https://virgool.ir/feed/@m_31672778fa2026-11-13 07:18:57https://files.virgool.ir/upload/users/4076796/avatar/kOzjo3.jpghttps://virgool.ir/@m_31672778https://virgool.ir/@m_31672778/پریشان-حال-edndgwxfkeatهمه دربارهٔ جنگ صحبت می‌کنند. خب شاید همین کار درست باشد با شرایط فعلی، منتها من مانند همیشه باز هم بیخیال و آرام هستم، نه حس خاصی به این وضعیت دارم و نه ترسی که بتواند مرا مضطرب نماید. در واقع با یک اعتماد بنفس کاذبی نیز به زندگی نگاه ویژه‌ای دارم و آن اطمینان بودن از زنده ماندن من در این شرایط است و شاید دلیلش مسخره باشد اما چون قبلاً ۳ بار تجربهٔ نزدیک مرگ داشتم و نمُردم چنین حسی برای من پدید آمده. حس می‌کنم خدا فعلاً این‌چنین مقرر کرده، حالا خوب یا بد این مسئله را نمی‌دانم اما تنها چیزی که می‌دانم این است که فعلاً زنده‌ام چون کارم هنوز تمام نشده، یا دست کم چیزی وجود دارد که من باید به انجام برسانم. حالا نه این‌که من شخصیت بسیار مهم یا خاصی باشم، نه، فقط یک انسان عادی مانند دیگران.حدود چند دقیقه پیش از ویرگول حرف‌های یه باباهه‌ای توجه مرا جلب کرد که داشت می‌گفت فعلا در دوران جنگ همه چیز حوصله‌سربر شده، کاملاً به این نکته واقفم و از آنجا که اینترنت نیز محدود شده من تقریباً هرگونه ارتباط با دنیای بیرون را از دست دادم، دوستان هم دستشان درد نکند تا من خودم را برایشان نکشم نه می‌توانی بفهمی زنده‌ان یا مرده، انگار توی غار زندگی می‌کنند، شاید فقط من این‌گونه دیوانه‌وار پیگیر هستم. اما به قطع یقین می‌دانم که بعد از قطع شدن اینترنت من تنها‌تر از همیشه شدم، با سرگرمی‌های که در آن دوران قبل جنگ داشتم می‌توانستم خودم را با یوتیوب و تلگرام و مطالعات خارجی جالب سرم را گرم کنم. اما الآن به هر روزنه‌ای متوسل می‌شوم برای حرف زدن با کسی‌. وضع آن قدر خسته‌کننده شده که من نیز دیگر توان یا حوصله حرف زدن با این دوستان را دیگر ندارم، چون به سادگی از تلاش کردن خسته شدم. اما به یقین این را می‌دانم که اگر سراغم بیایند من نیز مثل همیشه آغوشم را باز خواهم کرد.از بس زندگی‌‌ام کسل کننده شد تصمیم گرفتم سری به کتابخانه بزنم و چندتا رمان بردارم، در طی این مدت تونستم حجم خوبی را تمام کنم اما دروغ چرا زیاد برایم لذت‌بخش نبود یا حداقل آنطور نبود که مرا تحت تأثیر قرار دهند، بیش از آنکه برام آموزنده باشد، برای رفع احتیاج کسلی بود و همین.فوتبال نیز بیش از هر زمان دیگری برایم کم اهمیت شده، دیگر نه هیجان دارم و نه رمقی برای تماشا کردن آن، در حد سرزدنی بر روی کانال‌های خبر، صرفاً کنجکاوی ذهنم را ساکت می‌کنم، تیم مورد علاقهٔ من هم بازیکن‌های جذابی را خریده اما دیگر اهمیت ندارد.این روزها کارم را عادی انجام می‌دهم، درس‌هایم را می‌خوانم، خوابم بیش‌تر شده و ذهنم درگیر مسائل خارجی بیرونی است، آخر وقتی ۳ سال تمام من از عمرم با پلتفرم‌های خارجی برای فرا گرفتن زبان انگلیسی صرف کردم چطور می‌توان این تغییر یک دفعه‌ای و عادت ایجاد شده را سرکوب کرد، نتیجه فقط تحمل است. با تحمل می‌‌گذرانم.ویرگول را هم کاملاً تصادفی و نامعلوم پیدا کردم، می‌بینم همه می‌نویسند، پس گفتم بهتر است همرنگ جماعت شوم.یک جایی دیدم که می‌گوید من می‌نویسم پس زنده‌ام، از معدود جمله‌هایی است که چنین اثر عجیبی بر من گذاشته. من هیچ میلی برای نشر دادن حرف‌هایم ندارم یا درست‌تر بگویم نیز ترس از قضاوت شدن را هم دارم. اما با این‌حال آدمی به همین کلمات زنده است و من هر چقدر که بدم بیاید لازم است که دیگران نیز حرف‌هایم را ببینند.سعی می‌کنم هر از گاهی که حوصله‌ام سر رفته اینجا بنویسم، واقعا همه چیز ملال‌آور شد و به طرز رقت‌انگیزی این وضعیت را می‌‌گذرانم. به امید بهتر شدن اوضاع. پوزش بابت حرف‌های پراکنده‌ام، آن را پایِ کم‌‌تجربه‌ بودن در نوشتن توجیه کنید.تماشاگر اعظم.تماشاگر اعظم.Sun, 22 Jun 2025 02:32:05 +0330