https://virgool.ir/feed/@m_32147438fa2026-11-12 04:33:47https://files.virgool.ir/upload/users/4023615/avatar/wwFlNs.jpghttps://virgool.ir/@m_32147438https://virgool.ir/@m_32147438/به-خود-آ-gfnnufygdzouآفتاب هنوز زورش رو به رخ نکشیده بود که بیدار شد. تنها یه چیز بود که قلبش رو گرم میکرد،‌ یه معجزه! “خدایا فقط یه امروزو یه معجزه نشون بده که بفهمم هستی هنوز!”با آرامی که حاصل خستگی روحش بود لیوان رو برداشت تا جرعه ای آب بنوشد، ولی همچنان غافل!نشست پشت میز همیشه همراهش و شروع کرد به نوشتن! آخه این بار خیلی جدی بود قضیه! باید مینوشت! باید میتونست اینبار به موقع تمومش کنه!هر آنچه توان داشت رو ،متمرکز خودکارش کرد!چه انتظاری! مگر خودکار خودش مینویسه!؟ مگه توانش رو داره!؟اولین کلمه ظاهر شد: معجزه من !چی؟ معجزه!؟ اونم برای من!؟ اصلا معجزه چه شکلیه!کلمه بعدی: امید! این دیگه خیلی مسخرست! امید؟ الان؟ الان که حتی نمیدونم چی میخوام بنویسم!کلمه بعدی: شوق!ای بابا!! امروز خودکار چش شده؟! بازی درآورده ها!نمیبینه من درونم پر از خالیه؟چیزایی میگه که حتی زورم بزنم نمیتونم تصورشون کنم الان!کلمات بعدی: اعتماد، ایمان!!ای خدا چی میخوای!؟ باهاشون جمله بسازم؟ از کی خوردکار حرف از اعتماد و ایمان میزنه! خودکار مردم چیزایی بدردبخورتر مینویسه ! اما خوردکار من حتی درک نمیکنه من معجزه میخوام نه به مشت کلمه!!آفتابم که این وسط دنبال جو دادن هستش و بیشتر میتابه امروز!اصلا باید پاشم، پاشم برم دوباره بخوابم! ظاهرا فایده نداره! فکر کنم این جوری بهتره!ولی نوشتن رو چکار کنم آخه!!بزار اصلا چشمانم رو ببندمو بنویسم! بزار خودکار راحت باشه!خودکار: سلام بانو😍سلام به روی ماهت که این قدر غبار غم و خستگی روش پدیدار شده. سلام به قلب دردمندت که این قدر سخت میتپه. سلام به روح بی نظیرت ، به خلقت شگفت انگیزت.سلام به گرمای نفست. سلام بر نبض خوش ریتمت. سلام بر قلب صبورت. سلام بر بغض گرفتارت. سلام بر چشمان ملتمست. گریزی نیست، باید بگویم و بگویم. باید تکرار کنم و تکرار. بلکه خاطرت بیاید خلقت بی نظیرت را!—چی؟ یادم بیاد؟ چی رو؟ خلقتم رو؟!خودکار: بله، مگر چند تا از تو تو دنیا هست! یادت نیست وجودت به تنهایی ،این سیستم بینهایت منظم و بزرگ جهان رو، کامل کرده!؟ مگر این پازل بدون تکه ی وجود تو کامل میشه!؟ بانو: چه فایده دونستنش! من هنوز‌ غمگینم،هنوز بی حال، هنوز روحم مثل گلیِ‌‌ که زجه تشنگی میزنه!اصلا چه اهمیتی داره که بدونم وجودم کامله یا نه!من الان خسته ام از آدما! خسته ام از دویدن و هنوز در جا زدن!مثلا قراره نویسنده بشم و پول در بیارم! ولی حتی حالا هیچ چیزی به ذهنم نمیاد!خودکار: چقدر جالب که حتی تو این شرایط هستی باز هم نمیبینی!!بانو: چی رو باید ببینم!؟از چی حرف میزنی؟ اصلا میفهمی دارم چی میگم؟!خودکار: داستان همین جاست!! خب، فکر کن الان من فهمیدم چی میگی! چه اتفاقی میافته؟بانو: حداقل میفهمی که من مقصر نیستم! من فقط افتادم تو این دنیایی که همه ازم انتظار دارن! همه میخوان من همیشه در خدمتشون حاضر باشم! همه فکر میکنن این وظیفه منه که اونها رو خوشحال کنم!بابا یکی‌ نیست بگه تو دردت چیه! چی فشاری رو داری تحمل میکنی!خودکار: خب من میپرسم!! تو دنیای الان تو داره چی میگذره؟بانو: احساس میکنم مجبورم کردن بیام شهربازی و بزور سوار وسیله ها میکنن! احساس میکنم برای اینکه ناراحت نشن مجبورم سوار بشم! احساس میکنم تو هر وسیله ای که سوار میشم از جسم و روان و روح له میشم!! اصلا کی گفته بودن تو شهربازی،لذت داره؟! جالبه هر چی هم سعی میکنم فریاد بزنم من میخوام بیام پایین، کسی صدام رو نمیشوه! آخه چرا این قدر من بدبختم!!خودکار: بله مشخصه تو دنیای سختی افتادی و اینکه کسی نه میشنوه تو‌رو‌ و نه میبینه تو رو!ولی آیا واقعا کسی تو رو نمیبینه؟ آیا واقعا شهربازی باعث این همه فشار شده؟خودکار: حالا میتونی بهم بگی چی میخوای؟بانو: چی میخوام؟! آره دلم نمیخواد آدم ها بهم زور بگن، دلم نمیخواد مجبورم کنن سوار وسیله ها بشم، دلم نمیخواد اصلا این آدم ها کنارم باشن!خودکار: نه پرسیدم واقعا چی دلت میخواد!؟بانو: همین دیگه دلم نمیخواد فشار داشته باشم، دلم نمیخواد این قدر غمگین باشم، دلم نمیخواد همش در حال خدمت رسانی باشم!!خودکار: چقدر جالب که میدونی چی دلت نمیخواد!!ولی بیا به بازی بکنیم! تمام جملاتی که دلت نمیخواد رو وارد یه ماشین احساس بندازیم که جملاتت رو به دلم میخواد تبدیل کنه!!موافقی؟بانو: ماشین احساس!؟ دلم میخواد! باشه ببینیم چطوره!خودکار: بسیار خب! اول اون ماشین احساس رو خوب تجسم کن که جملات دلم نمیخواد رو براش تایپ میکنی و اون برات جملات دلم میخواد درونی و واقعی تو رو چاپ میکنه!