https://virgool.ir/feed/@m_32172915fa2026-11-11 06:39:23https://files.virgool.ir/upload/users/805384/avatar/HqhP1w.jpeghttps://virgool.ir/@m_32172915https://virgool.ir/@m_32172915/قتل-در-فراش-و-قانونی-که-هرگز-اجرانشد-اما-همیشه-دستاویز-مظلوم-نمایی-فمنیستها-بود-ljscby6py4woبر اساس ماده 630 ق.م.ا.: «هرگاه مردی همسر خود را در حال زنا با مرد اجنبی مشاهده کند و علم به تمکین زن داشته باشد، می‏تواند در همان حال آنان را به قتل برساند». آیا این ماده قانونی هیچگونه پشتوانه فقهی دارد؟خیر. بین کلام فقها و این ماده قانونی تعارض آشکاری وجود دارد. اصل در این مسئله بر قصاص توسط حاکم است و تنها در صورت ارائه بینه، شوهر از مسئولیت کیفری مبرا میشود در حالیکه در این ماده قانونی ادبیاتی کاملا تشویقی به کار رفته و اصل را بر جواز قتل در فراش نهاده است. رجوع به نظر مشهور فقها بطلان این ماده را اثبات میکند :• «هرگاه شوهری همسر خود را با مرد اجنبی در حال زنا دید و آن دو را به قتل برساند، اگر چه از نظر اخروی گناهی مرتکب نشده است؛ اما از نظر حقوقی زوج باید این مسأله را اثبات نماید. حال برای اثبات ادعای خود باید یا بینه اقامه کند یا اولیای دم، ادعای وی را تصدیق نمایند؛ زیرا اصل اقتضا می‌کند که مجنی‌علیه مستحق قتل نبوده و عمل زنا که مورد ادعای قاتل می‌باشد، واقع نشده است». (شهید ثانی،1411ق: ج9، صص 122-120)• « این حکم که شوهر در صورت مشاهده زنای همسرش با مرد دیگر و ارتکاب قتل، مجازات اخروی ندارد، مشهور میان فقهاست بلکه ممکن است به حد اجماع رسیده باشد. اما این حکم تنها مربوط به عالم واقع و نفس الامر است(یعنی از نظر اخلاقی و اخروی) ولی از نظر ظاهر شرع(یعنی از نظر حقوقی) قاتل مورد بازخواست قرار می‌گیرد. در نتیجه باید قصاص شود مگر آنکه برای اثبات ادعای خود شاهد بیاورد یا ولی دم ادعای او را تصدیق کند». (محقق اردبیلی، 1416ق: ج13، ص95)• «هرگاه کسی را بکشد و ادعا کند که مقتول را در بستر زن خود یافته است، قصاص می‌شود مگر آنکه برای ادعای خود بینه اقامه کند». (ابن فهد حلی، سال 1413ق: ج5، ص211)،• «هرگاه شوهری همسر خود را با مردی در حال زنا بیابد می‌تواند آن دو را به قتل برساند و از بابت این قتل گناهی مرتکب نشده است؛ (یعنی در روز قیامت مسؤلیتی ندارد.) اما در ظاهر (از نظر حقوقی) باید قصاص شود، مگر آنکه برای ادعای خود بینه اقامه کند یا اولیای دم مقتول، وی را تصدیق نمایند». (محقق حلی، 1403ق: ج4، ص940)• «هرگاه شوهری همسر خود را با مردی در حال زنا بیابد می‌تواند آن دو را به قتل برساند ولی ادعای وی پذیرفته نیست، مگر آنکه بینه اقامه کند یا اولیای دم مقتول، وی را تصدیق نمایند». (علامه حلی1410ق: ج2، 174)• «هرگاه (زوج) مردی را بکشد و ادعا کند که مقتول را با همسر خود در حال زنا یافته است، در صورتی که صریحا اعتراف به قتل وی کند قصاص می‌شود، مگر آنکه برای صحت ادعای خود بینه اقامه نماید». (طباطبائی، 1404ق: ج2، ص517)• «هرگاه زوج ادعا کند که مردی را با همسر خود در حال زنا دیده و به همین دلیل آن دو را به قتل رسانده است و برای این ادعای خود شاهد معتبر نداشته باشد، در این صورت اتفاق فقها بر این است که قصاص می‌شود». (خوئی، 1407ق: ج2، ص84)• «هرگاه شوهری همسر خود را با مردی در حال زنا بیابد و علم به پیروی زن از مرد اجنبی داشته باشد می‌تواند آن دو را به قتل برساند و از بابت این قتل گناهی مرتکب نشده است و قصاص هم نمی‌شود». (خمینی، 1403ق: ج1، ص491، مسأله28)قانونگذار ترجمه این مساله از تحریر الوسیله را که بخشی از آن مربوط به عالم اخلاق است و به حقوق مربوط نمی‌شود، به ماده 630 ق.