https://virgool.ir/feed/@m_32498031fa2026-11-11 13:42:46https://files.virgool.ir/upload/users/4398815/avatar/20T8Vb.jpghttps://virgool.ir/@m_32498031https://virgool.ir/@m_32498031/شغل-سخت-cawk80pvmeybبه وجناتش نمی خورد، وانت پیکان داشته باشد، مسئول دفتر بار نگاهی عمیق در چهره اش انداخت، بعد از دیدن کارت شناسایی و پر کردن فرم مربوط به بار، او را راهنمایی کرد، احمد از دفتر باربری به آدرس بار رفت، آدرس برخلاف تصورش چندان نزدیک نبود، برنامه روزانه اش به هم خورده بود، خانمش هم نگران بود و تماس گرفت که «مگر قرار نبود خبر بدهی که با هم برویم؟» به همسرش گفت: «راه زیاد بود نمی­دونستم اینقدر دوره. نزدیک شدم تماس می گیرم.»در این راه طولانی که تصورش را هم نمی کرد، به اینکه چرا سوار این ماشین است فکر کرد؛ می خواست برای جوانی کاری دست و پا کند، خودش گفت اگر یک وانت پیکان بخری من روی آن کار می کنم تا خرج زن و بچه ام را دربیاورم. چند بار از او پرسید و او جواب مثبت داد اما جوان بعد از اینکه یک شب ماشین را برده بود نپذیرفته بود.» به همین خاطر احمد گرفتار یک وانت پیکان شده بود. غرق در افکارش بود که با صدای نرم افزاری که روی موبایلش نصب کرده بود متوجه شد به محل بار رسیده است، بعد از نشان دادن برگه با کمک کارگران بار را در ماشین گذاشت، صدای نفس هایش بلند شده بود، از شیر آب، آبی به سر و صورتش زد و جرعه ای آب نوشید، آب هم گرم بود، از محکم بسته شدن بار که مطمئن شدند برگه را گرفت، سوار ماشین شد و راه افتاد.نزدیک خانه که رسید، به خانمش زنگ زد، او بساط ناهار را آماده کرده بود تا در کنار کار یک با هم بودن عاشقانه هم داشته باشند، نزدیک خانه منتظر ماند تا احمد رسید، سریع در ماشین را باز کرد و روی صندلی نشست، وانت پیکان ماشین راحتی نبود اما کنار هم بودن هم مزه خودش را داشت، با نگاهی به همسرش متوجه شدت خستگی او شد، یک شکلات برایش باز کرد و در دهانش گذاشت.مشخص بود، خیلی خسته است، اما باید مسیری را می رفتند و در جایی مناسب سفره ناهار را می انداختند و ناهار می خوردند، به زیارتگاهی رسیدند، جای مناسبی بود، اما نباید از ماشین دور می شدند چون امانت مردم در ماشین بود و باید مواظب بودند، برای زیارت هم جداگانه رفتند، بعد از صرف ناهار سوار ماشین شدند تا به راه خود ادامه دهند، بعد از ساعتی تاریکی هوا رانندگی را سخت تر کرد، قسمت هایی از جاده تاریک و ظلمانی بود، توقفی دیگر برای خواندن نماز کردند آن هم در حالی که مواظب ماشین بودند، به ساعت نگاه کرد، باید تا آخر شب بار را می رساندند، بعد از خوردن میوه ای راه افتادند، در این جاده تاریک حرکت ماشین هر لحظه آهسته تر می شد، خانم به همسرش نگاه کرد، از این که در این حد آرام می رود تعجب کرده بود اما خوشحال بود که تند نمی روند انگار با آهسته رفتن آرامشش بیشتر بود، کم کم  به این آهسته رفتن مشکوک شد، مرد در دلش نگران بود اما به روی خودش نمی آورد و می خواست اضطرابی ایجاد نکند، به جایی رسیدند که چند نفر برای کسب و کار و فروش غذای خانگی بساط پهن کرده بودند، از آن ها سوال کرد: «پمپ بنزین کجاست؟» باید جلوتر می رفتند نگرانی در چهره خانمش هم آشکار شد و پرسید: «بنزین نداریم؟! ما چطور می رویم؟! چرا این مسیر را اینقدر آهسته آمدیم...» مرد سکوت را ترجیح داد مسیری را طی کردند تا به پمپ بنزین نزدیک شدند که مرد گفت: «بله بنزین ته کشیده بود، جاده کمی سرازیری داشت و من برای اینکه در آن تاریکی شب در جاده نمانیم با دنده خلص ماشین را تا اینجا رساندم.» بنزین را که در ماشین زد، ماشین جان تازه ای گرفت و حرکت تند را به سمت مقصد شروع کردند. تازه فهمیدند رانندگی و حمل بار چه شغل سختی است و چه سختی هایی دارد.