بانو: خب!خودکار: تونستی تجسم کنی؟بانو: آره، شبیه ماشین تایپ میمونه برام!خودکار: خب جمله اولت رو براش بنویس! دلم نمیخواد آدم ها بهم زور بگن! ببین ماشین احساس درونت چی تحویل میده!ماشین کلمه کلمه چاپ میکنه: من دلم میخواد وجودم اون قدر وسعت بگیره که حرفا و رفتار آدم ها در وسعت من حل بشن!جملات : دلم نمیخواد آدم ها مجبورم کنن سوار وسیله ها بشم!کلمات دلم میخواد بهتر ظاهر میشن: دلم میخواد اون قدر قدرتمند باشم که پیشنهادات دیگران رو بشنوم و در نهایت تصمیم بگیرم چی رو بپذیرم!جملات: دلم نمیخواد غمگین باشم!ماشین: دلم میخواد خوشحال باشم!جملات: دلم نمیخواد همش در حال خدمت رسانی باشم!ماشین: دلم میخواد خودمو بیشتر دوست داشته باشم و از خودم مراقبت کنم!جملات:دلم نمیخواد فشار داشته باشم!ماشین: دلم میخواد آرامش و پذیرشم بیشتر باشه!خودکار: خب الان احساست چیه!؟بانو: هنوز همون احساسات رو دارم ولی یه حس جدیدی هم دارم!خودکار: چه حسی؟بانو: حس میکنم راحتر میتونم نفس بکشم! قبلا حتی نمیفهمیدم که احساس خفگی دارم!!خودکار: پس میگی این حس جدید رو دوست داری؟بانو: بله خیلیخودکار: دوست داری احساسات جدید دیگه ای هم تجربه کنی؟بانو: چطور؟ مگر اینکه معجزه بشه!!خودکار: فقط کافیه همراهم پیش بیای!!خودکار: گفتی دوست داری احساسات جدید مطلوب دیگه ای رو تجربه کنی! چقدر آماده ای؟ آیا اون قدری هست که سرزنش و فشار و غر زدن رو تو این مسیر بزاری کنار!!؟بانو: من دوست دارم ببینم از چه معجزه ای حرف میزنی، بخاطرش خودمو آماده میکنم!!خودکار: خب پس! الان برو یه دوش بگیر و یه صحبونه خوشمزه خودت رو مهمون کن، کلی کار داریم!بانو: من الان آماده ام!خودکار:بسیار خوب، شروع میکنیم! فقط قبل از شروع یه توضیحی بدم درمورد نحوه ی پیش رفتن! تو این مسیر با هم سوار ماشینی میشیم که راننده ای داره و ما رو بسمت جلو میبره! بزار اسم راننده و مقصد فعلا یه راز باقی بمونه!!الان با هم سوار میشیم! حواست باشه قوانینی که این تو مسیر وجود داره با دنیای الان تو متفاوته! و سوالات زیادی خواهی شنید که برای پاسخ دادنشون حتما عمیق خواهی شد!حالا بفرمایید بانو از هر سمتی که دوست داری سوار این ماشین آخرین سیستم و شیک بشو!بانو: ممنونم!خودکار: بسیار عالی، حرکت میکنیم.بعد از چند لحظه که بانو تونست به ماشین عادت کنه خودکار ازش پرسید: الان حست چطوره؟بانو: یه هیجان خاصی دارم، و جالبه الان حس میکنم راننده چقدر آرامش داره! کاملا حس میکنم آرامشش رو که داره ساطع میکنه.خودکار: میتونم حست رو لمس کنم! تو این مسیر احساسات مختلفی رو تجربه خواهی کرد!بانو: جالبه، الان بیشتر کنجکاوم ببینم چی میشه.از چه احساساتی حرف میزنی، چه مقصدی مد نظر هست و راننده چه کسی میتونه باشه!خودکار: عالیه، حالا یه سوالی دارم، ولی قبل از اون باید بگم ماشین احساسی که دلم میخوادهات رو چاپ میکرد قسمتی از وجود خودت بود که کمتر تونسته بودی بهش توجه کنی! چون قسمت بزرگی از تمرکزت ،رو دلم نمیخواد بود! وقتی تمرکزت رو بسمت دلم میخواد تغییر دادی، پاسخ و خروجی متفاوتی رو گرفتی!بهت پیشنهاد میکنم هر وقت در مورد موضوعی پاسخ مناسب و حال خوب کنی دریافت نمیکنی، به این فکر کن شاید پنجره ای که دنیات رو میبینی،وقتشه که تغییر کنه! پس دنبال پنجره ی جدیدی باش که تمرکزت رو بسمت ابعاد دیگه ای از مسالت راهنمایی کنه!تو گفتی دلت میخواد وجودت اون قدر وسعت بگیره که آدم ها و حرفا و رفتارها در وسعتت حل بشن!این وسعت درونت چه شکلیه؟ یا چطور توصیفش میکنی؟بانو: احتیاج به فکر کردم دارم!خودکار: راحت باش و خوب فکر کن! بزار پاسخ درست و حقیقی خودش رو بهت نشون بده.بانو: ممنوم. من حس میکنم وسعت درونم شبیه یه اقیانوسه!!خودکار: بیشتر توضیح میدی؟بانو: آره،من یه اقیانوسم!! خیلی دوسش دارم! چقدر شفافم! چقدر زلال و خنکم! باور نمیشه که این قدر عظمت دارم! نگاه کن چقدر مخلوقات مختلف درونم زندکی میکنن! چقدر جاشون امنه! اصلا باورم نمیشه چقدر همشون در صلحن! چه زمانی که من طوفانیم و چه زمانی که آرومم! حیرت انگیزه، مثل یه آینه ام زمانی که آرومم! کاملا ابر و خورشید و پرنده ها و بهتره بگم دنیا خودش رو در من میبینه! اصلا نمیتونم جلوی اشکام رو بگیرم!!من واقعا یه اقیانوس میدونم خودم رو! اقیانوسی که بجاش قدرتش رو به رخ میکشه و بجاش لطافت و زلال بودنش رو! دلم میخواد تمام آدم ها میتونستن قایقی داشته باشن و به اقایانوس من سر بزنن! لذت ببرن و هیجان تجربه کنن. هیچ وقت تصورش هم نمیکردم من وجودم به اندازه ای وسعت داره که دلم بخواد تمام آدم ها و مخلوقات بیان شگفتی من رو ببینن و از تماشام لذت ببرن!