م.ا. تبدیل نموده! غافل از اینکه امام خمینی (ره) بلافاصله در مساله بعدی چنین نوشته‌اند: «در مواردی که از دیدگاه فقهی ضرب و جرح و قتل تجویز شده است مربوط به حکم بین فرد و خدا می‌باشد (یک حکم اخلاقی است) و گناهی بر او نیست. اما از نظر ظاهری (از نظر قانونی) قاضی بر اساس موازین قضایی حکم می‌کند؛ در نتیجه اگر زوج، مردی را بکشد و ادعا کند که او را با همسر خود یافته است و نتواند بر اساس آنچه شارع مقرر نموده است، شاهد اقامه نماید، حکم به قصاص آن مرد خواهد شد، همچنین در موارد مشابه همین حکم اجرا می‌شود».(همان)بنابراین قانونگذار در ماده 630 ق.م.ا. یک حکم کاملا اخلاقی را که مربوط به آخرت است، در قانون جزای ایران وارد نموده! و در خصوص بخش حقوقی آن از جمله لزوم اقامه شهود سکوت کرده است و با این عمل در واقع از دیدگاه جرم شناسی به جای تشویق به گذشت و خویشتن داری از انتقام و ارتکاب قتل بر اساس احساسات، افراد را تشویق به ارتکاب قتل در فراش نموده است!هرچند که این ماده قانونی در عمل توسط ماده ۱۸۰ مفهوم مخالف ۲۱۷ ق.آ.د.ک کاملا منسوخ و تخصیص یافته است و دیگر جوازی برای قتل درفراش محسوب نمیشود اما بهتر آن بود که از متن ق.م.ا. نیز حذف میشد تا نه شائبه ای برای عموم مردم به وجود آید نه دستاویزی برای استهزای اسلام و جمهوری اسلامی باشد.والسلام علی من التبع الهدیتوضیح تفصیلی:http://ensani.ir/fa/article/107486/%D9%82%D8%AA%D9%84-%D8%AF%D8%B1-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%B4Joojeye_motarezJoojeye_motarezSat, 17 Jul 2021 01:12:52 +0430https://virgool.ir/@m_32172915/تبعیض-یا-تفاوت-یک-گفتگوی-کوتاه-بین-غیرفمنیست-و-فمنیست-درباره-ی-شکاف-اشتغال-و-درامد-p8fc792zq19iمهدی: اوبر ‏در الگوریتم‌های مربوط به دستمزدش تفاوتی میان جنسیت‌ها قائل نشده؛ با این حال، مردان در اوبر 7% درآمد بالاتری نسبت به زنان دارند. دلیلش هم اینه که مردان در اوبر سریعتر رانندگی می‌کنند، با تجربه ‌ترند، مکان‌هایی رو انتخاب میکنند که شلوغترند و در نقاط خطرناک‌تر و با مشتری بیش‌تر رانندگی می‌کنند. مثلا شیفت نصف شب تا صبح اکثرا مردها هستند تا خانم‌ها. یا شب های شنبه که مسافران‌ اکثرا مست هستند مردان بیشتر مسافرکشی میکنند. ‌‎ ساناز: این وضعیت ماحصل یک ساختار اجتماعی است که زنان را مجبور می‌کند از خیلی فرصت‌ها در بازار کار صرف‌نظر کنند. مهدی: ‌‌‎چرا نگیم ساختار اجتماعی به صورتیه که مردان رو مجبور به پذیرفتن ریسک بالاتر میکنه (رانندگی شب دیر وقت، محله بد، دور بار و کلاب و مواجه با مشتری اکثرا مست) و اون مقداری که درآمد راننده های مرد بیشتر شده ، نتیجه تقبل همین ریسک بیشتره. جامعه‌ فشار تأمین خانواده را روی مردان قرار میده و مردان رو مجبور به