https://virgool.ir/feed/@m_32011948fa2026-11-12 06:13:29https://files.virgool.ir/upload/users/1672289/avatar/Bbll1K.jpeghttps://virgool.ir/@m_32011948https://virgool.ir/@m_32011948/جزر-و-مد-عشق-j9mgsabztwosچند وقتی بود که بی مهری و نامهربانی آدم ها خسته ام می کرد، بی تفاوتی شان نیز. با خود می گفتم: تو نیز همان گونه باش، تا به فراتر از واقعیت فکر نکنی، تا نگران نشوی، تا انتظاری نداشته باشی و تا آسیب نبینی.. برای دیگران همان قدر باش که برایت هستند. باز به جان خودم می افتادم و میگفتم: چرا فراموش کرده ای که ما انسانیم؛ فرشته نیستیم که مدام مراقب باشیم، موثر باشیم، حال خوب ایجاد کنیم و... مگر یک انسان چقدر توان دارد؟ مگر ما مسوول خطا و کمبود و نگرانی و اضطراب و کاهلی دیگرانیم؟ چرا همیشه عده ای باید نسبت به عده ای دیگر، تا این حد احساس مسوولیت کنند؟ چرا فرصت تجربه به خود آنها داده نشود و خود تجربه نکنند؟! مگر کسی ناجی ما بوده، انقدر که ما گاهی قالب نقش ناجی را به خود گرفته ایم؟ مگر ما آنقدر که مراقب بوده ایم، مراقبت شده ایم؟ و ده ها اگر و مگر دیگر، که خرمگس وار دور سرم میچرخیدند و آشوب ایجاد می کردند. مدتی به ظاهر، به همه چیز بی تفاوت شدم. سرم فقط به کارهای خودم مشغول بود و وقت اضافه هم داشتم و حس بدی نبود. راحت تر میگذشت. مدتی گذشت. اما برخلاف انتظارم تغییر مثبتی احساس نکردم. ادامه دادم تا اوضاع بهتر شود. روزها و شب ها اینگونه سپری می شدند، اما حال من بهتر نشد که رو به بدتری رفت. احساس می کردم در تله ی تکرار روز و شبی گرفتار شده ام که چیزی به زندگی ام و ارزش ها و باورهایم اضاف نمی کند. مردد بودم که کجای کار ایراد دارد؟! با اینکه خود را کاملن می شناختم و می دانستم که هارت و پورت های گذرا و بی پایه ی ذهن من، هرگز بر احساس درونی و قلبی من غالب نمی شود.. باز تامل کردم. صبر کردم. روشن بود که من نمی توانم تصمیم بگیرم مخالف طبیعت و باورم حرکت کنم؛ آن هم باورهایی که پس از سال ها تلاش و تجربه، دیگر برایم ارزش شده اند_ ارزش هایی که مبنای صوری و کلیشه ای و لفاظی ندارند؛ بلکه ریشه در واقعیت های مشهود زندگی ام دارند که ارزان به دست نیامده اند_همیشه موقع رفتن، کاسه ی آبی پشت سرخود میریزم و اینبار نیز... این بود که درفاصله ی زمانی کوتاهی مجدد به خودم برگشتم، واقعیت را در آرامش تحلیل کردم: درست است؛ ما فرشته نیستیم اما انسانیم، که وعده مان داده اند که با رشد و حرکت به سمت نور می توانیم به مقام فرشته و بالاتر نیز برسیم .. سلوک مگر چیزی جز این است؟ من باور دارم که این رشد، حاصل همان تاثیرات اندک اندک مثبت بر جهان و جهانیان است؛ حاصل نواندیشی، نو نگری، دیگرخواهی، یاریگر بودن ، الهام بخشی، دستگیری کردن و در نهایت کمک به زیباتر شدن زندگی دیگران در کنار زندگی شخصی خود ما در حد توان ماست و نه فراتر از آن . وقتی حتی با یک لبخند ساده، یک تحسین ساده، یک قدردانی صمیمانه و ساده می توان روز کسی را زیبا ساخت و بهانه ی لبخند و آرامش دیگری شد و این زنجیره ی انتقال احساس خوب را آغازگر بود، حیف نیست که آن را از ساکنان این دنیای هر چند آشفته دریغ کرد؟ آنچه حال و احوال ما را بهتر میکند و آرامش ما را باعث میشود، در تنهایی و انزوا و خودبینی به دست نمی آید. حال خوب ما چرخه ای ایست متشکل از حلقه های متصل و تا زمانی که ما در آن قرار داریم، خود نیز به عنوان حلقه ای ازین زنجیره، از آن انرژی مثبت وحال خوب و آرامش برخوردار خواهیم بود. اصلن نیازی به ناجی بودن و وقف شدن نیست، هرگز! این ها همه شگرد و فریب ذهن است و ظرف ذهن هم که کوچک و حقیر. تنها باید دروازه های دل بی مرز خود را باز کرد و خود نیز از میان برخاست،گاهی قدم هایی هرچند کوچک برداشت، دست نور را گرفت و او را را عاشقانه دنبال کرد تا نشانه های عشق را دوباره یافت ...