خودکار: حالا جای حرفا و رفتار آدم هایی که ازش حرف میزنی ،دقیقا کجای اقیانوست جای دارن؟بانو: من تا قبل از اینکه اقیانوسم رو کشف کنم، غرق در حرفا و رفتارها آدم ها بودم! و واقعا میبینم حتی به کوچکترین اونها واکنش نشون میدادم! چون نمیدونستم که من اقیانوسم! الان که وجود خودم رو میبینم میفهمم میتونم خیلی از حرفا و رفتار رو در خودم حل کنم! بدون اینکه ذره ای زلال بودنم تغییر کنه! واقعا چقدر عجیبه!!تو فقط دو تا سوال پرسیدی، ولی من یه دنیای به این شگفت انگیزی رو در خودم کشف کردم!آیا این منم که این نعمت نصیبم شد یا همه آدم ها هم فرصت رو دارن!؟خودکار: هر کسی که به خودش عمیق بشه و پاسخ رو از قلبش بگیره حتما شاهد شگفتی های منحصر بفرد خودش میشه!!بانو: خوشحالم، واقعا خوشحالم که همه این فرصت رو دارن! به مقصد که برسم حتما به دوستانم این شگفتی رو توصیف میکنم! خودکار: خوبه، ولی تو همین الانش هم تو این مورد به مقصد نزدیک شدی! پیشنهاد میکنم یه مقصد رو برای خودت تعریف نکن تا رسیدن به جایی که قراره برسیم!!بانو: الان خیلی مشتاق تر از قبلم!خودکار: این یعنی آمادگی شنیدن سوال بعدی رو داری!؟بانو:حتماخودکار: تو گفتی دلم میخواد اون قدر قدرتمند باشم که پیشنهادات دیگران رو بشنوم و در نهایت تصمیم بگیرم چی رو بپذیرم! این قدرتمند بودن رو چطور توصیف میکنی؟بانو: قدرتمند! آره گفتم قدرتمند ولی راستش رو بخوای اون وقتی که گفتم فقط حس کردم باید قدرت داشته باشم و نمیدونم چه شکلی هستش.من سالها قدرتمند بودن رو کم تجربه کردم، یعنی فکر میکردم آدم قدرتمندی بودم، ولی فهمیدم نیستم، وگرنه حال و روزم این طور نبود!خودکار: خب بزار همراهیت کنم، گفتی الان نمیدونی قدرتمند بودن چه شکلیه که بخوای بودنش رو تجربه کنی تا پیشنهادات دیگران رو بشنوی و در نهایت خودت تصمیم بگیری که چی رو بپذیری!خب از خودت یکم دورتر بشیم، و‌‌ کلی تر ببینیم، و در نهایت بتونیم ازش برای خودت استفاده کنیم! ببین فکر میکنی یک زن با این ویژگی ها چه شکلیه؟بانو: یک زن با این ویژگی ها؟!خب من حس میکنم یک زن قدرتمند خردمنده! یعنی قدرت به فیزیک و کلمه استفاده‌کردن و‌ خودش رو قربانی دیدن و گریه کردن و منتظر یودن اینکه دیگران نجاتش بدن و یا انتظار این و داشتن، نیست!خردمند فکر میکنم یعنی اینکه اول تکلیفش با خودش روشن باشه! اول خودش رو دوست داشته باشه، خودش رو بشناسه، نقاط قوت و قابل بهبودش رو بشناسه، از بودنش به عنوان زن راضی باشه، نمیدونم فکر میکنم بیشتر از اینهاست ولی الان همین قدر به حس میکنم باید باشه!خودکار: بسیار خب، ممنونم از توصیفت!تو گفتی یه زن اگر خردمند باشه با این ویژگی ها ، قدرتمنده برای تصمیم گیری! درسته؟بانو: بله درستهخودکار: آیا خودت رو خردمند میدونی که یمی از ویژکی های یک زن قدرتمنده؟بانو: من خردمند فکر میکردم هستم!! فکر میکردم خودم رو میشناسم، فکر میکردم از خودم راضیم، ولی الان اتفاقی که با صحبت در موردش برام افتاد اینکه میبینم بخش بزرگی از وجودم خالیه از خردمندی!!و چقدر حس سختیه برام الان ! یکدفعه درونم رو دیدم که خالی بوده و من فکر می کردم پره!خودکار: الان من چطور میتونم همراهیت کنم؟بانو: میدونی تا بحال کسی نبوده بهم نشون بده من چه کسی هستم! انگار همه بهم یاد دادن اون کسی رو که نیستم!خودکار: یعنی چه کسی نیستی؟بانو: اگر بغض بگذاره میگم!!بانو:بهم یاد دادن من قابل سرزنشم، بهم یاد دادن من باید بهترین باشم تا قابل قبول باشم، آخه چرا بهم نگفتن اصلا چرا باید قابل قبول باشم!!که چی بشه!! متاسفم واقعا متاسفم الان!! که همیشه طوری رفتار کردم ،طوری زندگی کردم لحظاتم رو که قابل قبول بودنم رو ثابت کنم!من زندگی نکردم!!خودکار: میشنومت و میبینم بغض و دردت رو که احساس تاسف داری این لحظه و باز هم میبینم تمام شرایطی رو که حرف میزنی رو به سختی الان باهاش رو به رو میشی! امیدوارم به راحتی بتونی ازش عبور کنی!بانو: ممنونم، اولین بار بود کسی من رو دید و بهم زور نگفت! بهم نگفتی که بیا سوار این وسیله ی شهربازی شو یعنی وسیله ای که مثل همیشه میبرد به سمت سرزنش و راهکار دادن و نصبحت کردن من ! ممنونم که مثل بقیه نیستی! خوشحالم این لحظه که تونستم خودم رو ببینم و حرفم رو بزنم بدون اینکه بترسم!خودکار: خوشحالم برات و تبریک میگم که بدون ترس این بار صحبت کردی!خودکار: تا الان به دو‌ ویژگی اشاره کردی، قدرتمند بودن در تصمیم گیری، خردمند بودن برای قدرتمند بودندوست داری در مورد کدومشون ادامه بدیم؟بانو: من دوست دارم در مورد قدرتمند بودن بیشتر حرف بزنم، چون حس میکنم بیشتر از اینها حرف باید داشته باشم!خودکار: چه حرفایی حس میکنی داری ؟