استفاده از موقعیت های خطرناکتر می‌کنه. به عبارت دیگه مردان تحت فشار بیش‌تری برای کسب درآمد حتی در فضای ریسکی هستند و اینطور نیست که بگیم ساختار اجتماعی، زنان رو به زور از این فرصت‌ها محروم کرده، بلکه اتفاقا این ساختار اونها رو از انتخاب چنین فرصت های پر ریسکی بی نیاز کرده. ساناز: مطمئنا در جامعه میتونیم زنانی رو پیدا کنیم که به درامد همین محیطهای ریسکی هم نیازمندند. یک زن مجرد را در نظر بگیرید که باید با کار در اوبر هزینه بچه‌هاش رو تامین کند. خب چنین زنی به صرف زن بودن محرومه از درآمدی که در چنین محیط های ریسکی ای به دست میاد. چرا نباید امنیت برای این زنان فراهم باشه؟ مهدی: من سوال رو یه مدل ‌‌‎دیگه مطرح میکنم که ببینیم چرا این نوع استدلال قابل قبول نیست. به جای اوبر به شغلی مثل بادیگارد یا هر نوع شغل مربوط به تامین امنیت فکر کنیم. خنده داره که بپرسیم چرا ‌‌‎شرایط رو جوری نکنیم که هر دو گروه زنان و مردان بتونن با امنیت خاطر به این شغلها برن!؟ در واقع خود تامین امنیت محصولیه که دنبالش میگردیم. خود امنیت محصول این شغله و اگر امنیت تامین شده بود به نحوی که شرایط مساوی بشه اصلا سوالی وجود نداشت. اینجا درست نیست که بگیم مردان privilege دارن بلکه در واقع زنهان که disadvantage دارن. زنها به دلایلی که خارج از کنترل جامعه است disadvantage دارن و این معلول سیاست گذاری ‌‌‎یا ساختار اجتماعی نیست. میتونه صرفا اثر تفاوتهای طبیعی و بیولوژیکی در جثه یا علاقه یا حد تحمل ریسک باشه. من در درجه اول به مشکلی اهمیت میدم که بخاطر نقص در قوانین به وجود اومده باشه. و اینو اشتباه میدونم که هر تفاوتی رو به ساختار اجتماعی و قانونی ربط بدیم. مواردی که لینک کردنش به تفاوت های فیزیکی، بیولوژیکی افراد نسبتا اسون و مشخصه دلیلی نداره مورد بحث و جدل باشه.Joojeye_motarezJoojeye_motarezMon, 14 Jun 2021 08:41:45 +0430https://virgool.ir/@m_32172915/پشت-پرده-ی-محبوبیت-فرزند-ذکور-umfvbsjfjklvتمایل خانواده در ازمنه قدیم به داشتن فرزند ذکور، بدین سبب بوده است که طبق سنت بجا مانده از دوره دهقانی و رمه داری،داشتن فرزند پسر می توانست نیاز خانواده به نیروی کار یا به عبارت دیگر بیگاری را مرتفع نماید و درواقع جایگزین مناسبی برای نیروی فیزیکی از دست رفته پدر بوده است و همین امر سبب استقبال خانواده ها از فرزند پسر میشد. اکبر رادی در نمایشنامه مرگ در پاییز، این حقیقت را به زیبایی بیان میکند. گاو مشتی بیمار و مرده است و اکنون حتی پسرش هم نیست تا بلکه نیرویی برای جایگزینی آن گاو داشته باشد! این مقوله بخودی خود نشان میدهد در پس محبوبیت فرزند ذکور، چه آواری از مصیبت و محرومیت در انتظار او می تواند باشد. Joojeye_motarezJoojeye_motarezMon, 14 Jun 2021 08:02:02 +0430https://virgool.ir/@m_32172915/کمپین-پرهای-سفید-بعنوان-مصداقی-از-سلطه-ی-نرم-زنان-tgj4by1rpezcدر زمانها و کشورهایی که فشار بر مردان برای پیوستن به ارتش، اجتماعی و نه قانونی بوده است، هزینه های نام نویسی نکردن از سوی مردان یا شرمساری بوده و یا محرومیت از بسیاری از حقوق اجتماعی. مردان جوان، و حتی پسرها، احساس کرده اند، و حتی این احساس در آنها بوجود آورده شده که مردانگی شان زیرسوال خواهد رفت اگر نتوانند برای خدمت در ارتش نام نویسی کنند. به عبارت دیگر، اگر آنها از پاسخ به فراخوان برای پیوستن به ارتش کوتاهی می کردند ترسو خوانده می شدند. زنان، بدون توجه به مزیت خود در معاف شدن از چنین فشارها و انتظاراتی، گاهی در شرمسار کردنِ مردانی که برای نام نویسی داوطلب نمی شدند، پیشگام بوده اند.