زهرهزهرهTue, 02 Aug 2022 15:39:41 +0430https://virgool.ir/@m_32011948/اشک-و-لبخند-قسمت-۲-zugbti73or7j روزها از پی هم میگذشتند، هفته ها و ماه ها نیز و برخلاف انتظار همه، سال و سال ها نیز .. ستاره برای پیرمرد و پیرزن مهربان همچون فرزندشان عزیز بود و ستاره نیز در کنار آن دو، آرامش و امنیت لازم در محیطی سرد و غریب را داشت. شبهای بهاری گاه در سکوت اما بسیار زیبا میگذشت با صدای تلمبه و پمپ های آبی چاههای اطراف با ریتمی خاص که شاید هرکسی از شنیدن آن لذتی نمی برد آنچنان که ستاره و دوستانش . و شب های پائیز و زمستان نیز با میوه و شلغم و چغندر و کدو و آجیل و چای و شیرینی و دستپخت های مادربزرگ در کنار حکایت ها و متل های زیبای آقا سید، یکنواختی و سرسختی روزگار را برای ستاره و دوستانش نیز کم میکرد. ستاره آنقدر به لهجه ی آقاسید مسلط و آشنا شده بود که ببشتر گفته های او را برای دوستانش ترجمه و بازگو می کرد و گاهی به مزاح می گفت اگر به حرفهای من گوش ندادید یا فلان چیز را نخرید من دیگه ترجمه نمی کنم ولی از پدر بزرگ‌می خواهم تا زمانی که تک تک جملات را متوجه شوید،به تکرار، قصه ها را نقل کند تا از هوش و حواس خارج شوید واین برای کسانی که حوصله شنیدن حتی یک بار حکایت طولانی نداشتند، نوعی تهدید بامزه بود. آقا سید فقط یک موج رادیو گوش می داد، آنهم ساعتی خاص و هرگز از موضع سیاسی اش پایین نمی آمد و با خانم در دوجبهه ی مخالف بودند این بود که معمولا با شنیدن همان سطر اول خبر، انقدر بحث می کردند، تا اخبار تمام می شدو بر سر این جریان باز بحثشان می شد. در کل سید صبورتر بود؛ همیشه لبخند بر لب داشت و دست های قوی و پینه بسته اش حکایت سالها تلاش و کار بی وقفه او داشت و انسانی بود خاص و متفاوت و بسیار بی غل و غش.‌ گوشه ی حیاط باغچه ی کوچکی بود که پیچ و تاب ساقه و برگهای تاکش به تدریج تمام پنجره اتاق ستاره را از بیرون پوشانده بود. تنها گل باغچه هم ، گل داودی زرد و سفیدی بود که آن را ستاره برای صاحبخانه ی مهربانش کاشته بود. گل بزرگ شد. درخت پنجره را پوشاند. حاجیه خانم دیگر لباس تیره نپوشید و آهنگ غمگین گوش نداد. و به همین سادگی سالها گذشت تا اینکه خبر رسید که بالاخره خانم معلم منتقل شد به شهر خودش. خبر خوبی بود اما نه برای مادربزرگ. منطق و احساس حاجیه خانم این واقعیت را قبول نمی کرد که ستاره هم باید شهر خودش را دوست داشته باشد. رو به ستاره می گفت: "مگه اینجا بد بود و اذیت شدی که خواستی بری؟" "اگه تو بری من تنها میشم. ما تنها میشیم." و ظاهرن هم همین شد.. سال بعد خبر فوت آقاسید ستاره را خیلی متاثر کرد. دو سال نگذشته بود که حاجیه خانم مبتلا به آلزایمر شده بود . روزی ستاره بی خبر از این جریان، برای دیدار مجدد او به خانه شان سرزد. کمی برخورد اولیه مادر را سرد و متفاوت دید اما اعتنا نکرد و به پای احتمال خستگی و خواب آلودگی گذاشت. این چندسال ژاله و خانواده اش پیش مادر و پدر بودند. شروع به صحبت کرد که مادر از پارسال دیگه کسی رو نمیشناسه حتی من که دخترش هستم و کنارشم. به ستاره توضیح داد که به دل نگیرد. ستاره گفت: "متاسفم . اصلا فکر انقدر تغییر را دراین مدت کوتاه نمی کردم. من هرسال به دیدنش آمده ام." بعد هدیه ی کوچکی تقدیم مادر کرد. مادر نگاهی به هدیه کرد و به چهره ی ستاره خیره شد و گفت:" چرا زودتر نیامدی و به من سر نزدی دلتنگت بودم." ژاله تعجب کرد. گفت: "میشناسه ؟!" ستاره گفت: "هنوز مطمان نیستم." مادر دوباره صورت ستاره را بوسید و گفت:" چقدر مشتاق و منتظرت بودم و خبری ازت نداشتم. چه خوب شد که آمدی. ازدواج کرده ای؟" ساره با لبخند گفت:" نه . و معلومه که شناختی منو." مادر: "یادت هست چقدر هر بار شیرینی می خوردیم و بعد به ملت میگفتی نه؟" و رو به دخترش گفت:"مادر جان، ستاره همیشه برای من همه جوره خوب بود، قدمش برکت بود و ما به خاطر او همیشه شیرینی و گل داشتیم" و خندید و ادامه داد: "یادته از موش میترسیدی و توی اتاق گیر افتاده بودی و رفته بودی بالای رختخواب ها تا سید بیاد و موش رو بیرون کنه؟ من نمی ترسیدم اما نمیتونستم بگیرمش تا سید آمد و به روزگارمان چقدر خندید و موش را گرفت و انداخت بیرون .." "یادته کنار تراکتور عکس گرفتیم عکس من قشنگ شد؟" یادته رفتیم ناهار بیرون با خارجی ها حرف زدی از ما عکس گرفتن ؟" یادته ؟ "و زنجیره ی خاطره بود که پشت سر هم مرور میشد... و ستاره آن زمان در هاله ی ابهامی سرگردان بود که هم لبریز غم بود و اشک و هم شوق داشت و لبخند.. ژاله با بهت و حیرت فقط گوش می داد وگفت: "بعد از چند ماه این اولین بار است که بدون اشتباه همه چیز را تقریبن درست و کامل میگوید و با شوق صحبت میکند،کسی که گاهی زمان و مکان را هم گم می کند و گویا در دنیای دیگری سیر می کندکه هیچ کدام از ما در آن جایی نداریم.." و آنروز آن یکی دو ساعت با مرور زیادی از خاطره ها گذشت و چقدر خوب گذشت و چند ماه بعد ستاره متوجه شد که چرا آن روز انقدر متفاوت گذشته بود و باور کرد که آن روز، روزی بسیار بی نظیر بود؛ آخرین فرصت دیدارش با مادر ژاله، مادر مهربانی که دیگر هرگز روی پر مهر او را نمی دید ... زهرهزهرهThu, 21 Jul 2022 01:49:35 +0430https://virgool.ir/@m_32011948/اشک-و-لبخند-قسمت-۱-lnredrfblxsd چند ماهی از فارغ التحصیل شدنش میگذشت و آن هفته، اولین هفته ی شروع به کار ستاره بود. در روستایی می بایست تدریس را آغاز کند که با محیط و شرایط و ساکنانش آشنا نبود. آن مدل شروع کار در محیطی نا آشنا، برایش کمی سنگین بود. هفته ی سنگینی بود و همه چیز کلاف درهم شده بود. اما وقتی جهت راهنمایی گرفتن، به دیدن دیگر معلم های غیر بومی رفت، بعد از دیدن استقبال گرم و شنیدن صحبتهای دوستانه شان، اندکی دلش قرص شد که حداقل تنها نیست، هر کدامشان از شهر و دیار دیگری به آنجا آمده بودند؛ با پیشینه، فرهنگ، سابقه کار و مدارج تحصیلی متفاوت . اولین موردی که ستاره باید در آن شرایط پیگیر می شد یافتن مکانی مناسب جهت سکونت بود. خانم های همکار می گفتند: ما این چند سال مستاجر ننه ی بردیا بوده ایم. خانمی بسیار مهربان و بامحبت هستند و از شرایط ناراضی نیستیم. اما همین دیروز دو خانم معلم دیگر نیز آمده اند و ظرفیت اتاق های این منزل تکمیل شده. کاش زودتر آمده بودید . ستاره گفت: شما که به این محیط آشناترید، پیشنهاد دیگرتان کدام خانه و صاحبخانه است که هم امنیت داشته باشد و هم آدم بتواند روزهایش را بعد از کار، با خیالی راحت تر بگذراند و دغدغه خاطرش محل سکونتش نباشد؟ گفتند: خانه ی دیگری در همین حوالی نیز میشناسیم ، اما صاحبخانه چندان به روحیه ی شما سازگار نیست. ستاره با تردید پرسید: چطور؟ گفتند: خانمی هستند کم حوصله، حساس و زیاد اهل معاشرت نیستند، برعکس ننه ی بردیا، گاهی هم ممکنه غر بزنند و به چیزهایی که اهمیتی ندارد توجه زیادی نشان دهند. البته تمام این رفتارها بخاطر آسیبی است که سالها پیش دیده و در جریان تصادفی ناگوار، این خانواده پسرشان را از دست دادند و این مادر هنوز از آن غم دیرین جدا نشده. اما درحال حاضر بهترین گزینه است؛ هم به ما نزدیکی، هم به مدرسه و هم جای بسیار امنی است. ضمنن پیرمرد صاحبخانه هم آدمی است بسیار خوش قلب و مردم دار. نزدیک غروب بود که ستاره به خانه ی مورد نظر رفت. ورودی خانه، درب بسیار بزرگی بود رو به حیاط. اول باخودش فکر کرد: حالا چرا درب یک منزل باید انقدر بزرگ باشد؟! احساس می کرد وارد قلعه ای شگفت انگیز و پر رمز و راز شده، که بعید نیست در آن اثراتی از هابیل و قابیل و نوادگانش هم پیدا شود. اما وقتی وارد حیاط شد، دیگر بزرگی درب براش سوال نبود؛ قد و قواره درب با آن حیاط بزرگ و آن تراکتور غول پیکر و متعلقاتش که در حیاط پارک شده بود، کاملا هماهنگ بود. خانه خلوت بود و بی سروصدا و تنها نوایی محلی به گوش می رسید. صدا زد: حاج خانوم؟ کمی آنطرف تر، چشمش به پیرزنی افتاد که سربندی مشکی به سر بسته و سرمه ای غلیظ به چشم کشیده بود، و نوار کاستی روی ضبط صوت که صدایش تاحدی بالاتر از بقیه صداها بود و حاجیه خانم به آن نوای محزون محلی گوش میداد. پیرزن به محض ورود ستاره، دستش را روی سرش سایبان کرد که نور پایان روز چشمش را اذیت نکند و چهره ی ستاره را بهتر ببیند.. صدای ضبط را نیز پایین آورد و با لحنی جدی ولی آمیخته به خوشرویی گفت: پس شما ستاره خانمی؟ منتظر شما بودم ،خوش آمدی. بعد گفت: ببین دخترم این خانه ی من است ، سه اتاق دارد؛ یکی برای خودمان و مهمان هایمان، آن یکی جایگاه خرت وپرت و وسایلی است که انباری ما محسوب میشود. فقط میماند این اتاق؛این اتاق را اجاره میدهیم که هم رو به آفتاب است و هم بزرگ و دلباز. اگر خواستی معلم های دیگری را هم به عنوان هم اتاقی بیاوری آزادی، اما فقط لطفن ازاین خانم های پُر سروصدا و فضول نباشند. حالا برو داخل منزل خودت همه جا را خوب ببین و ورانداز کن، اگر مقبول و مورد پسند شد و خواستی بمانی به من اطلاع بده تا راجع به اجاره و شرایط نیز صحبت کنیم ... از آنجاییکه هیچ کجا تمام شرایط بصورت ایده آل مهیا نمیشد و این خانه، محاسنش بیشتر از معایبش بود، بالاخره خانه و موجر و مستاجر و هم اتاقی و همه با هم کنار آمدند و زندگی متفاوتی را شروع کردند. مادر ژاله بی شباهت به مسوولین خوابگاه دوران دانشجویی نبود؛ هم مراقب بود،هم ساعت خاموشی داشت،هم همه چیز را کاملا تحت نظر داشت و هم گزارش رفت و آمدها و کلا همه امور را در دست. بعضی همکاران ستاره می گفتند اگر به حد لازم صبور و منعطف نباشید، احتمالن یک ماه را بیشتر دوام نمی آورید، این اواخر هرکسی به منزل ایشان رفته نهایت یک ماه مانده ولی بعد پشیمان شده . اما فعلن بهتراست همین جا باشید تا فرصتی را امتحان کنید و شاید ماندگار شوید و شاید جای بهتری نیز پیدا کنید.. مدتی گذشت، ستاره خیلی از رفتارهای مادر ژاله را صبورانه تحمل می کرد و گاهی جریانهایی پیش می آمد که مقداری دلخوری و بحث کوتاه را در پی داشت اما همیشه در پشت یک سری رفتارهایی که او را ناراحت میکرد، محبت های قشنگی می دید که برایش سوال ایجاد میکرد که چرا این مادر، گاهی سر ناسازگاری دارد! و چون پاسخ را در همان اتفاقات بدی که او از سر گذرانده بود می دید، این باعث رنجش کمتر و کوتاه مدت می شد. از آن‌گذشته هنوز زمان زیادی از همنشینی آنها نمی گذشت.ستاره کم کم به مادر نزدیکتر شد. مادر نیز با همان مدل و مقداری که بلد بود او را واقعن قلبی دوست می داشت.وقتهایی که از مدرسه برمی گشت امی دانست که مادر منتظر است، چای تازه دم برایش آماده کرده بود و با خوشرویی از او پذیرایی میکرد. گاهی با هم به گپ و گفتی کوتاه می نشستند و از تمام اهالی مدرسه و محل روایت و حکایت میشد و گاه هم با تماشای یک فیلم، زمانی کوتاه و سریع کنار هم سپری می شد. یک روز ستاره به مناسبتی برای مادر یک گلدان گل، یک کِرِم، یک رنگ مو و یک روسری زیبا هدیه خرید. مادر که از دیدن کادوی غیر منتظره بسیار خوشحال بود، با ذوق تشکر کرد و با خنده ای با نمک گفت: استغفراله مادر من حالا در این سن و سال مو رنگ کنم و سرخاب و سفیداب کنم؟از همان حنای خودم میخریدی. ولی ذوق و برق چشمانش چیزی دیگره را نشان می داد. ستاره با لبخند گفت: مادر، این رنگ که بور و بلوندت نمیکند، رنگ طبیعی است مثل موهای خودت، فقط قرمز نمیشود و قشنگ تر است و این کرم هم پوست را نرم میکند اما آرایشی نیست. استفاده کن خودت متوجه خواهی شد. و خلاصه اولین قدم تغییر، نرم و زیبا برداشته شد. روز دیگری که ستاره در اتاق موسیقی گوش میداد، مادر ژاله گفت: چقدر آوازهایی که شما جوانها گوش میدید قشنگ هستند، واسونک هم داشتید،صداش تا اتاق من می آمد، این آهنگها را بلندتر کنید ما هم بشنویم. ما هم قدیم ترانه ی قشنگ گوش می دادیم و بشکن بالا بندازی داشتیم برای خودمون. یادش به خیر جوان بودیم دل هایمان خوش بود. اینجا دومین قدم تغییر برداشته شد. ستاره هفته ی بعد، آهنگهای شاد و زیبایی را گلچین کرد و در یک کاست به مادر هدیه کرد. از آن روز دیگر غروب ها صدای محزون و پر از غمِ نی، از ضبط صوت حاجیه خانم شنیده نمی شد؛ آنچه صدایش عصرها و گاهی شب ها و صبح و گاه و بیگاه به گوش میرسید، موسیقی های شاد، زیبا و آرامی بود که دل را آرام میکرد و از همه مهم تر دل مادر ژاله بود که به تدریج از آن غم سنگین کمی فاصله می گرفت و او نیز روز به روز آرام تر و خوشرو تر از قبل دیده می شد. این تغییری بود که همه ی کسانی که به نوعی با ایشون مراوده داشتند متوجه شده بودند و گاهی به ستاره میگفتند: قدم شما چقدر خوب بوده برای حاج خانوم و ازین دست صحبت ها ... ادامه دارد... زهرهزهرهWed, 20 Jul 2022 10:25:24 +0430https://virgool.ir/@m_32011948/هر-گه-که-دل-به-عشق-دهی-خوش-دمی-بود-on7szba921r4اگر عشق بودم عشقی بی شائبه و عاری از قید و شرط بودم؛ با شهامت همراه می شدم، اعتماد می آفریدم، شجامت را بیدار می کردم، پر و بالم را از هر آنچه مانع پرواز می شد می زدودم و به آنجا که با شکوه می خوانندم رهسپار می شدم. اگر امید بودم فانوس منیرم را در دل هایی که شم و شهود بیدار و شهامت عشق ورزی داشتند می نهادم و راه های بسته ی دل