https://virgool.ir/feed/@m_33169421معلمم؟ نه. قهرمان؟ شاید... فقط تو قصه‌ی خودم. اما یه چیزو خوب می‌دونم: مسیر رو بلدم. اگه آماده‌ای دنیا رو یه‌جور دیگه ببینی، رد پاهامو دنبال کن.fa2026-11-11 21:11:07https://files.virgool.ir/upload/users/3946345/avatar/Cm26Bw.jpghttps://virgool.ir/@m_33169421https://virgool.ir/@m_33169421/تو-هم-با-چوب-شور-پدرخوانده-می-شدی-یا-فقط-من-بودم-yp9wwh3qbeq3 وقتی چوب‌شور، نقش پدرخوانده رو بازی می‌کردیادته؟بچه که بودیم، تفریحات ساده‌ترین چیزای دنیا بودن.یکی از لذت‌بخش‌ترین لحظه‌های من تو مدرسه، خوردن چوب‌شور با رفقا بود. البته نه هر چوب‌شوری... اون یکی که شق‌ و رق‌تر بود، یه‌جورایی انتخاب مخصوص داشت. اگه وسطش سوراخ هم داشت که دیگه واویلا! می‌ذاشتیم گوشه لبمون، ادای بازیگرا رو درمی‌آوردیم، پوف می‌کردیم اون‌ور و با یه حس سنگین خیال می‌کردیم خود پدرخوانده‌ایم.تو اون لحظه، دنیا همون بود. نقش، ما بودیم.گاهی دلم برای اون حجم از تخیل تنگ میشه...راحت می‌شد سوار کشتی خیال شد، از سختی‌های زندگی رد شد، آب‌های آزاد رو دید و برگشت.تو هم حس می‌کنی رفیق؟اون لبخند بی‌دلیل دلت یادت هست؟فکر کنم تجربه‌ی مشترک ما آدماست.فرآیند بزرگ شدن یه‌جورایی بی‌رحمه.دست‌های زبری داره، ولی دلسوزه… چون می‌دونه باید رشد کنیم، چون باید بفهمیم، چون باید انتخاب کنیم.بگذریم…خلاصه، همه‌مون با مداد، خودکار، یا حتی همون چوب‌شور لعنتی، یه‌بار حس کردیم داریم نقش بازی می‌کنیم.برای اونایی که هیچ‌وقت ازش استفاده نکردن، تصورش خنده‌داره. اما برای ما که استفاده کردیم، نبودنش، گاهی حتی یه جور فقدانه.بین این دو گروه همیشه فاصله بوده.آدمایی که تجربه‌ش کردن، و اونایی که فقط درباره‌ش شنیدن.هیچ‌وقت نمی‌تونی به گروه دوم توضیح بدی که بعد از یه ناهار چرب چیلی، کنار چای یا قهوه، یا درست قبل خواب، وقتی میزارش گوشه لبت، یه‌هو پرت می‌شی به یه دنیای دیگه.حق هم دارن.می‌پرسن: فایدش چیه؟سودش چیه؟ویتامینی داره اصلاً؟اما اگه بخوای بیاریش زیر ذره‌بین، می‌بینی دنیاییه برای خودش...اگه تو هم مثل من اهل کشف دنیاهای ساده‌ای، که عمیق‌تر از چیزی‌ان که به نظر میان،یه دوربین تازه بردار،با من همراه شوو فالوم کن تا پست‌های بعدی رو داغ داغ بخونی...Miad hMiad hWed, 09 Apr 2025 20:01:27 +0330