یک نمونه ی خصوصا تصویری از این وضعیت کمپینی است در خلال جنگ جهانی اول، از سوی زنان بریتانیایی که پرهایی سفید -نمادی از ترسویی- را بین مردان جوانی توزیع می کردند که حاضر به پوشیدن یونیفورم ارتش نشده بودند. این پرها حتی بین پسرهای نوجوانی هم توزیع می شد که اصولا برای نام نویسی در ارتش خیلی جوان بودند. پسری با نام فردریک بروم ، که در سن ۱۵ سالگی موفق به نام نویسی در ارتش شده بود، به جنگ رفت، اما در وضعیتی از تب بالا به انگلستان باز گردانده شد و سپس با اصرار پدرش، که شناسنامه اش را برای متقاعد ساختن مقامات ارائه کرده بود، از جنگیدن معاف شد. سپس، در حالیکه در سن ۱۶ سالگی در شهر خود از روی پلی عبور می کرد، چهار دختر فردریک جوان را دوره کرده و سه پَر سفید به او دادند. او بعدها این موقعیت را به این شکل به خاطر آورد:《بسیار احساس تحقیر و شرمساری کردم. به قدم زدن روی پل پایان دادم، در طرف دیگر آن سی و هفتمین اتحاد ارضی توپخانه صحراییِ سلطنتیِ لندن قرار داشت. مستقیم به آنجا رفتم و دوباره به ارتش ملحق شدم.》فقط فکرش را بکنید این چه اندازه از قدرت است که ترس از اینکه یک پر سفید از یک زن در اجتماع بگیری باعث میشود که یک مرد جوان قبول کند خودش را به کشتن بدهد. این عاملیت نرم زنان و سلطه ی مخفی آنان بر مردان در تمامی تحلیلهای فمنیستی کاملا مغفول مانده است.Joojeye_motarezJoojeye_motarezMon, 14 Jun 2021 07:58:09 +0430https://virgool.ir/@m_32172915/پروپاگاندای-فمنیستی-در-مسئله-ی-خشونت-mggmy8t1rijfطی دهه های گذشته موجی از تبلیغات فمینیستی درباره ی این موضوع برخاسته که زنان در سراسر تاریخ قربانی خشونت مردانه بوده اند. اما حقیقت آن است که این جریان بیش از آن که دستگاهی نظری و رویکردی علمی به موضوعی عینی باشد، یک ماجرای اجتماعی مربوط به گروهی فعال سیاسی است. داده ها نشان میدهد که هم اعمال کنندگان خشونت و هم قربانیان خشونت اغلب مرد هستند. زنان در حاشیه ی دنیای خشونت قرار دارند و با هر شاخصی که در نظر بگیرید مردان بیش از زنان در معرض خشونت قرار دارند. شمار مردانی که به قتل میرسند، مورد ضرب و شتم قرار میگیرند، زندانی و شکنجه میشوند، یا در جنگ کشته میشوند همواره از زنان بیشتر بوده است. بدیهی است که اگر شاخص خشونت را امری خاص و وابسته جنسیت تعریف کنیم، به نتیجه ای جنسیتزده میرسیم، ولی این کاری علمی نیست. یعنی "کتک خوردن زن از شوهرش" یا "تجاوز جنسی مرد به زن" نماینده ی کل مفهوم خشونت نیست. اینها جلوه هایی خاص از خشونت هستند که زیرشاخه هایی به نسبت فرعی از درگیری فیزیکی و آزار بدنی محسوب میشوند. این البته به معنای خوار شمردن خشونت وارد آمده به زنان نیست، اما ،سخن بر سر آن است که اصولا زنان به شکلی مجزا و مستقل از مردان مورد خشونت واقع نمیشوند. خشونت مفهومی عمومی است که درباره ی کل اعضای جامعه باید پیکربندی شود و متغیرهایی مانند برخورداری اقتصادی یا تعلق به گروههای حاشیه نشین یا سن در فهم و پیشبینی خشونت اهمیتی بیش از جنسیت دارند. تمرکز نگاه بر جلوه هایی خاص از خشونت که زنان را قربانی میکند و نادیده گرفتن نمودهای دیگرش ممکن است باعث شود به نادرست خشونت را امری جنسیتی تفسیر کنیم و در درک آن و چاره جویی برایش ناکام بمانیم.