بانو: میدونی حس میکنم بجز من یه زن دیگه ای هم‌، هم زمان درونم هست، بهتر بگم از درونم بلند شد شبیه بیدار شدن، فعال شدن، نمیدونم چه اتفاقی رو در درونم تجربه میکنم، ولی درونم رو این طور میبینم و‌ کاملا حس میکنم حاضره باهام صحبت کنه!!میتونم بگم؟خودکار:کاملا راحت باش و هر آنچه هست رو با آسودگی ببین و بیان کن!!بانو: بهم میگه بلند شو و از اتاقی که هستی بیا بیرون!ولی من مگر تو چه اتاقی هستم که بیام بیرون!؟دوست دارم بیشتر ببینمش تا بفهمم.خودکار: راحت باش برای دیدن و فهمیدن.بانو: چیزی که درونم نشون میده اتاق نیست، شبیه یه سلوله با میله های دورش! و من هم داخل سلول نشستم!عجیبه نشستم و هیچی نمیگم. انگار اونجا برام عادیه!! ولی این سلول اصلا جای درست و مناسبی نیست که من داخلش باشم! چه برسه بشینم و بهش عادت کنم. اصلا حس خوبی ندارم نسبت بهش!خودکار: بله میشه درک کرد چه سلول نامناسبیه برای تو!بانو: جالبه، هم زمان اون صدا رو میشنوم که میگه بیا بیرون!خودکار: خب فکر میکنی چه کاری درسته؟بانو: خب حتما بیرون اومدن درسته ولی مگر به همین راحتی هاست! من ظاهرا اینجا سالهاست که دارم زندگی میکنم! چطور میشه اصلا بیرون اومد!خودکار: عزیزم اول دعوتت میکنم که آرامشت رو برگردونی به این لحظه و بعد ببینی اون سلول اصلا کجاست؟بانو: بسیار خب، این سلول اسمش قربانی هستش. یعنی من در هر شرایطی‌ بدون اینکه بهش فکر کنم اومدم اینجا و نقش قربانی به خودم گرفتم. اومدم اینجا که بگم بقیه مقصرن، بقیه باعث اذیت من شدن!چقدر حس ناخوشایندی، اصلا دوستش ندارم، این قسمت از خودم رو دوست ندارم که این قدر ضعیفه!خودکار: الان که این رو دیدی و دوستش نداری، دوست داری چطور باشی؟بانو: دوست دارم این سلول اصلا نباشه، سلول قربانی! دوست دارم محکم باشم، دوست دارم محکم حرف بزنم و محکم بنشینم. اصلا از طرز نشستنم خوشم نیومد! واقعا الان که میبینم این من هستم ،میگم آخه این چه طرز مچاله نشستنه!خودکار: خب دیگه چی؟بانو: تاره فهمیدم، من اون قدر ضعیف خودم رو نشون دادم و خودم هم باور کردم که ضعیفم!دوست دارم طوری رفتار کنم که خودم هم باورم بشه من قدرت دارم!خودکار: خوشحالم بابت این آگاهی که برات نمایان شد.بانو: ممنوم، همین که بهش فکر میکنم حس قدرت درونم بیشتر میشه!خودکار: خب حالا با این آگاهی میخوای چکار کنی؟بانو: اول خوشحالم که الان بیشتر فهمیدم اصلا قدرتمند بودن چقدر بیشتر بهم میاد، و دوم اینکه میخوام دیگه رفتارهای قدرتمند در خودم بیشتر کنم!خودکار: مثل چی؟بانو:مثل بلند شدن از صندلی قربانی و نشستن رو صندلی مسئولیت پذیری!خودکار: یعنی چطور، دوست داری بیشتر در موردش باهام صحبت کنی؟بانو: بله البته! من حیلی شفاف دیدم درونم که چطور دچار بازی شده! چطور درگیر این شده که برای ایجاد آرامش باید بیرون از خودمو مقصر ببینم! بنابراین دائم در حال جنگ و اضطراب و‌ ترس و کشمکش با عوامل بیرونی بودم.مثلا وقتی با حرف کسی واکنشی نشون میدادم که بگم بابا بیینید اون شخص مقصره! نه من!غافل از اینکه اون شخص فقط نقش بازتاب درون من رو به عهده گرفته بود!خودکار: خب، دیگه چه آگاهی دیگه ای برات بالا اومده که دوست داشته باشی صحبت کنی؟بانو: همون طور که گفتم من انگار داخل یه بازی بودم که خودم هم اطلاعی ازش نداشتم، ذهنم در حسب برداشت های خودش احساساتی رو در من ایجاد میکرد که نتیجش بر‌وز رفتاری از من بوده که بخوام کلی بگم باعث‌شده بود که فکر کنم من قربانی هستم، یعنی من بی تقصیرم! غافل از اینکه من بلد نبودم مسئولیت خیلی از اتفاقات زندگیم رو به عهده بگیرم. و تماما احساس ضعف از خودم ساطع میکردم.ببین این خیلی آگاهی بزرگیه بفهمی تمام حال بدی هات از سمت خودته!!خودکار: تبریک میکم بابت این آگاهی بزرگ عزیزم!خودکار: حالا میخوای باهاش چکار کنی؟بانو: میخوام این آگاهی رو بردارم رو بزارم تو چمدونم و‌ زمانی که انگشتم به بیرون از خودم اشاره کرد ، سریع برگردم و ببینم من چی دارم که اون اتفاق رو دارم تجربه میکنم!ولی میدونی اینا به حرف سادتره تا به عمل!چون واقعا یه جاهایی ممکنه من اصلا نتونم بفهمم من چی دارم در درونم!خودکار: خب فکر میکنی راه حلش چی میتونه باشه؟بانو: بزار ببینم! این مساله بخاطر اینکه من علمم یعنی سوادم کمه نسبت به درون خودم. من خودم رو فکر میکنم باید بیشتر از اینها بشناسم!الان که بهش فکر میکنم میبینم دو تا ایده دارم: سبک‌کتابهایی که مطالعه میکنم رو به این سمت خودشناسی و خودآگاهی هم ببرم، و هم برم دنبال یه استاد مطمئن که قلب و ذهن و منطقم میپذیرن!خودکار: اون قدر محکم و با اعتماد بنفس این دو راهکار رو دادی که من کاملا متوجه ذوقت شدم!بانو: بله واقعا همین طوره! حتما از همین فردا شروع به تحقیق خواهم کرد !خودکار: بسیار خب برای این تحقیق چه برنامه ای میخوای داشته باشی؟