشنگ‌تر میشه که چیزهایی که خودمون با سختی به دست آوردیم، یه روز بتونن راه رسیدن یه آدم دیگه به آرزوش رو کمی کوتاه‌تر کنن.فعلاً خودم هنوز اول راهم.هنوز منتظرم برم تهران، فصل کاریم رو شروع کنم، سفت و سخت تلاش کنم و درآمد خودم رو داشته باشم.اما دوست دارم این آرزو رو یه گوشه‌ی قلبم نگه دارم:خدایا، اگر یه روز به من اون‌قدر دادی که بیشتر از نیازم داشتم، کمکم کن بخشی از اون رو تبدیل کنم به ذوق زندگی یه نفر دیگه.شاید اون روز، من فقط صاحب یه خونه و یه زندگی نباشم؛شاید بتونم بخشی از ذوقی رو که این روزها خودم تجربه می‌کنم، به زندگی یه نفر دیگه هم اضافه کنم. 🤍🌱fatemehfatemehMon, 24 Aug 2026 19:00:14 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/بعضی-غما-بغل-میخوان-dttb6hxrf78tته دلم یه غمی قایم شده بود. هرچی باهاش حرف زدم، نیومد بیرون. یه گوشه کز کرده بود، نمی‌دونم از چی و از کی دلخور بود.رو کردم بهش گفتم: «یه کیلو شیرینی بگیر با خودت، آشتی کن!»چشاشو یوری کرد و محل نذاشت. 😅از همون اولش بلد نبودم یکیو آروم کنم.رفتم پیشش نشستم، گفتم شاید بفهمم دردش چیه. ولی بدون اینکه حتی یه نگاه بهم بندازه، زانوی غم بغل گرفته بود. منم حرفی برای گفتن نداشتم. نمی‌دونستم اصلاً باید از کجا شروع کنم.فقط زل زدم به چشماش؛ یه جوری که بفهمه بدون اینکه چیزی بگه، دردشو می‌فهمم.سنگینی غمش کم‌کم به سنگینی فضا تبدیل شد. نفس کم می‌آوردم، قلبم فشرده می‌شد. هی خواستم بهش بگم: «بابا بس کن دیگه، دست بردار…»ولی بعد با خودم گفتم خب این حرف چه دردی رو دوا می‌کنه؟ مگه غم با دستور من می‌ره؟نزدیکش شدم، دستمو انداختم دور گردنش.با هم به یه نقطه خیره شدیم. نه من حرفی می‌زدم، نه اون.با خودم گفتم اگه زبون باز کنه، اولین کلمه‌ای که میگه چیه؟انگار اصلاً دلش نمی‌خواست حرف بزنه. غمشو توی چشماش می‌دیدم.با خودم فکر کردم چقدر توی این دنیا حرف هست که هیچ‌وقت گفته نمی‌شه… حرفایی که توی گلومون می‌مونن، اون‌قدر می‌مونن تا تاریخ انقضاشون می‌گذره.حرفایی که شاید اگه همون موقع گفته می‌شدن، خیلی چیزا فرق می‌کرد؛ ولی وقتی سال‌ها می‌گذره، دیگه نه گفتنشون چیزی رو عوض می‌کنه، نه نگفتنشون.شاید غم منم یکی از همون حرفای نگفته بود.یه حرفی که اون‌قدر توی دلم مونده بود که حتی خودش هم یادش رفته بود از چی دلگیره.این بار دیگه نخواستم مجبورش کنم حرف بزنه. فقط کنارش موندم.شاید بعضی غما قرار نیست با نصیحت و راه‌حل از بین برن؛ فقط دلشون می‌خواد یکی پیداشون کنه و یه مدت کنارشون بشینه.حالا یه سؤال ازتون دارم…تا حالا شده یه حرفی توی گلوتون بمونه و هیچ‌وقت نتونید بگیدش؟یه حرفی که شاید هنوزم یه گوشه‌ی دلتون مونده…اگه دوست داشتید، همین‌جا بنویسیدش.بی‌اسم، بی‌قضاوت.شاید گفتنش، حتی همین‌جا، یه کم از سنگینی‌ش کم کنه. 🤍fatemehfatemehThu, 20 Aug 2026 22:41:28 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/من-لباس-سفید-می-پوشیدم-او-مادر-می-شد-y7xuhzaakon3گاهی یک جمله ساده کافی‌ست تا بفهمی چقدر از آخرین باری که کنار بعضی آدم‌ها بودی گذشته.دیروز خبر بارداری یکی از همکلاسی‌های دبیرستانم را شنیدم. خوشحال شدم. فکر می‌کردم ماه‌های اول بارداری‌اش است و توی ذهنم حتی داشتم تصور می‌کردم دختر بهش بیشتر می‌آید تا پسر!بهش پیام دادم و همان‌جا فهمیدم ماه آخر بارداری‌اش است؛ آن‌قدر که قرار بود فردای مراسم عروسی من، فارغ شود.یک لحظه به این فکر کردم که من داشتم وارد دنیای بزرگسالی می‌شدم و بچه‌ی دوستم داشت وارد دنیای جدیدی می‌شد.اگر آن روزهای دبیرستان کسی به ما می‌گفت چند سال بعد یکی‌مان عروس می‌شود و یکی‌مان مادر، شاید وسط حیاط مدرسه می‌زدیم زیر خنده و می‌گفتیم: «عجب آدم‌های خیال‌بافی هستیم!»