https://virgool.ir/feed/@m_31012068هرچه میبینم و می‌نویسم از اقتصاد تا تکنولوژیfa2026-11-10 19:43:25https://files.virgool.ir/upload/users/4941734/avatar/j3CxFx.jpghttps://virgool.ir/@m_31012068https://virgool.ir/@m_31012068/شباهتهای-قرون-وسطی-و-سال-۱۴۰۵-gozdfqsl06qe⭐. علم در برابر خرافه:**«در قرون وسطی، دانشمندان را به جرم حقیقت‌گویی در آتش می‌سوزاندند و زمین را ثابت می‌دانستند. امروز برای مبارزه با حقیقت، اینترنت را فیلتر می‌کنند، ماهواره را جرم می‌دانند و برای حل بحران اقتصادی، به جای علم اقتصاد، به «خواب» و «مکاشفه» و «دستورات غیبی» متوسل می‌شوند. تکنولوژی عوض شده، اما همان جهلِ تاریکِ قرون وسطی، فقط با لباس مدرن به خیابان آمده است.۳. ارباب و رعیتی:«قرون وسطی نظام ارباب و رعیتی داشت؛ اربابان در قلعه‌ها با شکم سیر می‌خوردند و رعیت در بیغوله‌ها از گرسنگی می‌سوختند. امروز اسم «ارباب» عوض شده، شده «طبقه حاکمه» یا «گروه‌های رانتی». اسم «رعیت» هم شده «ملت». اما سازوکار همان است: رانت دلار ۴۲۰۰ و حقوق‌های نجومی، همان «خراج» است که از سفره مردم کشیده می‌شود و در جیب عده‌ای خاص می‌نشیند. تورم ۶۰ درصدی، همان شلاق‌های قرون وسطی است که بر پیکر اقتصاد فرود می‌آید.»کاش سریعتر وضع همه مردم درست شود به امید خدا.خالد مخملبافخالد مخملبافTue, 27 Oct 2026 21:28:48 +0330https://virgool.ir/@m_31012068/مجلس-تعطیل-و-مدارس-باز-gsiaei8ltrdhچند روز پیش متن کارزار «مدارس را مجازی کنید» را خواندم. نوشته‌ی #محمد عالی‌نسب بود. راستش را بخواهید، فقط یک متن اعتراضی نبود. یک جیغ بود. یک فریاد بود از سر درد. از سر تجربه. از سر دیدن. و من را تا مغز استخوان تکان داد.او در آن متن نوشته بود:«مجلس را از ترس تعطیل کرده‌اند. اما بچه‌های هفت ساله باید مدرسه بروند.»همین یک جمله کافی بود تا بفهمم با چه کسی طرف هستم. با کسی که فقط حرف نمی‌زند. کسی که می‌بیند. کسی که می‌داند. کسی که پشت میز ننشسته تا آمار تحویل بدهد.حق دارد. کاملاً حق دارد.وقتی تصمیم‌گیرندگان در امن‌ترین نقطه‌ی این کشور، پشت درهای بسته، جلسه‌هایشان را تعطیل می‌کنند، وقتی حتی نمایندگان مجلس از ترس جانشان به ساختمان نمی‌آیند، چطور می‌شود به یک پدر و مادر گفت بچه‌ی هفت ساله‌ات را بفرست مدرسه؟ چطور می‌شود گفت «نگران نباشید»؟ با چه رویی؟محمد عالی‌نسب این تناقض را دیده و با شجاعت نوشته. و برای همین است که حرفش این‌قدر اثر دارد. چون از سر تعارف نیست. از سر تجربه است. از سر دیدن است.اما اگر فکر می‌کنید این اولین بار است که خانواده‌ی عالی‌نسب برای این مملکت کاری می‌کنند، اشتباه می‌کنید.نام عالی‌نسب در این کشور با چیزی فراتر از یک کارزار گره خورده است. با تاریخ گره خورده است.