بانو: تحقیق در مورد استاد و آموزش و اینکه ببینم چه کتابی برای من مناسب خواهد بود! من دنبال این هستم که بفهمم اصلا من کیم، کجام و میخوام چکار کنم!می دونی الان دارم متوجه میشم که چقدر من دچار قالب های مختلفی هستم، این ها از خانواده و مدرسه و معلم و کتاب و جامعه و تجربیات خودم و از هزاران راه دیگه که الان نمیشناسمشون نشات گرفتن!خودکار: یکم‌بیشتر در مورد این درکت از قالب ها بیشتر توضیح‌میدی؟بانو: بله تا جایی که الان درک میکنم دوست دارم صحبت کنم!بزار با یه مثال توصیف کنم: یه دانه رو در نظر بگیر که کاشته میشه و مراقبت ازش شروع میشه. در این مراقبت یک محفظه ای هم برای این گیاه در حال رشد تعبیه میشه که وقتی رشد کرد، شکل محفظه رو به خودش بگیره! در واقع مسیر رشدش رو با قالبی شکل میدن، گرچه اگر بدون قالب بخواد رشد کنه، رشد طبیعی و ذاتی خودش رو پیش میبره!حالا ما انسانیم . در بسیاری از موضوعات با گیاه میتونیم متفاوت باشیم، ولی خواستم نشون بدم که من انسان چطور با قالب هایی که از هر طرف بر من عارض شدن، من رو شکل دادن! من میتونه شخصیتم باشه که شکل گرفته و یا شخصیت ذاتیم که آورده من بوده، تقویت شده! من میتونه هیجاناتم باشه که خیلی وقتها یاد نگرفتم چطور مدیریتشون کنم، با خودم که تعارف ندارم، من هویت های مختلفی از خانواده و جامعه گرفتم!ولی سوال من از خودم اینه چقدر از این من های ساخته شده حقیقت دارن؟بخاطر همینه الان فکر میکنم احتیاج دارم خودم رو بشناسم، خودمو درک کنم، یه جاهایی با خودم رو به رو بشم و ببینم اصلا چه کسی هستم! اصلا از زندگی چی میخوام!قبل از گفتگو و سفر کردن با تو ،فکر میکردم من آرامش میخوام، آرامشی که قراره در بیرون از من ایجاد بشه که بر من تاثیر بگذاره، ولی الان که بهش نگاه میکنم از خودم میپرسم آخه کجای بیرون درست بشه که همه ابعاد وجودم به آرامش برسه!فکر میکنم غیر ممکنه که تمام وجودم عمیقا به آرامش برسه!و برام‌واضحه که آرامش رو خودم در وجود خودم میتونم درک کنم! میگم آرامش، ولی حتما همراهش صلح میخوام، تواضع هم میخوام.خودکار: فکر میکنی اکر به آرامشی که ازش صحبت میکنی در درونت درک کردی تبدیل به چه آدمی میشب؟بانو: چه سوال خوبی، من اگر درونم بشه معبد آرامش که بدونه در کجا و چه زمانی با چه اتفاقی چکار انجام بده، اول اینکه چه جای مقدسی میتونه باشه و دوم اینکه من حس میکنم مهربون تر میشم! متواضع تر میشم! صبور تر میشم، و حتما خیلی کیفیت های مختلف دیگه که دومینو وار درکشون کنم!خودمار: دو بار به کلمه ی متواضع تر اشاره کردی! فکر میکنی این چه ویژگی هستش که تکرارش کردی؟بانو: من فکر میکنم تواضع کیفیتی هستس که میتونه خیلی مهم و حیاتی باشه!خودمار: چطور؟بانو: بیا تصور کنیم منی که شدم یه بانوی آگاه تر که درونش رو خوب میشناسه، مثل منطقه به‌متطقه یه شهر! که میدونم در چه شرایژی از کجا به چه مقصدی چطور برم! این بنظرم خیلی کیفیت بزرگیه در درون یه آدم!حالا همین شخص این صفت تواضع رو نتونسته باشه در درونش به سطح مافی درک کنه، لتفاقی که‌ میافته هم به خودش آسیب میزنه و هم به دیکران! چون این طوری من فکر میکنم دجار توهم خودآکاهی شده، بخاطر همینه میگم یه شخص خودآگاه که صفت های‌متعالی تری در خودش تقوت‌ کنه از پس اون قالب ها حتما محترم تر، مهربان تر، افتاده تر خواهد بود!خودکار: تا اینجای سفر رو چطور میبینی؟بانو: سفرمون، خوشحالم واقعا!یه آرامشی دارم که جنسش مثل‌ خیال راحتیه! منظورم اینکه قبل از سفر دچار کلی دغدغه بودم ، الان هم دارم ، نه که نباشه، منتها اون دغدغه ها همراه با حرص و توقع و سرزنش دیگران بود، ولی الان این توقع و‌ انتظار از رو دوشم برداشته شده!می‌دونی چی سختهخودکار:بسیار خب، ممنونم عزیزم!حالا که به اینجا رسیدیم و آگاهی های مختلفی بدست آوردی، از صحبت خودت استفاده میکنم تا یک سوال بپرسم که بیشتر و بیشتر آگاهی هات رو ببینیم! موافقی؟بانو: بله، البته.خودکار: یه جا گفتی به مقصد که برسم با دوستانم راجع به شگفتی ای اطلاع خواهم داد که نصیب همه شده و میشه!خاطرت هست؟بانو: بله، شگفتیِ داشتن نعمت دیدن دنیای درون‌ خودمون! اینکه عمیقا میبینیم در درونمون چی میگذره در مورد موضوعات مختلف!خودکار: بله، خوبه که به این قشنگی خاطرت هست!خودکار:حالا ازت میخوام اگر موافق باشی خودت رو تصور کنی که آگاهی های این سفر رو برداشتی و دعوت شدی به یک‌ جشنی به عنوان یک‌ تجربه کننده که با هزاران نفر در موردشون صحبت میکنی و کلی همراهی میکنی که اونها هم‌ بتونن درون خودشون رو ببینن! فکر میکنی چطور این کارو انجام بدی؟بانو: اجازه بده خودم رو بتونم ببینم تو این فضا!