آن روزها زندگی هنوز ناشناخته بود. هیچ‌کس از فردایش خبر نداشت. نمی‌دانست قرار است چه اتفاقی برایش بیفتد.مسیر شغلی دوستم اما مشخص شده بود. معلم شده بود؛ حتی مصاحبه‌ی آزمونش را با هم رفته بودیم. من اما وارد مسیر تازه‌ای شده بودم و هنوز به ثبات نرسیده بودم.با این حال، از زندگی او خوشحال بودم. خوشحال بودم که زندگی خوبی دارد، رابطه‌ی خوبی دارد و آینده‌ای که برایش ساخته شده، کم‌کم شکل گرفته است.من هم دلم می‌خواست مسیرم هرچه زودتر مشخص شود؛ دلم می‌خواست بالاخره درگیر زندگی کردن شوم و حس کنم دارم به جایی می‌رسم.اما مسیرمان متفاوت بود.و عجیب اینجاست که اگر مسیرمان متفاوت بود، چرا مدام داشتم مسیر خودم را با جاده‌ی او مقایسه می‌کردم؟شاید گاهی یادمان می‌رود که خودمان چه کسی بوده‌ایم، از کجا آمده‌ایم و چطور این مسیر را طی کرده‌ایم.قصه‌ی زندگی من با قصه‌ی زندگی او فرق داشت. هیچ شب و روزی از زندگی‌مان دقیقاً شبیه هم نبوده.کسی از آینده باخبر نیست.ممکن است فردا چیزی برایت داشته باشد که امروز حتی از وجودش بی‌خبری.شاید بد نباشد گاهی سرمان را از زندگی دیگران برداریم و دوباره به زندگی خودمان نگاه کنیم.به مسیری که آمده‌ایم.به چیزهایی که پشت سر گذاشته‌ایم.به چیزهایی که هنوز نمی‌دانیم قرار است اتفاق بیفتند.چون شاید چیزی که لازم است پیدا کنیم، مسیر زندگی دیگران نباشد؛شاید فقط لازم باشد دوباره یادمان بیاید خودمان دنبال چه چیزی هستیم. 🌱fatemehfatemehThu, 20 Aug 2026 12:04:32 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/بزرگ-شدن-یواشکی-اتفاق-افتاد-v4c3mupn08ytروزهایی که دارم توش زندگی می‌کنم، ترکیبی از بدوبدوهای عروسیه؛ دویدن برای تدارک یک مراسم، شیرین اما پُر از خستگی...صبح که بیدار شدم، روزم با دادن بیعانه برای دوختن پرده شروع شد. دیروز هم با فیکس کردن تایم آرایشگاه، لباس عروس و آتلیه گذشت.انگار خستگیِ دیروز هنوز به تنم مانده بود؛ برای همین حسابی دو ساعتی خوابیدم. البته خوابم هم به این راحتی‌ها نبرد. شاید به خاطر هزار فکر و انتخابی بود که توی سرم می‌پیچید. هزار کاری که هنوز انجام نشده و هزار تیکی که هنوز روی لیستم نخورده.هنوز یک لیست بلندبالا روی برگه‌ام مانده؛ از جهیزیه‌ی خودم گرفته تا خرید کت‌وشلوار و هزار کار ریز و درشت دیگر.دور بودن من و همسرم و اینکه خیلی از کارها را باید به تنهایی انجام بدهم، سخت است. اما هر طور که باشد، باید یکی‌یکی انجامشان بدهم و تیکشان بزنم.دیروز وقتی لباس عروس را پرو کردم، یک لحظه حس کردم همان فاطمه‌ی شش ساله‌ام.همان دختربچه‌ای که ظهرها، وقتی مادرم می‌خوابید، کفش‌های پاشنه‌بلندش را می‌پوشید و روی فرش گل‌گلی خانه‌مان راه می‌رفت و می‌رقصید و خودش را عروس تصور می‌کرد.حالا همان فاطمه بزرگ شده بود.وقتی به صورتم نگاه کردم، هنوز می‌توانستم همان کودک معصوم را ببینم؛ فقط این بار به جای کفش‌های مادر، لباس عروس پوشیده بودم.آن لحظه بیشتر از اینکه حس کنم دارم عروس می‌شوم، حس کردم دارم وارد دنیای بزرگسالی می‌شوم.دنیایی که در آن دیگر انتخاب‌ها فقط بازی‌های کودکانه نیستند. این بار واقعاً خودت باید انتخاب کنی که چه راهی را برای زندگی‌ات بروی، با چه کسی همراه شوی، چه خانه‌ای بسازی و چه آینده‌ای برای خودت رقم بزنی.اختیار زندگی‌ات بیشتر شده، اما مسئولیتش هم سنگین‌تر است.شاید برای همین است که این روزها، کنار تمام ذوق و شوق عروسی، یک فشار دیگری هم روی دلم هست؛ فشارِ مستقل شدن.گاهی با خودم می‌گویم: کاش خودم مستقل بودم. کاش بعضی کارها را خودم انجام داده بودم. کاش بیشتر تلاش کرده بودم.