شروین وکیلیJoojeye_motarezJoojeye_motarezMon, 14 Jun 2021 07:42:24 +0430https://virgool.ir/@m_32172915/ریشه-های-male-disposability-در-تفاوت-ارزش-تولیدمثلی-دو-جنس-ofutwdr9wxa9به دلیل تفاوتهای دو جنس در ارزش تولیدمثلی شان، انسان مذکر ذاتا یکبار مصرف ساخته شده است. حقیقیتی که در بطن تفاوت بین تخمک و اسپرم قابل مشاهده است. قدر و ارزش تخمک و کمیابی و در دسترس همیشگی نبودنش بهایش را از اسپرم که همیشه و به وفور در دسترس است بیشتر کرده است. مردان تا آخرین لحظه عمر خود قادر اند روزانه میلیونها اسپرم تولید کنند در حالیکه زنان ماهی یکبار بیشتر تخمک گذاری ندارند، باروری آنها محدود به سن یائسگی ست، جنین را ۹ ماه در رحمشان حمل میکنند و سپس چندسال به نوزاد شیر می دهند. مجموع این موارد ارزش تولیدمثلی زنان را به شدت بالا برده است به گونه ای که از دست دادن یک زن، ضربه سنگین تری را بر قبیله وارد می کند تا کشته و مجروح شدن مردان بیشمار.به این ترتیب طبیعت اکثر مسئولیت های مرگبار را به مردان محول کرده است. قبیله ای ١٠٠ نفره (۵۰ مرد و ۵۰ زن) را در نظر بگیرید که ۴۵ نفر از مردانشان در دفاع از گروه جان باخته اند. ۵ مرد باقیمانده می توانند ظرف یکسال به اندازه تعداد مردان کشته شده فرزند به قبیله اضافه کنند اما اگر زنان مشغول دفاع می شدند و ۴۵ نفرشان در حین دفاع کشته میشدند، زنان باقیمانده قبیله در طول یکسال فقط ۵ فرزند میتوانستند به جمعیت بیافزایند. برای هر قبیله ی صدمه دیده از جنگ "با همسایه ها، حیوانات و امراض" فقط وجود چند مرد باقیمانده کافی بود تا بقای تمام گروه حفظ شود. هر زن هر سال فقط یک فرزند می توانست به جامعه جنگزده اضافه کند. اهمیت وجودش بیشتر بود. زنان اگر مسئولیت جنگ را داشتند باقیمانده شان از جنگ قادر به بازسازی جمعیت قبیله نبودند. اجتماعات انسانی هرگز در مضیقه ی تعداد مردان نبوده اند و این مسئله در تک تک اجزای فرهنگ بشری نمود دارد. زنان همیشه در اولویت نجات اند، مرگ و میر زنان بیشتر از مرگ و میر مردان توجه رسانه ها را جلب میکند، پناهگاههای خشونت خانگی، فقط برای زنان ساخته میشود و...حتی اقبال جهانی به فمنیسم هم ریشه در همین حقیقت دارد وگرنه در طول تاریخ، مشکلات زنان هرگز بیشتر از مشکلات مردان نبوده است.Joojeye_motarezJoojeye_motarezMon, 14 Jun 2021 07:37:34 +0430https://virgool.ir/@m_32172915/افسانه-ی-male-guilt-و-قربانی-انگاری-تاریخی-زنان-zqogsfmlgcqnفمنیست‌ها درباره ی تاریخ چند هزار سال گذشته که دوره‌ "ظهور پدرسالاری" بوده، صحبت می‌کنند و قصد دارند تصوری کاملاً ساختگی از تاریخ را بیافرینند. ماریا گیمبوتاس (۱۹۲۱_۱۹۹۴)، باستانشناس فمنیست، ادعا می‌کرد، اروپای نوسنگی قبل از آنکه در بیش از چهار