دارم میبینم یه سالن بزرگی هستش که پر از جمعیته! و همگی به من تجربه کننده نگاه میکنن. بخوام دقیق تر بگم انگار اونها منتظرن تا من شروع به صحبت کنم!اما من از کجا شروع کنم؟خودکار: خوبه که تونستی تصور کنی، اجازه بده کتاب درونت راهنماییت کنه ، من هم همراهتم!اگر خودت یکی از همون افراد بودی دوست داشتی چی بشنوی که وقتی سالن رو ترک کنی بگی آها این همون چیزی بود که قلب و روح در کل وجودم دنبالش بود!بانو: اجازه بده یکم عمیق بشم!بله الان آماده ام که صحبت کنم!بهشون میگم خوش اومدین به شناخت دنیای خودتون! خوش اومدین به سفر درون خودتون! خوش اومدین به این لحظات که هر کسی شانس شنیدن و چشیدن و دیدنش رو نداره!بهشون میگم میدونم الان که این قدر مشتاقانه نشستین تا از من بشنوید، چقدر به خودتون ارزش و احترام گذاشتین که شناخت خودتون رو این لحظه آلویت قرار دادین!بهشون میگن اینجا من قرار نیست چند دقیقه صحبت کنم و آگاهی بدم و تموم بشه! من اینجا هستم تا دنیایی رو معرفی کنم که خودم اول تجربش کردم و همچنان تجربه میکنم و حتما تا پایان فرصتم‌ در این سیاره این کارو انجام خواهم داد!بهشون میگم من سفر کردم ، سفری که نعمت دیدن و حس و درک کردن قسمت های پر پیچ و خم درونم رو داشته باشماین سفر کمک کرده کیفیتی رو بتونم‌در درونم حس کنم که دلم میخواد گاهی فریاد بزنم که مردم جور دیگه هم میشه زندگی کرد!خیلی از نگرش ها و هویت ها و باور ها و الگوهای رفتاری‌مون با اطمینان میگم که به درستی به ما منتقل نشده! این ها از هر طریقی وارد سیستم فکری و رفتاری و درکی ما شدن و گاها اون قدر عمیق و قوین که ما فکر میکنیم اونها دیگه هویتمون هستن!من اینجا هستم که بگم گاهی شک کنید به خودتون به سیستم و‌مدلی که دارین دنیا رو میبینید، به درکی که از دنیا دارین، به رفتارهایی که در مواجه با اتفاقات از خودتون بروز میدین!من اینجام هستم که بگم باور کنید تا خودتون آگاهانه شروع به رسیدگی این موضوع نکنید، دنیای هوشمند خودش دستبکار میشه تا ما رو از توهمات بیرون بکشه! که گاهی واقعا از روش های سخت اینکارو امجام‌میده که ما اینجاست با ناآگاهیمون فکر میکنید دنیا بهمون سخت گرفته که رنج بهمون بده!بانو: یکی از توهمات من این بود که آرامش رو از بیرون طلب میکردم در نتیجه دائما پذیرای ناآرامی در درونم بدونم!میگفتم من اینجام تا بگم، شروع کنید!هر طوری که شده حتی با این جملات گاها بظاهر ساده شروع کنید! تامل کنید ، شک‌کنید خودتون‌رو زیر سوال ببرید تا روشن تر خودتون رو ببینید!بهشون میگفتم خیلی سادس که طبق عادات و الگوهامون زندگی رو ادامه بدیم و‌کتاب آشنایی با خودمون رو ببندیم، من این رو میدونم! ولی چه ما بخوایم چه نخوایم دنیا کارش رو بلده!بهشون‌ میگفتم نشستن و غر زدن و دیگران و اتفاقات رو مقصر دونستن راحته! خودمون رو قربانی دونستن راحته، خیلی هم راحته!مگر گاهی باید دیوانه بود که پامون رو فراتر از دایره امن و راحتیمون بگذاریم!میدونم راحته که دنیا رو عامل بدبختی‌ یا سختی های زندگیمون بدونیم! ولی داستان چه بخوایم چه نخوایم جور دیگست!بهشون میگم من اولین و باتجربه ترین شخص نیستم که این صحبتها رو دارم! همیشه اشخاص حرفه ای مثل مولانا اینها رو به زبان‌و هنر و سبک خودشون بیان کردن!حرف ها همان هست !! فقط من از سفرهای خودم، چمدانم‌ رو باز میکنم و شما رو شریک میکنم از توشه ای که برای حودم آوردن!حالا از یکی از شما دعوت میکنم با توجه به این صحبت ها اگر سوالی دارن بفرمایند!شخص سوال کننده: چرا با تمام این صحبتها و اشاره به سفرها که دائم تکرار میکنید، هنوز از نتیجه صحبتی نمیکنید؟ نتیجه و هدف این سفرها دقققا برای چی؟ چرا من به قول شما از دایره امنم خارج بشم، از کجا معلوم من روشنی ببینم؟بانو: ممنونم از سوالی که با شفافیت مطرح کردین!چند سوال پرسیدین که درک من از کلیت همشون تردید و ناباوری و ترس هستش! درست میگم؟ حس من اینکه شما با ذهن تحلیل گر و نتیجه محور دنبال پاسختون هستین!من درک میکنم و میفهمم احساسات مختلفی رو لحظه شنیدن صحبت ها تجربه میکنید.ولی یک موضوعی رو شفاف کنم، ما با ذهن که محدودیت داره برای شناخت تمام ابعاد وجود خودمون و دنیا، نمیتونیم کاملا بهش مجهز بشم و اکتفا کنیم!مثل این میمونه با چراغ قوه بخوایم تو یه جاده برفی و لغزنده و تاریک رانندگی رو پیش ببریم!بسیار سخت و حتی گاهی ناممکن!سیستم ذهن بگونه ای هست که توان درک کامل از حقیقت رو نداره!و بخاطر همین هست که این احساسات مختلف رو در آن واحد درک میکنیم! گفتگوهای درونی پرنگ میشن و هر قسمتی از درون یه حرفی میزنه!در مورد نتیجه ای که مد نظر شماست من میتونم دو پاسخ بدم، بک اینکه چون از شناخت درون چیزهایی مه تحربه میکنید بیشتر درونی و حسی و سعودی خواهد بود و ی ای هر کسی منحصر بفرد هستش من پاسخ دقیق نمیتونم بدم، فقط میتونم بگم صبور باشین تا درکش میکنید!