اما امروز پای دلم نشستم و دیدم چطور من را برده توی دادگاه و شروع کرده به محاکمه‌ام.گفتم چرا مستقل نشدی؟چرا بیشتر نخواندی؟چرا یک ماه دیگر ننشستی و تلاش نکردی؟اما این بار سعی کردم وکیل خودم باشم، نه قاضی‌ام.به خودم گفتم شرایط برای من فرق می‌کرد.من همدان بودم و همسرم تهران. آزمون‌هایی بود که برای انتخاب محلشان باید تصمیم می‌گرفتم و مسئله‌ی انتقالی خودش به اندازه‌ی کافی برایم استرس داشت. از طرفی پروسه‌ی عروسی، فکر و خیال و هزار کاری که باید انجام می‌دادم، بخش بزرگی از ذهنم را گرفته بود.شاید من از خودم توقع زیادی داشتم.توقع داشتم همزمان برای آینده‌ی شغلی‌ام بجنگم، درس بخوانم، مستقل شوم، عروسی‌ام را آماده کنم، جهیزیه‌ام را جمع کنم و برای یک زندگی تازه آماده شوم؛ آن هم طوری که انگار نباید هیچ‌وقت خسته شوم.اما من یک آدمم.گاهی خسته می‌شوم.گاهی می‌ترسم.گاهی نمی‌دانم انتخاب درست کدام است.گاهی فقط دلم می‌خواهد دو ساعت بخوابم و هیچ‌چیز را به تیک بعدی تبدیل نکنم.شاید بزرگ شدن فقط این نباشد که اختیار زندگی‌مان را به دست بگیریم؛ شاید بخشی از بزرگ شدن این باشد که یاد بگیریم با خودمان هم مهربان‌تر باشیم.من هنوز همان فاطمه‌ی شش ساله‌ام؛ همان دختری که روی فرش گل‌گلی خانه با کفش‌های مادرش می‌رقصید و خودش را در آینده تصور می‌کرد.فقط حالا آینده از راه رسیده.با یک لباس سفید، یک لیست بلندبالا، کلی مسئولیت، کمی استرس و هزار فکر و انتخاب.و من دارم یاد می‌گیرم چطور دست آن دختر شش ساله را بگیرم و با خودم به این زندگی تازه ببرم.شاید لازم نباشد همه‌چیز را همین امروز حل کنم.فعلاً باید یکی‌یکی جلو بروم؛یک تیک، یک انتخاب، یک قدم...تا ببینم این فاطمه‌ی بزرگ‌شده، بالاخره چه زندگی‌ای برای خودش می‌سازد. 🤍fatemehfatemehTue, 18 Aug 2026 18:15:36 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/سکوت-سپری-که-یاد-گرفتم-پشت-آن-پناه-بگیرم-i05pshqgxxziدر ارتباط با یک‌سری آدم‌ها، مجبور بودم صافی و الکی میان ذهن و زبانم بگذارم؛ تا هر چیزی که وارد حنجره‌ام می‌شود، لزوماً راهی برای بیرون آمدن پیدا نکند.نمی‌دانم اسمش را چه می‌شود گذاشت. نمی‌دانم گذرتان به این‌جور آدم‌ها خورده یا نه؛ آدم‌هایی که باعث می‌شوند از اینکه خودِ واقعی‌تان باشید بترسید. نکند همین حرفی که از سر صمیمیت زده‌اید، روزی تبدیل به شمشیری دولبه شود و درست در همان جایی فرو برود که نباید؟اینکه باشعور باشی و هر حرفی را نزنی، خوب است؛ بد نیست. اینکه بدانی چه چیزی را کجا و با چه کسی بگویی، بخشی از بلوغ است.اما نبودنِ یک آدم امن، آدمی که نتوانی کنارش خودِ واقعی‌ات باشی و بدون ترس حرف‌هایت را بیرون بریزی، سخت‌تر است.سخت است وقتی حتی برای حرف زدن هم باید مراقب خودت باشی.راه اولی که پیش گرفتم و هنوز بخشی از وجودم شده است، سکوت بود.سکوتی که نمی‌دانم از سر اختیار آن را انتخاب کردم یا از سر اجبار.هرچه بود، از درون آرامم می‌کرد؛ مرهمی بود برای دلِ پرحرفم.شنونده شدم تا گوینده.کم‌کم یاد گرفتم بیشتر با چشم‌هایم تأیید کنم و با گوش‌هایم مرهمی باشم برای دیگران؛ نه از آن جهت که بلد نبودم حرف بزنم، بلکه می‌خواستم از خودم در برابر آدم‌های دیگر محافظت کنم.سکوت شد سپری دفاعی در برابر بیهوده‌گویی‌های دیگران.اما همیشه هم سکوت جوابگو نبود.گاهی دلم می‌خواست یاد بگیرم حرف‌هایم را بزنم؛ مودبانه، بدون خشم و با احترام.یاد بگیرم اگر چیزی ناراحتم می‌کند، به جای فرو خوردنش، آن را به زبان بیاورم؛ بدون اینکه برای شنیده شدن، مجبور باشم صدایم را بلند کنم.هنوز درجا می‌زدم.هنوز زبانم و قلبم یاد نگرفته بودند که در برخورد با آدم‌ها کمی آرام بگیرند.