هزار سال پیش، مورد تاخت و تاز مهاجمان ددمنش و مرد سالار هند و اروپایی واقع شود، از جامعه‌ای آرام، مساوات طلب و توأم با برابری جنسیت؛ اما زن محور بهره‌مند بوده است. نظریه‌ تاریخی او صورت دیگری از افسانه‌ "بهشت گمشده" است. در این روایت جدید، نژاد بشر  به خاطر گناهان مردان، نه زنان، طرد می‌شود؛ در روایت سِفر پیدایش، ممکن است زن ابتدا گناه کرده باشد ولی هر دو مرتکب جرم شدند. توجه کنید که در قصه‌ فمینیستی، مردان به تنهایی مسئول شر، و زنان نماینده‌ هر خوبی هستند. ایدئولوژی آنها بر پایه تلقین male guilt بنا نهاده شده است. هیچ شخص معقولی نمی‌تواند برابری اخلاقی زنان و مردان را انکار کند اما این دقیقاً چیزی است که فمنیسم معاصر می‌کوشد آن را نفی کند. بعضی‌ از آنها به صراحت می‌گویند: «زنان از نظر اخلاقی، جنس برتر هستند.» برخی دیگر این ادعای صریح را علی‌رغم اینکه در دل همه نوشته‌های فمنیستی نهفته است، با ترسیم پی‌در‌پی مردان به عنوان استثمارگران بی‌رحم، و زنان به منزله قربانیان معصوم، انکار می‌کنند. چگونه ممکن است کسی ادعا کند به "برابری اخلاقی" دو گروه معتقد است و در عین‌حال بر این عقیده باشد که در تمام جوامعی که تاکنون وجود داشته‌اند، یکی از آن دو دیگری را مورد "استثمار" و "ستم" قرار داده است. لفاظی جنبش فمنیسم، تاریخ را سناریویی غم‌انگیز از ستمدیدگی و انقیاد بی‌پایان زنان در جهت منفعت خودخواهانه مردان تصویر می‌کند. (اینکه مردان ممکن است خودشان گروه "قربانی" باشند، با توجه به اینکه آن‌ها، 100درصد گوشت دم توپ هر نبردی را در تاریخ تأمین کرده‌‌اند، چندان موضوع شایان توجهی نیست)؛ اما ترسیم زنان به عنوان قربانی ابدی به خصوص امروزه، از بررسی دقیق منتقدانه به دور نمی‌ماند. هر آنچه حقوق که زنان در نقاط مختلف تاریخی نداشته‌اند، از قبیل حق رأی، نوعاً مردان فقط اندک زمانی پیشتر به دست آورده بوده‌اند. در بیشتر دوران تاریخی، هیچ کس،‌ بجز نخبگان حاکم، حقی نداشته است. پژوهش ها نشان میدهند اگر مردی به ارتکاب جرمی محکوم شود، به طور متوسط بیش از 50 درصد دیرتر از زنی که مرتکب همان‌گونه جرم شده، دوره محکومیت خود را به پایان می‌رساند و مرد زندانی 10 برابر بیشتر از زن زندانی احتمال دارد در زندان بمیرد. نرخ خودکشی مردان چهار برابر بیشتر از زنان است. 24 شغل از 25 شغلی که در رتبه‌بندی سالنامه‌ مشاغل در ردیف "بدترین" وضعیت پرداخت و شرایط کاری قرار دارند، دارای یک نقطه مشترک هستند، همه آن‌ها 95 درصد تا 100 درصد مرد هستند. از کشته‌شدگان در سوانح مربوط به کار، 94 درصد مرد هستند، همان طور که 96 درصد کشته شدگان جنگ خلیج، مرد بودند. اگر مردان همه چیز را طوری ترتیب داده‌ باشند که این قدر برای خودشان فوق‌العاده باشد، پس چرا نرخ مرگ و میر،‌ قطع عضو، قتل یا خودکشی آن‌ها بسیار بیشتر از زنان است؟ با نادیده گرفتن حقایق ناراحت‌کننده‌ای از قبیل موارد فوق، فمنیست‌ها همچنان به ترویج این افسانه ادامه می‌دهند که زنان، "قربانی" جامعه غیر عادلانه‌ای هستند که مردان قدرتمند و بی‌عاطفه، آن را ایجاد کرده‌اند و در جهت منفعت شخصی خودشان اداره می‌کنند.