را به سوی روزنه های روشن تا فراسوی خیال می گشودم .. اگر آینه بودم هر گونه غبار را از صفحه صیقلی دل پاک می کردم، یا در برابر آینه ای همسان می ایستادم تا ابدیتی بسازم از هر آنچه به مهر در دل داشتم و لبخند می آفریدم ، یا آنگونه معوج می شدم که بازخورد مشاهده ی تصویرهای درونم، لبخندی راستین بر لبان مشاهده گر باشد .. اگر عاشق معشوقی بودم که دلباخته ی من بود، آینه مهر به دستش می دادم‌، پا به پایش مسیر یکی شدن و همراه بودن را طی می کردم، شعله ی عشق و شور زندگی را روشن نگاه می داشتم و آرامش، راحتی و سلامت روح را با او تقسیم می کردم. بانی و بهانه ای می شدم برای ایجاد آرامش و دلخوشی، آنگاه که باور داشتم که چه بسا عشق مردی به یک زن، که بهانه دلخوشی او می شود و چه فراوان عشق زنی به یک مرد که بانی آرامش او. اگر آن گونه ناب عاشق بودم، تعهد به همدلی، هم نفسی و همسفری را نیکو پاس می داشتم و به حرمت این تعهد قلبی، همسفر و همراهم را هرگز هنگام مصائب و سختی ها در مسیر و عبور از پل های محرک با باورهایی که بعضن از چوب و طناب های فرسوده و پوسیده ساخته شده بود، معلق رها نمی کردم و قانون تعهدم را نیز به پشتوانه ی بند دیگری به نام 'احترام' مصوب می کردم و در تبعیت از این قانون، کلاه زیبای خود را همواره برای ادای احترام و پاسداشت شور این عشق بر می داشتم و به خاطر داشتم که هرگز به هیچ بهانه ای به کلاه معشوقم صرفن برای بقای خودم دست نبرم .. و بالاخره اگر عشق بودم و امید و آینه و عاشق و معشوق و نور و شهامت و ایمان و قانون و احترام، با احساسی کاملن متفاوت از آنچه به تکرار می بینم، تحولی را که به مرور در درون پرورانده بودم، در بیرون متبلور می ساختم و با الهام از انگیزه و حس زیبایی که در قلبم نقاشی کرده بودم، آگاهانه به مسیری نو، با تمام فراز و فرودهایش قدم میگذاشتم و به همان مسیر مشترکمان با همراهی همراهان هم دلمان ادامه می دادم ..‌که جوهرِه وجودی منِ انسان ، ترکیبی است از عشق و نور و امید و احترام و آینه و ایمان و تعهد... زهرهزهرهThu, 14 Jul 2022 10:17:29 +0430https://virgool.ir/@m_32011948/بیرون-ز-تو-نیست-هر-چه-در-عالم-توست-kfu7z3xmadcyمادربزرگ بانویی بود هنرمند؛ از همین بانوان ایران زمینی که برای فرزندانش در کنار مادر بودن، هم پدر بود، هم سرپرست خانواده و هم الگویی هنرمند که بدون هیچ آموزشی به چند هنر تسلط داشت؛ لالایی شبانه اش با بیتهای وزین پرمعنایش تا همیشه به یادگار ماند؛ نه تحریر میدانست و نه سازی صدایش را همراهی میکرد اما اوج صدایش در کنار شعرهای گلچینی که بیشتر آن ها را، خود فی البداهه از دل می سرود، آن لالایی ها را جزو ترانه های ماندگار کرد. سجاده اش زیباترین طرحهای گلدوزی را مثل باغ بهشتی در ذهن تداعی میکرد که بالاتر از هر وصف و موعظه ای شوق عبادت می آفرید. دل زنده بود و خلاق، از سلیقه ی نوه ها که جلوتر از زمان او بودند نیز در ترکیب رنگ ها کمک میگرفت؛ این بود که گلیم های دستبافش تکرار الگوهای زمانش نبود؛ رنگین کمانی بود از ترکیب زیباترین رنگها که در خانه ی او بر زمین فرش شده بود. دستهای هنرمند و طبع زیبایش از کامواهای رنگ رنگ بالش و تاقچه پوش و زیرانداز و رو اندازهایی می بافت که نگاه هر بیننده ای را به خود جذب میکرد. گویا از مجموعه ی حیاط و گلهای رنگارنگ لاله عباسی و شاه پسند و اطلسی و شمعدانی و حوض کوچک آبی گرفته تا اتاقهای مزین به گل و گلدان و نقش ها و رنگ ها، موزه ای کوچک از هنر و صنایع دستی به دست هنرمند بانویی به نام شهربانو ساخته شده بود. نام یکی از دخترانش را شاید به همین ذوق هنر و موسیقی، از خوانندگان قدیم و اصیل ایرانی انتخاب کرد. فرزندانش قطعا از او الهام گرفتند که یکی با سازی که از ظرف روغن نباتی و سیم پیچ ها ساخته بود زیبا مینواخت، یکی آوازهای بسیار زیبایی میخواند، یکی بدون مدرس و آموزش آن زمان و در فضایی به دور از امکانات فقط با قلم و نی و نسخه هایی که به عنوان الگو انتخاب کرده بود خطوط نسخ و ثلث و نستعلیق را به زیبایی تمام مینوشت و حتی در طراحی و معماری ها بسیار از نظراتش استفاده میکردند.. باورم اینست که نوه ها نیز از او الهام گرفتند هرچند فرصت حرفه ای شدن کاربردی به معنای امروزی