قلبم با تپش‌هایش آزارم می‌داد.جنگی درونی بود که باید اول فروکش می‌کرد تا می‌توانستم بر احساسم غلبه کنم.سخت بود؛ شاید هنوز هم سخت باشد.اما با تمام سختی‌اش، در حال تغییرم.در حال یاد گرفتنِ اینکه سکوت همیشه پناهگاه نیست و حرف زدن هم همیشه جنگ نیست.شاید قرار است یاد بگیرم میان این دو، جایی برای خودِ واقعی‌ام پیدا کنم؛ جایی که نه مجبور باشم همه‌چیز را فرو بخورم و نه برای شنیده شدن، خودم را به جنگ بیندازم.fatemehfatemehSun, 16 Aug 2026 17:12:34 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/کندی-ویرگول-مشکل-من-است-یا-شما-هم-تجربه-کرده-اید-vqcvhzmrid7xیه سؤال از دوستان ویرگولی؛ فقط برای من ویرگول این چند وقت خیلی کند شده؟ 🤔هم آپلود مطالب دیر انجام می‌شه، هم گاهی صفحه هنگ می‌کنه.می‌خواستم ببینم شما هم این مشکل رو دارید یا فقط برای منه؟fatemehfatemehSat, 15 Aug 2026 20:35:19 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/برف-هایی-که-باید-خودم-پارو-میکردم-ksffjgtnmbepیاد روزهایی می‌افتم که تمام تلاشم را می‌کردم تا معدلم بیست شود. انگار آن موقع فکر می‌کردم اگر بیشتر تلاش کنم، زندگی هم بیشتر با من راه می‌آید.یاد روزهایی می‌افتم که برف زیادی می‌بارید و پدرم صبح زود، توی تاریکی، تا سر کوچه برف‌ها را پارو می‌کرد تا پاهای من سرمای برف را حس نکنند. آن موقع نمی‌فهمیدم این کار چقدر بزرگ است. فقط از روی برف‌های کنار زده شده رد می‌شدم و به مدرسه می‌رفتم.امروز که به آن روزها فکر می‌کنم، بیشتر از هر چیزی زحمت‌های پدرم یادم می‌آید. مردی که شاید هیچ‌وقت درباره خستگی‌هایش حرف نزد، اما تمام تلاشش را کرد تا راه برای من هموارتر باشد.یک ماه دیگر قرار است به تهران بروم و دلم می‌خواهد بتوانم گلیم خودم را از آب بیرون بکشم. راستش را بخواهی، خیلی می‌ترسم. ترس توی وجودم هر روز بزرگ‌تر می‌شود. از آینده، از مسئولیت، از اینکه نکند از پس زندگی برنیایم.خانه‌داری را دوست دارم، اما بیشتر از آن دوست دارم دستم توی جیب خودم باشد. همیشه دلم می‌خواست بتوانم خودم کار کنم، درآمد داشته باشم و احساس کنم روی پای خودم ایستاده‌ام.رویاهایی دارم که مدام توی قلبم هستند. هر بار به آن‌ها فکر می‌کنم، چشم‌هایم پر از اشک می‌شود. نمی‌دانم زندگی قرار است چه شکلی باشد. نمی‌دانم شیرینی مستقل شدن واقعاً زیر دندانم می‌رود یا نه.تنها کسی که همه حرف‌هایم را می‌داند، خداست. من خواهری نداشتم که کنارش بنشینم، درد و دل کنم، گریه کنم و بعد محکم بغلم کند. خیلی از حرف‌ها را فقط به خدا گفته‌ام. حرف‌هایی که شاید هیچ‌وقت به هیچ آدمی نگفتم.چند سالی هست که احساس می‌کنم متوقف شده‌ام. انگار یک انرژی نهفته توی وجودم هست که مدام می‌خواهد شکوفا شود، اما نمی‌دانم از کجا باید شروع کنم. این حس بدی است که بدانی توانایی داری، اما راهش را پیدا نکرده باشی.پدرم برف‌ها را پارو می‌کرد، اما نمی‌دانست سال‌ها بعد من باید برف‌های تلنبار شده ذهن خودم را پارو کنم. برف‌هایی که از ترس، تردید، ناامیدی و عقب انداختن خودم جمع شده‌اند.سال‌ها منتظر یک معجزه بودم. منتظر یک نفر، یک اتفاق، یک روزی که همه چیز درست شود. اما هیچ معجزه‌ای نیامد.کم‌کم دارم می‌فهمم شاید قرار نیست کسی بیاید و زندگی مرا نجات بدهد. شاید باید خودم آرام‌آرام از زیر این برف‌ها بیرون بیایم.هنوز هم می‌ترسم. هنوز هم بعضی شب‌ها آینده برایم مبهم است. اما یک چیزی را می‌دانم؛ همان دختری که برای یک نمره بیست می‌جنگید، هنوز توی وجود من هست. شاید خسته شده باشد، شاید چند سالی گم شده باشد، اما از بین نرفته.