رابرت شیفرJoojeye_motarezJoojeye_motarezMon, 14 Jun 2021 07:29:40 +0430https://virgool.ir/@m_32172915/فمنیستها-زنانی-با-روحیات-مردانه-qwa2pkzzfx35مجله علمی Frontiers in Psychology پژوهشی در مورد فمینیسم منتشر کرده است که احتمالاً بحث برانگیز است. این مطالعه پیشنهاد می کند که فعالان فمینیست زنانی با خصایص مردانه هستند. این افراد در دوران جنینی شان در معرض میزان بالاتری از تستوسترون درون رحمی قرار گرفته و به همین دلیل در مقایسه با عموم زنان ویژگیهای مردانه تری را به نمایش می گذارند. گای مدیسون از دانشگاه Umea و همکارانش در مطالعه خود نوشتند: مشخص شده است که تفاوت بین طول انگشت اشاره و طول انگشت حلقه (نسبت 2D: 4D ) شاخص قابل اعتمادی برای میزان مواجهه با تستوسترون درون رحمی است. مدیسون و همکارانش این نسبت را برای 35 شرکت کننده ی یک کنفرانس فمینیستی در سوئد اندازه گیری کردند. محققان همچنین ویژگی های شخصیتی مربوط به سلطه اجتماعی را نیز با استفاده از تستهای مخصوص در این افراد سنجیدند. مدیسون و همکارانش دریافتند که میانگین 2D: 4D این شرکت کنندگان کمتر از حد معمول زنانه و نزدیک به حد معمول مردانه است. این شاخص برای فعالان فمینیست در مقایسه با عموم زنان به طور قابل توجهی کوچکتر (یعنی مردانه تر) بود. براوردها نشان میدهد زنان فمنیست با عموم زنان تا میزان 30٪ در نسبت مواجهه درون رحمی با تستوسترون اختلاف دارند. البته این صرفا یک یافته آماری ست و به این معنی نیست که تک تک فمنیست ها در دوران جنینی شان چنین مواجهه ای با مقادیر بالای تستوسترون داشته اند. همچنین این افراد در تستهای شخصیتی نیز امتیازات بالاتری از نظر ویژگیهای سلطه اجتماعی دریافت کردند.محققان پیشنهاد می کنند فعالانی که نگرش ها و اعتقادات فمینیستی را شکل می دهند ، معمولاً از نظر فیزیولوژیکی و روانشناختی مردانگی بیشتری نسبت به آنچه در زنان معمول است ، دارند. این ممکن است به عنوان مثال اعتقاد آنها به تعویض نقشهای جنسیتی را توضیح دهد ، زیرا آنها رفتارها و علایق زنان معمولی را غیرقابل درک و مغایر با ترجیحات مردانه تر خودشان تلقی می کنند.منبع:https://www.psypost.org/2014/10/researchers-find-evidence-feminists-masculinized-females-theory-28522#Joojeye_motarezJoojeye_motarezMon, 14 Jun 2021 06:56:59 +0430https://virgool.ir/@m_32172915/درباره-نصف-بودن-دیه-زنان-f5pngt8ju2wlدرباره دیه این اشکال را وارد میکنند که چرا ارزش زن کمتر از مرد است و چرا قیمت زن را نصف قیمت مرد در نظر گرفته‌اند. در جواب باید گفت ارزش و مقام ذاتی زن و مرد تفاوتی ندارد و همچنین قابل قیمت گذاری هم نیست. ارزش هر فرد انسانی(اعم از زن و مرد) به اندازه کل بشریت است:مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً بنابراین دیه ملاک ارزیابى ارزش مرد و زن نیست زیرا کرامت انسانی با پول قابل معاوضه نیست. اگر دیه، ملازمه‌اى با ارزش انسان‌ها داشت، هیچ‌گاه نباید دیه یک دانشمند، با دیهٔ یک فرد عادى بیسواد مساوى میبود. دیه صرفا یک امر اقتصادى ست. ماهیت دیه، جبران خسارت اقتصادی بر جنایت دیده است.آیا دیه زنان نصف دیه مردان است؟