برای هیچ کدام فراهم نشد اما هر کدام بخشی از آن هنرها را حفظ کردند.. قبلا زیاد به این می اندیشیدم که چرا ما نتوانستیم و یا شرایط مهیا نشد که هر کدام به نوعی در یک یا چند حیطه هنرمندی تمام عیار باشیم اما در نهایت متوجه شدم چه خوب است نگاه مادربزرگ را بیاموزم؛ شاید یکی از درس های واقعی و ارزشمند مادربزرگ این بود که: میتوان به دور از هر پیچیدگی، همین قدر ساده اما فراوان از هنر نیز واقعی بهره جست چون هنر در اصل روشی است انسانی برای تعالی روح و آرامش خاطر. کار اصلی هنر شکل دادن به زندگی است چون در اصل خود حاوی ایدئولژی و جهان نگری نهفته ایست که نیاز به دید و فکری عمیق و روشن دارد.. اینکه بتوانیم هم نوا و هماهنگ با روحمان به سادگی آوازی بخوانیم ،قصه ای بگوییم، بنویسیم، شعری بسراییم، طرحی رسم کنیم و در کل به نوعی به سادگی زیبایی بیافرینیم، سزاوار تحسین است و بالاترین پاداش و تحسین خلق کردن، لذتی است که از توفیق خلق آن حاصل میشود .. زهرهزهرهMon, 11 Jul 2022 13:40:29 +0430https://virgool.ir/@m_32011948/متفاوت-بودن-رو-مشکل-نبینیم-hft3qufaxcoqهوا ملس بود و معطر از خاکی که تازه باران خورده بود. عطر گل های وحشی زیبا هم پرنده و چرنده رو سرمست میکرد. شبنم هایی که روی برگ ها و گلبرگ ها جا خوش کرده بودند، در تلالو آفتاب، زیبایی و درخشش طبیعت را دوچندان میکردند. خورشید خانوم که بیدار شده بود، پرده ها را کنار زد و زنگ بیدار باش رو نواخت، همه ی حیوان ها بیدار شده بودند، یکی لونه اش را تمیز میکرد، یکی میوه میچید، یکی با بچه ها راهی طبیعت شده بود، یکی توی آب زلال رودخانه آب تنی میکرد، یکی منتظر جوجه هاش بود، یکی برای توله هاش غذا آماده میکرد، همه هم کم و بیش از احوال هم باخبر بودند و ساعاتی از روز رو در کنار هم سپری میکردند. هاپو خانم و خانم فیله و ببعی فری هم لب رودخانه به هم رسیدند و جویای احوال هم شدند و شروع کردند به صحبت کردن و کمی کلاس گذاشتن از شیرینی های زندگی شون.. ببعی فری گفت: این مدت که از اینجا رفته بودیم تا حبه انگورم به دنیا بیاد، کاملا روحیه ام بععععع کل عوض شد؛ نمی دونید چقدر حظ کردم، همه چی عالی بود و فقط خوش میگذروندیم، انقدر که این هوا و این دشت دیگه اصلا بععععع چشمم نمیاد. اصلا ممکنه دیگه بریم و همونجا زندگی کنیم، آخه چی داره اینجا ؟ نگم براتون، باید برید خودتون ببینید چی میگم.. هاپو خانم که زیاد افاده ای بود و نباید کم میاورد سریع گفت: واق وااااق اونهمه چریدی دنبه ات کو؟! عزیزم تو که بیشتر از رنگ و رو افتادی و تمام گوشت جونت آب شده؛ شما تپلی بیشتر بهت میومد. همسایه ها می گفتن افسردگی بعداز زایمان گرفتید، چقدر حساسی؟! سالی یه بچه که بیشتر نمیاری. طفلی اینهمه راه دور هم رفتی ولی آب هم زیر پوستت نیفتاد و.. خلاصه انقدر گفت که خودش جمله کم آورد. بعد شروع کرد از سیر تا پیاز زندگیش رو ریختن روی دایره و طبق روال هم پیازداغش رو انقدر زیاد می کرد که هر طور که شده هاپوترین هاپوها دیده بشه. ببعی و فیلی هم باچشم های گرد فقط نگاهش میکردند. بعد که دید کسی عکس العملی نشون نمیده، چشماشو ریز کرد و یه کوچولو فکر کرد و رو کرد به فیلی و گفت: حالا فیلی جون شما ازخودت بگو. چه خبراا؟ وقتش نیست یه تغییری به این زندگی یکنواختت بدی؟ روحیه ات خیلی خسته به نظر میاد. یادمه پارسال که من باردار بودم میگفتی بارداری، میدونی من چندمین باره زایمان کردم؟ بیشتر از دوجین توله خوشگل و زبر و زرنگ آوردم. الانم چند تا نوه دارم، اندامم هم ببین، واااااق نگفته، مثل چندسال قبل هنوزم خوش اندامم.. حالا بگو ببینیم کلک! تو چرا هنوز اصرار داری بگی بارداری؟! من که باور نمیکنم. ولی از این گذشته دوستانه بهت میگم عزیزم، یه کم روی اندامت کار کن. گمانم لاغری خیلی بیشتر بهت میاد... و خلاصه باز گفت و گفت ... فیلی که همیشه صبور و آرام بود وقتی برای چندمین بار این جریان رو از هاپو شنید گفت: ببین هاپوی عزیزم، آخه من چرا بخوام کلک بزنم؟! من یک فیل هستم و بچه ی منم با توله سگ ها خییییلی فرق داره. وقتی یه بچه فیل به دنیا میاد و پاهاش به زمین میرسه و روی زمین می ایسته، زمین، متفاوت وجودش رو احساس میکنه؛ به دنیا اومدنش خیلی باشکوهه. به