و من دلم می‌خواهد یک روز، وقتی به پشت سرم نگاه می‌کنم، بتوانم به پدرم بگویم: تمام آن برف‌هایی که برای من پارو کردی، بی‌نتیجه نماند.fatemehfatemehSat, 15 Aug 2026 20:23:01 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/بهار-شهری-که-اسمش-را-از-یک-فصل-قرض-گرفته-است-elacagp6kwyzاسم شهر من «بهار» است؛ شهری کوچک از همدان، شهری که اسمش را از یک فصل قرض گرفته است.بهار بیشتر از آنکه بوی گل بدهد، بوی خاک می‌دهد؛ بوی زمینی که تازه آبیاری شده، بوی سیر تازه، بوی دست‌هایی که سال‌ها با خاک آشنا بوده‌اند. مردمانش بیشتر از اینکه پشت میز نشسته باشند، روی زمین کار کرده‌اند و زمین هم هر سال، با سخاوت، مزد زحمتشان را داده است.شاید روی نقشه فقط یک نقطه‌ی کوچک باشد، اما برای من شهری است با شب‌های خنک، صبح‌های آرام و اقتصادی که با سیب‌زمینی و سیر بالا و پایین می‌رود. اینجا حال خیلی از خانه‌ها به فصل برداشت گره خورده است.وقتی باران می‌بارد و پدرم زیر لب می‌گوید: «خدا را شکر»، می‌فهمم باران فقط لغزش چند قطره آب روی زمین نیست. اینجا باران یعنی امید. یعنی شاید امسال زمین دست خالی‌مان نگذارد. آن وقت می‌فهمی قیمت سیب‌زمینی فقط یک عدد نیست؛ حالِ خیلی از خانه‌هاست.شاید سرِ کوچه‌ی شما یک گل‌فروشی بزرگ باشد که هر بار از کنارش رد می‌شوید حالتان خوب شود، اما سرِ کوچه‌ی ما یکی پس از دیگری مغازه‌های کودفروشی، سیرفروشی و فروش محصولات کشاورزی صف کشیده‌اند. تا چشم کار می‌کند بوی خاک، سیر و کود است.راستش را بخواهید، برای یک آدم درونگرا مثل من، رد شدن از کنار جمع مردهایی که روی پیاده‌رو نشسته‌اند و مشغول گپ زدن هستند، گاهی از امتحان دادن هم سخت‌تر است. هر بار احساس می‌کنم باید با سرعت نور از پیاده‌رو عبور کنم و وانمود کنم اصلاً کسی آنجا ننشسته است.شهر ما یک میدان کوچک دارد؛ بیشتر مغازه‌های مواد غذایی و لباس‌فروشی دور همان میدان جمع شده‌اند. جالب اینجاست که من بیشتر فروشنده‌ها را می‌شناسم و احتمالاً آن‌ها هم بیشتر مشتری‌ها را. اینجا از آن شهرهایی نیست که بتوانی ناشناس بمانی؛ اگر دو روز پیدایت نشود، ممکن است نفر سوم از تو بپرسد: «کجا بودی؟»توی این شهر کوچک، همه از حال هم باخبرند. لازم نیست خبر خاصی را جایی اعلام کنی؛ خودش راهش را پیدا می‌کند. انگار هر محله یک شعبه‌ی غیررسمی بی‌بی‌سی دارد. گاهی هم قبل از اینکه خودت از ماجرا باخبر شوی، بقیه تحلیلش کرده‌اند. البته اینجا باید حواست باشد؛ بعضی خبرها در مسیرشان از یک کلاغ، چهل کلاغ می‌شوند.از سلیقه و کدبانویی زن‌های شهرم هرچه بگویم کم گفته‌ام. انگار سلیقه برایشان یک زبان مادری است؛ از چیدن سفره گرفته تا درست کردن غذا و رسیدگی به خانه، همه‌چیز را با عشق انجام می‌دهند.نمی‌دانم یک ماه بعد، وقتی به تهران بروم، دلم برای چه چیزی بیشتر تنگ می‌شود. شاید برای پیاده‌روی‌های صبحگاهی‌اش، برای هوای خنکش، برای بوی سیر تازه، یا برای نوبرانه‌هایی که همیشه زودتر از خیلی جاهای دیگر به دستمان می‌رسید.گاهی در ذهنم یک خانه‌ی ویلایی با یک باغچه‌ی بزرگ می‌ساختم؛ جایی که سبزی بکارم و هر روز رشد یک بذر را از نزدیک ببینم. شاید وقتی به تهران بروم، یک روز روی تراس خانه یا روی پشت‌بام، چند گلدان سبزی بکارم. شاید نتوانم زمین‌های بهار را با خودم ببرم، اما شاید بتوانم عادتِ کاشتن، صبر کردن و تماشای رشد را با خودم به تهران ببرم.