اینطور نیست که گمان کنید دیه انسان برابر با دیه مرد است و دیه زن نصف شده و از این لحاظ حقی از او سلب شده است. خیر! دیه انسان، همان دیه زن است. مرد به خاطر تکالیف بیشتری که به او محول شده دیه بیشتری نیز برایش مقدر شده است. اگر این تکالیف مالی بر عهده مردان نبود، دلیلی بر بیشتر بودن سهم مردان وجود نداشت و دیه مرد باید همانند دیه زن می بود [نه بالعکس] در روایتی در باب ارث [ که مشابه موضوع دیه است] از امام صادق پرسیدند:چرا زن بايد یک سهم ببرد و مرد، دو سهم؟ امام فرمود: به خاطر اينكه زن نه موظّف به پرداخت ديه اى [در مورد عاقله] است و نه نفقه اى بر او واجب است و نه جهادى ـ حضرت چند مورد ديگر را بر شمرد، و اين وظايف همه به عهده مرد است. به اين دليل براى مرد دو سهم و براى زن يك سهم در نظر گرفته شده است.علل بیشتر بودن دیه مردان بدین شرح است:اسلام مسؤوليت تامین معاش زن و فرزند را به عهده مرد قرار داده است و زن از اين مسؤوليت معاف است.خلأ اقتصادی ناشى از فقدان یک مرد در خانواده به ‌مراتب بیش از خلأ ناشى از فقدان یک زن است و خسارت بیشترى را متوجه خانواده مى‌کند، بنابراین، باید دیه‏‌اى مناسب وضعیت او پرداخت شود. در دیه ی زن و مرد، این تفاوت نقش مرد و زن در تأمین اقتصاد و معاش خانواده در نظر گرفته شده و دیه زن نصف دیه مرد قرار داده شده است . این مطلب ربطى به جوهره زن و مرد ندارد، بلکه به‌ لحاظ عوارض خارجى مرگ یا بروز جراحات آنها و اثرات آن در خانواده است. وقتی اسلام، مردان را خدمتگزار همسر و فرزند قرار می دهد، عادلانه است که از حق بیشتری در دیه برخوردار باشد تا به واسطه مرد، به همسر و فرزندش برسد. حمایتی بودنِ این قانون برای زنان، زمانی بیشتر قابل درک است که شوهر از دنیا می رود و مبلغ دیه مستقیم به خانواده اش می رسد.سوالی که پیش می آید این است که اگر زنی اقتصاد خانواده را به عهده داشته باشد چطور؟باید در نظر داشته باشید که قانون بر محور تک تک افراد دور نمی‌زند بلکه غالب افراد را در نظر دارد. به نحو عام و کلی وضع و اجرا مي‏شود، و موارد استثنايی را در بر نمیگیرد. قانون دیه نیز مانند سایر قوانین ناظر به غالب افراد، تنظیم شده است. حتّی در اين فرض نيز مسؤوليت اقتصادی خانواده به عهده مرد است، و کمک زن به مرد از روی اختیار و لطف اوست و نه تکلیف. هیچگاه زنان تکلیف به تامین مخارج مردان را بر عهده ندارند. زن هرگز همانند مرد، مشمول قوانین حقوقی و کیفری عدم پرداخت نفقه نمی شود. حتی در صورت جدایی زن و شوهر که حضانت و سرپرستی فرزندان با مادر است، پرداخت نفقهٔ فرزند با پدر و جد پدری است و از اموال آنها پرداخت می شود. نفقه پسران تا هجده سالگی بیشتر با پدرشان نیست در صورتی که نفقه دختران تا پایان عمر با پدرشان است. چگونه ممکن است دیه مردی که بعد از هجده سالگی هرگز نمیتواند سرپرستی خودش را به فرد دیگری واگذار کند با دیه زنی که سرپرستی اش تا پایان عمر با پدرش است و یا از این امتیاز برخوردار است که سرپرستی خودش را به مردی دیگر(شوهرش) واگذار کند، برابر باشد؟ اصلاح قانون دیه جز با اصلاح توامان قانون نفقه و سایر قوانینی که منحصرا مردان را مکلف میکنند، ممکن نیست و هرگونه دست بردن منحصرانه در آن مصداق بی عدالتی ست.Joojeye_motarezJoojeye_motarezMon, 14 Jun 2021 06:01:15 +0430