ویژه که بعد از اون زمان طولانی، همه ی حیوون ها و حتی آدم ها مشتاق دیدنش هستند و تحسینش میکنند. طبیعیه که من نمیتونم بیشتر از طبیعت و توانم بچه دار بشم، اما بهت قول میدم اگه چند ماه دیگه صبر داشته باشی، شما رو هم توی جشن تولد فرزندم دعوت میکنم تا توی اون شادی و خوشحالی با ما همراه بشید... قول میدم .. فیلی اینو گفت و با خرطوم بلندش آبی به سر و روی خودش زد خداحافظی کرد و آرام به راه خود ادامه داد... زهرهزهرهTue, 05 Jul 2022 17:01:55 +0430https://virgool.ir/@m_32011948/لوتوس-ww7qhlz0nia0لوتوس گلی که با نام نیلوفر آبی میشناسیمش، از جمله گلهای مورد علاقه منه که از وقتی به داستان و رمز و رازش پی بردم، بیشتر از پیش هم دوستش دارم .. شاید خیلیا مثل من، روی سنگ نوشته های ایران باستان؛ از تخت جمشید تا تیسفون نقش برجسته ی این گلها رو به کرات دیده باشن .. دیگران رو نمیدونم، اما من تا اونجاییکه یادم میاد، ندیده ام هیچ معلم تاریخ یا حتی راهنمای گردشگر اماکن باستانی، کمترین اشاره ای به وجود و معنای این گلها کرده باشه.. اینه که چندان عجیب نیست که برای خیلیها مثل من، کتاب تاریخ بیشتر تصویری باشه از قصه آدمهای کلاهخود دار زره پوش و شمشیر به دست یا تفنگ به دوش و یا مدل پیشرفته تر، مجهز به نقشه و توپ و تسلیحاتی که ته ماجراش به هم ریختن وجابجایی خطوط مرزی و کشیدن طرحهای جدید روی زمینه. و از بس هرکسی هم به میل و سلیقه ی خود، این زمین بیچاره رو جهت اصلاح و ترمیم اینور و اونور کشیده ، پوسته اش که همه جوره کش اومده، جُبه اش هم که حسابی چروکیده شده و هسته اش هم که کم کم درحال انفجاره .. این از ما آدمهای تاریخ ساز! بگذریم، برگردیم بریم سراغ گل خودمون. این گل زیبا تقریبا در تمام فرهنگهای باستانی که ردی طولانی توی تاریخ دارن و ریشه دار هستن ردپاش یافت شده و البته در هر کدام هم راوی داستانی است،مثلا؛ در ایران منسوب به الهه آب آناهیتاست و نماد پاکی، مقاومت و رویش مجدد .. در مصر نماد باروری و سلطنت و در یونان نماد انسان کاملی که بدون آلودگی از آبی آلوده و لجنزار خارج شده و زیبا و باشکوه به زندگی ادامه داده و در چین مظهر پاکی و تولدی دوباره است ... به نظر من وصف و روایت مشترک از این گل میتونه حاوی این پیام مهم باشه که: از بین گل و لای کف مرداب و محیطی خشن و نازیبا و شرایطی دشوار، گلی سخت مطبوع، شکیل و با شکوه رشد میکنه که حتی اون مرداب رو از هویت ناب و افسونگر خودش مسحور کننده میکنه ... این گل منو یاد بسیاری از آدمهای موفق، نام آور و خوشنامی می اندازه که خودشون هم الگو و الهام بخشند؛افرادی که فارغ از سختیهای شرایط و تاریکیهای مسیر، با اراده ای پویا و تلاش مستمر، خود را به نور رسانده اند و دنیا را برای ساکنانش زیباتر کرده اند... زهرهزهرهThu, 16 Jun 2022 18:17:30 +0430https://virgool.ir/@m_32011948/افراط-در-هرچیز-بلای-جان-آدمیست-murgfhzizc3aاز یه دختر بچه مینویسم که روزی و روزگاری نه چندان دور، به شدت محبوب دل مادر و پدر و خانواده و اقوام بود.. کوچکترین کودک فامیل بود و محبوبیت و شیطنت آرام و جذابیتی خاص داشت که همه اونو متفاوت میدیدن با آینده ای متفاوت و البته روشن .. اما حادثه ای داستان رو جور دیگه ای رقم زد؛ کودک قصه ی ما بر اثر حادثه ای کارش به بیمارستان و مراقبتهای ویژه کشید و پزشکان نهایتا از شرایط حادش قطع امید کردن ... تمام تلاشها شد و آخرینش نااُمید نشدن پدر و مادر او از اراده و مهر خدای رحیم و مهیمن بود و تسلیم اراده او شدن و دعا به درگاهش در جوار حرم امام رضا(ع) .. آنچه که تا همیشه ازش بعنوان معجزه زندگی اونها یاد شد و شروعی برای زندگی .. دختر قصه ما به زندگی برگشت و پدر و مادر درنهایت مهر، پروانه وار دورش میگشتند و مواظبش بودند تا دیگه حادثه ای منفی براش رخ نده و بتونند از هر شرایط بدی دور نگهش دارند و آسیبی متوجهش نباشه!! تا بالاخره که کودک قصه ما بزرگ شد، مدرسه رفت و دانشگاه و ... به هرحال اون حس مراقبت از سمت بزرگترها طبیعتا مدلش عوض شد اما کمتر نشد و تمام جنبه های زندگی اون دختر خانم رو کم و بیش تحت تاثیر قرار داد؛ از ارتباطاتش تا انتخاباتش تاااا .. برای هر کدام اغلب دوستدارانش نظر میدادند و