میرمصطفی عالی‌نسب، اقتصاددان و صنعتگر بزرگ ایرانی، کسی بود که در دوره‌ای که همه‌ی ذهن‌ها به جنگ و تجهیزات نظامی مشغول بود، او به فکر تولید و پیشرفت و ساختن بود. سکاندار سیاست‌های اقتصادی این کشور در دولت‌های رجایی و موسوی بود. تأثیرگذارترین عضو شورای اقتصاد در دهه‌ی اول پس از انقلاب بود.او اولین مدیرعامل ایران ناسیونال (ایران خودروی کنونی) بعد از انقلاب بود. مسئول راه‌اندازی مجتمع مس سرچشمه و مجتمع فولاد اهواز بود. اولین تولیدکننده‌ی سماور، چراغ خوراک‌پزی و بخاری دستی در ایران بود. عضو هیأت ۱۵ نفری مشاوران اقتصادی دولت دکتر مصدق بود.او و همفکرانش در دوره‌ای که این کشور به خودکفایی فکر می‌کرد، ایران را از خیلی‌ها بی‌نیاز کردند. از انگلیس و آمریکا در بعضی صنعت‌ها جلوتر زدند. نه با شعار. با کار. با تولید. با مدیریت. با ساختن.و مهم‌تر از همه‌ی این‌ها، مردی بود که وقتی بستنی‌فروشی در خیابان دید و خسته بودند، بستنی خرید و بعد گفت: «من از این خرج‌ها نمی‌کنم. امروز چون خسته بودیم این کار را کردم. وگرنه بستنی یعنی چه؟»مردی که به ریال ریال پول اهمیت می‌داد. مردی که در زندگی‌اش «مطلقاً اسراف و تجمل وجود نداشت». مردی که وقتی عروسی‌های پرهزینه را می‌دید، می‌گفت: «وقتی فقیر و محروم داریم، این کارها چیست؟»مردی که در دوره‌ی جنگ، وقتی خطر قحطی و اپیدمی کشور را تهدید می‌کرد، نقشی بی‌بدیل در جلوگیری از آن داشت. یکی از افتخارات بزرگ این کشور این است که در دوران جنگ حتی یک مورد مرگ و میر بر اثر قحطی و اپیدمی اتفاق نیفتاد، و هیچ‌کس در این افتخار به اندازه‌ی استاد عالی‌نسب نقش نداشت.این است میراثی که محمد عالی‌نسب از آن آمده. این است آوازه‌ی خانوادگی‌ای که بر همگان آشناست. و حالا خودش، با همان دغدغه، با همان تعهد، با همان شجاعت، در سنگر دیگری ایستاده است.او نویسنده است. طراح وب است. تحلیلگر مسائل اجتماعی است. اما مهم‌تر از همه‌ی این‌ها، او صدای بی‌صدایان است.او درباره‌ی کرونا نوشت. درباره‌ی سکوت وزارت بهداشت نوشت. درباره‌ی میناب نوشت. درباره‌ی مدارسی که در جنگ باید بسته بمانند، نوشت. و هر بار، با همان دقت، با همان صراحت، با همان صداقت.محمد عالی‌نسب فقط یک نام نیست. یک امضاست. امضای کسی که وقتی همه سکوت می‌کنند، می‌نویسد. وقتی همه می‌ترسند، می‌گوید. وقتی همه بهانه می‌آورند، مطالبه می‌کند.و برای همین است که حرفش این‌قدر اثر دارد. چون از پشتوانه‌ی یک تاریخ می‌آید. از پشتوانه‌ی یک خانواده که همیشه برای این مملکت کار کرده‌اند. نه برای خودشان. برای ایران.آن جمله‌اش را به خاطر بسپارید:«مجلس را از ترس تعطیل کرده‌اند. اما بچه‌های هفت ساله باید مدرسه بروند.»این جمله را یک نویسنده نوشت. اما پشتش یک تاریخ ایستاده است.با احترام و ادای دین به شما و خانواده‌ی بزرگ عالی‌نسب.#محمد_عالی_نسب#میرمصطفی_عالی_نسب#مدارس_را_مجازی_کنید#حق_زندگیخالد مخملبافخالد مخملبافTue, 22 Sep 2026 12:58:13 +0330