https://virgool.ir/feed/@m_32608789fa2026-11-11 18:02:15https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_32608789https://virgool.ir/@m_32608789/سقوط-در-تاریکی-n0zbdn3zaq8xدنیا در دهان دهشت گیر کرده بود. شب، شکسته‌شکل بر تن زمین خزید، سایه‌ها ساکت و سرد سر خوردند، و هوا بوی خون خاطرات خفه‌شده را می‌داد.من بودم، یا مانده‌مایه‌ی من. چهره‌ام در آینه ترک خورده، واژگون شده، وا رفته بود، مثل جسد جاری‌مانده در جنون. چشمانم؟ چاه‌های چرکینِ چنگ‌انداخته به هیچ.صداهای سرگردان، سرسام‌آور، سمج، از دیوارهای درون عبور می‌کردند، در مغزم رخنه می‌کردند، در پوستم پچ‌پچ می‌شدند. حقیقت، مثل حشره‌ای حریص و هولناک، گوشت تنم را می‌جوید:هیچ‌چیز نیست... هیچ‌چیز نبود... هیچ‌چیز نخواهد بود...دست‌هایم در دل دردی دراز، تنم را لمس کردند. اما تنم دیگر تنی تمام و تمامیت‌یافته نبود. چیزی توخالی، چیزی که از درون خورده شده، چیزی که پوسته‌ای پوسیده، پر از پوچ بود.پنجره باز بود. نه، شاید پیوسته پذیرای پایان بود. شب، با چشمانی چرک‌آلود و چنگ‌انداخته به چاه، مرا نگاه می‌کرد.درونم دریده شد، دریده شد، دریده شد. نه، بیشتر شبیه این بود که همیشه درون دریده‌ای از درد بوده‌ام.پرواز کن. پاره شو. پایان را در پَرتگاه پیدا کن.پاهایم لرزیدند. لبخندی لرزان، لبخندی لزج، لبخندی لب‌دوخته به لحظه‌ی لعنتی بر چهره‌ام خزید.و بعد، پَر زدم...باد، مثل بوسه‌ی بی‌روحِ پایان در گوشم زوزه کشید. تاریکی دهان باز کرد.و من، محوشده، مچاله‌شده، مرده... دیگر نبوم.محمدرضا شاکرمحمدرضا شاکرMon, 24 Feb 2025 15:00:07 +0330