طبیعتا توی این سبک ، علمایی با سلیقه ها و نگرشهای متفاوت هرگز به اجماع نمیرسیدند، آخرین انتخابها هم که البته گاهی بدترین بود و خود دختر خانم هم چشماش مدام گِرد ازینکه چطور به همچین نتایج شگفتی رسیده اند.. اما دختر قصه ما که از کودکی خود را به مهر و مراقبت بزرگترها سپرده بود، به راحتی نه شنیدنهاش نمیتونست نه بگه، اونم یک نفر به چننند نفر..??.. و چون انعطاف پذیر هم بود، نَه های استثنایی هم که میگفت انقدر غیرقابل باور بود که گاهی ماهها و سالها صبر میشد که تجدیدنظری بشه شاید و آنچنان که بایست جدی گرفته نمیشد، اما دختر قصه ما به اینجا که میرسید دیگه کوتاه نمیامد و به نَه خود متعهد میماند گاهی با همان لبخند همیشگی و گاهی با تندی .. این اتفاقها جزر و مد عادی زندگی رو برای دختر قصه ما پرتلاطم تر میکرد و انرژی زیادی ازاون رو به هدر میداد که میتونست صرف ساختن رویاهای قشنگ خودش بشه که از بچگی براش میدیدند ولی شرایط، اونها رو هم مثل گلهای قاصدک تک تک به آسمون برد و اینور و اونور پراکنده شدند... القصه حرف آخر رو بگم؛ دوست داشتنهای افراطی عزیزان و حتی غیر عزیزان? مثل هر احساس دیگه ای، گاهی بسیار نرم، آسیبِ شدید میزنند و بال و پر آرزوهای فرد رو ندانسته می چینند.. و تا زمانیکه خود فرد تلاش نکنه و از اون پیله خودش رو رها نکنه و پرواز خودش رو مصمم شروع نکنه، اتفاقات مختلفی ممکنه مسیرش رو منحرف کنه و برگشت به مسیر دلخواهش براش سخت و زمان بر بشه، گاهی حتی ممکنه اگه خود فرد مقاوم نباشه و برای باورهاش و آرزوهاش نجنگه، تا همیشه تسلیم شرایط بشه و زندگیش هیچ نقطه عطفی نداشته باشه، چون آنقدر به نه شنیدن و احتیاط خو گرفته که نه گفتن و خطرپذیری رو به تدریج فراموش کرده و تسلیم ترسها، نااُمیدی ها، نا آگاهیها شده.. پدر،مادر و تمام عزیزان ما همیشه عزیز و محترمند و تا همیشه نگران آینده فرزندان، اما همه انسانها نیاز دارند شرایط مختلف سخت و آسان را تجربه کنند تا در شرایط سخت و آسان دوام بیارند و بعدها خود یا دیگران را بابت هیچ رویدادی سرزنش نکنند ازینکه همان زمان هم میتونستند کمی آگاهانه تر، متقاعد کردن دیگران به تصمیمات درس خود را در عمل استفاده کنند .. کاش همه یاد بگیریم توی تمام مراحل زندگی در هیچ موردی افراط یا تفریط نکنیم ؛ *در هیچ موردی....* زهرهزهرهSat, 11 Jun 2022 12:42:07 +0430https://virgool.ir/@m_32011948/امید-در-من-نمی-میرد-qana7va9jvnrاین رسم من است که هرگاه سایه ها بر روحم چنبره میزنند و بر نور غالب میشوند تا روحم را متلاشی کنند،،، آنگاه که فکر میکنم زندگی به من پشت کرده و یا حتی خودم به زندگی،،، آنگاه که حرفهایی که در گلویم مانده مانند ورقه های کتاب از چشمانم برگ برگ بیرون میریزند و آنگاه که به هر آنچه مرا به سراب رهنمون شده می اندیشم و خود و دیگران را سرزنش میکنم، وآنگاه که افکارم دستخوش طوفانی میشود از هر آنچه ناخوب و نازیباست و همچون برگی درمسیر تندباد حوادث قرار میگیرم، مثل کودکی که در مسیر بادی وحشی به دنبال بادکنک زیبایش میدود، به دنبال سر نخی میگردم تا دوباره جاده ی گم شده سفرم را پیدا کنم؛ جاده ای که گویا هیچکسی جز خودم به مسیرش آشنا نیست و امنیت و سلامتش را احساس نمیکند و از پیمودنش لذت نمیبرد؛ جاده ای که بارها آدرسش را اشتباه گرفته ام و به سرابم رهنمون شده.. این جاده خاص ذائقه خود من است؛ نشیب وفراز و ناهمواری هم دارد اما زیباییش منحصر به فرد است. اصلا شباهتی به جاده یکنواخت و طولانی کویر ندارد هرگز روح را خسته نمیکند؛ درامتدادش دشتهایی زیبا پر از انواع گلهای ریز و درشت وحشی ست در پوشش مخملی سبز و زرد چشم نواز ... حتی وصفش نیز برایم روح نوازست. تکرار نمیبینم و تسلیم خواب مسیر نمیشوم، بعد از هر چند پیچ و خم و ناهمواری نیز، به تونلهایی میرسم از گلهای نیلوفر و عشقه در هم تنیده که شاهکار مسیر است برای من و انرژی مرا مضاعف میکند، خستگیهای گاه به گاه را از تنم میزداید و روحم را جانی دوباره میبخشد ... من سفر و پیمودن این جاده را پاداش و جبران هر آنچه مدید کلافه ام کرده یا باز هم به نوعی دیگر خسته ام میکند میدانم ... من این سفر را عاشقانه دوست میدارم ... زهرهزهرهFri, 10 Jun 2022 12:35:36 +0430