و در مورد پاسخ دوم: نتیجه ای که حالت عمومی تر داره اینکه وقتی ما از حاشیه امن خارج میشیم ، باور ها و الگو ها و رفتارها پ هر آنچه مربوط به درونمون هست رو به چالش میکشیم، گسترده تر میشم! احازه بدین با یه مثال توضبح بدم! درون خودتون رو یه ظرف در تظر بگیرین که تا یه حجمی رو توان حمل داره، وقتی شروع به سفر میکنید، یا خودتون رو به چالش میکشید یا خودتون رو بیشتر میشناسین یا دنیا براتون صلاح میدونه که تجربه کنید، اصلا فرقی نمیکنه چه اسمی براش بگذاریم، نکته اینجاست که اون ظرف وجودی بزرگتر میشه! مثلا اگر قبلا یک لیوان بوده حالا تبدیل به یک پارچ میشه! و میشه تصور کرد چقدر کیفیت زندگی در درون و بیرون متفاوت میشه و به سمت بهتر شدن پیش میره!امیدوارم تا اینجا تونسته باشم شفاف پاسخ سوالاتتون رو داده باشم🙏حالا چیز دیگه ای که میتونم به صحبتهام اضافه کنم راجع به عشق و رهایی هستش!چیزی که من تجربه کردم راجع این دو بسیار متفاوت از چیزی هستش که هنوز درکم از وجودم و دنیام کمتر بود!اگر در موقعیتی قرار بگیرم که از بین این دو یک انتخاب داشته باشم قطعا رهایی رو انتخاب میکنم!شاید در نگاه اول واژه ی رهایی یک درک سطحی به ما از کیفیتش بده! ولی وقتی بیشتر و بیشتر پیش رفتم سفرم رو ،متوجه شدم من چقدر اسیرم، چقدر شلاق های هر بندی در وجودم رو بیشتر درک میکنم! در وهله ی اول دردناکه متوجه میشم چیزهایی که حتی اون قدر ازشون لذت میبردم و یا بهتر بگم فکر میکردم لذت میبرم زنجیر پام شدن!و بیشتر درک کردم دلیل این همه درگیری و تنش درونی و حال بدی و درگیری مالی و پیشرفت و موفقیتم از کجا میان!باورم نمیشه وجودم این همه زنجیر رو در خودش جا داده!حالا دارم‌میبینم یکی از حضار ایستادن تا سوالی بپرسن!یک خانمی هستن در دهه پنجاه زندگیشون، مشخصه چقدر برای شنیدن پاسخ سؤالشون شوق دارن و کنجکاوی در صورتشون موج‌‌ میزنه!خانم سوال کننده: سلام به همگی، من الان پنجاه و چهار سالمه و چند ساله سوالی در قلبم هست که دوست دارم پاسخش رو بدونم، تقریبا هر روز شعله ی فهمیدن پاسخ این سوال رو‌ در قلبم حس میکنم!اینکه من تا اینجای زندگیم خیلی تلاش ها کردم و بسیار زحمت کشیدم و به خیلی از رویا و خواسته هام رسیدم، ولی موضوعی که در قلبم در تپش هست اینکه آیا من با تمام این همه تلاش ها و‌ تجربیات مختلف، تونستم زندگی رو زندگی کنم!؟بانو: زندگی از نظر شما چه معنی داره!؟خانم سوال کننده: من تا چند سال پیش فکر میکردم زندگی همینی هست که همه ما داریم تجربش میکنیم، روتین ها ،کار ،تلاش ، درس خوندن و خیلی موارد دیگه! ولی حس میکنم تو همه اینها یه چیزهایی کمه، چیزهایی که اگر بودن شاید من الان تو‌ این سن کیفیت دیگه ای از زندگی رو تجربه میکردم!بانو: کیفیت دیگه رو بیشتر توضیح میدین لطفا تا ما هم بیشتر درک کنیم؟خانم سوال کننده: بله نمیدونم اسمش دقیقا چی میتونه باشه ولی من‌‌ حس میکنم یه چیزهایی تو زندگیم کمه و گاهی حس میکنم جاشون خالیه و با وجود تمام تجربیات و ثروت و سلامتی ، باز قلبم میگه کافی نیست!بانو: بیا با هم این جور ببینیم داستان رو، شما میگین با وجود یک زندگی مرفه و سلامت جسمی چیزهایی هست که جاشون کم و گاهی خالیه؟خانم سوال کننده: بله و‌میخوام بدونم این ها چی هستن و‌در مرحله بعدتر بخوام زندگیشون کنم!بانو: یعنی شما میگین که هنوز اینها رو زندگی نمیکنید؟خانم سوال کننده: چه سوال جالبی! باید بهش فکر کنم! من حس میکنم زندگیم غنی نیست! مثل خورشتی که احتیاج به جا افتادن داره تا کامل به پختگی و خوش طعم بودن برسه! من زندگی و وجودم رو این طور میبینم در این سن! خورشت زندگیم هنوز جا داره تا اسمش بشه زندگی!بانو: غنی بودن رو میتونین بیشتر برامون شفاف کنید؟خانم سوال کننده: غنی بودن؟! میدونین این کلمه رو گفتم چون حس میکنم زندگیم این طور نیست، ولی اینکه چطور این غنی بودن میتونه باشه رو خیلی نمیدونم در مورد خودم، بیشتر میدونم که هنوز چیزهاییهست که من کیفیتشون و بودنشون رو زیاد تجربه نکردم!بانو: زیاد تجربه نکردین؟خانم سوال کننده: بله جالبه، چیزهایی شبیه به مفید بودن، تاثیر گذار بودن! درسته گاهی تجربشون کردم ولی حس میکنم موقت بودن، من میخوام اونها رو هر لحظه ای که نفس میکشم تجربه کنم! نه با چندین رفتار و اقدام!میدونین فکر میکنم یه کاری هست که هنوز انجام ندادم، بنابراین دائم کارهای مختلفی رو انجام میدم که اون کیفیت رو تجربه کنم!مثل جاده های فرعی انتخاب کردن برای پیش رفتن، من اون جاده اصلیم رو گم کردم! من اون رو دنبالشم!