بهار شاید برای خیلی‌ها فقط یک شهر کوچک باشد، اما برای من جایی است که یادم داد بعضی چیزها را باید از نزدیک زندگی کرد؛ بوی خاک، انتظار باران، و امیدی که از دل زمین سبز می‌شود.fatemehfatemehFri, 14 Aug 2026 18:32:21 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/ماراتن-قبل-ازعروسی-qbsc3vckmhygنمی‌دانستم درباره‌ی چه بنویسم. ایده برای نوشتن در ذهنم فراوان بود؛ از خانه‌ای که هنوز تکمیل نشده، از مراسمی که یک ماه بعد دارم، از دلتنگی‌هایی که هنوز کمی احساسشان می‌کنم. همه‌ی این‌ها می‌توانست شروع یک متن باشد، اما دلم می‌خواست هرکدام را در زمان خودش بنویسم. امروز انگار ایده‌ای برای نوشتن نداشتم. دوست داشتم متفاوت بنویسم.فکر می‌کردم مراسم عروسی یک دوی سرعت است؛ کافی است چند هفته بدوی و به روز مراسم برسی. اما بیشتر شبیه یک ماراتن بود.در ماراتن، سریع دویدن مهم نیست؛ مهم ادامه دادن است.بعضی روزها مجبور بودیم با دور تند بدویم و بعضی روزها همه‌چیز در کسل‌کننده‌ترین حالت ممکن می‌گذشت. استرس و هیجان با هم ترکیب شده بودند.دیروز ظهر که خوابیدم، یکی از نگرانی‌هایم را با چشم دیدم. خواب آن‌قدر واقعی بود که مدام حرف می‌زدم، فریاد می‌زدم، اما کسی صدایم را نمی‌شنید.گاهی هم دلم می‌خواست به سبک قدیم‌ها، نزدیک پنجاه نفر مهمان دعوت کنیم، در خانه بزنیم و برقصیم. در وجودم همیشه تمایل به سادگی بیشتر از تجمل بود. همیشه دل‌خوش برایم از هر چیزی مهم‌تر بود.در طول این ماراتن، که هر روز با تک‌تک سلول‌هایم حسش می‌کنم، فهمیدم خط پایانش یک مراسم بی‌نقص نبود؛ خط پایان، مراسمی بود که دلم خوش باشد.همیشه آدم فکر می‌کند شرایط باید گل و بلبل باشد تا بتواند یک مراسم شیک برگزار کند. شاید وقتی اینستاگرام را باز می‌کنم، کلیپ‌های چندثانیه‌ای از شادی و خوشحالی عروس و دامادهای جوان را ببینم و گاهی خودم را با آن‌ها مقایسه کنم؛ اما پشت تمام آن شادی‌ها، سختی‌ها و استرس‌هایی بوده که کسی ندیده است.fatemehfatemehThu, 13 Aug 2026 13:56:45 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/هفت-روز-دورازخودم-cvl48suinug8چند روزی بود که انگار زندگی فرصت نکرده بود مرا تنها بگذارد. انگار زندگی‌ام روی دور تند افتاده بود و بدنم هر ثانیه آلارم خستگی می‌داد، اما شرایط هیچ‌وقت مهیا نمی‌شد تا جسم و روحم نفسی بکشند.در تمام این لحظه‌ها، دلم برای ویرگول و نوشته‌هایم تنگ شده بود. ذهنم مدام جمله می‌ساخت، اما فرصت نوشتن نداشتم. انگار اتفاق‌ها یکی‌یکی از راه می‌رسیدند و من فقط باید همراهشان می‌دویدم.از لحظه‌ای که خبر آمد پدر و مادر همسرم از کربلا می‌آیند، تا باز کردن چمدان‌ها و دیدن سوغاتی‌هایی که لبخند قشنگی روی چهره خسته‌ام می‌آورد. از آمدن همسرم تا رفتن به خانه‌شان، انگار خستگی بدنم از یک شهر به شهر دیگر منتقل می‌شد.برای خودم هم عجیب بود؛ نمی‌دانستم این من هستم که دوام آورده‌ام یا فقط هنوز فرصت نکرده‌ام از پا بیفتم.از دیدن تالار عروسی‌مان و برق زدن چشم‌هایم، تا تصور خودم در لباس عروس. از رسیدن به خانه خاله‌ام و کمک کردن، تا برگشتن به بهار و بعد راه افتادن به سمت تهران؛ انگار روی هوا راه می‌رفتم. نمی‌فهمیدم چه می‌گذرد، اما بدنم خسته بود و این فریاد خستگی را فقط خودم می‌شنیدم.برای من که خلوت همیشه یک هدیه بزرگ بود، این یک هفته یعنی نداشتن خلوت. تنها جایی که می‌توانستم خودم باشم، حمام بود؛ زیر دوش آب گرم، جایی که خستگی‌هایم را روی کف حمام جا می‌گذاشتم و سعی می‌کردم تکه‌های انرژی‌ام را دوباره جمع کنم.اما شاید تمام این خستگی فقط از کم‌خوابی و سفر نبود. این روزها مدام به یک چیز فکر می‌کردم؛ اینکه بالاخره روزهای ماندنم در خانه بابا و مامان هم دارد تمام می‌شود. تا یک مهر مهمان این خانه‌ام.نوشتن این جمله برای خودم هم عجیب است. انگار بعد از بیست‌وشش سال، کم‌کم باید با اتاقم، با دیوارهای این خانه، با پنجره‌هایی که سال‌ها از پشتشان دنیا را تماشا کرده‌ام و با عادت‌هایی که تمام کودکی و جوانی‌ام را در خودشان نگه داشته‌اند، خداحافظی کنم.