با این  داستانِ #دنده_عقب_به_گذشته ، گذری بر شغل رانندگی نمودیم.زینب قصریزینب قصریTue, 25 Nov 2025 00:42:28 +0330https://virgool.ir/@m_32498031/ماشین-افتخار-goc3wbvwbh9kبا این داستان #دنده_عقب_به_گذشته ای می زنیم که با همه سختی هایش، شیرینی هایی برای مردم عزیز ایران داشت:استارت را به ماشین زد، آنقدر راحت روشن شد و روان می رفت که طعم ماشین نو در دلش نشست، احساس می کرد بر اسب آرزوهایش سوار شده، خوشحالی تمام چهره اش را گرفته بود و مشتاق رسیدن به خانه بود، بعد از عمری تلاش و رانندگی برای این و آن بالاخره توانسته بود با کمک همسرش هر چه دارند را بفروشند و تبدیل به یک مینی بوس کنند تا برای خودش کار کند و کم کم وضع مالیشان بهتر شود، به در خانه که رسید همسرش با شنیدن صدای بوق ماشین با اسفند توی کوچه آمد، بچه ها از خوشحالی می خواستند بال دربیاورند یک مینی بوس قرمز نو. سریع داخل ماشین پریدند.خانمش گفت: «اکبر آقا حالا کی کار را شروع می کنی؟» اکبر گفت: «می دونی خانم! اول باید برم ببینم کی رزمنده ها می رند جبهه، یک سری رزمنده ببرم جبهه، آخه می دونی که نذر کردم ماشین خریدیم اولین مسافرهام رزمنده ها باشند.» بچه ها این در را محکم نبندید آروم تر.فردای آن روز اکبر آقا همینطور که خانواده چشم به ماشین دوخته بودند خداحافظی کرد و رفت، دم مسجد صحبت هایی کرد و بعد تعدادی رزمنده سوار ماشین شدند، راه پر فراز و نشیبی بود اکبر آقا که با رزمنده های نوجوان و جوان انس گرفته بود و از خوراکی و صحبت های آن ها بهره می برد ولی تو این بالا و پایین های جاده دل نگران ماشین می شد، سرش را بالا می کرد زیر لبی ذکری می گفت و می گفت: «خدایا این ماشین نازنین من را حفظ کن.»به جایی رسیدند که کم کم صدای جنگ به گوششون رسید و صداهای مهیب گوششان را کر کرد، تا اینکه پیغام ایست را شنید، رزمنده ها پیاده شدند با مسئولین صحبت کرد گفتند: آقا با این ماشین که نمیشه جلوتر رفت؟ گفت مشکلش چیه؟ باید گل مال بشه... گل مال دیگه چیه؟ برای استتار ؟ برادر باید استتار بشی با این ماشین که می درخشی؟ البته اجبار هم نیست می تونی برگردی رزمنده ها را با ماشین دیگه می بریم.» روبه روی مینی بوس ایستاد مینی بوس قرمز الان کمی گل و خاک بر اون نشسته بود اما چطور می توانست با دست های خودش همه مینی بوس را گل مالی کند در فکر فرورفت، از دور به رزمنده ها نگاه کرد از رزمنده ها هم نمی توانست دل بکند، دلش را پر کرده بودند از مهربانی و صداقتشون. سطل گل را برداشت و با دست های خودش شروع کرد به گل مالی کردن ماشین نو، اول برایش سخت بود اما وقتی کار تمام شد و دید رزمنده ها به سمت ماشینش می آیند احساس بزرگی کرد و به خودش و ماشینش افتخار کرد.زینب قصریزینب قصریTue, 25 Nov 2025 00:24:30 +0330