<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Saeed</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_32985539</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 14:54:54</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>Saeed</title><link>https://virgool.ir/@m_32985539</link></image><item><title>اعترافات یک «نسبتا دیوانه»</title><link>https://virgool.ir/@m_32985539/اعترافات-یک-نسبتا-دیوانه-inpu5lae5kpq</link><description>میدونم که آدمای زیادی شبیه من هستند.چی میشه که یه آدمو دیوونه خطاب میکنن؟ نه از اون دیوونه هایی که مریض ذهنی خطاب میشن. (البته در کل با مریض خوندن اونا مشکل دارم)از اون دیوونه هایی که شاید تنها دلیل دیوونه بودنشون، متفاوت بودنشونه. متفاوت بودن افکارشون، احساسشون، چیزهایی که از مشاهدشون لذت میبرن، چیزهایی که با انجامشون لذت میبرن. و تنها بودنشون.دیوونه بودن اشکالی نداره.فرق داشتن میتونه خیلی مفید و خوب باشه. اما مشکل از اونجایی پیش میاد که دیوونه بودن باعث تنهایی بشه. لجبازی توی دیوونگی میتونه تنهایی آفرین باشه. جامعه بهت حکم میکنه که یا تسلیم و همرنگ شو، یا تنها. و اگه سر تسلیم شدن نداشته باشی، تنهایی هزینه‌ی شکسته نشدن غرورته.البته هنوز یادم هست که آدمای زیادی مثل من هستند. ولی فقط دونستن کافی نیست. ناخودآگاه و احساس به تجربه نیاز داره، به دیدن، به شنیدن صدای واقعی. نه اینکه فقط تصورات ذهنی کافی باشه. تنها شبیه سازی توی ذهن کافی نیست. باید بهش عینیت بخشیده بشه.</description><category>Saeed</category><author>Saeed</author><pubDate>Tue, 28 Sep 2021 02:07:28 +0330</pubDate></item></channel></rss>