شاید برای همین بود که دلم همزمان برای دو خانه تنگ شده بود؛ یکی خانه‌ای که در آن بزرگ شدم و یکی خانه‌ای که قرار است زندگی‌ام را از نو در آن شروع کنم.و بین همه این رفت‌وآمدها، دلم لک زده بود برای خانه خودمان، برای باز کردن صفحه ویرگول و برای نوشتن. انگار تمام این چند روز، چیزی درونم فقط منتظر همین لحظه بود؛ لحظه‌ای که دوباره به خودم برگردم و بنویسم.fatemehfatemehWed, 12 Aug 2026 22:32:22 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/برای-خود-فراموش-شده-ام-xf8kjpvzzd1qچشم باز می‌کردم و قبل از هر چیزی، دستم به سمت گوشی می‌رفت.انگار گوشی آرام‌آرام بخشی از هویتم را از من گرفته بود.آدم خوبی بودم، اما برای خودم خوب نبودم.چه تلخ است که در نگاه دیگران آدم خوبی باشی، اما وقتی به درون خودت نگاه می‌کنی، ببینی جایی از وجودت ترک برداشته است.تکه‌هایی از وجودم را خاموش کردم؛گاهی خواسته و گاهی ناخواسته.بخش‌هایی که زمانی رویا داشتند، حرف می‌زدند، می‌خواستند دیده شوند… آرام‌آرام ساکت شدند.مدت‌هاست خودِ واقعی‌ام گوشه‌ای کز کرده است.گاهی سربزنگاه بیرون می‌آید و خودش را نشان می‌دهد؛اما دوباره به کنج خودش برمی‌گردد، انگار سال‌هاست یاد گرفته زیاد دیده نشود.دلم می‌خواست دست‌هایش را بگیرم و آرام‌آرام دوباره به او اجازه بدهم خودش را نشان دهد.می‌خواستم به او بگویم:«عزیز دل من، آرام باش…قرار نیست یک‌شبه تمام این مسیر سخت را سامان دهیم.قرار نیست یک‌شبه همه چیز را زیر و رو کنیم و کاسه‌کوزه‌های گذشته را بشکنیم تا ناگهان مثل سیمرغ از خاکستر خودمان دوباره متولد شویم.شاید اگر گوشه‌ای خاموش می‌ماندیم، خاکسترمان را باد با خودش می‌برد؛چه برسد به اینکه انتظار داشته باشیم از همان خاکستر، سیمرغی بیرون بیاید.»چه می‌توانستم بگویم؟حتی جسارت نگاه کردن به چشم‌های زیبایش را نداشتم.به سال‌هایی نگاه می‌کردم که در وجودم پنهان شده بود و بی‌صدا همراهم آمده بود؛بدون اینکه حتی ذره‌ای ساز مخالف بزند، فقط منتظر مانده بود تا روزی به خودم بیایم.می‌خواستم بگویم:«بعد از این، زندگی همیشه به کام من و تو نخواهد بود.باید ریسمان سختی‌ها و رنج‌ها را با صبر ببافیم؛نه برای اینکه در درد بمانیم،برای اینکه پیوندمان محکم‌تر شود و دوباره خودمان را پیدا کنیم.»دستانش را محکم فشردم.بغض در گلویش نشسته بود و حلقه‌های اشک در چشمانش موج می‌زد.خواستم بگویم:«تا اینجای راه آن‌طور که باید همراهت نبودم…اما از این به بعد می‌خواهم کنارت باشم.»دستش را گرفتم. لمسش کردم.همان کودکی بود که سال‌ها در وجودم دست‌وپا می‌زد؛همان کودکی که هیچ‌وقت از من دست نکشید.آرام‌آرام به سمت جلو رفتیم…نه با عجله، نه با ترس.فقط یک قدم امروز،یک قدم فردا.fatemehfatemehThu, 06 Aug 2026 12:25:26 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/مسیرهایی-که-دیده-نمیشوند-demzppdvlyraشبی که گذشت، شب آرامی نبود.همه‌چیز در سکوت فرو رفته بود؛ فضا آرام بود، اما ذهن من آرام نمی‌گرفت. آن‌قدر فکرها در سرم چرخیدند که تا نزدیک صبح چشم روی هم نگذاشتم. درست وقتی خواب آرام‌آرام داشت به سراغم می‌آمد، صدای آمدن زن برادرم به خانه پیچید؛ برای بردن قابلمه‌ای از مادرم آمده بود تا حلیم نذری بیاورد.در همان روزها، مدام در اینستاگرام تصویر آدم‌هایی را می‌دیدم که با پای دل راهی کربلا شده بودند. قدم‌هایی که شاید خستگی داشت، اما در دلشان شوقی بزرگ بود. حس عجیبی بود... دلم می‌خواست من هم روزی این تجربه را داشته باشم؛ یک‌بار هم که شده، در مسیری قدم بزنم که آدم از هیاهوی ذهنش فاصله می‌گیرد.