بانو: بسیار خب، ممنونم که این قدر راحت و شفاف برامون توصیف کردین! من پیشنهادی دارم، موافقین با هم یه تجسمی داشته باشیم تا بتونیم با هم چیزهایی که بهش اشاره کردین رو از درون قلب خودتون پیدا کنیم؟خانم سوال کننده: تجسم ؟ چطور؟ بله اگر بهم پاسخ میده حتما میخوام بدونم و انجام بدم!بانو: بله شما هر پاسخی که برای سؤالاتتون دارین رو میتونین سرنخ هایی از کتاب درونتون بخواین و پیدا کنید!من به همه دوستانی که حضور دارن و صدای من رو میشنون پیشنهاد میکنم این رو در مورد خودشون انجام بدن!خودتون رو در لحظه ای از زندگیتون تجسم کنید که همه کارهایی که براش الان تلاش میکنید ، به انجام رسوندین و همه آنچه دنبالش هستین رو در حد عالی و مطلوب دارین! کار، مال، سلامتی و هر آنچه شما میخواین! بدون هیچ دغدغه ای در زندگی! هر آنچه قرار بود انجام بدین رو تمام کمال انجام دادین!لطفا تجسم کنید، یعنی هم تصویر اون شرایط رو داشته باشین ، احساساتون رو ببینید و درک کنید! البته قبلش سعی کنید در یک‌محیط آرام‌و‌خلوت قرار بگیرین و بعد از چندین تنفس عمیق آگاهانه شروع کنید، منظورم اینکه به آرامشی ذهنی و جسمی رسیده باشین تا دسترسی به پاسخ درونتون راحتر باشه!حالا بعد از دیدن و درک احساستون ببیند چه فعالیت هایی رو دارین انجام میدین که حس غنی بودن زندگی رو بهتون‌میده؟خانم سوال کننده بعد از مدتی عمیق شدن گفتن:من خودم رو اول در کودکیم دیدم، به خاطرم آورده شد که در اون زمان بشدت عاشق درست کردن اشیا با گل بودم! همیشه مادرم مانع میشد چون واقعا خونه رو کثیف میکردم! ولی الان که دیدمش قلبم تندتر به تپش افتاد و‌ اشتیاقم‌ بیشتر شد، ناگهان خودم رو در سن ۹۰ سالگیم دیدم که روی ویلچر نشستم و بسختی کارامو انجام میدم و احساس ناتوانی و نا مفید بودن دارم، خیلی حس سختی بود، ولی سریع تونستم از پیشنهاد شما استفاده کنم و تجسم رو انجام دادم، خودم رو حالا دقیقا در همون ۹۰ سالگیم دیدم ولی پر از حس سرزندگی در قلبم! چقدر کیف میکردم از وجودم! میدیم در یک سالنی هستم با یک جمعیتی که برای دیدن و سفارش گرفتم کارهام جمع شدن و جالبه دائما کلمه استاد رو میشنوم!متوجه شدم من کارهام رو میفروشم و درآمد حاصل رو برای افرادی بی سرپرست و بی پناه خرج میکنم! چقدر از دیدن این صحنه قلبم قوت گرفت!من سال‌ها طوری زندگی کردم که فکر میکردم درسترینم رو انجام میدم ، ناراحت نیستم ولی کاش بلد بودم خودم اشتیاق قلبم رو پیدا کنم و پیش ببرم!بانو: خوشحالم برای شما که این اشتیاق رو الان پیدا کردین! حتما حس شگفت انگیزی هستش!من اینجا یک نکته ای رو اشاره کنم در این تکنیک تجسمی که باهاش کار کردیم ممکن هستش درون شما پاسخ های مختلفی رو پیشنهاد بده، که در این مرحله به تک تک موارد پیشنهادی عمیق میشیم و یک موردی که مثل شما اشتیاق و عشق فراوان همراهش هست رو انتخاب میکنیم!و بعد با ادامه عمیق شدن برای اون انتخاب کلی برنامه ریزی میتونیم انجام بدیم!خودکار: فکر میکنم تا اینجا سفر به آینده کافی باشه بانو جان اکر موافق باشی!بانو: بله عالی بود، چقدر جالبه دیدن خودمون در آینده، حس میکردم درونم خیلی چیزها رو میدونه و میبینه و هدایت میکنه !خودکار: بله همین طوره، هر لحظه این هدایت هست منتها چون شما بیشتر درگیر مسائل روزانتون میشین و همین طور مسائلی که ذهن و قلب شما رو از آرامش دور میکنه ،این احساس رو کمتر تجربه میکنید!حالا اگر موافق باشی سفری رو که با هم شروع کردیم رو بطور موقت به پایان برسونیم و بعد از مدتی دوباره بسمت ایستگاه بعدی پیش بریم!بانو: بله موافقم، میخوام این همه آگاهی که در درونم دیدم و تصمیماتی که گرفتم رو روزانه تجربه کنم! و دوباره با پختگی بیشتری برگردم!خودکار: امیدوارم که این سفر دانایی به توانایی و پختگیت با سلامتی و ذوق و اشتیاق پیش بره!و در این مدت من هم سفر دیگه با فرد دیگه ای مثل شما شروع میکنم و دوباره برمیگردم!بانو: ممنونم بابت همراهی بی نظیرت در این مدت! اگر بخوام خودم رو از اول سفر تا به اینجا رو ارزیابی کنم، بسیار آرام ترم، حس میکنم مقاومت هام کمتر شده ولی همچنان زنده هستن و در درونم مثل یک رقاص میرقصندو میچرخن! ولی از داشتنشون خوشحالم و میپذیرمشون، چون قرار با همین ها بزرگتر بازی کنم زندگیم رو! و حتما دوست دارم تمام تجربیاتم رو بنویسم و انتقال بدم به دیگران! صرفا به عنوان معرفی زندگی که میشه جور دیگر هم دید و شناخت و زندگیش کرد که همین باعث‌میشه اول خودم آرام تر و بزرگتر بشم تا دیگران!خودکار: فعلا خدانگهدارت باشه و عشق و پذیرش همراهت باشن!بانو: متشکرم و امیدوارم دوست بعدی که قراره با همراهیت زندگیش رو ببینه، موفق و عاشق باشه!Fmohammadi.coachFmohammadi.coachThu, 22 May 2025 15:53:22 +0330