<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های منیر بهنام</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_33087436</link><description>کارمند، ورزشکار حرفه ای، دستی بر قلم</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 14:53:26</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1691366/avatar/Cjqjdf.jpg</url><title>منیر بهنام</title><link>https://virgool.ir/@m_33087436</link></image><item><title>داستان های من و خودم</title><link>https://virgool.ir/@m_33087436/داستان-های-من-و-خودم-tjnxcprezggu</link><description>گاهی به اندازه زمان بستن یک بند کفش دیر میشودمن منیر، اسم ماجراهایم: من و خودممنیر منم، و منیر خودمم. امروز صبح زود به طرف ایستگاه اتوبوس میدویدم. بند کفشم بازشد، دولا شدم ببندمش، فکر کردم در همین ثانیه های بستن بند کفش، اتوبوس میرود، بعد خندیدم، وای مگر چقدر ثانیه می برد، بعد از بستن بند، دوباره دویدم، سفیدی ماشین دراز واحد را دیدم که در ایستگاه ایستاده بود،چند ثانیه با من فاصله داشت، تا برسم رفت، واقعا به اندازه بستن یک بند کفش طول کشید. به خودم نهیب زدم، لخ لخی به ایستگاه رسیدم و فکر کردم در زندگی عادی خیلی چیزها وجود دارد که گاهی به اندازه دیر کرد، بستن یک بند  کفش عقب می افتد و از دست میرود.  </description><category>منیر بهنام</category><author>منیر بهنام</author><pubDate>Tue, 14 Nov 2023 22:10:13 +0330</pubDate></item></channel></rss>