اما امروز جسمم همراهی نمی‌کرد. کمبود خواب، درد پا و آن بی‌حالی عجیب، انگار تمام توانم را گرفته بود. حس می‌کردم گرما تمام انرژی‌ام را از من گرفته است. ظهر که دو ساعتی خوابیدم، وقتی بیدار شدم لباسم از شدت گرما و عرق خیس شده بود.مدت‌ها منتظر روزی بودم که کسی دستم را بگیرد، بلندم کند و با هم مسافت زیادی را به سمت رویاهایمان بدویم. منتظر یک تلنگر، یک همراه، یک اتفاق بزرگ بودم؛ اما روزمرگی بی‌رحمانه زمینم زده بود.هر روز شبیه روز قبل می‌گذشت؛ خوردن، خوابیدن، فکر کردن و ساعت‌ها گشتن در اکسپلور. انگار زندگی در چرخه‌ای تکراری گیر کرده بود و من فقط تماشاگر عبور روزها بودم.حتی گاهی برای اینترنتی که می‌خریدم، حس عجیبی داشتم؛ انگار اینستاگرام نه‌تنها حجم اینترنت، بلکه تکه‌هایی از زمان و انرژی‌ام را هم می‌بلعید. می‌رفتم که چند دقیقه حواسم پرت شود، اما وقتی سرم را بلند می‌کردم، می‌دیدم ساعت‌ها گذشته و من هنوز همان‌جا ایستاده‌ام.هر کسی روی این کره خاکی، داستانی دارد؛ داستانی که شاید هیچ‌کس جز خودش تمام فراز و نشیب‌هایش را نداند.گاهی نتیجه‌ها شبیه هم می‌شوند، آدم‌ها به مقصدی مشترک می‌رسند، اما مسیرهایی که طی کرده‌اند هیچ‌وقت یکسان نیست. یکی از جاده‌ای هموار عبور کرده، یکی از میان سنگلاخ‌ها؛ یکی با دستی که همراهش بوده، یکی با تمام توان خودش ایستاده و ادامه داده است.ما اغلب فقط پایان داستان آدم‌ها را می‌بینیم، نه شب‌هایی که با خودشان جنگیده‌اند، نه ترس‌هایی که پنهان کرده‌اند، نه بارهایی که بی‌صدا به دوش کشیده‌اند.شاید مهم این نباشد که چه کسی زودتر رسید؛ مهم این است که هر کسی داستان خودش را دارد و گاهی همین ادامه دادن، خودش بزرگ‌ترین قدم به سمت رویاهاست.fatemehfatemehTue, 04 Aug 2026 22:17:57 +0330https://virgool.ir/@m_33210195/گاهی-آرامش-بزرگ-ترین-آرزوی-آدم-است-lsgqxb8by5iyدیروز تنش را توی تمام وجودم حس می‌کردم. لحظه‌شماری می‌کردم که این چند روز بگذرد و از این استرس و اضطرابی که خودم هیچ نقشی در به‌وجود آمدنش نداشتم، خلاص شوم.عجیب بود؛ هرچقدر با خودم حرف می‌زدم و می‌گفتم: «باباجون، آروم باش، تقصیر تو نیست»، این آشفتگی دست از سرم برنمی‌داشت. انگار مغزم حرفم را می‌فهمید، اما دلم نه.به این نتیجه رسیدم که بی‌خیال بودن یک هنر است؛ هنری که متأسفانه انگار توی وجود من قفل شده. بعضی‌ها بلدند اتفاق‌ها را همان‌جا که هستند رها کنند، اما من سال‌هاست بار خیلی از چیزهایی را به دوش می‌کشم که حتی سهم من نبوده‌اند.جالب اینجاست که من این حجم از استرس را برای درس، امتحان یا حتی پیشرفت خودم تجربه نکرده بودم. برای رشد کردن همیشه حاضر بودم تلاش کنم، سختی بکشم، خودم را محک بزنم؛ اما این نوع آشفتگی، از جنس دیگری بود. از جنس چیزهایی که از کنترل آدم خارج است.شاید برای خیلی‌ها زندگی خوب یعنی پول بیشتر، خانه بهتر یا موقعیت بالاتر. اما برای من، زندگی خوب همیشه یک تعریف ساده داشته: اینکه تلاش کنم، تغییر کنم، بهتر شوم؛ اما در کنارش بتوانم نفس راحت بکشم.این روزها بیشتر از هر زمان دیگری فهمیدم که هیچ چیز مهم‌تر از آرامش نیست. حداقل برای من، آرامش یک خواسته‌ی لوکس نیست؛ یک نیاز است.من از زندگی فقط موفقیت نمی‌خواستم؛ موفقیتی را می‌خواستم که بهایش از دست دادن آرامشم نباشد.شاید اگر کسی در شرایط من نباشد، منظورم از آرامش را کامل درک نکند. اما آدم‌هایی که شب‌ها با ذهن خسته می‌خوابند، صبح‌ها با دلشوره بیدار می‌شوند و بار اتفاق‌هایی را به دوش می‌کشند که تقصیرشان نیست، احتمالاً می‌دانند از چه چیزی حرف می‌زنم.گاهی بزرگ‌ترین آرزوی آدم، فقط یک دلِ آرام است.fatemehfatemehMon, 03 Aug 2026 14:24:46 +0330